De vakantie is bijna voorbij. Een maand in Provence, onderbroken door een paar dagen hedge funds in Atlanta. Het leuke van Atlanta is dat het daar zo ongelofelijk heet en vochtig is dat het je helemaal niet spijt dat je gedurende een conferentie helemaal niet uit je hotel komt. Alle economen waren bearish in Atlanta. David Malpass, internationaal econoom van Bear Stearns, zag een lange kwakkelgang voor aandelen, gebaseerd op de te grote bedrijfsinvesteringen. John Ryding, Bear’s Fed Watcher, zag de Fed nog 100 basispunten aan rente inleveren. Daarvan hebben we er inmiddels 25 gekregen. Als Ryding gelijk krijgt, en de koersen van Amerikaanse obligaties suggereren dat, gaat het slecht genoeg met de economie om nog 75 punten te krijgen, voor het einde van dit jaar. Iedereen in Atlanta was heel vrolijk. Dat kwam omdat er een grote delegatie uit Jamaica was. Drie jaar geleden publiceerden wij een stuk in Quote dat “De Ganja Bond” heette. In Quote, een maandblad dat u moet lezen want zij zijn de enigen die dit soort stukken durven te publiceren, beschreven wij de ideale economie scriptie. Omdat de meerderheid van de Inveztor.net lezers dit stuk ongetwijfeld niet gelezen heeft, herhalen wij hier nog eens de crux van het verhaal, want anders begrijpt u nooit waarom die Jamaicaanse bankiers zo vrolijk waren. Hopelijk vergeeft u ons het feit dat wij tijdens de vakantie niet alle cijfers paraat hebben: wij handelen niet dagelijks in de Ganja Bond. U kent Jamaica. Het is een lieflijk Caribisch eiland, waar de supporters van de heren Sega en Manley, de twee plaatselijke politici, elkaar dagelijks doodschieten. Zij doen dit bij voorkeur in Trenchtown, de naam die Bob Marley, de Jamaicaanse kettingroker, ooit aan Kingston gaf. Het voornaamste exportartikel is toerisme. De Ganja bond was een gouden belegging. Wij zagen dat aankomen en rieden de economiestudenten aan hun scriptie rond dit fenomeen op te bouwen en wel als volgt. Stap één: vader heeft het toch druk, dus die merkt het vast niet dat er een extra beleggingshypotheekje op de villa van de familie wordt genomen (wij gingen er van uit dat ons stuk voornamelijk gelezen zou worden door studenten die meer dan gemiddeld gezegend waren met ouders die een beetje goed woonden, dan is zo’n miljoentje niets, ook niet in dollars.) Vervolgens kocht de student de Jamaicaanse staatsobligatie die toen, als wij het ons goed herinneren, een rendement van 20% opleverde. Dit was echter het gemakkelijkste gedeelte. Lees door! Toen kwam het zware werk. De toeristische industrie in de gaten houden. Hiervoor hadden wij een even eenvoudige als doeltreffende methode ontwikkelt. Reserveer een kamer in het drukste hotel in Montego Bay. Kingston is niet leuk, met al die schietpartijen. Neem iedere avond voor zonsondergang plaats in de bar en bestel een cocktail. Als de bar snel volloopt gaat het goed met het toerisme en zijn we weer een dag verder. Vergeet niet, zo drukten wij onze jonge lezers op het hart, de ouders tijdens de Nederlandse winter een retourticket te sturen en ze vooral zelf af te halen op het vliegveld. Ouders zijn daar dol op. Wel, het goede nieuws op deze conferentie was dat deze strategie geweldig heeft gewerkt. De rente is hard gezakt in Jamaica, het toerisme gaat goed en de dollar is gestegen. Ondernemende Quote-lezers, economiestudenten, hypotheeknemers, profiteer ervan, maak nu snel die scriptie af en los pa’s hypotheek af. De paar ton dollars die over zijn komen leuk van pas bij de tweede stap in beleggersland. De Ganja bond bleek een gouden greep. Jamaicaanse bankiers zijn dus vrolijk. Zij kopen hun eigen staatsleningen die door Bear en andere Amerikaanse zakenbanken worden uitgegeven en verdienen een keurige boterham met het handelen in dit papier. Omdat wij geen last van jet lag wilden krijgen gingen wij iedere avond om halftien naar bed. De Jamaicaanse bankiers, een stel bijzonder vrolijke jongens, namen alleen een douche, na een nachtje clubben, en dronken de volgende ochtend verdacht veel koffie. Les voor beleggers: op de rand van de afgrond groeien de mooiste bloemen. De huidige afgrond heet Argentinië. Het gaat daar niet goed, maar de Argentijnen proberen er wat aan te doen. Larry Lindsay en Paul O’Neill, die president Bush adviseren inzake economische zaken als respectievelijk adviseur en minister van financiën, vinden dat Argentinië de ellende zelf opzoekt en leuk vindt. Ze adviseren dat de VS het land maar moeten laten stikken. Dat is nieuw, een visie die een beeld oproept van Ayn Rand, de Amerikaanse priesteres van Nietscheaans laissez-faire. Het is een opinie die haaks staat op het beleid van de regering-Clinton, die dit soort rampen liever wilde voorkomen.
Het is niet altijd slecht toeven geweest in Argentinië. Argentinië was vroeger wat we nu een G 7 land zouden noemen. Het was aan het begin van de vorige eeuw een rijke vluchtplaats voor Europeanen die hun handen uit de mouwen wilden steken. Na de oorlog werd het een vluchtplaats voor bepaalde Europeanen die eigenlijk liever alleen hun rechterhand uit de mouw wilden steken en sinds Peron is het er een corporatistische puinhoop met een vastgelopen economie, een corrupte en bureaucratische staat en een voorkeur voor plastische chirurgie en psychoanalyse, twee disciplines waarin de inwoners van Buenos Aires uitblinken, de derde, en daarin zijn ze wereldkampioen, is de tango.
Wanneer het echt moeilijk wordt maken ze oorlog met Engeland en als dat niet goed gaat omdat die gemene Engelsen terugschieten, kidnappen ze politieke tegenstanders en martelen die arme mensen, die natuurlijk niet terugschieten, dood. Dat laten ze doen door militairen. Je weet nooit, misschien hebben die politieke tegenstanders toch ergens een geheim wapen verstopt, je weet nooit, dus daar moet je op bedacht zijn.
Een complex volk, die Argentijnen. Vandaar dus die voorliefde voor psychoanalyse. Gelukkig kennen wij Nederlanders dit land tegenwoordig maximaal. Er wordt echter nauwelijks aandacht aan beleggingen aldaar besteed. Misschien komt dat doordat het land op het punt staat te devalueren en wel op zo’n manier dat het, als het een beetje verkeerd gaat, de hele wereld meesleept in de diepe afgrond van deflatie.
Zover is het nog niet, althans niet vandaag en voor de zeer sportieve beleggers onder ons willen wij graag onze enige Argentijnse belegging in herinnering brengen. Wij bedoelen de enigszins illiquide, obscure maar toch interessante IMPSA bond, destijds in de Modelportefeuille. We hadden hem nooit weg moeten doen, maar de koers staat nu wat lager dus laten we weer eens kijken. IMPSA is een Argentijns industrieel bedrijf. Er staat een obligatie uit van in totaal 137miljoen dollar, een kleine lening dus. De coupon is 9,25% en de rente wordt twee keer per jaar uitbetaald. Tot nu toe is dat gebeurd. IMPSA maakt auto onderdelen en elektriciteitsfabrieken. Het bedrijf exporteert, minder dan 20% van de omzet wordt in Argentinië behaald, dus een valutacrisis is niet persé een ramp. Als die valutacrisis afgewend wordt is dat natuurlijk nog beter. Wij komen op deze obligatie terug omdat we er zelf wat van hebben en omdat het een interessant geval is. Eind mei loopt de obligatie namelijk af. Voordat lezers nu enthousiast hun bank bellen om dit papier te kopen, omdat ze denken dat dit een ongelofelijke jackpot wordt, met dat rendement van 18% plus nog eens terugbetaling à 100% van papier dat nu 50% à 55% noteert, moeten ze zich realiseren dat een herfinanciering waarschijnlijker is dan aflossing. Zo’n herfinanciering is voordeliger voor het bedrijf zelf en de condities zullen ongetwijfeld interessant zijn. Iets voor echte speculanten dus. Wie nu teleurgesteld wil afhaken omdat wat even op een Gouden Berg leek nu een koperen knoop lijkt, moet nog even wachten. Goud komt soms in kleine brokjes. We hebben net nog een Argentijnse obligatie gekocht. Het is een emissie van kabel tv bedrijf Multicanal, nummer twee in Argentinië. Het bedrag voor de aflossing, 125 miljoen dollar, is al door het bedrijf in een escrow-account gestort, met als enige conditie de verkoop van een 4% belang in DirecTV Latin America. Vervolgens biedt het bedrijf aan de lening terug te kopen à 93%. De huidige prijs ligt rond de 86%. Dat lijkt niets, maar als het lukt is 7% in een maand toch een aardig jaarrendement. De obligatie loopt af in februari volgend jaar. Als de terugkoopt doorgaat is het een prachtrendement. Gaat die niet door, dan bestaan er nog twee mogelijkheden: aflossing in februari 2002, ook gunstig, of moeilijkheden met terugbetaling van een andere lening van 150 miljoen dollar van een pool Amerikaanse en Europese banken. Dat zou vervelend voor ons zijn, als bezitters van de obligatie, maar nog vervelender voor de bankiers. Als deze lening niet geherfinancierd wordt komen ook de andere leningen van Multicanal in de problemen. In dat geval hebben we het over een bedrag van 850 miljoen dollar, dat Multicanal nog schuldig is. De bankiers hebben dan een probleem. Een probleem van 850 miljoen dollar plus 150 miljoen dollar. Op de cent af een miljardenprobleem dus.