Zes maanden geleden kwam Gerard binnenstappen op kantoor. Leuke man, goede baan, kwam via een zeer tevreden hedge fund-cliënt binnen en vroeg zich af, of hij ook niet zoiets voor zichzelf moest opzetten. Gerard werkt zelf in de financiële sector en weet wat daar te koop is.

Daardoor, of desondanks, duurde het ongeveer zes maanden voordat hij weer bij ons op kantoor kwam, om de strategie vast te stellen. We pakten zijn dossier erbij en keken nog eens naar het voorstel dat we hem destijds al gedaan hadden.

Eigenlijk zag dat er best goed uit. Meer nog, ondanks dat er sindsdien een gruwelijke ziekte en een vervelende oorlog overheen waren gekomen, zagen we geen enkele reden om het voorstel te veranderen.

Sars muteert
Alle belangrijke factoren, baan, leeftijd, huis, vriendin, haar baan, conjunctuur, dollar onzekerheid, waarderingen van de markten – alles was onveranderd. Gerard keek bijna teleurgesteld en zo praatten door over hoe er, voor iemand die van Mars komt en die niet via het archeologisch museum van Bagdad of via Hong Kong binnenkomt, niets veranderd is.

Sars wordt ook zo iets. Zo’n ziekte is gruwelijk, maar financiële markten zijn het toppunt van cynisme. Een ramp is een ramp, een spectaculaire ramp is een spectaculaire ramp en alleen 11/9 was een uitzondering. Toen hield iedereen de adem in, behalve twee heren van een regelgevende instantie die toen om drie uur ’s middags ons bandapparaat controleerden.

Wij prutsten wat met de cassettes, terwijl de mensen uit het raam sprongen en deze heren onverstoord aantekeningen maakten over ons opneemapparaat. Een surrealistische situatie. Sars is nog geen paniekfactor op de beurs, maar kan dat elk moment worden. Er is bijna altijd een goede reden voor paniek.

Azië down
Sars is zo’n goede reden, omdat het virus zelf muteert en ongrijpbaar lijkt. Experts zeggen dat het blijft en dat eerst iedereen anti-stoffen moet produceren. Leuk. Als Azië down gaat, heeft dat allemaal ongewilde en vaak onverwachte effecten voor ons. De toerismesector, ik zocht het laatst op voor mijn Quote-column, staat voor 11% van de wereldeconomie.

Ik schreef die column, omdat ik dacht dat de komende Irak oorlog een goed moment was om eens naar die sector te kijken. Als je Club Med voor 350 miljoen euro kan kopen, met alles erop en eraan, inclusief de dorpen, is dat niet duur. De ervaring toont weer eens aan, hoe belangrijk het is om nooit op één goed paard te wedden.

Deze sector heeft nu achter elkaar 11 september, de Irak oorlog en nu sars voor de kiezen gekregen en zakt nu weer. Hotels in Hong Kong zijn leeg. Wie er nog is, zit daar omdat hij of zij niet weg kan. De luchtvaartmaatschappijen krijgen voor de derde keer een klap te verwerken, tenzij ze alleen binnen Europa vliegen.

Pierre & Vacances
Toronto ligt midden in Noord-Amerika. Ik belde gisteren met Toronto: iedereen die ik sprak vond de ophef overdreven. Er is nog geen paniek. Die kan nog komen. Dat wordt een koopmoment, niet voor groot herstel, maar voor een nieuwe bearrally. Eerst moet alleen deze rally dan kapot zijn. Zo ver zijn we vandaag nog niet.

Niet alle toeristen blijven weg: er is een bedrijf in Europa waar 95% van de klanten per auto komen, inclusief de familie Van Dongen. De koers staat nu rond de 50 euro, tegen een top van 82 euro. Pierre & Vacances is de eigenaar van Center Parcs, Gran Dorado en een paar ski-ketens. Wie dicht bij huis wil blijven, gaat hier naar toe.

Dit aandeel biedt mooi weerstand, het is een prachtbedrijf, dat zich zuiver op de exploitatie van haar eigen dorpen en gebouwen richt. De omzet stijgt nog steeds, zo zagen we gisteren toen de laatste cijfers bekend gemaakt werden. Minder goedkoop dan Accor en Club Med, maar veel voller. In die zin ook goedkoop.

Ren ik nu naar de telefoon om te kopen? Nee, er is waarschijnlijk meer zwakte in het vooruitzicht, ook voor de eerste keuze in deze sector.