In UMTS: Ultieme Malaise Telecom Sector stelt Marcel Tak dat de overheden van West-Europa medeverantwoordelijkheid dragen voor het umts-drama, vanwege hun veilingen van frequenties. Een jaar of twee geleden brachten we dat ter sprake in een column in Quote en toen reageerde niemand.

Ongetwijfeld omdat het toen nog niet zo’n drama was. Nu wordt alles wat duidelijker, zoals meestal, wanneer we terugkijken. Van tevoren alles helder zien is wat moeilijker. Vorige week ontsloeg de Franse regering, grootaandeelhouder van France Télécom, Michel Bon, die de baas was van het staatsbedrijf.

Ron Sommer, de president van Deutsche Telecom was al eerder bedankt. Michel Bon was de laatste van de dinosaurussen die nog een zetel had.

Waarom ontslaat niemand Chris Gent, de topman van Vodafone? Heel eenvoudig. Omdat Gent niet hoefde te boksen met één hand vastgebonden achter op zijn rug, zoals Tak indirect suggereert, wanneer hij de cash gefinancierde aankopen van de telecommers hekelt. Bon mocht nooit met aandelen betalen, ook niet toen France Télécom torenhoog stond.

Dat zou het belang van de Franse staat en dus van de belastingbetalers, maar verwaterd hebben. De regering had wettelijk vastgelegd – zaken doen per wet is altijd interessant – dat het staatsbelang boven de 50% moest blijven. Vodafone had één principe: kopen in aandelen, verkopen tegen cash. Goddank voor Vodafone waren er regeringen die dit soort beperkingen aan hun managers oplegden. Wat een geluk!

Inmiddels zorgde de Franse regering ook op eigen front voor superzaken. Er werd 1,2 miljard euro binnengehaald aan licenties. Bravo. Meteen ontstond ruzie over hoe dit bedrag direct kon worden uitgegeven. Belastingverlaging, vond de minister van Financiën. Subsidie voor de minder bedeelden, vond de socialistische partij.

Helaas, wat met de ene hand werd binnengehaald werd met de andere uitgegeven. France Télécom kocht voor 9 miljard euro cash licenties in Duitsland en Engeland. Voor Orange werd 50 miljard euro neergeteld, ook cash. Orange bracht deze maand voor het eerst geld in het laatje: 69 miljoen euro.

Goed, de managementteams waren gek dat ze het deden. De beleggers waren gek dat ze de aandelen kochten en opstuwden. De topmannen worden ontslagen, beleggers zijn hun geld kwijt en de staat? Geen probleem. Die gaat waarschijnlijk een garantie afgeven op de schulden van France Télécom, want de obligaties stijgen terwijl het aandeel zakt.

Zo betalen de beleggers die eveneens belastingbetaler zijn een tweede keer.