Wie in goud en puts zit, zit op rozen. Die mensen zijn er. Op Inveztor.net is daar bijvoorbeeld Willem Middelkoop, die al sinds zijn eerste bijdragen heel bedaard naar de huidige situatie heeft toegespeeld. Op de Inveztor.net forums is daar de ongekroonde koning van de beren, Cees Weijers, die deze markt heeft zien aankomen. Wie behoefte heeft aan goed advies over veiligheid, moet meedoen met de Middelkoop-discussie en de stukken van deze beide heren lezen.

Wij zitten een beetje in goud, voor grotere cliënten en voor eigen rekening veel in hedge funds (die het dit jaar weer goed doen, allemaal positief) en 30% in aandelen, waar alle klappen vallen.

De pijn zit natuurlijk in het aandelengedeelte, maar ook elders is het oppassen geblazen. Laten we eerst eens kijken wat denken dat er aan de hand is, anders komen we er nooit uit.

Dollar blijft zwak
We verwerken de excessen van de jaren negentig. We dachten dat het hoofdzakelijk om een luchtbel van bedrijfsinvesteringen ging, maar dat valt tegen, er is ook veel geknoeid en die zaken komen nu boven drijven. Niemand weet hoeveel lijken er nog uit de kast zullen vallen, daardoor krijg je onzekerheid en wordt er verkocht.

Wij denken dat de dollar zwak zal blijven, en dat de euro alleen maar stijgt omdat de dollar zakt. De dollar zakt omdat die fundamenteel overgewaardeerd was. Die overwaardering werd echter op meesterlijke wijze jarenlang in de lucht gehouden, door niemand anders dan de Clinton regering. Clinton, zelf geen fanaat op monetair gebied en geen voorstander van een evenwichtige begroting, had gelukkig een hele goede minister van financiën, Robert Rubin, een ex-Goldman arbitrageur.

Rubin en zijn opvolger, Larry Summers, een academicus, hielden de dollar hoog, en wisten met behulp van de boom in Amerikaanse investeringen het begrotingstekort weg te werken. De Democraten hadden daarmee een Republikeins karwei geklaard. Dat was opmerkelijk omdat in de VS de Democraten traditioneel de uitgevers zijn en de Republikeinen de spaarders. Tot nu toe.

Big Business rules
De situatie is nu omgedraaid. We hebben nu een Republikeinse president, die het begrotingstekort laat oplopen. Daar zijn goede excuses voor, na 11 september. De prioriteit is nu de beveiliging van Amerika, de verdediging tegen Al-Qaeda, de hermilitarisering, de wederopbouw van New York en de Amerikaanse economie. Die moet aan de gang gehouden worden.

Nu zijn de Republikeinen traditioneel goede vrienden met Big Business, en Big Business exporteert. Alleen die dollar is dan vervelend, want met een sterke dollar is het moeilijk vechten tegen de Europeanen en de Japanners, die graag naar Amerika exporteren.

Paul O’Neill, de nieuwe minister van financiën, was daarvoor president van een grote Big Business component, Alcoa, de marktleider op het gebied van aluminium. Bij Alcoa is de dollarkoers belangrijker dan bij BMW, want BMW levert meer toegevoegde waarde.
President Bush begon een handelsoorlog nadat hij de oorlog in Afghanistan had gewonnen. De eerste klap was de beschermingsconstructie voor staal.

Geen steun voor dollar
Vanaf die dag is de dollar gaan zakken, omdat de markt toen begreep dat de Amerikaanse regering niet meer serieus hun eigen munt zou steunen. O’Neill speelde daar handig op in, met een semi-liberaal verhaaltje over “de markt” die het “juiste niveau” van de dollar zou bepalen.
Dat juiste niveau is nu op hol geslagen. De markt heeft daar een hekel aan, want een langzame beweging is te prefereren boven een ontwrichting, en dat is wat we nu krijgen, want de
dollar zakt als een baksteen. Dat is altijd vervelend en kostbaar.

Wat kunnen de Europeanen daar aan doen? Besluitvaardig en eensgezind optreden. Is dat waarschijnlijk? Nee. Ze kunnen ook dollars kopen, zoals de Japanners nu bezig zijn te doen, want die moeten een lagere yen hebben om te kunnen exporteren naar Amerika. Heeft dat zin? Nee, alleen als je toch de monetaire wind mee hebt en het gezamenlijk doet.

Geen eensgezindheid
Met andere woorden, als morgen O’Neill en Duisenberg gezamenlijk verklaren dat de dollar genoeg gezakt is en dat ze interventie gaan plegen, zakt de dollar binnen een minuut naar een niveau ergens tussen de 90 en 95 cent en hoeft er alleen maar met de sabels gerateld te worden.

De kans dat dat gebeurt is erg klein. Er is veel meer kans dat de Republikeinen de dollar laten zakken, een probleem krijgen met hun tekort, waardoor de dollar nog meer zakt, waarop de
onhandige Europeanen toch iets moeten doen, en de rente in Europa verlaagd wordt, waarschijnlijk veel te laat.

Wedstrijd valuta verlagen
Dat kan heel goed, want de Europese rente is relatief hoog, terwijl die in Amerika nog op het 11/9 niveau van 1.75% zit. Die rente kan eigenlijk nauwelijks meer naar beneden, de markt gaat er zelfs van uit dat de Fed de rente in november zal verhogen, maar misschien gebeurt dat niet door de huidige bearmarkt.

We krijgen dan een wedstrijdje valuta verlagen. Dat kan nooit goed aflopen, want als de markt dat ziet, stroomt het geld naar beleggingen die zekerheid bieden tegen valuta-ontwaarding. Dan hebben we het over goud en grondstoffen. Omdat de markt voor goud maar klein is, krijg je dan al snel een opstopping. Dat is de reden waarom goudbulls hun favoriete staven in prijs zien
verdubbelen of nog veel verder zien stijgen. Goud topte de laatste keer rond
$800.

Nu is er meer geld in omloop vergeleken bij de beschikbare goudvoorraden dan toen. Het idee dat goud boven de $1000 stijgt, door teleurstelling in andere beleggingen is dus helemaal niet zo
onwaarschijnlijk. De afgelopen weken heeft goud eigenlijk niets gedaan, tegenover de euro
althans. Tegenover de dollar was de stijging marginaal, maar de dollar is keihard
gezakt.

Misschien is dit dus een goed instapmoment. De vorige lichting goudbeleggers
neemt winst, de nieuwe stapt in. De markt wordt nu ongetwijfeld wat volatieler, maar de echte hausse moet nog komen. Wie bang is voor smeltende valuta wil waardevaste beleggingen.
We komen dan al snel aan bij onze twee beren, die hun gouden broodjes smeren.
Blijf ze volgen, als dit verhaal u aanspreekt. Ze weten precies welke goud-
of zilvermijn u moet hebben

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Op moment van publicatie is zijn fonds long en is hij privé long in aantal goudmijnen. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.