Vrijdagavond steeg de SOX-index, die ons verslag doet van het halfgeleidersgebeuren op de Amerikaanse markt, met 4%. Vorige week schreef onze vriend en desondanks collega -als het niet omgekeerd is- Van Zeijl waarom hij van ASML afbleef. Kort daarvoor schreven wij in Hey Joe! wat we dachten van de hausse in de semi’s en hoe we die probeerden te spelen. Van Zeijl raadt een belegging in de sector (althans in ASML, maar hetzelfde geldt voor leidende aandelen in de sector zoals Applied Materials of chipmakers zelf) af omdat de waardering nog te hoog is. Dat constateren wij ook, en of je nu de prijs/omzet neemt of de kw-grafiek, beide metingen suggereren dat we nog lager kunnen voor we de definitieve bodem hebben bereikt. Althans, dat is zo als je de huidige situatie vergelijkt met voorgaande bearmarkten in de sector. Het verschil is dat wij in de Polderportefeuille een vrij grote positie in Litho’s hebben en misschien is het goed nog eens uit te leggen waarom wij het eens zijn met de analyse van Van Zeijl en toch long zitten. Er zijn twee categorieën mensen die er meestal naast zitten met hun voorspellingen over de richting van de sector. Dat zijn enerzijds het management van de bedrijven en anderzijds de analisten. Dit is geen controversiële of provocerende bewering, al maken wij ons daar soms -altijd expres, weest u gerust- wel aan schuldig. Het is gewoon een constatering. Wij denken dat de huidige situatie moeilijk te berekenen is. Enerzijds gaat het gebruik van chips onverminderd door. Dat wil zeggen dat wie naar statistieken van eindgebruik kijkt, een steeds oplopende lijn te zien krijgt. Het probleem ligt bij het evenwicht tussen vraag en aanbod enerzijds en prijsvorming en winstgevendheid van de fabrikanten en toeleveranciers anderzijds. De meest prominente analisten constateren ook vandaag nog een dichte nevel wat de vraag betreft. Bodemen de book-to-bill ratio’s? Misschien, maar niets is zeker en wie weet gaan ze straks weer lager. Wat er dan met de prijzen van de semi-aandelen gebeurt weten we ook niet. Misschien blijven die dan overeind? Misschien storten ze dan in en bereiken ze opnieuw het laagtepunt van eind vorig jaar. We hebben geen idee, net zoals Van Zeijl (die dit soort dingen altijd voorzichtiger formuleert) er ook geen idee van kan hebben. Waar we het wel over eens zijn is dat je die dingen op een gegeven moment weer wel moet hebben. Het komt dus neer op een kwestie van timing. Timing, zo weten wij uit ondervinding, recentelijk nog, is erg moeilijk. Dat is de reden waarom we de sector bespelen met een convertible, eventueel met wat calls ertegen geschreven, op een dag waarop we wat pessimistischer zijn. Op dit moment zijn we dat niet en hebben we niet alleen een long positie in de ASML-convertible maar hebben we ook onze laatste calls teruggekocht. Zodra de trend keert hopen we niet te slapen en kopen we, als we wakker zijn, een put. We houden dan onze convertible. Daar zijn twee goede redenen voor. Ten eerste zijn we, gezien ons couponrendement, ‘paid to wait’. Ten tweede zijn we op die manier nooit te laat. De laatste rally toont immers -voor wie dat vergeten was- hoe snel het allemaal kan gaan.