Na de opschoning hierbij de nieuwe aankopen in de Polderportefeuille. Maar voor we dat doen, eerst wat achtergrond. Deze portefeuille bestaat sinds 1996, toen we ermee begonnen in Quote, dat prachtige maandblad. Op een gegeven moment leek het ons beter de portefeuille op een website te runnen in plaats van in een maandblad, waar we ons materiaal ongeveer vijf à zes weken van tevoren moeten inleveren. Zo gezegd zo gedaan, en de Quote Portefeuille werd omgedoopt in de Polderportefeuille. Wij nodigden onze vriend Van Dongen uit om te helpen.

Soms laten we door drukke werkzaamheden een tijdje verstek gaan, waardoor we nu een opruiming hebben. Op dit moment zijn we weer druk in de weer voor u. Wij scheiden onze aan-en verkoopbeslissingen, zoals dat hoort, van de administratie van de Polderportefeuille. Inveztor.net doet dat, onafhankelijk van ons, want het is belangrijk dat de zaken netjes afgewikkeld worden, net als in het echt. Nu blijkt dat allemaal eenvoudiger te lijken dan het is, en de betrokken stagiaires hebben niet altijd de nodige ervaring, dus is deze taak nu overgenomen door hoofdredacteur Niek den Tex.

Bij de schoonmaak viel ons één vreemde fout op, afgezien van een aantal kleintjes, die ook al tot een andere waardering van de Modelportefeuille hebben geleid. Er staat namelijk een fout percentage in de bottom line, dat wordt onderzocht en gecorrigeerd.

Het boodschappenlijstje
Nu onze aankopen. We zijn niet erg koperig op dit moment, maar we willen we onze positie in Boskalis verdubbelen, wat Amstelland aanschaffen, Arcadis, Hunter Douglas, Imtech en Samas Groep kopen, Mc Gregor pakken, wat Heijmans hebben en iets met Vopak doen. Niet erg opwindend allemaal.Het zijn ook allemaal dividend aandelen. We hebben op dit moment een voorkeur voor small- en midcap value. We denken dat dat de beleggingsstijl is die het beste loopt. Het leuke van de huidige economie is, dat er wat meer aandelen bijkomen in deze categorie. Neem nou Vopak. Vroeger, toen de redactie van Inveztor.net nog in korte broek ronddoolde, waren Pakhoed en Van Ommeren toonaangevende bedrijven in Nederland. Nu heeft de combinatie, zelfs na de sterke stijging van de afgelopen dagen, een marktkapitalisatie van iets meer dan een miljard euro en is het een midkap geworden.Hetzelfde geldt voor bedrijven zoals HBG en Ballast, die volledig voorbijgestreefd zijn door concurrenten Volker en Heijmans.

We kopen 1000 Vopak op € 21,44. Er komt een dividend aan van 5,86%, per 30/4 en we nemen het risico van aankoop in deze constant teleurstellende combinatie om zuiver speculatieve redenen. Vopak splitst weer en dat heeft, naar ons idee, twee voordelen. Ten eerste verdwijnt deze gruwelijke naam. Van Ommeren en Pakhoed beviel ons beter. Ten tweede verhoogt dit de kans op een bod door een industrieel of een financier, die wat minder bezig is met intern geruzie en wat meer met de rentabiliteit. Wij horen dat vorig jaar een private equity firma € 1,4 miljard geboden heeft voor de tankopslag van Vopak. Vopak, inclusief alle andere activiteiten, kost op de beurs nog geen € 1,2 miljard. Misschien dat het deze keer gebeurt, de tijden zijn er in ieder geval naar en het dividend legt misschien geen bodem onder de prijs, maar wel een vangnet. Ons koersdoel is € 27.

Heijmans is in het nieuws door een actueel stukje bouwschandaal en zakt daarop. Dat is een goed moment om in te stappen en we kopen 1000 stuks op € 26,79. Volker tikt omhoog op dit nieuws, maar of dat terecht is betwijfelen we. Volker en Heijmans zijn allebei goede bedrijven, Volker is al flink gestegen, dat is de voornaamste reden van onze voorkeur voor Heijmans.

McGregor komt ook ongunstig in het nieuws. Een website genaamd Inveztor.net noemde een insidertransactie die niet was aangegeven. Foei! De koers zakte vandaag flink, tot €9,41, maar trekt nu weer aan naar € 10 waar wij onze aankoop doen voor 2000 stuks. We denken dat het merk Gaastra een prachtig idee is. We leven in een maatschappij waar mensen geld uitgeven voor ervaringen en gevoelens. In een Gaastra jas lopen mensen door de stad in de gedachte dat
iedereen denkt dat ze net van het dek van hun America’s Cup jacht komen. Een mooie small cap voor een kleine tien keer de winst met het potentiëel van 15 à 20% winstgroei.

Value slaat de klok
Imtech is nog steeds goedkoop, het type small cap dat tussen wal en schip opereert, zonder profiel dat de internationale fondsmanagers tot aankoop kan verleiden. Wij denken dat het bedrijf een solide business heeft neergezet (zie ook Potuijt’s column Imtech relaxed en realistisch ) en deze week een gezond dividend van 5,26% betaalde, waardoor de waardering wel erg bescheiden is. We kopen 1200 stuks op € 23,65, want op het moment van schrijven zitten we niet ver van het laagste
punt van de dag.

Amstelland is naar ons idee tussen de €8 en de € 10 waard. We kopen 5000 stuks op €6,87. Dit is een aandeel met een prachtige technische trend, een lage waardering en één risico, de trend in de bouw, die nauw samenhangt met de economie. Amstelland heeft echter getoond ook bij een matig economisch klimaat aardig te kunnen functioneren. We zijn kopers van engineering bedrijf Arcadis. Arcadis draait goed en is niet duur, waardoor het mooi bij onze huidige stijl aansluit. We komen een andere keer op dit bedrijf terug, en kopen er vandaag 3000 op € 10,50.

Tenslotte Samas Groep, de fabrikant van kantoormeubelen.Een stagnerende markt, zult u zeggen. Dat klopt. Waar de één een stagnerende markt ziet, ziet de ander een consoliderende markt. En kijk eens naar het neerwaarts risico: Samas kost 8 keer de winst en keert een mooi dividend uit van 8%.Wat kan er gebeuren? Misschien kijken Herman Miller en Steelcase, Amerikaanse kantoormeubelmakers, wel naar Samas. Zij kosten drie keer zoveel. Een overname van Samas is dus gemakkelijk rond te krijgen. Schaal telt steeds meer. Samas heeft het niet gemakkelijk, maar is een overname kandidaat met een lage waardering en een hoog dividend in een consoliderende markt. Wij kopen 4000 aandelen op € 8,70.

KPN tenslotte. Van Dongen wil er van af. Wij verkopen de veertien keer de October €5 call op €0,90. Value wat de klok slaat dus. Let op de dividenden. Die tellen weer. Meer durven we voorlopig niet.

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Op moment van publicatie is zijn fonds long … … … , en is hij privé long R30; [of: Op moment van publicatie had Kraland noch voor zijn fonds, noch prive, een positie in de genoemde aandelen] . Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Gisteren vond de aandeelhoudersvergadering van het veelgeplaagde Vivendi Universal plaats in het bloedhete Zenith, het Parijse equivalent van de Arena, in aanwezigheid van 5000 à 6000 aandeelhouders. De beveiliging was alom aanwezig, het was er warm, een duizendtal mensen ging weg voor het einde, Vivendi kondigde goede operationele resultaten aan die door het publiek slecht werden ontvangen.

Topman Jean-Marie Messier, bijgenaamd J6M, van Vivendi is gisteren niet ontslagen, maar hij heeft wel concessies moeten doen. Zo gaat hij niet
profiteren van de herprijzing van opties.De nieuwe optieprijzen voor het management, 5% van het kapitaal, bij een gehalveerde koers en een nieuwe,
lage strike, stuitte op grote weerstand bij de aandeelhouders. Vivendi Environnement(VE) wordt niet verkocht en VE topman Henri Proglio is opeens een grote vriend.

Messier zelf krijgt geen opties tot het aandeel weer “rond 60 euro” staat en gaat de bonus van vorig jaar besteden aan aankoop van Vivendi aandelen, vandaag. Vivendi staat vandaag op 36,99 euro, niet ver van het laagste punt dat op 11 April werd bereikt.
Goede cijfers ondanks rumoer
Messier heeft zijn baan nog, maar heeft op alle fronten bakzeil gehaald. Hij benoemde twee extra directeuren: geen one man show meer. Hij blijft VE
meeconsolideren, terwijl hij eerder de milieu- en waterpoot wilde afstoten om de schuldenlast van Vivendi te verminderen.

Pierre Lescure, president van Canal+, wordt ontslagen. Het personeel van Canal+ demonstreerde en eiste het aftreden van J6M. De aandeelhouders riepen “bedrieger”, “boef” en “ophoepelen”.

We kregen net een telefoontje van een verslaggever van Bloomberg, die in het kwartaalverslag van USA Networks’ Entertainment divisie, die in mei door Vivendi zal worden overgenomen, een voetnoot had ontdekt waaruit blijkt dat de omzet daar 17,7% daalde en de EBITDA met 27,6%.

Toch kondigde Messier gisteren goede cijfers aan, met een sterk toegenomen cash flow, vooral van de telecom activiteiten, die nu 61% van de cash flow
uitmaken. De cash flow uit media nam af.We kijken naar Vivendi voor onze Modelportefeuille. Op een dag is het aandeel genoeg gezakt, maar eerst gaan we het dieptepunt van 11 April testen en wie weet gaan we daar door heen.

Wie Messier en Vivendi Universal wil steunen kan naar Scorpion King gaan kijken. De film is een groot succes in de VS.

Michael Kraland: Vivendi V: Deneuve, Marceau & Caron
Michael Kraland: Vivendi IV: waarin Bolloré 2% neemt
Michael Kraland: Deel III “Vivendi: Film, Foot & Fuck”
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi II: Frans Ontslag
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Op moment van publicatie had Kraland noch voor zijn fonds, noch prive, een positie in de genoemde aandelen. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

De betekenis van de uitslag van de eerste verkiezingsronde in Frankrijk wordt in de media veel minder benadrukt dan de minder belangrijke aspecten van deze gebeurtenis. Het verrassingselement, de persoonlijkheid van de heer Le Pen, de kans dat hij gekozen wordt, het is allemaal minder belangrijk dan de komende parlementsverkiezingen, de strategie die president Chirac gaat volgen en de reactie die deze gebeurtenissen bij de Franse kiezer teweegbrengen.

De score van Le Pen was weliswaar verrassend hoog, maar we kunnen niet van een totale verrassing spreken. Gezien het feit dat zijn score tot het afgelopen weekend constant opliep, van 8% naar 14% in de peilingen, blijkt dat de opiniepeilers de scores van het Nationale Front altijd onderschat hebben. De kans dat de heer Le Pen tot President gekozen wordt is klein.

Demonstraties daartegen hebben weinig betekenis, maar bevredigen ongetwijfeld de gevoelens van de deelnemers. Dat zijn hoofdzakelijk jongeren, die voor 40% niet gestemd hebben. Zij zijn ook oververtegenwoordigd bij de extreem-linkse stemmers en de Groenen, waardoor ze meer dan anderen de verantwoordelijkheid dragen voor het falen van de socialistische kandidaat, premier Jospin.
Regeren is vooruit zien
De strategie die de president Chirac gaat volgen is inmiddels duidelijk. De grote vraag is wat voor reacties dit in Frankrijk gaat oproepen. De kans is groot dat Chirac zal worden herkozen als president, waarna links weer een parlementaire meerderheid zal krijgen, als backlash na de overwinning van rechts.

In dat geval bevindt Frankrijk zich weer in dezelfde ongemakkelijke cohabitation als voor de verkiezingen en zullen de belangrijkste problemen onopgelost en zelfs onbespreekbaar blijven. Het gevolg zal zijn dat een explosieve situatie zal ontstaan waarbij de huidige wanorde nog kinderspel is.

Chirac haalde in de eerste ronde 19% van de stemmen, tegen 17% voor Le Pen en 16% voor Jospin. Chirac heeft dus geen echte meerderheid. Rechts heeft alleen een meerderheid wanneer Chirac’s Gaullisten zich verenigen met de centristen van François Bayrou (7%) en de liberalen van Alain Madelin (4%) en met de nationaal-socialisten van Le Pen en Bruno Mégret (2,5%). Rechts heeft dan 29% en extreem rechts 20%, samen genoeg voor een meerderheid in het Franse verkiezingssysteem. Dit is echter onmogelijk, omdat Chirac zelfs niet met Le Pen wil debatteren, laat staan regeren.

Daar zijn goede redenen voor. Le Pen is geen conservatieve populist, maar een echte, doorgewinterde nazi. Hij is anti-semiet, racist, gewelddadig en antiparlementair. Hetzelfde geldt voor zijn ex-kroonprins Mégret, met dien verstande dat Mégret niet veroordeeld is voor gewelddadigheid. De twee zijn uit elkaar gegaan vanwege een persoonlijke vete.
Tussen populisme en populariteit
Hoe erg en hoe ergerlijk de huidige positie van Le Pen ook moge zijn voor de Franse democraten, die zich overigens liever republikeinen noemen, een belangrijk detail, demonstreren en diaboliseren lost weinig op. De belangrijkere vraag is immers hoe het kan komen dat zoveel mensen op Le Pen gestemd hebben en wat er moet gebeuren om dit voortaan te voorkomen. President Chirac gaat daar niet op in en heeft daar misschien zelfs geen ideeën over.

Om Le Pen terug te dringen zullen impopulaire, ingrijpende maatregelen genomen moeten worden. Die maatregelen zijn bekend, maar worden niet graag besproken, omdat ze politieke zelfmoord betekenen, althans, dat is de geldende mening. President Chirac neemt geen maatregelen, hij heeft al jaren getoond dat hij alleen populair wil zijn.

Dat is nu gemakkelijk geworden: de meerderheid van de Fransen houdt niet van Le Pen, de heer Chirac heeft dan ook een anti-Le Pen houding aangenomen en profiteert van de verwarring door meer macht naar zich toe te trekken en zich voor te doen als het enige legitieme alternatief voor de heer Le Pen.

Van modernisering is echter geen sprake, zoals ook premier Jospin geen enkele aandacht heeft willen besteden aan de belangrijkste vragen, en geen confrontatie wilde met weinig populaire modernisatiethema’s.

De Guardian meldt hoe twee topadviseurs van premier Blair, waaronder het Franse hoofd van zijn Think Tank, geprobeerd hebben premier Jospin in die zin te adviseren. Tevergeefs, aldus de Guardian, Jospin wilde niet luisteren naar zijn Britse labourcollega’s.
Nieuwe strategie of oude wijn in nieuwe zakken?President Chirac kondigde Dinsdag aan dat hij een nieuwe beweging opzet die uit zal monden in een partij die de huidige Gaullistische RPR moet gaan vervangen. Dat is waarschijnlijk de meest inepte en onhandige manier om Le Pen aan te pakken.

Ten eerste worden de natuurlijke coalitiegenoten van de Gaullisten, Bayrou en Madelin, hierdoor geschoffeerd. Ten tweede zullen de kiezers duidelijk zien dat dit niets anders is dan een herverpakking van oude wijn in nieuwe zakken, in het beste geval een non-evenement, in het ergste geval een nieuwe stap terug en een gemiste kans tot vernieuwing.

Chirac laat de kans liggen een nieuwe, brede coalitie van gematigd rechts, centristen, liberalen en moderne socialisten te creeëren. Hij wekt hiermee de indruk dat Le Pen het probleem is, terwijl Le Pen niets anders is dan het resultaat van de Franse problematiek.

Het probleem van Frankrijk is immers dat het leven er goed is, hoewel relatief steeds minder , zoals diverse recente statistieken duidelijk uitwijzen, maar dat het land moeite heeft met moderniseren. Die moeite is groter dan in andere landen, inclusief Nederland. Daarbij komt nog dat de Franse politieke elite zich ook niet heeft vernieuwd en dat daardoor de belangrijkste vragen niet in de verkiezingsprogramma’s werden behandeld. Er is dan ook weinig kans dat daar voor de tweede ronde verandering in komt, integendeel.

De belangrijkste problemen in Frankrijk zijn de hervorming van het staatsapparaat en van het pensioenstelsel. Deze punten zijn buiten de verkiezingsstrijd gebleven. Alleen Madelin maakte er duidelijk een punt van, maar met zijn 4% aan stemmen is hij marginaal.

Het belangrijkste punt was de onveiligheid. Dat de onveiligheid een functie is van de logheid van het Franse staatsapparaat, dat 53% van het bruto nationaal product opslokt en een kwart van de bevolking aan het werk houdt, bleef buiten de discussie.Frankrijk loopt een stapje achterWanneer we de scheiding der geesten wat anders profileren, door onderscheid te maken tussen eigentijdse partijen enerzijds en retro-ideologieën zoals communisme, trotskisme en extreem rechts anderszijds, wordt duidelijk dat we in Frankrijk te maken hebben met een blok van 20% nationaal-socialisten en 13% extreem linke groeperingen, de trotskisten met 10% en de communisten, vlak na de oorlog de grootste partij, die nu voor het eerst nog maar 3% hebben.

Dat is dus 33% van de kiezers, wat wil zeggen dat een derde van de Franse kiezers nog steeds gecharmeerd is van totalitaire ideeën uit de eerste helft van de vorige eeuw. Dat die denkbeelden weinig praktische waarde hebben is voor hen geen probleem.

Dan zijn er twee groeperingen die allebei anti-Le Pen zijn, geen modernisering willen, maar moeilijk te plaatsen zijn. Dat zijn de anti-mondialisering gezinde Groenen, die deel uitmaakten van de regering Jospin (5%), en de Republikeinen onder leiding van ex-minister Chévènement (5%), een voormalige socialist, die in 1990 aftrad als minister van defensie uit protest tegen Frankrijk’s deelname aan de Golfoorlog. Deze 10% vormt samen met de 16% van de PS het gematigd linkse blok.

Jammergenoeg is gematigd links in Frankrijk niet hetzelfde als in Engeland of in Nederland, Frans links loopt één politieke generatie achter. Dat feit op zich alleen is één van de belangrijkste oorzaken van de huidige crisis.

De tweede oorzaak is dat ook de Franse rechtervleugel niet modern is. Waar dit toe kan leiden en wat het grote gevaar van deze situatie is, zullen we in een volgend artikel bespreken.Michael Kraland: Frankrijk: terug naar Poujade?
Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Omdat de heer ‘Durobinet’ ons er in de Inveztor.net Koffiekamer van beschuldigde Privé-materiaal te schrijven naar aanleiding van Vivendi I, haalden wij dit weekend de Kralandine, onze veertien jaar oude gebanaliseerde automobiel uit de garage en togen zuidwaarts, richting Bourgondië.

Aangekomen in Villeneuve sur Yonne, een klein stadje met een prachtige kerk uit de XIe eeuw, namen wij onze intrek in de Lucarne aux Chouettes, een herberg die toebehoort aan Leslie Caron, de actrice, u weet wel, uit de tijd van Fred Astaire en ‘An American in Paris’. Wij weten niet wat de leeftijd van mevrouw Caron is en gaan daar ook niet naar raden, maar één ding kunnen we u verzekeren, ze ziet er twintig jaar jonger uit.

De Lucarne ligt aan het water, de keuken is uitstekend en wij raden u zeker aan hier eens te stoppen. Wij troffen hier twee vriendinnen, werkzaam bij respectievelijk People en de Wall Street Journal. De vraag van Durobinet spookte nog door ons hoofd. Konden wij, nu het er naar uitzag dat het Vivendi-verhaal nogal een langdurige serie zou worden, de heer Messier voortaan Monsieur Marceau noemen en de heer Lescure aanduiden met Monsieur Deneuve?

Geen Boonstra-Toth verhalen in Frankrijk
Dat hadden we namelijk aardig gevonden, één keer, voor de afwisseling. Want we stellen u gerust, we zijn niet van plan dit vaak te doen. Eén van de prettigere eigenschappen van de Fransen is namelijk dat, op een paar smerige roddelbladen na, het publieke leven van zakenmensen gespaard wordt.

Geen Boonstra-Toth verhalen in Frankrijk, dat hoort niet. Wij vinden dat een beschaafde gewoonte. Na al dat geharrewar van meneer Messier met meneer Lescure hadden we het, zij het bij uitzondering, best leuk gevonden, zo’n naamsverandering. De hemel zij geprezen voor onze goede relatie met deze dames.

“Hou toch op Michael”, zei mevrouw People, die alles van dit soort situaties weet en dan ook geregeld afreist naar Monaco. “Messier heeft niets met Sophie Marceau”. Vervolgens vernamen wij met wie mevrouw Marceau wel wat heeft, maar door onze zeer oppervlakkige belangstelling voor dit soort zaken, zijn we het alweer vergeten en kunnen we het u niet vertellen, ook al zouden we het willen. Erg hè?

De wereld van glamour
“Hoe komt het dan dat we al die verhalen te horen krijgen”, vroegen wij wanhopig aan mevrouw People. “Ach, ik geloof dat hij haar één keer in zijn jet heeft meegenomen en dat hij het leuk vond dat er een gerucht door ontstond.” Wij waren weer een illusie armer. Meneer Deneuve dan? “Dat is allang weer uit. Geef de wijn eens door.”

Tot zover ons experiment met de wereld van glamour. Derobinet had misschien wel gelijk. Wij vroegen mevrouw Caron om een handtekening, voor mevrouw Kraland mère en startten de motor. Wij hadden andere, serieuzere zaken te doen voor Inveztor.net en togen richting Chablis. Aangekomen in het charmante wijndorp, waar je beter niet kunt wonen want er gebeurt nooit wat, aldus een bevriende wijnhandelaar, togen wij direct naar het proeflokaal van het huis William Fèvre.

Misschien moeten we u even uitleggen wat we hier van plan waren. Hebben we een Chablis-gaat in onze wijnkelder? Nee, bij de laatste telling bleek dat we nog een stuk of drie dozen van de betere crus uit ’95 en ’96 hadden liggen. Gezien onze gematigde consumptie van Chablis, een nogal minerale wijn die we niet dagelijks drinken, was er dus geen reden tot alarm, zeker gezien het huidige prijsniveau, dat voor de betere wijnen rond de 33 euro per fles ligt.

Fèvre moet u hebben!
Wij hadden echter eerder vorige week een serie Chablis geproefd van Olivier Leflaive, het Bourgogne-huis, dat zich tegenwoordig ook met Chablis bemoeit. Die wijnen waren prachtig, vooral de grand cru Valmur. Wanneer wij van Chablis dromen, dromen wij van Raveneau en van Dauvissat. Het leven is echter wreed, met dien verstande dat deze twee domeinen geen nieuwe cliënten aannemen.

Met andere woorden, ze zijn constant uitverkocht, zoals zoveel van de betere huizen in Bourgogne. Fèvre is echter een ander verhaal. Ze hebben veel hectares bij elkaar gesprokkeld, een stuk of 135, onder de nieuwe directie en hun wijn is uitstekend. Doel van onze expeditie was het checken van feiten. Eerst Deneuve en Marceau, nu William Fèvre.

Om een lang verhaal kort te maken, Fèvre moet u hebben. Petit Chablis is meestal iets waar je beter af kunt blijven, die wijn heeft de prijs van Chablis, maar is vooral petit. Hetzelfde geldt voor gewone Chablis. Bewaren voor personeelsavondjes. De betere wijnen zijn, helaas, de crus. Er zijn premiers crus en er zijn grands crus. Helaas, nogmaals, zijn de grands crus vaak beter dan de premiers crus. Zijn zij goedkoper? Integendeel. Zijn zij de moeite waard?

Leest u verder.

Voorschot op verkoop Orpea
Bij Fèvre hadden wij geen enkele moeite een duidelijke voorkeur te ontwikkelen voor de grands crus Les Preuses en Les Clos, millésime ’98. Die waren perfect, nu al prachtig, straks misschien wat moeilijker toegankelijk, om vervolgens nog jarenlang telkens opnieuw te verrassen op een gestoomde tong of een gegrillde tarbot.

Gelukkig gaat er bij de firma Fèvre ook wel eens iets verkeerd. Zo maakte het huis in ’98 3000 halve flesjes Les Bougrots gereed. Die werden vervolgens ergens weggelegd en vergeten, waardoor ze nu in de aanbieding liggen. Wij houden niet zo van halfjes, maar moesten toegeven dat in dit geval de extra snelle rijping in een halve fles, een prachtig resultaat opleverde.

Aangezien dit gepaard ging met een speciale aanbieding, aarzelden wij niet en namen wij alvast een voorschot op de verkoop van onze aandelen Orpea, die wij vorige week verwierven (zie: Modelportefeuille: toewijzing Orpea IPO).

Verrassende wending
Wij vervolgden onze reis met een bezoek aan het prachtige middeleeuwse stadje Noyers, wat notenbomen betekent. De naam, je moet het maar weten, wordt echter uitgesproken als Noyères. Je loopt dus als nietsvermoedende Nederlander het risico snel voor aap te staan, vooral als je niet weet dat de inwoners van dit charmante plaatsje Nucerianen genoemd worden.

In Noyers (spreek uit: Noyères dus, went het al een beetje?) sloegen wij genoeg jambon persillé in bij de traiteur, die weet dat jambon persillé zijn visitekaartje is, om de zondagavond door te komen en draaiden de Kralandine richting Parijs, waar wij verwacht werden in een geïmproviseerde radiostudio van de NOS, voor een live commentaartje op de Franse verkiezingen.

Wij wisten toen nog niet dat de avond een verrassende wending zou nemen. Hoe dat gebeurde kunt u lezen in Frankrijk: terug naar Poujade?.

Michael Kraland: Vivendi IV: waarin Bolloré 2% neemt
Michael Kraland: Deel III “Vivendi: Film, Foot & Fuck”
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi II: Frans Ontslag
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Het leven van een columnist is niet altijd even gemakkelijk, kunnen wij u verzekeren. We schakelen even terug naar vrijdag.

Nauwelijks hadden wij het verwijt van lezer ‘Durobinet’ (waarschijnlijk het alias van ene Van der Kraan die Frans spreekt, wel een sympathieke man, zult u zo meteen zien) verwerkt, die ons ervan betichtte op een Privé-wijze de heer Messier benaderd te hebben in ons eerste Vivendi-stuk (zie J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi).

Daarop moesten wij uitleggen dat het een grapje betrof, wat altijd heel moeilijk is, of wij moesten als de weerlicht Vivendie III afmaken, voor we naar Bourgondië vertrokken voor het verkiezingsweekend. Inmiddels kregen wij een sympathieke posting van de heer Van der Kraan terug (zie: Michael Kraland contra J-M Messier, waarmee deze discussie gesloten is.

Wat ons overigens plezier doet, is dat er eindelijk op deze site op niveau gekeuveld wordt over Franse aandelen. U moet daarvoor in de Inveztor.net Koffiekamer zijn. De gangmakers van deze discussie zijn de heren ‘Durobinet’, alias Van der Kraan, ‘ffff’ en ‘Pluton’. Pluton en ffff zijn professionals, Van der Kraan misschien ook.

Nog geen positie in Vivendi
Onze missie moge bekend zijn, wij hebben besloten ons Légion d’honneur te verdienen door Franse aandelen populair te maken in Nederland, zoals al eerder gemeld. De Vivendi-cyclus is daar een onderdeel van. Waarom zeuren wij zo over Vivendi? Laten we even duidelijk zijn, we zeuren helemaal niet, dat lijkt alleen maar zo. We zijn heel serieus bezig.

We zitten in een onduidelijke markt. Goed, het lukt ons nog om wat te verdienen met wat small en mid caps, maar met de big caps is het echt behelpen de laatste tijd. Nou hebben we eindelijk een Big Cap, waar wat gebeurt en dat is Vivendi. Daar moeten we dus even aandacht aan besteden, want straks gaat het ding opeens lopen.

Dat kan, omdat het ding al gelopen heeft, maar dan achteruit. Door alle broehaha rond het aandeel, de bestuursvergadering van deze week en de aasgieren die rond het bedrijf cirkelen en niet in de laatste plaats dankzij de gaffes van de heer Messier, is deze situatie interessant. Wij merken ook nog op dat we geen positie hebben in het aandeel, maar dat wel overwegen.

Situations spéciales
Kijk naar de grafiek in ons vorige stuk (J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi II: Frans Ontslag): u ziet dat die nog steeds neerwaarts gericht is. Zodra die draait, stappen we in. Vorige week hadden we het al over de intenties van de heer Bolloré, de Franse industrieel en raider. Hij heeft een fijne neus voor dit soort situaties, zoals hij die ook eerder had met Mediobanca, Rue Impériale en andere situations spéciales.

Dit weekend werd bekend dat Vincent Bolloré 2% van Vivendi had gekocht. Wij verwachten dat de komende week rijk zal zijn aan nieuws en ontwikkelingen rond dit aandeel, dus blijven we het op de voet volgen. Wat de heer Durobinet betreft, hebben we heel wat veldwerk gedaan, want de aantijging dat wij afgedaald zouden zijn tot het niveau van Privé, heeft ons tot nadenken gebracht. Vandaar onze verwijzing naar de grote moeite die dit vak ons soms kost.

Daarvoor verwijzen we u naar het volgende deel van deze serie: Vivendi V.

Michael Kraland: Frankrijk: terug naar Poujade?

Michael Kraland: Deel III “Vivendi: Film, Foot & Fuck”
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi II: Frans Ontslag
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi

Discussieer mee in de Inveztor.net Koffiekamer

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Een beetje live commentaar voor de NOS was een fluitje van een cent. Wij gaven aan hoe de belangrijkste punten voor Frankrijk, de hervorming van de staat, de organisatie van een modern pensioenstelsel en de aanpassing van Frankrijk aan de ontwikkelingen in Europa, niet aan de orde kwamen in de verkiezingen.

Een vriendelijke mevrouw wilde ons nog wat vragen stellen en vroeg wie wij nou dachten dat het zou winnen, Chirac of Jospin? Wij mompelden iets over de heer Le Pen, wiens ster de afgelopen maanden steeds maar bleef rijzen. Hij begon de race op 8%, zat al boven de 14% aan het eind van vorige week en de geschiedenis leerde ons dat zijn echte score door de opiniepeilingen steeds werd onderschat.

Helaas, opmerkingen over Le Pen waren niet welkom. Wie wint, vroeg de vriendelijke mevrouw nogmaals. We legden uit, dat we vonden dat de Fransen aan het verliezen waren, gezien de povere keuze bij deze verkiezing en de hoge graad van onverschilligheid bij de kiezers. Ja, maar wie wint er nou, vroeg de vriendelijke mevrouw weer. Wij hadden geen enkel idee, erger nog, wij vroegen ons af of het er iets toe deed en of een eventuele opinie ergens op gegrond was.

Wij slaakten een diepe zucht. “Wij denken dat de Nederlanders gaan winnen”, zeiden wij. “Die kunnen immers straks voor een appel en een ei allemaal leuke huisjes in Frankrijk opkopen, als de Fransen hun pensioenen niet meer kunnen betalen.” Dat was niet de bedoeling, zei de vriendelijke mevrouw, wie wint er nou? “Nou, misschien Chirac”, zeiden we gelaten en gingen naar huis.

Poujadisme en populisme
Om acht uur hoorden we de uitslag in de auto. Chirac en Le Pen waren de eerste ronde doorgekomen. Toch nog een verrassing. Le Pen wordt wel een neo nazi genoemd. Wij vinden dat nonsens. Ten eerste is er weinig nieuws aan deze man. Hij doet al sinds 1957 mee en is in de zeventig. Bovendien is er niets nieuws aan zijn programma, dus kunnen wij hem moeilijk een neo-nazi noemen.

Hij is gewoon een nazi, een echte, met een gruwelijke hekel aan joden. Het enige dat eventueel neo is, is dat hij ook een gruwelijke hekel aan mensen uit Noord-Afrika en aan Jacques Chirac heeft. Le Pen doet al sinds ’57 mee, omdat hij toen meesurfte op de golf van Pierre Poujade, de kampioen van de kleine middenstand, die, geheel per ongeluk, zijn naam gaf aan het Poujadisme en daarmee, volledig onterecht, onsterfelijk werd.

Poujade was een populist, die een verloren strijd voerde tegen de vooruitgang. Le Pen is iets anders. Hij is eveneens een populist, maar ook een gevaarlijke extremist, die niets geleerd heeft van de geschiedenis en graag onsmakelijke grappen maakt over crematoria. Dit wordt een interessante en moeilijke situatie voor Frankrijk. We zullen hier de komende dagen, mocht er op Inveztor.net interesse voor zijn, nog op terugkomen.

Evenveel nazi’s als Gaullisten
Wij moesten weer denken aan de vriendelijke mevrouw van de NOS. Jaren geleden veranderde François Mitterrand, de socialistische president van Frankrijk, de spelregels voor de verkiezingen. Dankzij die verandering kreeg het Nationale Front van de heer Le Pen veel meer plaats in het parlement.

Doel van Mitterrand, een doorgewinterde sfinx van een politicus, die voor de oorlog actief was in de extreem rechtse Cagoulard-beweging in de Charente en onder Pétain zijn eerste politiek stappen zette, voor hij secretaris van de socialistische partij en vervolgens president werd, was zijn coalitiepartners van de Communistische Partij te verzwakken en de rechtse oppositie te verdelen.

Daar is hij buiten verwachting in geslaagd, zij het dan posthuum. De communisten, onder Robert Hue, zetten een nieuw record neer. Nog nooit haalden ze zo weinig stemmen, minder dan 4%. Rechts is inderdaad verdeeld. Chirac haalde ongeveer 19% en Le Pen 17%. Als we de andere nazi, Bruno Mégret, daarbij tellen en dat kan, want de enige reden dat Mégret een eigen lijst heeft is, omdat hij ruzie heeft met Le Pen, komen we op evenveel nazi’s als Gaullisten.

Winnaar en verliezers
Wie had dat ooit gedacht! François Mitterrand had dat gedacht, lijkt ons. Hij is dan ook de winnaar, in deze verkiezingsnacht. Misschien moeten we die aardige mevrouw nog eens bellen. De Fransen zijn natuurlijk de grote verliezers. Natuurlijk ook de socialistische partij, die aanvoerder is van de huidige progressieve coalitie en die niet eens mee kan doen aan de tweede ronde.

Of Mitterrand dat ook bedacht had, zullen we nooit te weten komen, maar als u het ons zou vragen, het kan best.

Michael Kraland: Deel III “Vivendi: Film, Foot & Fuck”
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi II: Frans Ontslag
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

We zouden het hebben over de aard van de kruitdamp. We hadden u immers in Deel I van alles beloofd over de Franse verkiezingen, die gisteren plaatsvonden, over de hypocrisie van de socialisten, uw portefeuille, de media-sector enzovoorts. Over Rocco Siffredi wilt u ook nog horen. Laten we even die beloften inlossen.

Canal werd groot met film, foot en fuck. Pardon, met film, voetbal en porno. We laten het stierenvechten er even buiten, voor het gemak, dan kunnen we het hoofdstuk over Eros en Thanatos voor een andere keer bewaren en krijgen we geen haatmail, omdat we elitair zijn. Bovendien is Canal kortgeleden met Tauromachie gestopt, dus echt belangrijk is het niet, minder belangrijk in ieder geval dan Siffredi.

Wat gebeurde er namelijk afgelopen week? Opeens bleek Canal cultuurgoed. Nu moet het ons van het hart dat het dat natuurlijk ook is, maar is een film, foot & fuck-combi iets dat van staatswege beschermd moet worden? Wij dachten dat de staat alleen hele elitaire dingen, zoals opera en abstracte kunst, beschermde tegen de oprukkende barbaren.

Exception française
Nu is het zo dat de Fransen de zogenaamde exception française toepassen. Dat betekent geen vrijhandel, waar Fransen al eeuwen een hekel aan hebben, wat niet wegneemt dat onze favoriete Franse econoom, Frédéric Bastiat (1801-1850) één van de meest interessante verdedigers van dit principe is geweest.

Pas op met Fransen, ze hebben wel Liberté, Egalité en Fraternité, maar dat was vooral een exportprodukt van Napoléon en wij raden u dringend aan deze spreuk met een grove korrel sel de guérande te nemen, als u teleurstelling wilt voorkomen. Fransen zijn Jacobijnen, Enarchen, bureaucraten en vrijheden zijn wel het laatste waar de staat zich in dit land zorgen om maakt. Kijk maar eens naar de verkiezingsprogramma’s, bijna niemand heeft het erover.

De exception française betekent dat de Franse cinéma beschermd moet worden tegen het oprukkende Hollywood. Op het eerste gezicht lijkt dat best sympathiek en we willen er hier niet echt over uitweiden, maar de werkelijkheid is dat wij soms, wanneer we als jurylid meedoen met de selectie van de Lumières, een filmonderscheiding, door honderden onpruimbare films heen moeten, voordat we echt wat leuks vinden.

Nationale veldslag
Kortom, er is een hele filmkongsi die hier belang bij heeft. Canal is de grootste sponsor op dit gebied en de grootste financier. Wat deed nu meneer Messier? Nog nauwelijks had hij zijn deal met USA Networks rond, (best goede deal leek ons, distributie in de VS, coherente strategie, bovendien Barry Diller binnengehaald, ook voor Diller een goede deal) of hij sprak zich, en public, uit tegen de exception française.

Dat was een gruwelijke miscalculatie en vanaf die dag, niet lang geleden overigens, kunnen de Franse intelligentsia en de filmsector zijn bloed wel drinken. Daarom werd Canal deze week een nationale zaak. Martine Aubry, de onheilspellende ex-superminister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, nu burgemeester van Lille, mengde zich prominent in het debat. Zo ook de heer Jospin, nu nog eerste minister, maar intussen presidentskandidaat af.

Straks geen Rocco Siffredi, de middernachtelijke Moby Dick, meer? Exception française s’il vous plaît! Worden wij straks verstoken van de overbetaalde live uitzendingen van deze of gene corrupte voetbalploeg? De wolven huilen in het bos. Dit wordt een nationale veldslag. Dit was nog maar het begin. Want volgende week heeft de heer Messier zijn Raad van Bestuur.

Wie gaat wat doen?
Bestuurder Claude Bébéar, de ex-president van Axa, ageert al tegen Messier. Ondernemer en Canalvriend Marc Ladreit de Lacharrière (zijn beursgenoteerde holding Fimalac is de moeite waard) heeft al laten weten achter Canal te staan. Wat gaat Serge Tchuruk, de ongelukkige president van Alcatel doen? Wat gaat de falende president van Schneider, Henri Lachmann doen?

Hoe gaat de zeer handige Byzantijn Michel Pébereau, president van BNP-Paribas, zich opstellen? Wat wil Bernard Arnault? Gaat de handigste speler op de Parijse beurs, Vincent Bolloré, Vivendi-aandelen kopen? Heeft hij dat niet al gedaan? Komt de staat tussenbeide?

Vandaag meer!

Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi II: Frans Ontslag
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Deze week ontsloeg de heer Messier, president van Vivendi Universal, Pierre Lescure, president van Canal Plus (zie: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi). Dit soort dingen gebeurt wel vaker, maar we zijn in Frankrijk. Canal is een televisiestation dat, zoals we u al schreven, groot geworden is met film, sport en porno. Het station is niet bekend om zijn nieuwsuitzendingen, niet om de documentaires, niet om de cultuur, buiten uiteraard de Zevende Kunst en verder zijn er twee leuke programma’s die Le Vrai Journal heten en een Spitting Image poppenshow, Les Guignols de l’Info.

Wij kijken persoonlijk graag naar die twee programma’s. Frankrijk is namelijk een land waar zoveel gejokt wordt en zo Byzantijns geregeerd wordt, dat deze twee uitlaatkleppen bijzonder sympathiek overkomen. Wij gaan voorbij aan de progressief-populistische elementen van deze programma’s, ze zijn in ieder geval goed gedocumenteeerd, in het geval van Le Vrai Journal, dat een soort Anti-Journaal is, op zondagmiddag, en die poppenshow, waarin de heren Chirac, Jospin en Messier constant onder de korrel worden genomen.

We vermelden deze elementen omdat ze van wezenlijk belang zijn om te begrijpen wat er deze week gebeurde. We geven deze uitleg, omdat we één lezer hebben die het afkeurt dat we met details over filmsterren en andere kleurrijke informatie komen: zie ‘Michael Kraland contra J-M Messier’.

Jammer, want hoewel deze column vooral bedoeld was als amusement, wat in ons Calvinistische cultuurtje niet altijd even goed valt, zeker als je het met zoiets bloedserieus als geld combineert, had bijna iedereen dat wel door, maar sommigen blijkbaar niet. Even ter verduidelijking, wij denken echt dat de werkelijkheid hier de fictie ver voorbijstreeft en dat dit een zeer verbazende affaire is. Niemand in Nederland zal uitleggen waarom. Dat doen we dus hierbij.

Persconferenties en protestacties
De heer Messier ontsloeg dus Pierre Lescure. Vlak daarvoor had de tweede man van Lescure, Denis Olivennes, ook al ontslag genomen, waarschijnlijk onder sterke druk van Vivendi, want het Canal duo vond dat het plan van de heer Messier om de 500 miljoen euro verlies van Canal om te zetten in winst, niet haalbaar was, binnen de gestelde termijn van twee jaar. Ze hadden daar dan ook een mailtje over rondgestuurd en dat was de vonk in het kruitvat van de heer Messier.

Meneer Lescure vond dat ontslag van hem maar niks. Messier had hem weliswaar als troostprijs een mooie erebaan aangeboden maar Lescure weigerde. Nog nauwelijks had hij nee gezegd, of de heer Messier riep een persconferentie bij elkaar om het ontslag aan te kondigen en de opvolger van meneer Lescure, de heer Couture, tot dan bij televisiezender TF1, aan de pers voor te stellen.

Dat vond meneer Lescure weer minder elegant, dus die gaf ook een persconferentie, waarin hij uiteenzette hoe en waarom dit ontslag niet geldig was. Ondertussen bezetten de Canal-medewerkers de zender en toen wij van een afspraak teruggingen naar kantoor bleek er een duizendtal mensen rond het Vivendi kantoor aan de avenue Hoche, in de schaduw van de Arc de Triomphe, te staan. Die mensen waren geen toeristen, het waren demonstranten en ze maakten veel lawaai. De voorkant en de achterkant waren geblokkeerd door de demonstranten. Geen soepele procedure dus, dat ontslag.

De heer Messier wil zijn uit de hand gelopen schuldenlast terugbrengen. De beurs begroette het ontslag van Lescure met een stijging, maar wat nog niet duidelijk is, in onze mening, is het volgende. Steeg de koers van Vivendi, na het laagtepunt van 11 april, dankzij dit ontslag, of omdat de beurs doorkreeg dat Messier zelf zijn langste tijd gehad had? Was het ontslag van Lescure, dat toch erg uit de hand liep, niet een extra spijker in de doodskist van Messier? Zou de koers van Vivendi Universal niet snel een procent of twintig kunnen stijgen, als Messier met zijn moeilijke manoeuvres en hoge schuldenlast, het veld ruimde?

Vivendi value?
Laten we even pauzeren en eens kijken naar de waarde van Vivendi Universal. Die is moeilijk te berekenen, hoewel je zou kunnen zeggen dat de balans, die onlangs de grootste afwaardering uit de geschiedenis van de Franse beurs onderging, nu wat realistischer oogt dan een maand geleden. Vivendi nam een verlies van 13,6 miljard euro, wat veroorzaakt werd door de afschrijving van de overname van Universal, het produkt van zoon Bronfman, de Seagram familie, die film leuker vond dat het grote aandeel dat de familie in Dupont, niet de aanstekers, maar de chemie, had. Daarmee redde Bronfman jr zijn hachje maar het is alsof er een vloek op die filmstudio rust, want nu zit Messier ermee. De Bronfmans werden overigens nog niet zo lange geleden voor 75 euro uitgekocht. We staan vandaag op 39 euro.
Vivendi beantwoordt eigenlijk best aan de criteria die we op dit moment het liefst gebruiken voor onze aankopen. Het aandeel staat historisch laag, de pers is negatief, de prijs/boekwaarde is 0,68 en de prijs/omzet is 0,54. Het bedrijf heeft veel schuld, maar ook interessante activa. Opgesplitst zijn die naar ons idee een stuk meer waard dan de huidige koers. Het management vindt dat natuurlijk ook, vandaar die uitkoop van de Bronfmans op 75 euro en vandaar ook het andere schandaal (Nog een affaire? Ja), namelijk de opties.

Vergeleken met de rest van deze rel valt de optie affaire wat tegen. Het management wil zich nieuwe opties toekennen. Goed idee, als de koers op een historisch laagtepunt staat. Het management heeft in het verleden al aardig aan opties verdiend, waarom niet weer? Volgende week, in de Algemene Aandeelhoudersvergadering, komt Vivendi met een nieuw optieplan. Voor de aandeelhouders, die toch al geld verliezen, betekent dit extra verwatering, gezien de huidige lage koers. Gelukkig toont de heer Messier zich van zijn beste kant: hij doet afstand van zijn opties als de koers van Vivendi in september niet de 60 euro haalt.

Omdat Vivendi vorig jaar nog eigen aandelen inkocht op 57,40 euro, is die mededeling geruststellend en zou je kunnen speculeren op een stijging van Vivendi, met of zonder Messier, richting 60 euro, wanneer de kruitdamp optrekt. Maar hoe dicht is die kruitdamp nou? Welnu, zo dicht dat we hier het volgende deel van deze serie aan gaan wijden. De titel van Deel III is “Vivendi: Film, Foot en Fuck”. Echt weekendlectuur dus, maar het blijft over de beurs gaan, je kunt niet alles hebben.

Lees ook: Michael Kraland:J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Op moment van publicatie had Kraland noch voor zijn fonds, noch prive, een positie in de genoemde aandelen. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Dit jaar hadden we drie maanden lang een proefabonnement op betaalzender Canal + (Canal Pluus in het Frans, “Canal” voor de cognoscenti). Als u het dus over de laatste rel rond Vivendi Universal (VU) wilt hebben, dan hebt u het over “Canal”.

In de komende alinea’s gaan we u proberen uit te leggen hoe dit samenhangt met:
de Franse verkiezingen,
uw portefeuille,
de beurs,
de media-sector,
de ontstellende hypocrisie van de Franse socialisten,
de terreur van de Enarques, zowel in de publieke als de privé sector,
Rocco Siffredi en zijn spectaculaire ejaculaties. De heer Siffredi is van beroep porno-ster.

Misschien moge een waarschuwing hier op haar plaats zijn. Als u straks denkt dat dit een raar verhaal is, vergist u zich. Dit verhaal is niet raar, de wereld is raar. We schrijven alleen wat feiten op, achter elkaar, niet om dit te bewijzen, maar en passant is het wel frappant.

Vivendi Universal
Wie liever klassiek beleggingsadvies wil hebben, kan dat natuurlijk ook krijgen: u kunt winst nemen in Orpea. We kochten op 12,80 euro, we staan bijna op 16 euro. Hiermee is Orpea, het Franse verzorgingsaandeel dat we eergisteren in een IPO verwierven, duurder dan concurrent Medidep. Snelle traders pakken dus hun 20%, u kunt ook nog even wachten.

VU is dus Vivendi. Omdat er ook nog Vivendi Environnement is, een milieu-aandeel en omdat Vivendi Universal overnam en sindsdien Vivendi Universal heet (we bespraken deze week ook de reden van aankoop van Pernod Ricard, die de Seagram-business van Universal kocht), hebben we het over VU.

J2M is de afkorting van de naam van de heer Messier, Jean-Marie van zijn voornaam. De vroeger nogal mollige zakenbankier runt Vivendi en viel deze zomer een kilo of twaalf af. Zijn aandeel nog meer, VU noteert nu weer 40 euro, na een dieptepunt van 35 euro op 11 april. Het aandeel komt van 79 euro. J6M staat voor Jean-Marie Messier, moi-même, Maître du Monde (moeten we dit vertalen? Nee, dit begrijpen ook de niet-Frans sprekenden, lijkt ons).

J6M is de bijnaam van de heer Messier en dit geeft ook enigszins aan waarom hij nu problemen heeft. Natuurlijk komt het vooral doordat het aandeel gehalveerd is, maar die stijl, die breekt hem nu op.

Voetbal, stierengevechten, films en porno
De heer Messier, wiens naam de hele tijd gebruikt wordt voor woordgrapjes in de Angelsaksische financiële pers, heeft het deze week extra moeilijk. Dat komt omdat hij speciaal terugvloog uit New York, waar hij op Park Avenue een flat van 17 miljoen dollar betrokken heeft, op kosten van VU natuurlijk, om een gesprek te hebben met meneer Lescure. Pierre Lescure is één van de oprichters van Canal, u kent de term nu.

Alle oprichters van Canal zijn miljonairs. Secretaresses, assistent-producers, script girls, allemaal hebben ze flats of grote auto’s gekocht, want destijds geloofde niemand in Canal, maar het werd een succes. Dat gebeurde onder president Mitterrand, die een trouwe vriend had met een taxi-bedrijfje. Hij gaf zijn vriend de middelen, de aandelen waren goedkoop, het zou toch mislukken, dachten de meesten, maar Canal werd een succes met een mix van voetbal, stierengevechten, films en porno.

J6M, of, als u wilt, J2M, nam de teugels in handen van een waterbedrijf, de Générale des Eaux. Hij wilde er een mediabedrijf van maken. Goed, tussendoor had hij ook nog plannen om er een telecombedrijf van te maken, maar uiteindelijk werd het media. Vivendi is nog steeds nummer twee in mobiele telefonie in Frankrijk.

Sophie Marceau en Catherine Deneuve
Het duizelt u nu een beetje? Neemt u dan even rust. Want in deel II gaan we u uitleggen waarom J6M, die mevrouw J6M in Parijs achterliet om wat te frunniken in die grote Park Avenue-flat met Sophie Marceau, een Franse actrice, van de week meneer Lescure ontsloeg, die de minnaar is (of was, wij zijn niet zo goed in actrices) van Catherine Deneuve, u weet wel, de mevrouw uit ‘Belle de Jour’, van Bunuel.

Een ding kunnen we u alvast verzekeren. Het ging niet om iets in de trant van mijn actrice is leuker dan jouw actrice. Helemaal niet. Dit is de grootste Franse affaire op dit moment en als u vindt dat dit een beetje een raar artikel is, nogmaals, het komt niet door ons, dit is een rare, spannende wereld. Morgen meer, in deel II, over hoe u hiervan kunt profiteren.

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

“The Times they are a-changin'”
Bob Dylan

Het enige dat ons verbaasde toen we zagen dat Eliot Spitzer, na tien maanden onderzoek, juist Merrill Lynch had uitgezocht om duidelijkheid te verschaffen omtrent research, was dat Merrill eigenlijk een uitzondering is op Wall Street.

Dat is omdat, tussen de institutionele huizen, zoals Goldman, Morgan Stanley, CSFB en het tegenwoordige Schroder Salomon Smith Barney (nogal een mond vol, tegenwoordig onderdeel van Citigroup), Merrill groot is onder individuele beleggers. Je zou dus denken dat ze bij Merrill wat voorzichtiger omspringen met de belangen van particulieren. Wie die gedachte nog koesterde, kan die vergeten, zo blijkt nu.

Merrill deed even hard mee als de anderen, alleen de corporate finance dollars telden mee en hoe kon het ook anders.Tijdens de laatste spurt van de bullmarkt, na de Aziëcrisis, was Wall Street wezenlijk veranderd. CNBC was groot geworden en bracht de hele dag lang Wall Street de huiskamer binnen. Beleggers begonnen, heel goedkoop, via internet te handelen.

Orderflow kopen niet meer interessant
Een beetje particuliere belegger kon voor een paar dollars en met een goede computer meer materiaal mobiliseren dan een institutionele belegger een decennium eerder. Het volume nam toe, sterk zelfs, maar ook op de Nasdaq begonnen de particulieren, met hulp van SEC-president Arthur Leavitt, terrein te winnen. In die zin dat de spreads op Nasdaq de aandacht begonnen te trekken en de market makers onder druk kwamen.

Market makers handelden in spreads van een kwart of achtsten van dollars. Toen kwamen de zestiende dollars op, de zogenaamde teenies en uiteindelijk werden de spreads decimaal, nog kleiner dus. De market makers, in dienst van de grote brokers, konden dus een aanzienlijk minder belegde, want decimale, boterham verdienen. Orderflow kopen voor anderhalve cent per aandeel, met de hoop daar een paar cent aan te verdienen, was niet meer interessant.

Het geld moest dus ergens anders vandaan komen. Gelukkig was daar een oplossing voor. Niet alleen de techniek rukte op, internet bleek een goudmijn en de telecombusiness beloofde ook gouden bergen. Er kwamen nieuwe concurrenten bij, de oude spelers zoals ATT en de Baby Bells hadden ook ambities en tientallen andere bedrijven boden de spullen aan, die de nieuwe spelers nodig hadden voor betere netwerken.

Alleen maar ‘strong buys’
Met al die bedrijven die opeens naar de beurs konden, brak een bonanza aan voor de corporate finance jongens. Het enige dat nodig was, waren voldoende analisten die de bedrijven begrepen en er over konden schrijven. Het publiek kocht, de analisten die het op CNBC uit konden leggen kregen snel gelijk, toen bleek dat de internet-IPO’s op de dag van uitgifte de neiging hadden in prijs te verdriedubbelen.

Toen de opticals en gespecialiseerde chipmakers dat ook bleken te kunnen, was het hek van de dam.
Wat Wall Street nodig had, waren niet analisten, maar cheerleaders. Bedrijven die een ‘hold’-rating kregen, deden geen zaken meer met de werkgever van de ondankbare hond die daar de auteur van was.

Zo kwamen er alleen nog maar ‘strong buys’. Tenzij een aandeel echt begon te zakken. Dan werd het een ‘buy’. Was er echt geen hoop meer en was de investment banking-relatie voorgoed verstoord, dan kon er eventueel sprake zijn van een ‘hold’. Geen aandeel hoefde ooit verkocht te worden. Tot het te laat was.

Research failliet
Mary Meeker, de koningin van internet (Morgan Stanley), Henry Blodget, de kroonprins (Merrill Lynch) en Jack Grubman, de ongekroonde koning van de telecomsector (Schroder Salomon Smith Barney), bleven hun bedrijven trouw met koopaanbevelingen, tot ze aan de rand van het faillissement stonden. Wat uiteindelijk failliet ging, was het begrip research.

Helemaal verrassend was dat niet, want iedere professional wist allang hoe research werd betaald.
Particulieren betaalden niet. Die gaven kleine orders of handelden via internet. Instituten betaalden steeds minder commissie. Natuurlijk, er is voldoende onafhankelijke research te koop. Dat kan via zogenaamde hard dollars (cash) of soft dollars, via een arrangement met een broker.

Onder zo’n arrangement krijgt een onafhankelijke researchfirma een deel van de commissie die de cliënt betaalt terug van een broker. Deze arrangementen komen ook steeds meer onder vuur te liggen van regelgevers, die dit niet fair vinden tegenover de eindbelegger die deelneemt in een fonds, bijvoorbeeld.

Nare dingen schrijven? Ontslag
Dan stappen fondsbeheerders er weer van af en gebruiken de research van de broker, maar die is gekleurd door corporate finance. Fondsbeheerders kunnen ook zelf onafhankelijk research inkopen en die cash betalen, maar dat doen ze niet, omdat ze daar van hun directie geen toestemming voor krijgen.

De professionals weten dus hoe ze naar die research moeten kijken. Ze weten dat de geschreven rapporten met dikke korrels zout genomen moeten worden en gebruiken die research alleen voor beschrijvende functies, of ze praten privé met de analist, die zijn beste institutionele klanten best de waarheid kan vertellen, zolang hij publiekelijk geen nare dingen over het bedrijf schrijft. Dan wordt hij namelijk ontslagen.

Eerst krijgt hij een boycot van het betreffende bedrijf, dat hem buitensluit en geen informatie meer geeft en vervolgens wordt hij gekruisigd door zijn eigen corporate finance mensen, die dankzij zijn dwarse gedrag geen deals meer krijgen. Helaas was er ondertussen een nieuwe volksstam bijgekomen. Deze stammen keken naar CNBC, handelden via E-Trade of Schwab en wisten niet beter of die mensen die overdag op CNBC geinterviewd werden, waren geloofwaardig.

Inveztor.net versus UPC
Dat bleek dus een misverstand. Hoe erg zoiets kon worden hebben we bij Inveztor.net goed kunnen merken tijdens de UPC-affaire. Eind 2000, UPC was toen al flink gezakt, het aandeel noteerde rond de 17 euro, kwam Inveztor.net-columnist Henk Slotboom met een somber verhaal over het bedrijf. Slotboom was een jongen die zijn huiswerk deed.

Hij had de honderden pagina’s van de laatste prospectus van UPC doorgenomen en had begrepen dat het bedrijf de gevangene van haar bankiers was geworden. Hij voorspelde een forse koersval en zette zijn vraagtekens bij de kansen op overleving van UPC. De dag na publicatie kreeg Slotboom gelijk, want UPC zakte als een baksteen. Het aandeel raakte kort daarop de 7 euro.

UPC stuurde haar advocaten op Inveztor.net af en bedreigde Slotboom, diens werkgever Julius Baer, die juist geen corporate finance relatie onderhield met UPC en belegde een teleconferentie voor analisten. Wij beluisterden met interesse deze conference call. Mark Schneider, UPC-topman en zoon van oprichter Gene Schneider, een kabelpionier uit Denver, maakte direct duidelijk waar het om draaide.

Strafbankje
Er waren zogenaamde serieuze analisten, zo lichtte hij toe en minder serieuze. De laatsten, wij dus, kregen er van langs. De serieuze analisten hadden allemaal een serieuze band met het bedrijf, een band van in de zes of liever zeven cijfers dus. We herinneren ons nog hoe slechts één Nederlande analist, die ons verzocht zijn naam niet te noemen en dus anoniem blijft, een kritische vraag stelde.

Wat zou er met UPC gebeuren als ze naar het strafbankje moesten, wilde hij weten. De vraag werd vriendelijk weggewuifd. Alleen serieuze analisten alstublieft, horen wij Schneider nog roepen. Helaas had Slotboom, wiens betoog naar onze mening nog steeds overeind staat, een voetnoot in het prospectus verkeerd geïnterpreteerd, volgens UPC.

De andere analisten hadden, zo bleek al snel, die voetnoot vaak niet eens gezien, maar dat gaf niet.
Voor de advocaten van UPC was dit genoeg munitie om Inveztor.net aan te pakken en te bedreigen met vorderingen die een faillissement hadden kunnen betekenen. Inmiddels staat UPC onder de 1 euro, is Schneider weg en is Slotboom na een inzinking van werkgever veranderd.

Onafhankelijk?
De functie van de huidige actie lijkt ons duidelijk. We geloven niet dat beleggers opeens zin zullen krijgen om massaal voor onafhankelijke research te betalen. We zien dat dagelijks, iedereen vindt het normaal dat Inveztor.net ook zijn werk gratis doet. Als we advertenties krijgen, is dat eigenlijk al verdacht. Onze research moet wel onafhankelijk zijn. We kunnen u geruststellen, dat is ook zo, maar gemakkelijk is het niet en we kunnen onze mensen niet goed betalen.

Integendeel zelfs. Sommige researchers, in niches, slagen er wel in goed betaald te krijgen, maar ze zijn eerder uitzondering dan regel. Nee, waarschijnlijk zal het bij een signaal blijven. Research, zo weet straks iedereen, is een werktuig voor corporate finance. Zo moet research behandeld en gelezen worden.

Sommige huizen reageren en proberen hun research onafhankelijker op te stellen dan vroeger. Dat zien we op dit moment bij Morgan Stanley. Anderen, zoals Prudential, die wat meer moeite hebben met corporate finance, doen een stap terug en prijzen hun research aan die echt onafhankelijk is van corporate business.

Naïef
Michael Mayo, de bankanalist van Prudential, is wat dat betreft een voorbeeld. Kleinere Europese huizen, zoals Julius Baer en Metzler, proberen een deugd te maken van hun onafhankelijkheid. Betaalt de opdrachtgever hier extra voor? Interessante vraag, waar we graag reacties op horen. Aan het eind van de dag kost research geld.

HSBC Nederland zorgde voor het gesprek van de dag toen het inmiddels ontbonden filiaal aankondigde kleinere bedrijven te laten betalen voor een jaar research coverage. Een koor van proteststemmen riep dat je dan toch geen onafhankelijke research meer had. Dat was nogal naïef, want de research was allang niet meer onafhankelijk.

Op deze manier konden kleinere bedrijven tenminste aan een rapportje komen dat door heel Europa gecirculeerd werd, in ieder geval binnen HSBC.

Aan het eind van de dag is het met research zoals met alles.
”You pay peanuts, you get monkeys.”
Particulieren leren dat nu ook.

Michael Kraland: Changing times (2): “Analisten: “Piece of…”
Michael Kraland: Changing times (1): Onder het Radarscherm
Discussieer mee in de Inveztor.net Koffiekamer

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.