Hoe negatiever, hoe beter, lijkt het nu. Want dan houden we meer geld over voor straks, wanneer de volgende bullmarkt van start gaat. Wij hopen dat dat voor onze zestigste verjaardag is, want we doen graag weer mee.

Een tijdje geleden had onze vriend Frank van Dongen het over de moeilijkheden die financiële professionals beginnen te ondervinden. Hij werd, figuurlijk dan, bijna gestenigd op de forums. Hij werd, verbaal, bespuwd. Hij werd door het slijk gehaald. Niet alle bankiers zijn boeven. Niet alle brokers zijn dieven. Niet alle analisten zijn ezels en niet alle directies zijn Enron.

Wie dit vak uitoefent, omdat het een dagelijkse wervelwind aan uitdagingen is, waarin snel iets
concreets gedaan kan worden, waar je mensen kunt helpen het meeste uit hun middelen te halen, kon jarenlang zijn of haar hart ophalen. In een bearmarkt gaat dat anders. In een bearmarkt sleept de financiële arbeider zich met grote weerzin naar zijn werk.

Cliënten, voor zover die nog cliënt zijn, klagen of lijden in stilte. Vrienden en collega’s zijn ontslagen. Succesvolle teams worden uit elkaar gerukt. Niets kan meer. Management dringt aan op omzet, maar wat valt er om te zetten? Obligaties, hedge funds en spaarprodukten. Wie daar geen verstand
van heeft, kan naar zijn met een beleggingshypotheek getooide doorzonwoning sjokken.

Cash en goud
Wij kregen een telefoontje van onze vriend Dick. Dick Gul, het is niet zijn echte naam, dat mag niet van Compliance, is de oudste bediende van het Europese hoofdkantoor van één van de ‘bulge bracket’ zakenbanken. Gisterenavond zagen wij Barton Biggs, de bekende strateeg, wiens mening wij altijd met aandacht volgen, het woord voeren op CNBC.

Biggs had jaren geleden, zo kwamen wij te weten, de promotie van Dick uitgesteld. Er was iets mis met Dick. Hij had belangstelling voor goudaandelen. Nu is het zo dat Dick, van alle brokers die wij kennen, één van de meest erudiete is en verreweg de leukste auteur van een fenomenale ochtendfax, die hij twee keer per dag verstuurd, als het nieuws wat meezit.

Eerst Europa, dan in de middag, de ochtend meeting van Amerika. Dick doet nog steeds goede
zaken, maar het zijn voor 90% verkooporders. Een aflopende zaak dus, vreest hij. Dick heeft zijn flat in London te koop gezet en een identieke flat gehuurd met een kortlopend contract. Hij heeft cash. Hij heeft bonds. Hij heeft goud, vooral goud.

Van aandelen naar obligaties
Hij is er van overtuigd dat we in een spiraal van verborgen geldontwaarding zitten. De dollar zakt, omdat de Amerikaanse regering hem laat zakken. De euro is weinig waard, maar meer dan de dollar. Japan is een puinhoop. China is de grote motor van de deflatie in de wereld en zorgt voor ‘Every Day Low Prices’, net zoals bij Albert Heijn.

We gaan een lange periode van deflatie in, waarin goud de tegenvoeter van de deflatoire geldontwaarding blijkt te zijn. Eerst vallen de aandelen om, omdat de vraag wegvalt. Pensioenfondsen, de trend is er al, switchen steeds meer naar obligaties. Zelfs de LSE, de beurs
van London, belegt niet meer in aandelen, maar in ‘gilts’, de Engelse staatsobligaties.

Wat gebeurt er dan met onze aandelen? Worden die op een gegeven moment niet zo goedkoop, dat je ze weer moet hebben? Daar gaat Deel 3 van deze serie over. Ook een somber verhaal, overigens.

Michael Kraland De kapotte markt (1)
Discussieer mee in de Inveztor.net Koffiekamer

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Hij handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.