In een ideale wereld wordt de economie door vier cilinders getrokken. Amerika, Japan, Europa en de kleinere cilinder die Zuid-Oost Azië heet.

Het is al tijden zo dat één cilinder de markt trekt, namelijk Amerika. Japan is kapot en Europa holt er een beetje hijgend van de structurele obstakels achteraan. Azië had in 1998 een crisis, kwam daar relatief snel weer bovenop en wordt nu geteisterd door Sars, een ziekte waarvan de economische dimensie nog niet duidelijk is.

Omdat Amerika als enige de kar moet trekken en omdat de bubble-combinatie van een sterke dollar, lage werkloosheid en hoge opbrengsten op de aandelenmarkt niet zo snel weer zal opdoemen, zijn er genoeg beren die bang zijn voor een verdere instorting van de markt.

Onze bull Cees serie (zie De bull Cees – I en De bull Cees – II ) heeft tot doel te kijken wat de argumenten voor een stijgende markt zijn. Dan kunnen we kiezen of we bear willen blijven of niet. Frank van Dongen, ik heb het vanochtend nog even gecontroleerd, is nog steeds een bear. Dat zijn er dus nu twee en we hebben nog veel medestanders. Cees zou zeggen: dat is goed voor de bulls.

Minder goed voor de bulls is de dalende dollar. De lijnen zijn courtesy of Cees. De dollar ziet er niet geweldig uit.

Ook niet op de kortere termijn:

Eén ding is zeker. Zo slecht als de zwakke dollar voor ons is, zo goed is die voor de VS. Dat is niet helemaal waar, want een sterke wereldeconomie is ieders belang, maar als wij Amerikaan waren en we mochten kiezen tussen een sterk Amerika en een sterke Rest van de Wereld, dan zouden we ons weer helemaal rationeel voelen. Beter voor Amerika dan voor ons.

Op het ogenblik zien we zwakke economische cijfers in Europa. Japan is nog steeds ellendig, de Japanners beginnen hun spaargeld op te maken, Azië kent een epidemie die vooral stagnatie produceert en het reisverkeer lam legt. Ook in de VS zijn de cijfers tegenstrijdig. Na goed consumenten vertrouwen kregen we slechte werkloosheidscijfers, maar nu weer goede fabrieksproductie. Vertrouwen is zacht, banen zijn harde cijfers. Productie is ook hard.

Toch is het niet zo moeilijk een Bull Case te maken voor de VS en als de VS ons weer op sleeptouw nemen zijn we immers gered? Een harde dollar, de daarbij behorende hoge reële rente, een belastingoverschot en dure olie zijn allemaal remmende factoren en dat ligt nu achter ons. De dollar smelt, olie stroomt en als de regering Bush haar zin krijgt wordt er flink gestimuleerd. De rente, zo verklaart onze meest elegant formulerende centrale bankier, zal laag blijven.

Dat zijn natuurlijk allemaal stimulerende factoren. Als die belastingverlaging er komt doet de bekende Amerikaanse flexibiliteit de rest, zo verklaarde onze favoriete Amerikaanse econoom, David Malpass, van zakenbank Bear Stearns, kort geleden in een verklaring voor het House Committee on Financial Services.

Bij onze eerste kennismaking met Malpass hadden wij geen broek aan. Ook geen jasje, overhemd, das of zelfs maar ondergoed. Hoe dit kon gebeuren, waarom Malpass optimistisch is en toch denkt dat de Amerikaanse rente dit jaar weer gaat stijgen, zullen we u uit de doeken doen in De bull Cees IV.

Michael Kraland woont in Parijs, is vermogensbeheerder in Amsterdam en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Hij handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen.Op moment van publicatie had Kraland noch voor zijn fonds, noch prive, een positie in de genoemde aandelen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.