Het leuke aan Amerikaanse conservatieven is dat zij, over het algemeen en de echte extremisten natuurlijk buiten beschouwing latend, best gevoel voor humor hebben. Wat te denken bijvoorbeeld van het ex-hoofd van de defensie adviesraad Richard Perle.

Hij moest aftreden wegens politiek rumoer over zijn contract met het failliete telecombedrijf Global Crossing. Hij schreef een week geleden in de Wall Street Journal (WSJ) een afscheidsartikel dat er mag zijn.

De Op-Ed opiniepagina van de WSJ is het bastion van de Amerikaanse neo-conservatieven in zaken, maar wie denkt dat het om een stelletje drammers gaat die hun betogen larderen met aanhalingstekens en zakenjargon komt bedrogen uit.

Wolfowitz
Of je het met ze eens bent of niet, het is een uitdagende pagina met vaak stimulerende stukken – veel conservatiever dan de rest van het blad, dat weer veel minder conservatief is dan buitenstaanders meestal denken. Voor liefhebbers van conservatief proza vermelden wij ook graag het werk van William Safire.

Zijn column over taal in de International Herald Tribune is al jaren een baken in donkere tijden voor wie aan duidelijkheid hecht. Zo wordt het leven steeds ingewikkelder, ook voor de Progressieve Drammers, voor wie de huidige ontwikkelingen in Irak toch vervelend moeten zijn. Gelukkig laten ze daar niets van merken.

Wij schrijven deze regels, omdat wij vanochtend een lichte glimlach niet konden onderdrukken. Dat was dankzij onderminister van defensie Paul Wolfowitz, toch niet echt een reïncarnatie van Lenny Bruce. Behalve vandaag. Al wekenlang wordt gespeculeerd over de rol die Frankrijk, Duitsland en Rusland gaan spelen bij de wederopbouw van Irak.

Humor en rancune
Dat is zeg maar het blok van het gedesinteresseerde verzet tegen de kauwgomhegemonie. Nederland, zo horen wij van minister van buitenlandse zaken Colin Powell, mag meedoen, want ons land heeft zich netjes gedragen. Frankrijk, Duitsland en Rusland mogen ook meedoen, aldus Wolfowitz; geen enkel bezwaar.

Of ze gewoon de omvangrijke schulden van Irak willen kwijtschelden, want dat helpt echt enorm. Wie zei daar dat conservatieven geen gevoel voor humor hebben?
Wie zei daar dat de Amerikanen rancuneus zijn?

Michael Kraland woont in Parijs, is vermogensbeheerder in Amsterdam en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Hij handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.