Een beetje live commentaar voor de NOS was een fluitje van een cent. Wij gaven aan hoe de belangrijkste punten voor Frankrijk, de hervorming van de staat, de organisatie van een modern pensioenstelsel en de aanpassing van Frankrijk aan de ontwikkelingen in Europa, niet aan de orde kwamen in de verkiezingen.

Een vriendelijke mevrouw wilde ons nog wat vragen stellen en vroeg wie wij nou dachten dat het zou winnen, Chirac of Jospin? Wij mompelden iets over de heer Le Pen, wiens ster de afgelopen maanden steeds maar bleef rijzen. Hij begon de race op 8%, zat al boven de 14% aan het eind van vorige week en de geschiedenis leerde ons dat zijn echte score door de opiniepeilingen steeds werd onderschat.

Helaas, opmerkingen over Le Pen waren niet welkom. Wie wint, vroeg de vriendelijke mevrouw nogmaals. We legden uit, dat we vonden dat de Fransen aan het verliezen waren, gezien de povere keuze bij deze verkiezing en de hoge graad van onverschilligheid bij de kiezers. Ja, maar wie wint er nou, vroeg de vriendelijke mevrouw weer. Wij hadden geen enkel idee, erger nog, wij vroegen ons af of het er iets toe deed en of een eventuele opinie ergens op gegrond was.

Wij slaakten een diepe zucht. “Wij denken dat de Nederlanders gaan winnen”, zeiden wij. “Die kunnen immers straks voor een appel en een ei allemaal leuke huisjes in Frankrijk opkopen, als de Fransen hun pensioenen niet meer kunnen betalen.” Dat was niet de bedoeling, zei de vriendelijke mevrouw, wie wint er nou? “Nou, misschien Chirac”, zeiden we gelaten en gingen naar huis.

Poujadisme en populisme
Om acht uur hoorden we de uitslag in de auto. Chirac en Le Pen waren de eerste ronde doorgekomen. Toch nog een verrassing. Le Pen wordt wel een neo nazi genoemd. Wij vinden dat nonsens. Ten eerste is er weinig nieuws aan deze man. Hij doet al sinds 1957 mee en is in de zeventig. Bovendien is er niets nieuws aan zijn programma, dus kunnen wij hem moeilijk een neo-nazi noemen.

Hij is gewoon een nazi, een echte, met een gruwelijke hekel aan joden. Het enige dat eventueel neo is, is dat hij ook een gruwelijke hekel aan mensen uit Noord-Afrika en aan Jacques Chirac heeft. Le Pen doet al sinds ’57 mee, omdat hij toen meesurfte op de golf van Pierre Poujade, de kampioen van de kleine middenstand, die, geheel per ongeluk, zijn naam gaf aan het Poujadisme en daarmee, volledig onterecht, onsterfelijk werd.

Poujade was een populist, die een verloren strijd voerde tegen de vooruitgang. Le Pen is iets anders. Hij is eveneens een populist, maar ook een gevaarlijke extremist, die niets geleerd heeft van de geschiedenis en graag onsmakelijke grappen maakt over crematoria. Dit wordt een interessante en moeilijke situatie voor Frankrijk. We zullen hier de komende dagen, mocht er op Inveztor.net interesse voor zijn, nog op terugkomen.

Evenveel nazi’s als Gaullisten
Wij moesten weer denken aan de vriendelijke mevrouw van de NOS. Jaren geleden veranderde François Mitterrand, de socialistische president van Frankrijk, de spelregels voor de verkiezingen. Dankzij die verandering kreeg het Nationale Front van de heer Le Pen veel meer plaats in het parlement.

Doel van Mitterrand, een doorgewinterde sfinx van een politicus, die voor de oorlog actief was in de extreem rechtse Cagoulard-beweging in de Charente en onder Pétain zijn eerste politiek stappen zette, voor hij secretaris van de socialistische partij en vervolgens president werd, was zijn coalitiepartners van de Communistische Partij te verzwakken en de rechtse oppositie te verdelen.

Daar is hij buiten verwachting in geslaagd, zij het dan posthuum. De communisten, onder Robert Hue, zetten een nieuw record neer. Nog nooit haalden ze zo weinig stemmen, minder dan 4%. Rechts is inderdaad verdeeld. Chirac haalde ongeveer 19% en Le Pen 17%. Als we de andere nazi, Bruno Mégret, daarbij tellen en dat kan, want de enige reden dat Mégret een eigen lijst heeft is, omdat hij ruzie heeft met Le Pen, komen we op evenveel nazi’s als Gaullisten.

Winnaar en verliezers
Wie had dat ooit gedacht! François Mitterrand had dat gedacht, lijkt ons. Hij is dan ook de winnaar, in deze verkiezingsnacht. Misschien moeten we die aardige mevrouw nog eens bellen. De Fransen zijn natuurlijk de grote verliezers. Natuurlijk ook de socialistische partij, die aanvoerder is van de huidige progressieve coalitie en die niet eens mee kan doen aan de tweede ronde.

Of Mitterrand dat ook bedacht had, zullen we nooit te weten komen, maar als u het ons zou vragen, het kan best.

Michael Kraland: Deel III “Vivendi: Film, Foot & Fuck”
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi II: Frans Ontslag
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.