Leuk, maar niet nuttig, dat kunnen we zeggen van ons bericht Het 5 juli effect van gisteren over de laatste 74 jaar Amerikaanse beursstatistieken over de-dag-na-een-vrije-dag-in-een-bearmarkt.

De bulls zijn blij. Waarschijnlijk is de dubbele bodem nu neergezet in hun ogen. Dan zijn de eerste dagen de beste. Kijk maar, vandaag 3%. Misschien is dat zo, laten we het hopen. Helaas is hoop een erg slechte emotie in de markt. Aan fundamenten heb je niet zo veel in markten zoals deze. Technische Analyse is dan erg nuttig.

Zijn we uit de ‘beartrend’ gebroken? Dat lijkt niet het geval. ‘Traders’ kunnen hun hart ophalen, het weekend ziet er goed uit, de markten zijn op hun hoogste punt gesloten. Allemaal omdat er geen aanslag is geweest en de aandelen even niet lager konden. ‘Big deal’, denken de beren. Die blijven even in hun hol, ze hebben al zoveel verdiend de laatste weken.

De beren weten dat een bearmarkt gekenmerkt wordt door scheurende rallies, zoals vandaag. Liefst op laag volume, zoals gisteravond in Amerika. Voor je het weet, wil iedereen er weer in en klapt de val dicht. Tenzij dit de tweede dag is van de 30% zomerrally, waar we zo reikhalzend naar uitzien, want stijgen blijft leuker dan dalen.

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Vandaag ziet alles er beter uit, je zou er haast optimistisch van worden. Europa is een paar procent beter en de VS opent sterk, de Nazz zelfs ruim 3% in de plus, ondanks enigszins tegenvallende werkloosheidscijfers.

De markt was dan ook zwaar ‘oversold’ afgelopen dinsdag, dus een sprong naar boven was te verwachten.We gaan hier niet filosoferen over de dubbele bodem, die nu misschien wel of misschien niet is neergezet. Het meest waarschijnlijk lijkt ons dat er deze zomer, in het kader van de bearmarkt, een hausse van een zo’n 30% komt.

Meer dan een gok is dat niet, daarna verwachten we weer zwaar weer. Dit soort consideraties is natuurlijk weinig waard. Het is wel interessant te kijken hoe de markt in het verleden reageerde wanneer er, vlak voor een belangrijke vrije dag, een paar heel slechte dagen waren, met de dag ervoor, woensdag dus, een stijging.

‘Tradable rally’?
Michael Sokolow heeft dat uitgezocht. Het is de afgelopen 74 jaar dertien keer gebeurd. Op één keer na was de markt de dag erna, vandaag dus, lager: gemiddeld 1,79%. Voor de Nasdaq geldt dat het vijf keer gebeurd is en dat de markt iedere keer lager was, gemiddeld 1,13%.

Dit soort statistieken is leuk voor degenen die er vandaag echt zin in hebben – wijzelf inbegrepen. Betere dollar, hoger het weekend in, misschien een ‘tradable rally’? Of toch voorzichtig blijven? Zeker met het weekend voor de deur. Verkopen in de hausse kan een goede manier zijn om enerzijds te profiteren, anderszijds toch deze cijfers mee te nemen.

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Het Parijse avondblad Le Monde bericht vandaag dat Vivendi Universal, het bedrijf dat al de voorpagina’s van de financiële pers haalt (zie mijn ‘Tussen ramp en rally’-verhalen: Messier persoonlijk failliet?, De spin op Messier en Hernationalisatie FT?), op haarscherpe wijze heeft geprobeerd een verkoop van haar belang in Murdochs BSkyB te rapporteren.

Dat gebeurde met hulp van, een ongeluk komt nooit alleen, Arthur Andersen. Vivendi’s andere accountant, de Parijse firma Salustro was het daar niet mee eens en keurde de actie, die beschreven wordt als een hoogstandje qua internationale fiscale constructie, niet goed. Salustro’s hoofd Doctrine, die erbij gehaald werd, onderhield zich met de Franse AFM, de COB en hield ruggespraak met de oude heer Salustro.

Exposure ABN AmroDie is niet meer dagelijks bij de firma betrokken en gaf een negatief advies. De COB ried president Messier aan de transactie te herzien. Messier protesteerde, omdat een herziening VU in de rode cijfers zou doen belanden. Hij protesteerde ook bij accountant Salustro. Doctrine kreeg een brief, waarin stond dat hij ontslagen was. Vandaag krijgt VU een ‘downgrade’ met negatieve implicatie van Moody’s.

De negatieve implicatie houdt in dat VU-obligaties de status van junk kunnen krijgen. VU zakte vanochtend 39% naar 14 euro, waarmee de hausse van het vertrek van topman Messier ongedaan werd gemaakt. Om 13.15 uur werd de notering hervat op 15,08 euro, een baisse van 34%. Overigens, volgens een Amsterdamse zakenbank is de exposure van ABN Amro bij VU 375 miljoen euro, ongeveer de helft van BNP/Paribas.

… en Philips
Philips-woordvoerders zeggen wel eens dat de gloeilampenfabrikant de enige belegger is die zijn aandelen JDS Uniphase nog met winst in de boeken heeft staan. Philips heeft echter ook 38,3 miljoen aandelen VU (een Polygram erfenis, via Seagram) in de boeken staan voor 61,50 euro per einde 2001. Theoretisch verschil: 1,695 miljard euro.

Het is niet zeker of Philips hiervoor een afwaardering wil gaan doen, maar als dat wel zou gebeuren, dan kunnen we die binnenkort tegemoet zien. Zoniet,
dan wordt de waarde van de deelneming naar marktwaarde vermeld in de balans en ten laste van het aandelenkapitaal gebracht en niet verwerkt via de winst-en verliesrekening.

Commentaar
Mijn persoonlijke indruk, heet van de naald, is als volgt. Op het eerste gezicht is dit de nekslag voor VU en voor Messier, pal na de aankondiging van zijn vertrek, vanochtend in Le Figaro. De pers wordt druk gebruikt, blijkt hier. Dit nieuws kwam van Le Monde en wel van de hand van Laurent Mauduit, een journalistieke veteraan, maar geen financieel specialist.

Ik kan me voorstellen dat Mauduit erg goed is ingevoerd bij de COB, waar dit nieuws waarschijnlijk als lek vandaan komt. Ondanks alle negatieve aspecten is het goed ons te realiseren dat het hier om een poging gaat, niet om een gelukte manipulatie en dat de BskyB-transactie eind vorig jaar doorging. Wie nog niet doorhad dat deze markt levensgevaarlijk is en gisteren een mooi winstje maakte toen de geruchten rond Messiers vertrek aanzwollen, weet nu beter en zit op een mooi verliesje.

Een lezer vroeg ons vanochtend of dit niet een goed instapmoment was. Voor wie afstand neemt, ongetwijfeld, maar gezien wat er in twee dagen allemaal aan nieuws loskomt, is enige voorzichtigheid geboden.

Ja, het aandeel is net zo laag als vorige week om deze tijd,
Het nieuws is slechter,
Er kunnen nog meer lijken uit de kast komen,
Iedereen mag op de beurs met zijn eigen geld gokken.

Gok?
WorldCom was, op 1 dollar, ook een mogelijke gok, maar geen goede. Misschien is VU een goede zet, misschien niet:

De media business loopt goed,
Canal Plus kan alleen maar beter,
Cegetel heeft met SFR een sterke positie,
Vivendi Environnement is een onbesproken bedrijf.

Alleen voor volwassenen, maar ach, dat kan je ook van Aegon en Ahold zeggen.

Michael Kraland: Tussen ramp en rally: Messier persoonlijk failliet?
Tussen ramp en rally: de spin op Messier
Tussen ramp en rally: hernationalisatie FT?)

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Vivendi topman Jean-Marie Messier zou persoonlijk failliet kunnen gaan, meldt de Franse pers vandaag. Reden is zijn lening van 25 miljoen dollar bij Vivendi om, tegen de hoge koersvan twee jaar geleden, extra aandelen te kopen.

Er is sprake van het feit dat een lening niet duidelijk gemeld zou zijn bij de raad van bestuur. Dit maakt ook duidelijk waarom Messier zou onderhandelen over immuniteit bij
eventuele procedures van beleggers tegen Vivendi.

Er wordt gesproken over een bedrag van12 miljoen euro als afkoopsom voor Messier.

Michael Kraland: Tussen ramp en rally: Hernationalisatie France Télécom?
Michael Kraland: Tussen ramp en rally: De spin op Messier

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Jean-Marie Messier, alias J6M, is, zo melden de krantenkoppen, geëxecuteerd. Formeel voltrekt zich deze gebeurtenis pas morgen, woensdag, maar J6M houdt vandaag een pleidooi voor zichzelf in het conservatieve Franse ochtendblad Le Figaro. De teneur is dat hij zichzelf opoffert om de Vivendi Universal groep te redden.

Dat laatste verhaal is natuurlijk je reinste nonsens, een term waarvoor onze Angelsaksische vrienden het prachtige woord ‘spin’ hebben bedacht. Spin is de draai de de media aan een gebeurtenis geven. Spin is ook de draai die de acteur van een gebeurtenis, of van een non-evenement, eraan wil laten geven door de media. Iedereen kan immers iedereen manipuleren.

De aanleiding
Laten we eens op koele wijze kijken naar wat hier gebeurt. Daarvoor is het nuttig om oorzaak en aanleiding van het ontslag van Messier te
onderscheiden. Aanleiding van Messiers ontslag is zijn eigen houding in de media. Het begon met een poging tot positionering als media-tycoon, al voor de overname van Seagram.

Dit dranken-cum Dupontconglomeraat was door Edgar Bronfman jr., kleinzoon van de Canadese bootlegger Sam Bronfman en filmliefhebber omgevormd tot een whisky- en mediabedrijf. Deze transformatie was niet erg succesvol voor de aandeelhouders, waaronder de Bronfman-familie.

De transformatie van de Compagnie Générale des Eaux, het Franse waterconglomeraat waar Messier zes jaar geleden de macht in handen kreeg, liep ook uit op een teleurstelling, waar we vandaag de bevestiging van krijgen.
Exception Culturelle
De mediahype rond Messier maakte al enige tijd een opgeklopte indruk, toen Messier na de overname van Universal besloot de Franse ‘Exception Culturelle’ aan te vallen. Hij deed dat in de VS. Voor buitenlanders is het niet altijd even duidelijk en neem het ze eens kwalijk, hoe de Franse gevoeligheden liggen.

De Exception Culturelle houdt in dat wat er ook verder in de wereld aan beschermingsbarrières geslecht wordt, de Franse cultuur daar buiten moet blijven. Dat geldt ook voor de Franse media, in het bijzonder film. De Franse filmindustrie wordt zwaar gesubsidieerd, onder andere door Canal Plus, de betalende televisie, tegenwoordig onderdeel van Vivendi.

We zullen hier geen ruimte wijden aan de merites van de Franse gesubsidieerde sector. Het is voldoende de constateren dat Messier hiermee de hele Franse filmsector tegen zich in het harnas joeg. Op zich is dat niet belangrijk, ware het niet dat de filmsector niet alleen staat, maar steun krijgt van de publieke opinie, inspelend op het altijd aanwezige latente of openlijke anti-Amerikanisme in Frankrijk.

Dit anti-Amerikanisme treffen we zowel in linkse als in rechtse kringen, als ook bij de vakbonden. Bovendien is Canal Plus een cultureel icoon in Frankrijk. De populaire politieke marionetten van de zender begonnen een systematische denigratiecampagne van Messier. De aanschaf, die tegelijkertijd bekend werd gemaakt, van een 17 miljoen dollar kostend appartement op Park Avenue, hielp ook niet.

De oorzaak
Inmiddels was de koers van het aandeel Vivendi Universal onder druk gekomen en verloor het aandeel, sinds het begin van het jaar, tot 75% van haar waarde. Dat is de oorzaak van J6M’s val. Om het tij te keren begon hij, in de media, tal van beloftes te doen. Dit bedrijfsonderdeel zou verkocht worden, of dan weer dat onderdeel.

Zulke acties werken natuurlijk niet prijsverhogend, zeker niet in een bearmarkt. Bovendien zat Messier steeds meer vast. Het nog steeds belangrijke voormalige bedrijfsonderdeel, de milieu-en waterpoot Vivendi Environnement (VE) was inmiddels apart genoteerd.

Verkopen? Dat was nodig om te kunnen deconsolideren en zo de schuldenlast van VU terug te brengen. Daarmee kreeg Messier de hele Franse politiek tegen zich. Amerikanen die onze waterleidingen gaan controleren? Dan ontslaan alle Franse gemeentes VE en is het bedrijf onverkoopbaar. Dat VE zelf in het buitenland als Frans bedrijf Amerikaanse gemeentes bedient, is een ander verhaal, maar Messier moest weten hoe het in Frankrijk toegaat.

Toch nog snel
De familie Bronfman, vertegenwoordigd in de raad van bestuur van Vivendi Universal (VU), had genoeg van de koersdaling van 75 euro richting 15 euro vorige week. Messier had echter nog steeds steun van zijn door Franse industriëlen en bankiers gedomineerde raad van bestuur. In April stapte Jean-Louis Beffa, president van bouwmaterialen producent Saint-Gobain, op.

Vorige week nam Bernard Arnault, president van luxe marktleider LVMH, afscheid. Messier meldde daarop nog in een qua beurskoers succesvolle conference call dat dit vertrek niets om het lijf had, maar hij had de steun van de Fransen verloren. In Parijs wordt aangenomen dat uiteindelijk het Elysée vrijdag de knoop heeft doorgehakt.
Bestuursleden Lachmann en Friemann waren de boodschappers, Jean-René Fourtou, nummer twee van farma groep Aventis en voormalig president van Rhône Poulenc wordt genoemd als Messiers meest waarschijnlijke opvolger. Fourtou is ook een protégé van ex-Axa topman Claude Bébéar, een vooraanstaand criticus van Messier.

Volgende stap
Wat gaat er nu gebeuren? Er zijn twee kampen, de Fransen en de Amerikanen. Er zijn twee soorten activa: activa die politiek gevoelig liggen voor de Fransen, en andere activa. De gevoelig liggende activa zijn de eerder genoemde waterpoot VE en televisiezender Canal Plus. Messiers droom van een mediaconglomeraat dat film en muziek produceerde in de VS en in Europa en wereldwijd het eigen produkt kon distribueren, is daarmee voorbij.

De Franse spelers zullen VE en Canal Plus binnen Frankrijk houden en ze zullen daar waarschijnlijk in slagen. Telefoondeelneming Cegetel, nummer twee in Frankrijk na France Télécoms Orange, kan verkocht worden aan partner Vodafone. Barry Diller, via de media activiteiten van zijn eigen USA Networks betrokken bij VU, wordt genoemd als kandidaat voor de Bronfmans en hun Amerikaanse medestanders.

Winnaars en verliezers
De koers van VU maakte een sprong toen het nieuws van Messiers ontslag bekend werd. Messier, overbetaald, overambitieus en overhyped heeft het niet gehaald. De schade voor de 315.000 betrokken employés is nog niet duidelijk. Messier krijgt ongetwijfeld een goede voorziening mee, daar is, zo horen wij, het hele weekend over onderhandeld.

De schade voor VU’s aandeelhouders is duidelijk, het aandeel staat 60% onder de koers van het begin van dit jaar. De grote winnaars zijn de zakenbankiers. Alles wat uitelkaar gehaald is en weer in elkaar gezet, kan opnieuw verkocht worden.

Voordat hij kroonprins en vervolgens president van VU werd, was Messier bankier bij de Parijse tak van zakenbank Lazard.

Michael Kraland: Tussen ramp en rally: Hernationalisatie France Télécom?
Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Er hangt een dikke laag pessimisme boven de markt. Dat pessimisme is voelbaar, niet alleen binnen de financiële sector, maar ook bij het beleggende publiek. Het is ook meetbaar. De VIX, de volatiliteits index van de Chicago Board of Trade (CBOT), staat weer hoog.

Dat is een angstgraadmeter. Dat betekent ook dat u geen opties moet kopen. Vol maakt die dingen duur, de vol kan eruit lopen, zodat u gelijk kunt krijgen en toch geld kunt verliezen. De meeste mensen vinden dat nog vervelender dan verliezen, omdat ze ongelijk hebben – en geef ze eens ongelijk. Dit betekent ook dat het een goede tijd is om premies af te geven.

De meeste beleggersgraadmeters tonen ook dat de stieren verdreven worden door dikbehaarde klauwers. Alleen de Amerikaanse Vereniging voor Individuele Beleggers blijft nog bullish. Dat is dan ook het argument dat veel gebruikt wordt om aan te geven dat we nog geen bodem hebben bereikt. Dat argument is nogal wreed en niet altijd aangenaam om te lezen.

Aandelen te duur
Laten we het desondanks maar gewoon zeggen en het argument luidt als volgt: eerst moeten de privé beleggers nog helemaal kapot. Nu houden ze nog vol – zie de bullish tendens van de privé beleggers. Als zij ook gecapituleerd hebben en iedereen aandelen haat, kunnen we weer van start. Dit wordt onderbouwd door een aantal goede argumenten.

Aandelen zijn nog steeds duur. De S&P kost 21 keer de winst van volgend jaar. Analisten geven nog steeds te hoge schattingen af. Er is veel ellende in de wereld, India en Pakistan, de volgende Al Qaeda aanslag, Israël verus Hamas, moslim fundamentalisme, de kelderende dollar, de opkomende exportkracht van China en ga zo maar door.

Laten we dat gelijk maar even doen. In 1998 en op 11/9 was er ook weinig hoop op verbetering, maar toen kon de Fed nog ingrijpen en dat is nu veel moeilijker met een rentestand van 1,75%.
Europa blijft star, niet alleen in de arbeidsverhoudingen, maar ook in de rentestand. Voor je het weet, verhoogt de ECB straks nog de rente, vanwege de relatief hoge inflatie in Europa.

‘Wall of Worry’
Als u het met het bovenstaande eens bent en dat kan moeilijk anders, want het gaat hier hoofdzakelijk om een rijtje feiten en niet om de mening van deze columnist, dan staat u midden in de markt en op een veilige positie, want om u heen is een dikke muur van consensus gebouwd. Deze muur doet ons denken aan twee andere zaken.

Ten eerste is daar die andere muur, de ‘Wall of Worry’. Daar moet overheen geklommen worden, wil de markt naar boven kunnen. Ten tweede is daar de ervaring die wij gisteren hadden, toen wij ons jongste zoontje uitgeleide deden. Hij ging een weekje kamperen met andere welpjes. Bij het uitwuiven sloegen wij een blik op de andere ouders.

Wij zullen niet al te veel ruimte verspillen aan de beschrijving van dit publiek, maar laten we volstaan met de aanduiding dat het hier een Frans-traditionele katholieke subcultuur betrof. Alle opmerkingen waren 100% veilig: “Mooi weer hè?”, “Is het drie uur rijden naar de Orne?”. “Geen stoute dingen doen jongens!”

Contrarian
Nog verdachter was dat een snelle blik ons leerde dat wij er, binnen dat hele groepje, het meest eigentijds uitzagen, terwijl dat meestal juist andersom is. Wij moesten hieraan denken toen we de argumenten voor en tegen verder verval van de markten rangschikten. Wie nu nog optimistisch is, is waarschijnlijk een contrarian.

Wie alleen nu een optimistische mening verkondigt, loopt het risico op een hoop geveegd te worden met de ouders van de welpjes van St. Augustin in het achtste arrondissement van Parijs. Op het eerste gezicht hopeloos achterlopende traditionalisten (bij wie wij persoonlijk een diep innerlijk leven vermoeden, omdat wij altijd optimistisch zijn).

Met andere woorden, lopen de Amerikaanse privé beleggers een oorlog achter? Maakt het iets uit als de professionele partijen nu een negatieve consensus bereikt hebben? Is de keus tussen enerzijds het optimisme van de arme ‘buy & hold’ beleggers, die geplukt zijn maar nog piepen en anderszijds het pessimisme van de professionals nog steeds aan de orde? Moet er nu geen zomerrally komen?

”Messier moet weg”
De markt leert ons nergens op te vertrouwen, behalve op een trend, die onze vriend is. Die trend is naar beneden. De markt leert ons dat een contrarian houding de beste kansen oplevert. Tenzij de ouders van de welpjes en de Amerikaanse privébeleggers nog toonaangevend zijn en er dus nog geen echte paniek is geweest, zou het goed kunnen dat we nu afstevenen op een intermediaire rally.

Als dat zo is, ligt het naar ons idee voor de hand dat we dan spreken over een korte termijn rally, een zomerrally, die misschien al begonnen is, nadat vorige week dinsdag in Europa een tweede dieptepunt werd neergezet. Zo lanceren vanochtend de Financial Times en het Franse dagblad Libération het gerucht, inmiddels officieel tegengesproken door het Franse ministerie van Financiën, dat France Télécom gehernationaliseerd kan worden.

Niet dat dat nou speciaal goed nieuws is, maar de koers van FT werd na een stijging van 27,5% stilgelegd. Van de kant van Vivendi vernemen we dat twee leden van de raad van bestuur sterke druk zouden hebben uitgeoefend op president Messier van FT om ontslag te nemen.

Kapitaalinjectie staat?
Dat kan betekenen dat niet alleen de familie Bronfman, de voormalige eigenaars van Seagram en Universal, Messier weg willen hebben, maar dat ook het Franse establishment er genoeg van krijgt. Volgens sommige handelaren zou het Elysée, middels president Chiracs adviseur Jérôme Monod, zelf voormalig president van Lyonnaise des Eaux, achter de schermen druk uitoefenen.

Het gerucht van de hernationalisatie, overigens gebaseerd op een officiële uitlating gepubliceerd door Reuters, is misschien onwaar, maar het is zo gek nog niet. De Franse staat kan een kapitaalinjectie doen, zeg van een miljard of tien, of voor iets meer de 45% overnemen tegen een forse premie ten opzichte van de huidige koers en daarmee de arme privé beleggers schadeloos stellen.

Dat zou typisch ouderwets Frans zijn. Of de nieuwe regering Raffarin dit soort interventionistische dingen ook gaat doen of breekt met de traditie staat nog niet vast, maar de beste oplossing is om FT af te slanken. Dat kan heel goed. De markt kijkt hoofdzakelijk naar bedrijven die afgestoten kunnen worden om de schuldenlast van 60 miljard euro te verminderen.

Minder dan één keer ebitda
Er zijn nog andere oplossingen, want naar schatting biedt FT werkgelegenheid à la française, aan een man of honderdduizend te veel. Ten slotte is daar nog het belangrijke symbolische teken dat uitgaat van het ontslag van president Michel Bon. Ontslagen zijn politiek incorrect in Frankrijk, maar als FT afgeslankt, zowel qua personeel als qua structuur, verder zou gaan, is het bedrijf aanzienlijk meer waard, dan waar het vorige week op gewaardeerd werd.

Een beheerder, die met rode wangen naar de dalende grafiek keek, merkte dinsdag op dat FT voor minder dan één keer ebitda over de toonbank ging. Dat is te weinig. Met een beetje goed nieuws kan de koers van FT, vorige week rond de 9 euro, verdubbelen. Bij Vivendi kan dat, als er nieuw management komt en er geen verdere lijken in de verschillende kasten gevonden worden, ook.

Zo zijn er meer toonaangevende aandelen, waar beweging in kan komen. Optimisten, contrarians, hoe we ze ook willen noemen, kijken nu naar de dikke wolk slecht nieuws en rekenen op tegenkrachten die loskomen. Break-even punten worden verlaagd, kosten worden gesneden, management wordt vervangen.

Kruitvat Kashmir
Het slechte nieuws is al bekend. Als iedereen er op rekent dat er op 4 juli een Al Qaeda-klap komt in Amerika, wat wordt dan de impact? Die kan alleen maar groot zijn als zo’n klap onverwacht hard aankomt. India en Pakistan? Inderdaad levensgevaarlijk, hoe meer je er over leest, hoe pessimistischer je wordt.

Juist omdat je er nu veel over leest, is het misschien zo dat de dreiging voor een groot deel in de koersen is verwerkt – een atoomoorlog is dat natuurlijk niet. Toen we in september dineerden met één van de laatste ontdekkingsreizigers, een Fransman die een groot kenner van Mustang en van Kashmir is, werden we ons bewust van hoe explosief het conflict rond Kashmir was. Toen zat dat niet in de markt, nu wel.

Wie uit de markt is, boft. Wie alleen in euro-obligaties, goud, opkomende markten en neutrale hedge funds met een shortpositie in dollars zit, boft nog meer. Wie vandaag zijn aandelen wil opdoeken om naar veiligere plaatsen uit te wijken, doet daar misschien goed aan. De markt moet dan gewoon door blijven zakken om gelijk te krijgen.

Verkoop in de rally
Het is dus goed mogelijk dat we een intermediaire rally krijgen. De ergste zakkers stijgen dan, maar vooral de aandelen die uit sympathie zijn meegezakt, zonder dat er echt iets verkeerd zat. Equant, het telecom bedrijf, kan mooi profiteren van de ellende van WorldCom.
Waar het naar toe moet na die rally is ons onduidelijk. Wij zullen daar niet alleen in staan.

Daarom is het niet zeker dat die rally lang duurt, want de afgelopen twee jaar is één ding duidelijk geworden: verkopen in de rally is al tijden de beste strategie.

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Wie in goud en puts zit, zit op rozen. Die mensen zijn er. Op Inveztor.net is daar bijvoorbeeld Willem Middelkoop, die al sinds zijn eerste bijdragen heel bedaard naar de huidige situatie heeft toegespeeld. Op de Inveztor.net forums is daar de ongekroonde koning van de beren, Cees Weijers, die deze markt heeft zien aankomen. Wie behoefte heeft aan goed advies over veiligheid, moet meedoen met de Middelkoop-discussie en de stukken van deze beide heren lezen.

Wij zitten een beetje in goud, voor grotere cliënten en voor eigen rekening veel in hedge funds (die het dit jaar weer goed doen, allemaal positief) en 30% in aandelen, waar alle klappen vallen.

De pijn zit natuurlijk in het aandelengedeelte, maar ook elders is het oppassen geblazen. Laten we eerst eens kijken wat denken dat er aan de hand is, anders komen we er nooit uit.

Dollar blijft zwak
We verwerken de excessen van de jaren negentig. We dachten dat het hoofdzakelijk om een luchtbel van bedrijfsinvesteringen ging, maar dat valt tegen, er is ook veel geknoeid en die zaken komen nu boven drijven. Niemand weet hoeveel lijken er nog uit de kast zullen vallen, daardoor krijg je onzekerheid en wordt er verkocht.

Wij denken dat de dollar zwak zal blijven, en dat de euro alleen maar stijgt omdat de dollar zakt. De dollar zakt omdat die fundamenteel overgewaardeerd was. Die overwaardering werd echter op meesterlijke wijze jarenlang in de lucht gehouden, door niemand anders dan de Clinton regering. Clinton, zelf geen fanaat op monetair gebied en geen voorstander van een evenwichtige begroting, had gelukkig een hele goede minister van financiën, Robert Rubin, een ex-Goldman arbitrageur.

Rubin en zijn opvolger, Larry Summers, een academicus, hielden de dollar hoog, en wisten met behulp van de boom in Amerikaanse investeringen het begrotingstekort weg te werken. De Democraten hadden daarmee een Republikeins karwei geklaard. Dat was opmerkelijk omdat in de VS de Democraten traditioneel de uitgevers zijn en de Republikeinen de spaarders. Tot nu toe.

Big Business rules
De situatie is nu omgedraaid. We hebben nu een Republikeinse president, die het begrotingstekort laat oplopen. Daar zijn goede excuses voor, na 11 september. De prioriteit is nu de beveiliging van Amerika, de verdediging tegen Al-Qaeda, de hermilitarisering, de wederopbouw van New York en de Amerikaanse economie. Die moet aan de gang gehouden worden.

Nu zijn de Republikeinen traditioneel goede vrienden met Big Business, en Big Business exporteert. Alleen die dollar is dan vervelend, want met een sterke dollar is het moeilijk vechten tegen de Europeanen en de Japanners, die graag naar Amerika exporteren.

Paul O’Neill, de nieuwe minister van financiën, was daarvoor president van een grote Big Business component, Alcoa, de marktleider op het gebied van aluminium. Bij Alcoa is de dollarkoers belangrijker dan bij BMW, want BMW levert meer toegevoegde waarde.
President Bush begon een handelsoorlog nadat hij de oorlog in Afghanistan had gewonnen. De eerste klap was de beschermingsconstructie voor staal.

Geen steun voor dollar
Vanaf die dag is de dollar gaan zakken, omdat de markt toen begreep dat de Amerikaanse regering niet meer serieus hun eigen munt zou steunen. O’Neill speelde daar handig op in, met een semi-liberaal verhaaltje over “de markt” die het “juiste niveau” van de dollar zou bepalen.
Dat juiste niveau is nu op hol geslagen. De markt heeft daar een hekel aan, want een langzame beweging is te prefereren boven een ontwrichting, en dat is wat we nu krijgen, want de
dollar zakt als een baksteen. Dat is altijd vervelend en kostbaar.

Wat kunnen de Europeanen daar aan doen? Besluitvaardig en eensgezind optreden. Is dat waarschijnlijk? Nee. Ze kunnen ook dollars kopen, zoals de Japanners nu bezig zijn te doen, want die moeten een lagere yen hebben om te kunnen exporteren naar Amerika. Heeft dat zin? Nee, alleen als je toch de monetaire wind mee hebt en het gezamenlijk doet.

Geen eensgezindheid
Met andere woorden, als morgen O’Neill en Duisenberg gezamenlijk verklaren dat de dollar genoeg gezakt is en dat ze interventie gaan plegen, zakt de dollar binnen een minuut naar een niveau ergens tussen de 90 en 95 cent en hoeft er alleen maar met de sabels gerateld te worden.

De kans dat dat gebeurt is erg klein. Er is veel meer kans dat de Republikeinen de dollar laten zakken, een probleem krijgen met hun tekort, waardoor de dollar nog meer zakt, waarop de
onhandige Europeanen toch iets moeten doen, en de rente in Europa verlaagd wordt, waarschijnlijk veel te laat.

Wedstrijd valuta verlagen
Dat kan heel goed, want de Europese rente is relatief hoog, terwijl die in Amerika nog op het 11/9 niveau van 1.75% zit. Die rente kan eigenlijk nauwelijks meer naar beneden, de markt gaat er zelfs van uit dat de Fed de rente in november zal verhogen, maar misschien gebeurt dat niet door de huidige bearmarkt.

We krijgen dan een wedstrijdje valuta verlagen. Dat kan nooit goed aflopen, want als de markt dat ziet, stroomt het geld naar beleggingen die zekerheid bieden tegen valuta-ontwaarding. Dan hebben we het over goud en grondstoffen. Omdat de markt voor goud maar klein is, krijg je dan al snel een opstopping. Dat is de reden waarom goudbulls hun favoriete staven in prijs zien
verdubbelen of nog veel verder zien stijgen. Goud topte de laatste keer rond
$800.

Nu is er meer geld in omloop vergeleken bij de beschikbare goudvoorraden dan toen. Het idee dat goud boven de $1000 stijgt, door teleurstelling in andere beleggingen is dus helemaal niet zo
onwaarschijnlijk. De afgelopen weken heeft goud eigenlijk niets gedaan, tegenover de euro
althans. Tegenover de dollar was de stijging marginaal, maar de dollar is keihard
gezakt.

Misschien is dit dus een goed instapmoment. De vorige lichting goudbeleggers
neemt winst, de nieuwe stapt in. De markt wordt nu ongetwijfeld wat volatieler, maar de echte hausse moet nog komen. Wie bang is voor smeltende valuta wil waardevaste beleggingen.
We komen dan al snel aan bij onze twee beren, die hun gouden broodjes smeren.
Blijf ze volgen, als dit verhaal u aanspreekt. Ze weten precies welke goud-
of zilvermijn u moet hebben

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Op moment van publicatie is zijn fonds long en is hij privé long in aantal goudmijnen. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Vraag
Geachte heer Kraland,

Aandeel Vivendi stond op de nominatie om opgenomen te worden in de Modelportefeuille. Op CNBC hoorde ik gisteren dat La Libération gepubliceerd heeft over een op handen zijnde splitsing van Vivendi
Universal in een mediapoot en een energiepoot. Een en ander zou gesteund worden door een deel van de raad van bestuur.

Dit staat nogal op gespannen voet met het (koers)ideaal van Jean-Marie Messier. Wordt hij gedwongen door de roep van de markt en de noodzaak tot schuldenreductie? U komt op mij over als zeer geïnteresseerd in dit aandeel. Is dit een goede ‘move’, of is dit een logisch gevolg van de hoogmoedswaanzin uit het bubbletijdperk?

Met vriendelijke groet,
Jørgen van Rijn

Antwoord
Geachte Jørgen van Rijn,

Vivendi steeg gisteren 3,6% naar 33,10 euro. Het laagste punt dit jaar werd onlangs bereikt op 28,65 euro, Parijs gonst van geruchten, fundamenteel is Vivendi tussen de 47 en 50 euro waard en een overname kan van buiten of van binnen komen.

Misschien is het goed dat even uit te leggen. De familie Bronfman, die Universal verkocht en Vivendi-aandelen kreeg, kan een coup plegen. Ze kunnen daarvoor “Killer” Diller, Barry Diller dus, als partner kiezen. De Bronfmans voor het kapitaal, Diller als manager. Hij verkocht onlangs de media-activiteiten van USA Networks aan Vivendi en is nu Vivendi-employé, maar ook de meest succesvolle Amerikaanse media-manager.

Vervolgens stuiten we op de man, die we altijd tegenkomen wanneer er media activa te koop zijn onder de werkelijke waarde, namelijk John Malone. De meest succesvolle Franse raider, Vincent Bolloré, heeft een miljard cash. Hij heeft al 2% van Vivendi gekocht, rond de 38 euro. Er is niet veel te doen in de financiële markten, dus alle grote huizen willen meedoen als er een feestje wordt georganiseerd.

Franco-Franse oplossing
Dat feestje vindt misschien al plaats, op dit moment, want zodra de koers van Vivendi richting 30 dollar gaat, wordt er met enorme volumes gekocht. Dat zijn geen particulieren. Als er een overname komt, moet Vivendi Universal, het conglomeraat, dat bestaat uit mediabelangen, draadloze telefonie en Vivendi Environnement (VE), het water-en milieubedrijf, het één en ander afstoten.

Cegetel, de telefoon, is geen groot probleem, de partner heet Vodafone. VE is andere koek. U wist al dat Fransen nationalistisch zijn, maar dat worden ze pas echt als buitenlanders aan hun nutsbedrijven willen komen. De Franse ex-minister van financiën, Laurent Fabius, heeft al officieel gezegd – vorige maand, toen hij nog minister was – dat in het geval van overname van VE gewoon alle contracten voor vuilverwerking en watervoorziening worden opgezegd.

Dat hoeft geen onoverkomelijk probleem te zijn, VU kan activa verkopen en VE als spin-off aan de aandeelhouders geven. Er is echter ook een andere mogelijkheid. De Franse leden van de raad van bestuur zijn, zo horen we, druk bezig een Franco-Franse oplossing te bedenken, ongeveer volgens deze blauwdruk: een mediabedrijf enerzijds, verkoop van activa en een spin-off van VE plus telefoon naar de aandeelhouders.

Speculatief kopen?
Zo blijft alles Frans. Wat natuurlijk ook Frans moet blijven, in de visie van de Fransen, is film, voetbal en pornotelevisiestation Canal + (zie: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi). Het bedrijf produceert een groot deel van de Franse films, de verkiezingen staan voor de deur en de rechtse regering wil niet de verkiezingen verliezen door de heer Messier.

Technisch heeft VU net een bodem neergezet, althans, de grafiek die wij zien lijkt ons, als niet technici, iets dat de in deze tak van sport gediplomeerden een bodem noemen. Het kan dus best zijn dat er rond de 29 euro een bodem is neergelegd. Het kan ook zijn dat de toekomst van de heer Messier niet meer erg rooskleurig is.

Die enigszins vermoeid ogende strategie van Vivendi, waar draadloze telefonie moet convergeren met media en waterleidingen, die dan weer wel en dan weer niet mogen worden afgestoten, heeft waarschijnlijk haar langste tijd gehad. Jammer voor de zakenbankiers, hoewel… nu ze jarenlang gouden bergen hebben verdiend met het samenrapen van het geheel, kunnen ze nu profiteren van het ontbenen.

Hiermee is Vivendi nu een speelbal van geruchten geworden en waarschijnlijk is het nu ook een aandeel dat rond de 30 euro speculatief gekocht kan worden.

Groet,
Michael Kraland

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Op moment van publicatie had Kraland noch voor zijn fonds, noch prive, een positie in de genoemde aandelen, maar hij “kijkt met veel aandacht”. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Ginger, een Frans bedrijf dat expertise en advies levert voor de bouwsector, is de grootste positie in onze Modelportefeuille. De reden daarvoor is dat dit één van onze favoriete aandelen is en, ‘full disclosure’, in onze eigen portefeuille is het ook de grootste positie.

Zoals geregelde lezers weten, proberen we altijd aan te geven of we zelf een belang hebben in een aandeel. Dat is des te belangrijker als het een minder liquide aandeel betreft. De reden daarvoor is dat boze, maar ons inziens goed geïnformeerde tongen beweren dat er wel eens financiële publicisten zijn die ‘frontrunnen’. Dat is namelijk heel gemakkelijk, vooral als de werkgever geen inzicht in de materie heeft.

Hoe gaan frontrunners nou te werk? Heel gemakkelijk. Zoek een niet al te liquide aandeel uit. Liefst met een omzet van een paar honderd stuks per dag. Schrijf een hitsig stuk. Verkoop vervolgens wanneer de lezers het aandeel kopen. Pak de winst en begin opnieuw. In ‘chatrooms’ en op forums is dit ook een geliefde tactiek. Daar heet zoiets een ‘shuffle’ (zie: Willem Middelkoop: LCI omhoog door Inveztor.net-forums).

5%-regel
Wij zijn niet erg goed ingevoerd in deze onwelriekende materie, maar we hebben ons door zeer goed ingelichte bronnen laten vertellen dat deze praktijken jarenlang schering en inslag waren bij een nationaal newsmagazine en dat een paar bekende Nederlandse financiële schrijvers hiermee een reputatie hebben opgebouwd. Want vergis u niet, een professional ziet het direct, zo gemakkelijk is het.

Omdat misverstanden snel kunnen ontstaan en omdat we zelf vanaf het begin van Inveztor.net tegen dit soort praktijken ageren, hebben we binnen Inveztor.net de gewoonte ingevoerd duidelijkheid te verschaffen.
Zo vermelden wij altijd, behalve wanneer we het uit slordigheid vergeten, of we zelf een belang hebben in een aandeel dat we beschrijven.

Liefst hebben we dat aandeel al enige tijd geleden gekocht en als het kan, hebben we niet eens zelf een positie, maar alleen in ons beleggingsfonds, dat we samen met andere beleggers delen.
Immers, als we een aandeel interessant vinden, dan is het logisch het voor ons fonds te kopen. Soms nemen we zelf een positie in. Dat doen we bijvoorbeeld wanneer we te maken krijgen met de 5%-regel die in Luxemburg, waar ons fonds zetelt, geldt.

Diversificatie
Wij mogen niet meer dan 5% van de portefeuille in één fonds beleggen. Dat is een goede regel, die tot spreiding dwingt. Slechts bij uitzondering wijken we hier van af. Wij doen dat alleen als we veel potentieel in een bepaald bedrijf zien en dat alleen via één enkel aandeel kunnen kopen. We zetten dat er volledigheidshalve bij, want vaak is het zo dat als één aandeel het goed doet, dat het moment is om de betreffende sector goed onder de loep te nemen.

Vaak komen er dan meer namen boven en op die manier kan er toch nog wat diversificatie ingebouwd worden, voor wie die sector zwaar wil laten meetellen. Dat vermindert bedrijfsspecifiek risico. Diversificatie is belangrijk. De beurs loopt bijna altijd anders dan we denken. Wat nu in de put zit, kan morgen weer opveren. Daarom is het een goede strategie om constant te zoeken naar zwaar teruggevallen aandelen.

Dat is nog maar het begin, want zwaar terug betekent niet goedkoop. Vandaag hebben we het dus over een aandeel dat we zelf hebben. Nog meer full disclosure: we hebben het in ons fonds, maar we zitten tegen de 5%-grens aan, omdat het aandeel nogal stijgt. We hebben dus de afgelopen dagen wat bijgekocht, iets onder de huidige koers.

’Growth’ stock
Ginger is onze grootste positie. Het is een small cap. Ideaal voor frontrunnen dus. Daar doen we dus niet aan mee, u weet nu hoe het werkt. Het aandeel is, voor particulieren, liquide genoeg, vorige week zagen we zelfs een top met 50 000 aandelen omzet en het staat genoteerd aan de Tweede Markt in Frankrijk.

Met Pierre & Vacances (het Center Parcs-bedrijf dat we eerder beschreven, zie: Euronext: Frankrijk, leuk land en vervolgens bij de recente emissie vergaten op te nemen in de Modelportefeuille, al hadden we het wel aangekondigd) en Camaïeu (Modelportefeuille), een damesmode bedrijf, is Ginger één van onze favoriete bedrijven in Frankrijk.

Even recapituleren. Naar onze mening is Pierre & Vacances een ‘growth stock’. Het aandeel is niet meer goedkoop, maar de winst, die bestaat uit service terwijl het onroerend goed aan anderen wordt verkocht, is van hoge kwaliteit. We gaan uit van een winstgroei van meer dan 20% per jaar voor de komende jaren, onder andere dankzij de expansie in Zuid-Europa, die nu pas op gang komt.

Spotgoedkoop
Camaïeu bereikte gisteren en vandaag een nieuw hoogtepunt. Wij verkopen niet. In Nederland kochten we onlangs het weinig populaire McGregor voor de Polderportefeuille. Camaïeu is ook zo iets. Het bedrijf doet in mode, maar exploiteert vooral eigen winkels. We verwachten dit jaar een omzet stijging van een 10 à 12%, voor de helft uit bestaande winkels en voor de andere helft uit nieuwe winkels.

Onze schatting van de wpa is een ruime 4 euro, maar een procent of tien à vijftien meer zou ons niet verbazen. De marge stijgt nog steeds een beetje, door betere efficiency en lagere voorraden. Camaïeu is eigenlijk een growth stock, maar het leuke is dat zelfs nog op de huidige prijs we niet meer dan tien keer de winst van dit jaar betalen.

Is dat spotgoedkoop? Nee. Is het duur voor een aandeel dat een winstgroei van 20% verzorgt? Nee, helemaal niet. We blijven dus long en als we boven de 5% van ons fonds komen en nog wat cash hebben liggen, kopen we bij.

’Recurring’ omzet
Tenslotte Ginger. Ook een nieuwe top vandaag. Dat verbaast ons niets. In het Juli nummer van Quote publiceren we een pagina, gewijd aan dit bedrijf, dus we zullen het er nu niet al te lang over hebben.
Wel zullen we wat nieuwe cijfers geven, omdat we eergisteren op de aandeelhoudersvergadering waren.

Vorig jaar zette Ginger 96 miljoen euro om. We denken dat dat volgend jaar, kalenderjaar 2003 dus, richting 300 miljoen euro gaat. Is Ginger één keer de omzet waard? Die vraag is van belang, want het bedrijf staat nu op een waardering van 140 miljoen euro. Wij denken van wel. De expertise en adviespoot, nu nog de grootste, straks een derde van de omzet, is ons inziens twee keer de omzet waard.

Dat komt omdat een groot deel van de omzet hoogwaardig en vaak ‘recurring’ is. De milieupoot is ook meer dan één keer de omzet waard. Kniesoren zullen zeggen dat Grontmij en Arcadis dan betere aankopen zijn. Laat maar kniezen. Grontmij is aanzienlijk minder betrouwbaar dan Ginger.

Winstwaarschuwing
Wij herinneren ons een lunch, vorig jaar, in het bijzonder prettige restaurant Ledoyen, dat sindsdien een derde ster kreeg. Wij zijn Fortis nog steeds dankbaar voor het aangenaam verpozen en de uitstekende tafel. Grontmij had een leuk verhaal. Opgewekte CFO ook, die het aardig bracht. Helaas kwam er een paar dagen later een winstwaarschuwing.

Je denkt dan al snel aan twee mogelijkheden. Of ze wisten het en dat is dan heel erg, of ze wisten het niet en dat is bijna even erg. Arcadis zijn we long. Goed bedrijf, goede sector en niet duur. Ginger groeit veel sneller dan Arcadis, maar de waardering ligt er niet ver van af. Tenslotte is daar bij Ginger de derde, meest recente divisie, TIC genaamd, die diensten verleent op het gebied van infrastructuuradvies aan de telecom en it-sector.

Voordat u de neus dichtknijpt even nog het volgende: de divisie is even rendabel als de andere, het is een recente activiteit, die inspeelt op de huidige markt, niet die van gisteren en in onze waardering schatten we, al dan niet terecht, de waarde van deze activiteiten op de helft van de omzet.

Value, boven growth
We verwachten een winst boven de 4 euro, volgend jaar. Vorig jaar was dat 1 euro. Daarom is dit aandeel onze grootste positie en daarom is ons koersdoel 60 euro. Het zou wel eens zo kunnen zijn dat de Franse beleggers, het natuurlijke kooppubliek voor dit aandeel, het nu gaan ontdekken.

Zodra de analist, voorlopig dus nog maar één, die het aandeel volgt het verslag van de aandeelhoudersvergadering de wereld instuurt, al is het maar naar de favoriete klanten, gaat dit aandeel hard lopen. U weet nu waarom. Dat het aandeel van 15 euro komt interesseert ons aanzienlijk minder, dan waar het naar toe gaat.

Wij hebben een voorkeur voor value, boven growth. Arcadis is value. Ginger is growth, maar voor een value prijs. Een bedrijf dat met een beetje geluk in drie jaar de omzet kan verdrievoudigen. Het management heeft een zeer goede staat van dienst. Een bedrijf dat acht keer de winst van volgend jaar kost. Vandaar die grote positie.

Bekijk alle transacties en motivaties van Michael Kralands Inveztor.net Modelportefeuille
Bekijk alle transacties en motivaties van Frank van Dongens & Michael Kralands Inveztor.net Polderportefeuille

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Op moment van publicatie is hij zowel privé, als voor zijn fonds long Pierre & Vacances, Camaïeu, Ginger en Arcadis. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

De Franse radio-journalist die ons gisteren in de trein terug naar Parijs belde, vroeg het voor de derde keer: “…maar hij was toch de Nederlandse Le Pen?”
Dat was Pim Fortuyn natuurlijk niet.

Fortuyn was een on-Nederlands flamboyante en welbespraakte figuur. Hij was kleurrijk. Hij had uitgesproken meningen, waarmee iedereen het, liefst graag en volop, oneens kon zijn. Hij was elegant en ongetwijfeld ijdel, maar tegenover die ijdelheid stond een dermate groot politiek talent, zo’n gedrevenheid en energie, dat Fortuyn, op zijn eigen unieke manier, boven het maaiveld uitstak. Tot hij werd neergemaaid.

Ook dat is on-Nederlands. Willem de Zwijger werd neergeschoten, maar dat was in 1584. Van Oldenbarneveldt en de gebroeders De Witt werden vermoord door hun politieke tegenstanders, de Oranjes. Nederland was nooit erg moordzuchtig, althans, niet binnenslands. Fortuyn was geen Zwijger, integendeel. Met een ongekende energie maakte hij krachten los, waarmee hij op het punt stond de Nederlandse politiek op haar kop te zetten.

Het heeft niet mogen duren.

Le Pen versus Fortuyn
Geduldig legden we de radiojournalist nog eens uit wat nou het verschil was tussen Le Pen, een populistische nationaal socialist en Fortuyn, een individualistische populist. De journalist wilde het niet echt horen. “Hij zei toch dat uw land vol is?” Nu zegt Le Pen dat ook, maar het verschil is dat Frankrijk, op de regio Parijs en een paar andere stedelijke centra na, grotendeels een leeg land is. Vlieg er maar eens overheen. Kijk dan eens naar de Nederlandse einder.

“Maar hij zei dat de Islam een religie is die achterloopt!” Dat klopt, maar zijn de Frans islamitische intellectuelen die hetzelfde zeggen ook Le Pen epigonen? Mag iemand deze mening hebben, als zijn tegenstander vindt dat homoseksuelen ziek zijn? Is dat geen standpunt dat, in onze cultuur, met veel pijn en moeite achterhaald is?

Pim Fortuyn stelde vragen die niet konden. Ze waren niet politiek correct. Nederlanders zijn dat liever wel en Franse journalisten ook. Vandaar die discrepantie tussen de opinie-leiders en de publieke opinie, die Fortuyn als geen ander aanvoelde en bewerkte.

Er is een belangrijk verschil in principe en in nuance tussen een figuur als Le Pen en Fortuyn. Als de heer Le Pen er morgen de brui aan geeft, missen alleen zijn aanhangers hem. De onverwachte dood van Fortuyn roept heel andere reacties op. Fortuyn was een interessant deel van het Nederlandse politieke debat geworden.

Ironisch
Fortuyn was een democraat en een interessante, kleurrijke, intense politieke figuur. Nederland blijft, triest maar ironisch, minder leefbaar achter.

Allemaal erg on-Nederlands, of misschien juist niet.

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.