In een boek van Dickens offert één man zich op zodat de ander met een vrouw
die hij liefheeft kan blijven leven, één en ander tijdens La Terreur. Dat was
een periode in de Franse geschiedenis waarin het gepeupel om redenen van
vrijheid, gelijkheid en broederschap een paar duizend aristocraten en kleine
luyden een kopje kleiner maakte. De gangbare uitdrukking in de betere kringen in
Parijs is dan ook ‘raccourcir’. Rancuneuzere uitdrukkingen zijn uit den boze,
maar wij dwalen af.
 
Wij hingen net op met Van Dongen (zie ook: “Morgen gaan we keihard toeslaan”) met wie wij de merites van
het Franse handelssysteem bespraken. Vandaag ligt Parijs plat dankzij een
ambtenarenstaking en komt iedereen overal te laat. Dat komt door de heer
Kerstboom, de Franse minister van Ambtenarenzaken (net zoiets als bij ons de
Minister van Waterstaat; als je ergens veel te veel van hebt, heb je er ook een
minister voor, zo werkt dat in een democratie).
 
De heer Kerstboom wil de ambtenarensalarissen maar met 0,5% verhogen en de
ambtenaren willen meer. Bovendien willen ze minder werken want de Fransen hebben
de 35-urige werkweek ingevoerd. Nu blijkt uit een rapport dat andere ambtenaren
tijdens de voorganger van Michel Kerstboom hebben gezorgd dat ambtenaren toch al
tussen de 28 en de 32 uur werkten, althans aanwezig zijn, dus wij zagen het
probleem niet zo.
 
Maar de ambtenaren zien dat anders; elders de werkweek verkort, dan wij ook
minder werken. Dus moeten er ook meer ambtenaren bij. Het probleem is dat
Frankrijk al veel te veel ambtenaren heeft en te kort werkt, dus minder werken
en meer ambtenaren is leuk, maar niet de beste oplossing.
 
Je kunt natuurlijk niet te veel ambtenaren hebben, ze minder laten werken
en ze meer betalen, zonder dat er ergens anders iets verkeerd gaat, maar leg dat
die ambtenaren maar eens uit. Minister Kerstboom heeft dat geprobeerd, maar
tevergeefs. Nu werken de ambtenaren helemaal niet meer en lopen ze door Parijs
het verkeer te ontregelen. Wie Parijs kent en weet hoe gedisciplineerd de
Fransen op normale dagen zijn in het verkeer, kan zich hierbij misschien iets
voorstellen.
 
Hé, wij dwalen weer af. Of misschien ook niet, dit was eigenlijk een
inleiding. We wilden het even hebben over al die stukken die wij in het FD lezen
over Nederlandse bestuurders van kleine beursgenoteerde bedrijven, die zich
tussen de wal en het schip voelen vallen. Die mensen gaan naar
voorlichtingsmiddagjes van Euronext, horen een Franse smallcap uitleggen hoe
daar een animateur hun markt regelt en krijgen netelroos.
 
Wij zouden zeggen, heren, windt u zich niet zo op. Het is helemaal niet zo
erg als u denkt.
 
Integendeel! Het is veel erger. Wij handelen wel eens met dat
fixingsysteem. Dat is niet lastig. Het is een ramp, of een lachertje, wat u
wilt. Je kunt maar op één moment handelen, of het kan twee keer, afhankelijk van
de drukte in het betreffende aandeel. Je weet nooit op welke prijs. Stijgt de
markt, dan wordt je naar boven gepakt. Zakt de markt, dan raak je je aandelen
nooit kwijt. Stagneert de markt, dan is er te weinig omzet. Hoe dan ook, je bent
er veel tijd en aandacht mee kwijt en het enige voordeel dat wij in het systeem
zien is dat wij, nu wij door Inveztor.net per woord betaald krijgen, er voor het eerst
iets aan hebben kunnen verdienen.
 
Toch willen wij niet uitsluitend negatief zijn. Er zit ook een positieve
kant aan het systeem. Ondanks de situatie die wij hierboven beschrijven, is dat
namelijk nog kinderspel vergeleken met de moeite de we ons moeten getroosten om
de afloop aan een cliënt uit te leggen. Of die cliënt nou in Parijs zit of in
Amsterdam maakt dan niets uit.