… of dichter bij huis meneer Chirac of zelfs zijn nog veel gevaarlijkere voorganger, de corporatistische sfinx Mitterand. Wij hebben ons laten vertellen -wij verblijven al sinds jaar en dag in het buitenland en moeten het hebben van de pers en van wat onze vrienden ons willen mededelen -dat het tegenwoordig met Koninginnedag vooral in de hoofdstad één grote bende is, met dien verstande dat de onderdanen van Hare Majesteit zich meer dan strikt noodzakelijk is tegoed doen aan alcoholische versnaperingen, een term die ons altijd met een warme gloed vervult. Wij kunnen ons dat goed indenken. Een keer per jaar bezatten we ons bij klaarlichte dag omdat wij niet meneer Poetin of meneer Chirac of -we vergaten hem haast- meneer Bos als staatshoofd hebben, daar zit wat in. Wist u overigens dat de voorstellen voor verkiezingshervorming van de agenda zijn gehaald? Wie onverbeterlijk domme kinderen -of ouders- heeft kan ze dus nog altijd naar Amerika sturen als herteller, daar ligt een mooie toekomst. Vroeger, toen wij het ons nog konden permitteren om in korte broek in de stad te verschijnen, wat niet zo idioot was als het lijkt omdat we dat per step deden, kwamen wij vaak op de Plaats in onze geboortestad Den Haag. De Plaats is een plein naast de Gevangenpoort, vlakbij het parlement. Daar staat een standbeeld voor Johan de Witt, één van de twee meest briljante politici van de toenmalige Republiek. De andere briljante politicus heeft op een steensworp afstand ook een standbeeld. Beiden werden vermoord om staatsrechtelijke redenen, iets dat ons vandaag wat raar voorkomt maar dat toch een aardig politiek perspectief verschaft, interessant om even bij stil te staan. Werd Oldenbarneveldt nog gerechtelijk vermoord, bij de gebroeders De Witt ging het om een zeer wrede lynchpartij, voor zover dit al geen pleonasme is. Volgens ooggetuigen werden de broers gruwelijk verminkt voordat ze werden afgemaakt. Wij zullen u de details besparen, zij zijn een onderdeel van onze vaderlandse geschiedenis, al zijn ze dan te gênant om in de schoolboekjes vermeld te worden. Wij moesten hieraan denken, vooral aan de manier waarop dit allemaal gebeurde en hoe de geschiedenis altijd door de overwinnaars geschreven wordt, toen wij dit weekend, zoals iedere zaterdagochtend, The Economist lazen. In de editie van deze week staat een stuk dat qua gruwelijke elementen niet onderdoet voor de moord op de gebroeders De Witt. In een Pools dorp, Jedwabne genaamd, werden op 10 Juli 1941 de 1600 Joden van het dorp vermoord. Nu blijkt dat het niet de Duitsers waren die dit deden maar de Poolse dorpsgenoten van de slachtoffers. Het ging ook niet zomaar, nee, ogen werden uitgestoken en tongen afgesneden, aldus The Economist, dat niet een blad is dat we lezen vanwege het sensatiegehalte. De volwassenen werden levend verbrand en vervolgens ging men op zoek naar verstopte kinderen. Die werden op hooivorken geprikt en op de brandende resten van hun ouders gegooid. Over een paar maanden is dit vijftig jaar geleden en nu komen zulke dingen boven water. Na lezing en overdenking van dit artikel stond ons weekend niet meer in het teken van voldoening, integendeel. Ook op de beurs is het altijd zaak om even de oren te spitsen en de ogen goed de kost te geven wanneer voldoening ontstaat. Vrijdagnacht, bij de sluiting van Wall Street bereikten wij zo’n punt. De Amerikaanse economie bleek in het eerste kwartaal maar liefst 2% te zijn gegroeid.
‘Crisis? What Crisis?’ is de albumstitel die de stemming van de markt het best typeert. Alle indices sloten een stuk beter, de Dow gaat weer richting 11.000 en de Nasdaq steeg meer dan 2%. Sectoren die er goed bijlagen waren energie, detailhandel, cyclische aandelen en in de technologiesector vooral de halfgeleiders: de SOX-index steeg 4%. Zoiets is altijd prettig voor beleggers en wij zijn dan ook blij voor ons echte en virtuele portefeuilles. Het is altijd goed op zo’n moment nog een keer de belangrijkste vragen te stellen en te kijken of die voldoening wel terecht is. Daar gaan we deze week aan werken. Is dit een bear rally of is dit een echte ommekeer? Hebben we het laagste punt gehad, zijn we aan het bodemen of is dit even respijt van iets ergers? Dat zijn de vragen die aan de orde zijn. Met voldoening kunnen we beter nog even voorzichtig zijn.