Wij danken onze trouwe lezers die de afgelopen twee maanden geduldig op onze terugkeer gewacht hebben.Wij droegen wat minder bij, omdat wij wat vermoeid waren geraakt. Gelukkig komt Sinterklaas eraan en lopen onze hedge funds op, dus gaat het nu wat beter. Wel moeten wij het nog wat rustig aan doen en niet meer zo hard werken. Wij doen het daarom allemaal wat langzamer en dat begint vruchten af te werpen. Gisteren kwamen wij, in het kader van deze Nieuwe Rust, eindelijk vroeg genoeg thuis om de krant te lezen, de ochtendkrant dus. Die kun je beter ’s ochtends lezen, horen wij sommigen al denken en dat bleek dan ook direct, want we hadden groot nieuws gemist.

Op de opiniepagina van een groot financieel blad stond een stuk dat onze aandacht trok. De auteur hield een goed gedocumenteerd verhaal, dat ons waarschuwde voor de onbedoelde gevolgen van het ontbreken van een duidelijk en krachtig industriebeleid in Nederland. Wij zijn het daar van harte mee eens. Hans Wijers for President! Reden om door te lezen.
Waar het eigenlijk om gaat in deze materie, denken wij heel naïef, is dat Nederland zich redelijk goed aan de regels houdt, maar desondanks toch nog op zijn sodemieter krijgt vanwege belastingvoordelen, terwijl andere landen gewoon Colbertistisch door blijven gaan en eventueel zo nu en dan de onontkoombare boete betalen of gewoon tijd winnen. Dat is natuurlijk onsportief.

De schrijver hield dus een pleidooi om het in Nederland ook maar zo te gaan doen, dus wat economische Realpolitik te gaan bedrijven. Niemand die ooit opmerkt dat we daar heel goed in geslaagd zijn in de
softdrug sector, notabene zonder subsidies. Daarmee verslaan we heel Zuid-Europa, dat toch een veel beter klimaat heeft voor zo’n industrie.
Eigenlijk zouden we verplicht moeten stellen om voor iedere kilo Nederwiet een snip in andere Nederindustrieën te steken. Maar het is niet politiek correct om het daar over te hebben en het zou ook slecht vallen bij onze
Colbertistische Zuiderburen en bij onze Oosterburen.

Terug naar ons industriebeleid.
Het zou wel eens zo kunnen zijn, zo betoogde de schrijver, dat door de afwezigheid van zo’n beleid opeens allerlei gruwelijke dingen gaan gebeuren. Bijvoorbeeld, zo ging de auteur verder, zouden de parels van het Nederlandse bedrijfsleven wel eens in buitenlandse handen kunnen vallen.
“World Online!” dachten wij direct, net iets te veel vooruitlopend op de tekst. Zo erg bleek het niet te zijn, maar wij werden vergast op een lijstje namen, waaronder: Welna, Hoek Loos, Van Leer, DAF, Vitatron, Lips Scheepsschroeven, Hollandse Signaal, Sphinx, GTI en Hoogovens. Eigenlijk vonden wij het wel meevallen. Geregelde lezers zullen weten hoe blij wij waren met de overname van het zwaar ondergewaarde GTI, eerder dit jaar. Hoogovens, vreselijk natuurlijk, en Welna, Sphinx en Hoek Loos, inderdaad, hoe moet Nederland verder na zo’n aderlating?

Temeer omdat de schrijver het liet doorschemeren dat dit wel eens het begin van een lange reeks zou kunnen zijn. En de reeks was al zo lang! Straks zijn we Eriks, Gamma en Geveke ook kwijt en glijden we af naar volledige economische irrelevantie. In zo’n geval is goede raad duur.

Wij deden wat een goede huisvader in dit soort gevallen doet en riepen vrouw en kinderen erbij.
“Vrouw”, zo spraken wij plechtig, “Kinderen, Nederland is in gevaar. Welna, Hoek Loos ….” Wij legden snel uit wat al deze bedrijven deden, wij besparen u de opmerking van Madame K. over een typisch Frans product van
Sphinx. Wij concludeerden een half uur later met een somber gezicht: “De barbaren staan dus aan de poort. Dit kan alleen maar verkeerd gaan, laten we rijst, sardientjes, kaarsen en een bijbel kopen, de nood is hoog.”

“Maar papa”, zei mijn jongste zoontje, beleefd zijn vinger opstekend, “Laten we ook een Playstation 2 meenemen en dan heb ik nog een vraag. Eén goeie Best Foods overname van Unilever of van de Koninklijke in Amerika is toch meer waard dan dat hele lappendekentje small-caps en die ene zinkende cyclical?”

Daar hadden wij niet zo snel aan gedacht. Pienter baasje toch. Wij herstelden ons direct. “Papa heeft daar rekening mee gehouden jochie,” zeiden wij bemoedigend. “Die Amerikanen hebben het natuurlijk nog niet door,
want die zijn oorlog aan het voeren, maar dit is natuurlijk ook heel erg. Straks gaan ze aan het rekenen, strepen Hoek Loos, Welna, Sphinx en wat dies meer zij weg tegen onze aankopen en dan sturen ze hun B-52’s op ons af. Want ze hebben natuurlijk ook die vervelende opiniepeiling onder de Nederlandse moslims van vorige maand gelezen. Na Afghanistan zijn wij aan de beurt, nog voor Irak. Zo bang zijn ze voor ons.”

Morgen verkopen wij al onze aandelen en gaan wij shoppen voor een bunker. Laat ons hopen dat er nog een Nederlandse fabrikant is. Als alternatief kunnen we een grote muur om ons land bouwen, een hele hoge. Dan kunnen die gemene buitenlanders de parels van onze industrie niet wegslepen en vliegen die B-52’s zich gewoon te pletter. Misschien toch tijd om weer long VWS, Heijmans of zlefs HBG te gaan, voor ze ook overgenomen worden?

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Op moment van publicatie had Kraland noch voor zijn fonds, noch prive, een positie in de genoemde aandelen. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.