Vanochtend wees Rik Schmull, van Morgan Stanley, ons op
een ingezonden brief in de Financial Times van 8 November j.l.
 
De schrijver, Marshall Auerback van David Tice & Associates, bekijkt de
consensus rond de zwakte van de euro versus de dollar anders dan anderen.
 
Er is lang gezocht naar een plausibele uitleg voor de euro zwakte. Daarvoor
zijn we, de laatste anderhalf jaar, door verschillende stadia gegaan.
 
Eerst was er geen debat, maar toen de zwakte goed zichtbaar werd hoorde je
van alles over renteverschillen. De rente in de VS was inderdaad hoger. Dat
geroep verstomde toen de ECB de rente verhoogde en de euro verder zakte.
 
Het verschil zat hem, werd toen snel ingezien, in het langzamere groeitempo
van de Europese economiën. Jammer dat, sinds de Amerikaanse economie langzamer
begint te lopen, de euro door is blijven zakken. Wij laten hierbij de stijging
van de laatste dagen, door een combinatie van interventie en de crisis rond de
presidentsverkiezing even buiten beschouwing.
 
Sinds een paar maanden weet iedereen waardoor het komt, de kracht van de
dollar versus de euro: het komt door de directe bestedingen van Europese
bedrijven in de VS. Met andere woorden, Europese bedrijven wisselen euro’s voor
dollars om Amerikaanse bedrijven te kopen.
 
Tenslotte wordt de heer Duisenberg, die één of twee gelegenheden tot
zwijgen voorbij liet gaan, de schuld gegeven. Dat is gemakkelijk. Tot zover de
huidige stand van zaken in het debat.
 
De heer Auerback heeft een heel ander oordeel.
 
De helft van de Europese overnames is gedaan door Engelse bedrijven, stelt
hij. Geen euro’s dus. Verder is een groot deel van de aankopen van Europese
bedrijven gefinancierd door aandelenruil. Ook geen aankoop van dollars tegen
euro’s dus.
 
Auerback ziet wel dat er op grote schaal geleend is door Amerikaanse
bedrijven en door Amerikaanse overheidsinstellingen, zoals de
financieringsmaatschappij FMAC, in de volksmond Freddie Mac en
hypotheekverschaffer.
 
Hoe gaat dat zijn gang ? Stel dat u de treasurer bent van Freddie Mac. U
zet geld in dollars uit. U leent in euro’s. Lekker lage rente en de valuta zakt
alleen maar. U telt uw winst uit.
 
Dit lijkt precies op de yen carry trade, die in 1998 tot een einde kwam. De
carry trade, een deal doen door een andere valuta de kosten te laten dragen was
jarenlang populair bij hedge funds en banken. Dat zijn partijen die met krediet
kunnen beleggen.
 
De carry trade werkte bijvoorbeeld als volgt. U leent yen tegen 3% en
belegt in dollars tegen 6%. Dat is voordelig, u maakt direct winst. Als u nog
een een factor vijf aan krediet kunt opbrengen en de yen constant verzwakt is
dat nog aangenamer. Uiteindelijk steeg de yen opeens keihard en gingen een
aantal mensen failliet vanwege de hefboom.
 
Tot nu toe ging hetzelfde, maar in mindere mate, dus minder spectaculair,
op voor de euro/dollar. Een leuke speculatie.
 
Volgens Auerback leenden bijvoorbeeld Amerikaanse banken tot voor kort $55
miljard van hun Europese filialen. De kracht van de dollar, concludeert
Auerback, is dus niet gebaseerd op de Nieuwe Economie maar op schuld.
 
Tot nu toe is door deze harde dollarpolitiek iedere interventiepoging van
de ECB tot falen gedoemd geweest, besluit de auteur.
 
Maar stel dat de Fed, gezien wat er nu in de VS aan de hand is, de rente
wat loslaat. Stel dat de euro rente gewoon blijft waar die staat. De ECB is toch
al aan het interveniëren. De Amerikaanse groei loopt wat terug.
 
Dan heb je kans,dat al die euro’s moeten worden teruggekocht tegen dollars.
De euro’s komen dan terug naar huis, de dollars echter ook.
 
Op zo’n moment is het beter om 100% in euro’s te zitten. Zeker voor
beleggers die ook in die valuta hun uitgavenpatroon hebben