In Parijs, een stad waar ik elke ochtend en avond doorheen loop, gedragen mensen zich zeer hoffelijk, zolang ze maar niet in de rij staan of in een auto zitten. Wie wel eens een paar rondjes rond de Etoile heeft gereden, weet waar ik het over heb. Zodra een Parijzenaar in een auto zit, is hij een levensgevaarlijke proleet. Dat komt omdat zulke mensen denken dat, zodra ze in een auto zitten, ze zich heel anders kunnen en mogen gedragen dan in normaal intermenselijk verkeer.Op internet is dat ook zo. Vooral natuurlijk op gratis sites. Stalkers, Uitroeptekenproleten, Prietpraters, Koersmanipulatoren, de manifestaties van gebrek aan beschaving maken een leuk medium vervelend. Dat komt omdat de Stalkers en Uitroeptekenproleten denken dat ze dat allemaal anoniem en ongestraft kunnen blijven doen. Ik geef ze geen ongelijk. Ga zo door. Uiteindelijk krijgen we dan een soort tekstuele Wet van Gresham, waarbij de Proleterige teksten de goede verjagen. Dat is dan ook de reden waarom de directie van Inveztor.net veel tijd, geld en moeite besteedt aan het begeleiden van de Forums. Natuurlijk zouden we die liever gewoon hun natuurlijke weg laten volgen, zonder ooit in te grijpen. Helaas, de Alles Kan filosofie leidt slechts tot het bovendrijven van de droesem en de interessante bijdragen blijven dan weg. Een andere misvatting is dat als een schrijver iets bijdraagt en je niet voor dat werk hebt betaald je hem ook nog eens gratis mag beledigen, nee, beter nog, zijn goede naam mag aantasten. Dat is echter een misvatting. Gisteren schreef ik twee stukken over Amerikaanse aandelen, Arkansas Best en Friedman. Die twee aandelen stegen de afgelopen twee dagen terwijl de markt zakte. Beter dan het omgekeerde, we zijn het eens. Maar kijk, daar was meteen een lezer die dat verdacht vond. Een leuk stuk over Friedman? Waarbij ik duidelijk aangaf dat ik het aandeel in mijn beleggingsfonds heb? Dat is natuurlijk frontrunnen. Moet ook wel, want ik test geregeld de invloed van de site met de Ponzimeter, meldde de aanklager. Kijk, dat is vervelend, want als ik frontrun, maak ik me aan een misdrijf schuldig en in ieder geval aan iets dat moreel niet juist is, namelijk mijn invloed op deze site gebruiken voor persoonlijk gewin ten koste van de lezers.Om iedere indruk daarvan te vermijden geef ik al sinds de eerste dag aan wat mijn posities zijn als ik ergens over schrijf. Niemand verplicht me daartoe, het is een vrije keuze. Heerst er in Nederland een Omerta op dit gebied? Doen anderen het wel? Gebeuren er rare dingen op dit gebied? Ik denk het wel, maar ik houd me er verre van. Ik woon er zelfs niet. Ik heb praktisch geen aandelen in portefeuille, alleen nog wat oude posities die ik afbouw (Wiggins is er één) en verder hoofdzakelijk convertibles en obligaties. Er is dus niet veel te halen bij mij. Toch voelt een meneer Nippes op een forum zich geroepen mij van misbruik te beschuldigen. Dat moet hij zelf weten, maar het is natuurlijk smaad. Ik moet mijn brood verdienen in dit vak en daarvoor is een goede naam onontbeerlijk. Als mensen die gaan bezoedelen krijg je al snel een “waar rook is, is vuur” effect. Jim Cramer, van The Street.com heeft daar ooit vreselijk onder geleden. Mijn idee is dat je het nooit op je moet laten zitten: smaad is gewoon fout. Smaadhufters mogen of hun excuus aanbieden, of we pakken ze aan. Dan blijkt echter dat dit soort manifestaties haast niet te vermijden is. Tja, het is gratis, iedereen kan gewoon maar wat beweren. Vroeger, in de Gutenberg-tijd was dat anders. Dan deed je niet zomaar zoiets, impulsief. Als je smaad wilde plegen moest je eerst de typemachine erbij halen, een brief schrijven, enveloppe maken en het verhaal posten. En dan maar hopen dat het gepubliceerd zou worden. Dat gebeurde natuurlijk niet, dit soort rotzooi wordt gefilterd. Niet op internet, waar alles mag.Waarom is dat zo? Omdat het gratis is. U dacht toch niet dat iemand die voor een stuk over aandelen betaalt, zich onledig gaat houden met zeuren over de auteur? Die zegt gewoon zijn abonnement op en gaat wat anders doen. De overgrote meerderheid van de mensen die ik via Inveztor.net heb leren kennen zijn leuk, beschaafd, vaak hartverwarmend vriendelijk. Ze gebruiken praktisch altijd hun eigen naam. De Stalkers, Uitroeptekenproleten en Smaadhufters zijn anoniem. Ze verpesten het voor de rest. Die mensen kunnen nergens anders aan de bak komen, behalve op een gratis medium waar iedereen welkom is. Maar je mag er ook wegblijven. Al bijna tien jaar schrijf ik iedere maand een column voor een leuk maandblad met mooie vormgeving. Het blad heet Quote. Mensen moeten voor dat blad iets neertellen. Niet erg veel, gelukkig zijn er veel adverteerders, maar toch iets. Ik heb dus nooit last van smaad. Frontrunnen kan niet, want ik lever mijn stukken vijf weken van tevoren in. Wie wil zeuren moet een mail schrijven die al dan niet beantwoord of gepubliceerd wordt. Ik hoor dus praktisch nooit wat en dat is heel rustig.U hebt het al begrepen, ik heb een overdosis gratis internet gehad. Laat de mensen maar wat moeite doen, net zoals ik moeite doe om er iets interessants van te maken. Laat ze maar wat betalen. Dan krijg je gemotiveerd publiek. Dat publiek mag, als het geen waar voor haar geld krijgt, het abonnement opzeggen, klagen, geld terugvragen, kortom, een normale, vrije commerciële relatie met de schrijver onderhouden. Gratis internet, gratis smaad, gratis gezeur: ik heb het wel gezien. Lang leve het ouderwetse blad. Lang leve betalend internet, zonder Stalkers en Smaadhufters. Die kunnen alleen bestaan zolang er gekken zijn die gratis hun best doen. Mijn keuze is gemaakt. Back to the Future, leve het ouderwetse abonnement.