Tweestromenland, de oude naam voor Irak, is ook toepasselijk op de markt. De AEX lijkt eerder de kant van de 300 op te gaan dan richting 260, de consensus van de market makers. Wall Street eindigt op het hoogste punt, na sterke cijfers van Citibank en Fannie Mae.

IBM kwam nabeurs, was een centje lager dan de consensus, maar had mooie cijfers, met hardware 1% naar beneden en service 8% beter. Er is maar weinig nodig om de beren terug in hun hok te drijven.

Even wat uitleg: volgens de orthodoxen onder ons kunnen we naar boven. Amerika stuiterde al eerder omhoog, de Nasdaq steeg zelfs, het aantal werklozen is lager dan in de vorige recessie, er is volop capaciteit, dus inflatie is geen gevaar.

Beren smeren
Olie wordt weer goedkoop, de rente blijft laag en de Fed wil dat graag zo houden. Stop, wat zeggen we, de bank wil best nog meer water bij de wijn doen. In Europa is het ook gemakkelijk beren smeren: wij zijn veel meer gezakt dan Amerika, terwijl we lekker thuis zijn gebleven en al die vervelende kosten niet gemaakt hebben.

De Amerikaanse consument blijft besteden. Kijk maar, de energierekening wordt deze maand al goedkoper een gasprijzen dalen net als die van olie. Het loopt gesmeerd, vergeef ons de kwinkslag. Niet alleen dat, Nederland is braaf geweest en krijgt Irak-orders. Tenslotte zegt premier Ariel Sharon in een interview met Haaretz dat hij over vrede wil onderhandelen.

Dat opent het voor ons unieke perspectief dat mevrouw Duisenberg haar cause célèbre kwijtraakt en meneer Gretta de rente kan verlagen. Een rally is altijd prettig. Dat verdringt ook even naar de achtergrond dat de dollar bedreigd wordt en dat een grote valutadislocatie het laatste is dat we nodig hebben in Europa.

Frans/Duitse pensioennachtmerrie
We zijn nu al niet competitief, wat moet dat niet worden als de euro snel stijgt, terwijl de Europese economieën, zeker die van de twee schoolmeesters uit de Amsterdamse Staatsliedenbuurt, Jacques Chirac en Gerhard Schröder, zich machteloos in de schulden steken aan de vooravond van hun pensioenimplosie?

Want vergeet niet dat daar, waar wij denken dat we een pensioenprobleem hebben, ons probleempje in het niets verdwijnt vergeleken met het probleem van Chirac. In zijn land wordt een pensioenfonds nog steeds als een on-Franse uitvinding van Angelsaksische ultra-liberalen gezien. Letterlijk. Wij overdrijven graag, maar niet nu.

Dit is een evenwichtige weergave van de Franse publieke opinie onder een rechtse regering. Als u nu denkt dat u droomt, is dat niet erg. Vandaag gaan we immers verder omhoog? Die Frans/Duitse nachtmerrie is alleen geen droom, die is echt. Het probleem is dat Fransen, Duitsers en hun twee schoolmeesters doen voorkomen alsof hier mee te leven valt.

Wiens schuld is de schuld?
Wie weet, kan straks de schuld aan de Amerikanen gegeven kan worden. Dat proberen ze toch al, elke keer als een Amerikaans pensioenfonds een blok van hun mooie Franse of Duitse aandelen verkoopt. Dat is leuk en handig, maar het kan niet. Frankrijk en Duitsland kunnen de schuld niet geven, het is namelijk hun eigen schuld.

Omdat ons lot nauw met dat van onze buren verweven is, is het straks ook onze schuld. En schuld moet betaald worden.

Michael Kraland woont in Parijs, is vermogensbeheerder in Amsterdam en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Hij handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.