De volgende halte is nog één maand weg. Wij bedoelen de komende Pow Wow met
Greenspan. Dat wil niet zeggen dat er tussendoor niet wat geregeld zal worden in
geval van nood, maar dat is juist wat ons dwarszit.
 
Wij denken al een tijd, om precies te zijn vanaf het moment dat we de hoop
opgaven op een voortgang van de bullmarkt en ons neerlegden bij een ordelijke
aftochtscenario, dat het erger gaat worden voor het beter wordt. Sinds die tijd
zoeken we naar een goede uitstaprally. We hebben die al zeker twee keer
gemist.
 
De neiging is dan ook groot, op zo’n moment, om harde maatregelen te nemen
en de portefeuille aan te passen aan wat we eigenlijk zouden willen hebben. Dat
is een trading-portefeuille, met veel cash, wat korte termijnposities en wat
gestage groeiers, wat energieaandelen, wat financials, wat
value-situaties.
 
Hoe groter de neiging tot opruimen, zo weten wij, hoe dichterbij de
volgende intermediaire rally. De Nasdaq is geknakt, de steun ligt rond de 2200,
de weerstand rond de 2850. Deze week zagen we een begin van capitulatie, maar
het was nog niet genoeg om echt van radeloze ellende te kunnen spreken.
 
Deze markt lijkt steeds minder op 1997 – ingreep van de Fed aan het eind
van het jaar na een jaar van renteverhoging – en steeds meer op ’73/’74: een
treiterende, zenuwslopende bearmarkt.
 
De duurste aandelen gaan er straks het eerst uit. De enige goede positie is
onze volledig afgedekte dollar.