(Voor de vorige en volgende delen van dit artikel,
klik Bedenkingen bij
het bloedbad – I en Bedenkingen bij het
bloedbad – III)
 
Wat wel hoopgevend is is de slachting in de dotcoms en de etailers. Daar
vloeit echt bloed. We zien hier in Europa de ene dotcom na de andere omvallen.
De business models werken niet, het management is onervaren en het lijkt ons dat
we in deze herfst de eerste fase van het internettijdperk afsluiten.
 
Wij kunnen ons niet meer voorstellen dat iemand nog een internetproject
financiert dat zuiver op het nieuwe medium is gebaseerd. Dat is voorlopig
voorbij, misschien voor altijd. Het was een interessante periode.
 
We kunnen dus gaan afvinken.
 
Er zijn praktisch geen sectoren meer die nog bescherming bieden. Dat is
goed.
 
De stumpers die op margin effecten hebben gekocht, leren wederom een dure
les. Als er één de voorpagina’s haalt omdat hij zijn mede day-traders op een
rondje Uzi trakteert is dat ook goed. Als hij live doet is het natuurlijk
beter.
 
Mensen die uit oncomfortabel hoge verdiepingen springen, liefst op Wall
Street, brengen ook punten op. Dubbel als ze bekend zijn.
 
Er moet angst zijn dat het financiële bestel om kan gaan. Wat dat betreft
zijn de junk bond problemen van Morgan Stanley (zie ook: Goede
Morgan!) en de verborgen problemen van de andere brokers ook welkom.
 
Morgan zit in elf van de twintig allerslechtste telco deals. Dan krijg je
al snel dat je toch iets van dat papier moet terugnemen anders doen je klanten
nooit meer zaken met je, althans niet tot de volgende leuke deal. Daardoor kan
een zakenbank al snel met wat zogenaamde voorraad komen te zitten.
 
Iedereen klaagt dat er geen liquiditeit meer in deze markten is omdat geen
enkele professionele partij meer posities inneemt sinds de Azië-crisis. Het
management had gelijk met dat verbod, maar de handelaren hebben het toch gedaan
omdat ze anders geen zaken meer konden doen en geen bonussen zouden krijgen. Nu
worden ze direct ontslagen, de cv’s zijn al de deur uit en Morgan
Stanley-handelaren hebben hun aandelen, zeggen de geruchten, al verkocht.
 
We gaan heel even afdwalen voor de mensen die onze modelportefeuille
volgen: waarom zijn wij in godsnaam long Morgan Stanley (MWD, $72) ? Omdat we
denken dat deze junk bond ellende klein zeer is voor MWD: we hopen op minder dan
$500 miljoen schade voor een winst van $6 miljard. MWD is één van de twee
tophuizen ter wereld. Ook deze crisis gaat voorbij en we gaan niet verkopen op
dit lage niveau. We kijken eerder naar Lehman Brothers om daar misschien van wat
aan te schaffen, einde afdwaling.

 
(Voor de vorige en volgende delen van dit artikel,
klik Bedenkingen bij
het bloedbad – I en Bedenkingen bij het
bloedbad – III)