Intel, Microsoft, Nokia,
Texas Instruments: die aandelen hebben een bodem bereikt en
allemaal op dezelfde manier.
 
Het bedrijf praat met de analisten. Het gaat niet zo goed, de zogenaamde
“guidance” is erg voorzichtig. De analisten vatten dat ook nog eens negatiever
op dan bedoeld, de klanten – de fondsbeheerders – drukken op de dichtstbijzijnde
knop waar toevallig “Verkopen” op staat en het aandeel stort in.
 
Vervolgens kruipt het een tijdlang over een verdoemde bodem en omdat dit
soort dingen vaak in een rotmarkt gebeurt, krijgt het aandeel nog een paar
trappen na. De shorts hebben een mooie dag. Er worden puts gekocht.
 
Dan komen de resultaten. Die vallen vergeleken met de winstwaarschuwing
best mee. Analisten komen met lovende woorden.
 
Bliksemsnel coveren de shorts, de puts worden teruggekocht. Inmiddels
hebben de fundmanagers door dat ze onderwogen zijn in een aandeel dat een groot
deel van de index bepaalt. Ze drukken op de andere knop. De indexbeleggers
moeten dan hoe dan ook bijkopen.
 
Het resultaat is een geweldige hausse, die in geen verhouding staat tot wat
er fundamenteel gebeurde.
 
Maar de baisse was natuurlijk ook overdreven, achteraf… ja, altijd
achteraf.