Vraag
Beste Michael Kraland,

Interessant verhaal van u over Le Pen (Frankrijk: terug naar Poujade?), vooral de vergelijking met Nazi’s; een Nederlands woord voor xenofoob? Ik ben de uitlatingen van Le Pen in 1995 over de gaskamers niet vergeten, maar de Le Pen van vandaag is niet meer te vergelijken met die van 1995 en 1998.

Er zijn nu Franse joden die niet meer tegen Le Pen zijn en u zult zien dat dat er meer en meer worden. De reden had u zondagavond kunnen zien in een programma van Arte, waarin verschillende Franse joden werden geinterviewd. De jongeren zijn nog tegen, maar de ouderen beginnen te veranderen.

De grote reden: Palestina en de steun die de Noord-Afrikanen in Frankrijk geven aan het Palestijnse volk. Vooral natuurlijk het terrorisme. Angstaanjagende voorbeelden hebben we al gezien met de recente aanslagen op synagoges in verschillende Franse plaatsen en Antwerpen. De daders waren allemaal van van Noord-Afrikaanse afkomst. Kortom, wie is er nu meer xenofoob? Le Pen of de Noord-Afrikanen?

Banlieu
Hebt u trouwens wel eens een banlieu bezocht? Hier vindt u niet uw geliefde wijntjes en de mooie landschappen van Bourgogne of Bordeaux. In deze banlieus vindt u de keiharde waarheid en de redenen waarom de Fransen nu massaal op Le Pen stemmen – 75% van de gevangenen in Frankrijk is Noord-Afrikaans.

Wat vindt u trouwens van Extreme Gauche of de nieuwe zachtere benaming Trotskist? Naar mijn mening hebben Stalin en Lenin meer mensen vermoord en in Siberische kampen laten verhongeren dan Hitler, maar hier wordt niet over gesproken. Tot slot: Robert Hue verklaarde in 1997 openlijk dat hij Fidel Castro boven Bill Clinton prefereerde. Als Le Pen even buiten de pot piest, staat heel Frankrijk op zijn kop. Waarom is iedereen zo bang voor hem?

Salutations distinguees,
Carole en Henk

Antwoord
Geachte Carole en Henk,

Wie denkt dat Le Pen geen nationaal-socialist, afkorting nazi, meer is, vergist zich. De heer Le Pen heeft niet alleen sinds jaren de onprettige gewoonte politieke tegenstanders fysiek aan te vallen, racistische uitlatingen en grappen te maken en haat en verdeling te zaaien, hij is niets veranderd, integendeel. Hij probeert zich nu wel respectabeler voor te doen.

Daarvoor gebruikt hij zijn nieuwe politiek slogan: “Sociaal ben ik links, economisch ben ik rechts, in mijn hart ben ik Frans”. Omdat deze zin van Hitler afkomstig is, worden sommige mensen hier toch wat angstig van. Waar het, naar onze mening, om gaat, is wat anders. Wij denken dat Le Pen het resultaat is van wanbeleid in Frankrijk.

Dat beleid heeft geleid tot onvrede en die uit zich via de heer Le Pen. Le Pen stelt wel de vragen die de meeste andere kandidaten, op liberaal Alain Madelin na, vergeten te stellen. Op die vragen geeft hij een antwoord, dat mensen met angst vervult. Dat is begrijpelijk, want als hij aan de macht zou komen, gaat in Frankrijk het licht uit, naar ons gevoel.

U denkt dat het zo’n vaart niet zal lopen?
U kunt dan zeggen dat het misschien zo’n vaart niet zal lopen, maar dat wagen we te betwijfelen, als we zien wat er gebeurd is in de steden en gemeenten waar het Nationale Front de macht in handen heeft gekregen. De sfeer is er daar niet echt op vooruit gegaan. U vraagt me ook of ik wel eens een banlieu (sic) heb bezocht?

Helaas wel. Niet alleen dat, als u wilt weten of ik als saloncommentator de immigratieproblematiek bagatelliseer, bent u bij mij aan het verkeerde adres. Dit is juist één van de grote problemen waar Frankrijk, net zoals Nederland, mee worstelt en geen antwoord op heeft weten te formuleren. U bent bang dat ik de realiteit onderschat. Dat valt wel mee, ik kan u gerust stellen.

Mijn zoontje is vorig jaar door twee grote anonieme heren op straat in elkaar geslagen en beroofd en onze werkster is hetzelfde overkomen. Ik ben me er dus van bewust dat de onveiligheid op straat een realiteit is. Hetzelfde geldt voor de onmacht van de staat om er iets aan te doen. Een middag op het politiecommissariaat is wat dat betreft een goede ervaring.

De linkse traditie van intellectuelen
Een van de problemen waar Frankrijk mee worstelt is inderdaad de linkse traditie van de intellectuelen. Het Opium der Intellectuelen, zoals niet-communistische filosoof, socioloog en publicist Raymond Aron het noemde, in zijn gelijknamige boek. Ook nu nog is de traditie van Rousseau, Proudhon en Sartre sterker vertegenwoordigd, vooral in de Franse media, dan die van Tocqueville en Aron.

Lenin en Stalin hebben een onsympathiek trackrecord, dat zich gemakkelijk met Hitler laat vergelijken. Dit is één van de redenen waarom Le Pen zo goed scoort. Hij maakt deel uit van een reeds lang bestaande rechts-populistische traditie en is een erfgenaam van Pétain. Zoals ik al eerder schreef, vergeet niet dat Le Pen door Mitterrand in het zadel is geholpen om rechts te verdelen.

Eén van de meest verraderlijke manieren waarop het Nationale Front zich binnen probeert te dringen is door, beetje bij beetje, respect te proberen te verwerven, of liever nog, respectabiliteit. Je ziet goed hoe slaafs de Franse televisiejournalisten de heer Le Pen en zijn medestanders tegemoet treden.

Helaas, ook de heren Jospin en Chirac worden niet ondervraagd naar de echte problemen. President Chirac zegt dat Le Pen nu het probleem is. Nogmaals, niet in onze ogen, het probleem ligt in Frankrijk zelf, Le Pen is er de uitdrukking van.

Le Pen is niet het antwoord
Ik heb het betreffende programma van Arte helaas niet gezien. Ik moet toegeven dat ik de laatste tijd weinig naar de Franse televisie kijk. Er zijn interessantere dingen te doen, de programma’s zijn weinig kritisch en de zogenaamde ‘pensée unique’, de algemeen gangbare gedachten, nemen alle tijd in beslag. Jammer overigens, want dat programma van Arte leek me interessant.

Le Pen speelt handig de ene gemeenschap uit tegen de andere. Natuurlijk haat hij zowel joden als Noord-Afrikanen. Maar omdat Noord-Afrikanen, gelukkig niet op georganiseerde wijze, sinds de aanslagen in Israël en de bezetting van Palestijnse gebieden, op grote schaal synagogen en andere joodse monumenten besmeuren of aanvallen, heerst er in de joodse gemeenschap ook angst.

Of Le Pen daar het antwoord op is, lijkt me twijfelachtig. Ik ben blij voor de heer Le Pen dat hij nu een paar joodse sympathisanten heeft. Of die arme mensen goed bij hun hoofd zijn, is een andere vraag. Zondagavond van acht tot negen ben ik te gast bij de NOS radio in Parijs, om commentaar op de Franse verkiezingen te geven, ik hoop dan wat uitgebreider op deze ontwikkelingen terug te komen.

Michael Kraland: Franse slag
Michael Kraland: Frankrijk: terug naar Poujade?

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Vroeger, toen de meneer die presidentskandidaat Le Pen inspireerde tot zijn huidige verkiezingsplatform (“Sociaal ben ik links, economisch ben ik rechts, in mijn hart ben ik Frans”) nog aan de macht was in Europa, was er een minister van propaganda die een onsterfelijke uitspraak deed over cultuur en zijn pistool.

Inveztor.net heeft niets te vrezen van Goebbels, want wij houden ons niet bezig met cultuur. Alleen, zo nu en dan, met een uitwas daarvan, zoals Claimcultuur. Inveztor.net heeft zich vanaf onze eerste dag ingespannen voor de belangen van de individuele belegger. Niet iedereen heeft dat altijd door, blijkt telkens. De ene keer, als analisten de zondebok zijn, zijn wij “vuile analisten”. Analisten die zich niet wassen dus.

Dan weer, als Van Dongen het lef heeft te melden dat niet alle mensen in de financiële sector zakkenspekkende Bul Supers zijn, zijn we Legio Lease verkopers. Nu is het zo dat op iedere columnistenborrel steeds blijkt dat iedereen bij ons zich wast en bovendien heeft Inveztor.net, onder andere via de pen van onze vriend Marcel ‘Pak’ Tak, vaak de complexere producten geanaliseerd. U ziet, we drukken ons diplomatiek uit.

Kritisch en onafhankelijk
Hebben we ooit gezegd dat mensen juist moeten kopen wat het meest geadverteerd wordt? Nee. Hebben we ooit een pleidooi gehouden voor complexe producten in plaats van eenvoudigere constructies? Natuurlijk niet. Lopen we jaarlijks het verschil tussen break-even en verlies mis, omdat we ons kritisch en onafhankelijk opstellen? Waarschijnlijk wel, zegt onze directie. Maakt u zich geen zorgen, we gaan hier vrolijk mee door.

Met vrolijk bedoelen we het volgende. U weet dat lachen afweerstoffen opbouwt in het lichaam, wat goed is tegen hart-en vaatziekten en kanker. Bovendien word je er niet dik van en is lachen onbelast. Zeurpieten zullen zeggen dat dit alleen komt, omdat de wetgever het onderwerp niet goed onder de knie krijgt en niet weet hoe het belast zou kunnen worden, maar laten we niet afdwalen. Vrolijkheid kan nooit kwaad.

Zo viel het ons op dat de stemming in ons land binnen korte tijd was omgeslagen van aanbidding van de priesters van Mammon naar verguizing. Hebzucht sloeg om in angst. Dat is normaal wanneer de markten zakken. Wat we nu voor het eerst zien, is een echte claimcultuur. Veel elementen van die cultuur zijn begrijpelijk, de tijden zijn veranderd en veel adviseurs zijn buiten hun boekje gegaan. Veel beleggers overigens ook.

“Pak Tak”
We speelden er op 1 april voor het eerst op in, middels de actie BIG Beleggers (zie: Nieuw: verloren op de beurs? Uw bank betaalt (III)) zouden hun verliezen op aandelen kunnen terugvorderen via de Beleggers Informatie Garantie (BIG), die garandeerde dat bankadviezen zouden kloppen. Nooit meer verliezen! Heerlijk. Hoe gek ook, er kwamen serieuze reacties op.

Dit weekend besloten we een denkbeeldige lezer op te voeren die Inveztor.net wel even zou gaan aanklagen. We bedachten de allerstomste reden die we konden verzinnen. Tak, die kritisch over Legio Lease had geschreven, zou het doelwit worden. ‘Pak Tak’ heette de actie (zie: Legio Lease: ‘Actie Pak Tak!’).

Reden was, dat de denkbeeldige belegger had gelezen dat een andere, echte en onfortuinlijke Legio Lease belegger zijn geld had teruggekregen bij de rechtbank. Omdat Tak geschreven had dat je beter geen Legio Lease kon kopen, was het Tak’s schuld dat deze belegger minder rendement had gemaakt dan bij Legio Lease, waar je blijkbaar 100% van je inleg terugkrijgt, als je maar claimt.

“Dexia zit hier achter”
In de Inveztor.net Koffiekamer ziet u zien wat voor discussie dit uitlokte. Wij geven toe dat een enkele Inveztor.net-veteraan, wij noemen graag baisse-goeroe Cees Weijers, de opzet doorzag. De meesten echter niet, integendeel. Inveztor.net werd door sommigen op één hoop geveegd met de aanbieders van minder doorzichtige beleggingsproducten. Eigen verantwoordelijkheid?

Een paar deelnemers stipten het moedig aan, maar kregen het hard te verduren. “Dexia zit hier achter”, werd direct geroepen. Anoniem, natuurlijk. Meestal beperken we onze kwinkslagen tot 1 april. Altijd zijn we doodserieus in de opzet van onze practical jokes: we proberen te laten zien hoe de wereld in elkaar zit. We proberen te tonen dat beleggers kritisch moeten zijn. Het is een jungle buiten, mensen, vergeet dat niet.

Wie interesse voor de reacties heeft kan een kijkje nemen in de Inveztor.net Koffiekamer. Wij danken de deelnemers aan de discussie voor hun medewerking en we hopen dat we hiermee onze functie, beide kanten van deze zaak te belichten, volgens de Inveztor.net-traditie hebben vervuld. Het onderwerp is vaak pijnlijk, maar laten we proberen paniek, hysterie en lynchpartijen te vermijden. Laten we proberen er iets van te leren. De discussie duurt vrolijk voort.

Frans Gunnink: Legio Lease: ‘Actie Pak Tak!’
Marcel Tak: Geknakte Tak?
Discussieer mee in de Inveztor.net Koffiekamer

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Vraag:
Geachte heer Kraland,

Ik ben belegger, maar niet zo lang meer. De vette jaren zijn aan mij voorbijgegaan en ben begonnen bij de wat nu gebleken is magere jaren. De laatste opties Getronics en KLM lopen volgende week af. De onzekerheid op de markt waarbij koersen van de aandelen als een ping pong balletje heen en weer stuiteren is hier de oorzaak van. Op dit moment zijn er aan beleggen zoveel onzekerheden verbonden dat het beter is (voor mij althans ) om het een en ander vanaf de zijlijn te volgen en mij te voegen tot het leger van mensen die afwachten hoe het herstel van de economie (of niet ) zich gaat voltrekken. Het wachten is op resultaten (ik bedoel winstcijfers en niet meevallende verliezen en positieve ebitda’s ) en te anticiperen op een mogelijk te verwachten herstel. Op dit moment is de markt erg gespannen.

Het is als een hele winter binnen zitten. Zodra de eerste zonnestralen zich aandienen wil iedereen wat van die stralen opvangen. De stranden en de terrassen lopen vol, en iedereen krijgt weer herinneringen “aan lange zomer die begon zowat in mei, en je dacht dat er geen einde aan zou komen”. Toch blijf ik de ontwikkelingen volgen. Door het beleggen ben ik er aan gewend geraakt om het nieuws op de voet te volgen. Goed voor de algemene ontwikkeling zullen we maar zeggen.

Te veel vertrouwen
De reden van mijn negatieve rendementen moet ook gezocht worden in het feit dat ik al 33 jaar in de automatisering betrokken ben, van ponskaart tot internet. Een grenzeloos vertrouwen in de nieuwe technologie heeft mij de das omgedaan. Bij deze vraag ik of het mogelijk is om bij Inveztor.net nog eens aandacht te besteden aan de technologie en de het toekomstperspectief. Hebben we het ergste gehad of is er nog steeds veel te veel van hetzelfde? Denk b.v. maar eens aan de pakketten voor foto- of videobewerking. Daar zijn er zo langzamerhand wel 100 van op de markt. En dan vaak nog met 90% van de programma’s die ongebruikt blijven. Zit men niet meer te wachten op nieuwe aan de consument opgedrongen technologieën. Zijn de proefkonijnen moe geworden. Hopelijk bent u nog niet te moe geworden om nog eens over deze materie een artikeltje te wijden op Inveztor.net.

Voor nu de vriendelijke groeten.

Karel Jorritsma

Antwoord
Geachte heer Jorritsma,

We zijn erg verwend, de afgelopen jaren, in de rij bij de bakker. Iedereen bleek opeens te kunnen scoren.Leuk spel die beurs. Blijkt dus allemaal wat gecompliceerder te zijn dat we dachten, mijzelf inbegrepen en ik zou het toch beter moeten weten.

U stelt een paar vragen, die neerkomen op het volgende:
Waar gaat technologie naar toe en komt dat ooit nog goed?
Moet u doorgaan met beleggen in de bedrijven die u kent en in de sector waar
u zelf werkzaam in bent. Ik meen te begrijpen dat dat de automatisering en
KLM zijn.

Dat zijn twee heel verschillende vragen.

Het is altijd goed om op de hoogte te zijn van de sector waar men in belegt. Nog belangrijker is het echter om te weten, of goed aan te voelen, hoe de markt werkt. Aandelen stijgen namelijk omdat er meer vraag dan aanbod is, en zakken om de
omgekeerde reden. Dat zeg ik niet om u te beledigen, al lijkt het heel stom. Ik vermeld het omdat mensen vaak een goed bedrijf verwarren met een goed aandeel. Leest u nog eens Heineken Heerlijk Helder van Corné van Zeijl, onlangs, over Heineken. Dat sloeg de spijker op de kop.

Kijk naar kapitaal
Op dezelfde wijze verwarren mensen vaak een druk bezette sector (op dit moment overigens niet het geval bij Getronics en KLM) met een hoge koers. Dat hoeft helemaal niet samen te vallen. Op dit moment kijk ik graag naar bedrijven die in sectoren zitten waar het zo slecht gaat dat kapitaal er wegtrekt. Dan krijg je minder aanbod en is er kans dat de marges weer wat aantrekken.

Er zijn ook periodes waarin ik liever kijk naar de bedrijven die het snelst groeien, de rest komt dan later wel. Die laatste groeiperiode liep medio maart 2000 af. Sindsdien zien we dat er veel te veel kapitaal naar een aantal tech-sectoren, waaronder telecom en telecomkapitaalgoederen, is gevloeid. Het duurt een tijd voordat zo’n sector gesaneerd is. Als je dan ziet dat er een aantal bedrijven tussenzit waar de omzet terugloopt, maar waar nog zoveel kapitaal over is omdat ze tot medio 2000
nog aandelen hebben weten te plaatsen op koersen die soms tot 100 keer hoger waren dan nu, dan denk je al snel dat het nog een hele tijd zal duren voor die sector gesaneerd is. Pas dan kunnen de marges, volumes en koersen weer omhoog.

Tech is nog niet terug
Pas op, ik zeg niet dat dat voor de hele techsector geldt. Ik zie twee dingen, een goede trend en een slechte, om het maar even heel eenvoudig samen te vatten. Ten eerste zie ik nog steeds ondanks de slachting, dat er goede hoop is dat technologie morgen weer in de startblokken staat. Ik denk dat we wat dat betreft bescheiden moeten zijn. Hoe lang het gaat duren durf ik niet te zeggen, maar laten we een stomme, botte gok doen. Meestal duurt het vijf jaar voor een zeepbelsector weer gaat lopen. Bij goud duurt het al veel langer, bijvoorbeeld. We nemen vijf jaar, we beginnen te tellen in Maart 2000. Dan komen we in Maart 2005. Laat de beurs nog eens zes maanden vooruitlopen, dan zitten we in october 2004, en zoals u misschien weet uit mijn stukken over tech timing, is oktober een goede maand om tech te kopen. Dit is het dus volgens het boekje, als u wilt.

Maar omdat veel mensen, zowel onder het publiek als onder de professionals nog denken dat het best veel eerder kan gebeuren, is de kans groot dat dat niet gebeurt. Een tweede goede reden is dat big cap technologie nog steeds duur is. Maar de prijzen van de aandelen zijn zo laag, hoor ik u al denken. Dat is zo, maar de ratio’s, prijs naar omzet, prijs naar boekwaarde, k/w,
zijn dat niet, zeker niet als je ze historisch neerzet. Ze zijn lager, maar nog niet laag.

Van growth naar value
Wat wel hoopgevend is is dat er heel wat tech bedrijven beginnen op te duiken wanneer ik een value screen run, vooral in de VS, onder de kleinere jongens. Maar ook onder grotere bedrijven beginnen er een paar te komen. Chipmaker AMD, de concurrent van Intel, kost nu 1,1 keer de omzet. Er is altijd een goede reden waarom dat zo is, en er is ook altijd wat met AMD, maar uiteindelijk verkopen hun chips, werken ze goed, zijn ze niet duur en hinderen ze Intel enorm, dus dat bedrijf heeft toch merites. Het is een value stock geworden. Hetzelfde geldt voor een aantal telecom aandelen. Die zouden best in de komende zes à twaalf maanden kunnen gaan draaien. Maar gaan ze dat morgen al doen? Waarschijnlijk niet, al ware het alleen maar omdat het morgen zondag is :-).

Kijkt u eens naar de Polderportefeuille
en naar wat we daar kopen. Dat zijn hoofdzakelijk bedrijven met conservatieve ratio’s en hoge dividenden. Als we een procent of vijf aan dividend krijgen en de koers doet een tijdje niets, kunt u toch mevrouw Jorritsma uit eten nemen.

Om specifiek te zijn, Getronics is laag geprijsd, maar ik weet niet of ik het aandeel goedkoop zou durven noemen. Dat durf ik pas als ik zie dat de vraag fors aantrekt. Wat KLM betreft, dit bedrijf heeft meer merites dan soms door de enigszins
sceptische schrijvers wordt aangenomen, maar het opereert in een sector met overcapaciteit, waarin de meeste bedrijven hun kapitaalkosten niet terugverdienen. Bovendien worden ze geplaagd door een lastige, herrezen Air France, moeilijke fusiepartners, een kleine thuismarkt en prijsbrekende nieuwkomers. In luchtlijnen beleg je niet, daar handel je in.

Een adviseur kan helpen
Tenslotte is iemand die het niet meer ziet zitten niet verplicht zelf door te ploeteren. Neem een goede adviseur, niet blindelings, u leest geregeld de drama’s, maar op aanbeveling van iemand die een goede relatie heeft met zijn adviseur, en laat u helpen. Geld moet een lust zijn en geen last. De laatste tijd horen we alleen over slechte adviezen. Dacht u nou echt dat er zoveel rijke mensen in de Quote 500 zouden zitten (het zijn er inderdaad 500, nogal flauw, maar de 500ste wordt steeds rijker) dankzij alleen maar slechte adviseurs?

U kunt ook met enige discipline de adviezen op deze site volgen. Er zitten echt een aantal heel talentvolle schrijvers bij die geregeld goede adviezen geven. Dat kost u alleen wat tijd en discipline, de kennis krijgt u gratis en dat is, in tegenstelling tot big cap tech aandelen, niet duur.

Met vriendelijke groet,

Michael Kraland

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Op moment van publicatie had Kraland noch voor zijn fonds, noch prive, een positie in de genoemde aandelen. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Na de opschoning hierbij de nieuwe aankopen in de Polderportefeuille. Maar voor we dat doen, eerst wat achtergrond. Deze portefeuille bestaat sinds 1996, toen we ermee begonnen in Quote, dat prachtige maandblad. Op een gegeven moment leek het ons beter de portefeuille op een website te runnen in plaats van in een maandblad, waar we ons materiaal ongeveer vijf à zes weken van tevoren moeten inleveren. Zo gezegd zo gedaan, en de Quote Portefeuille werd omgedoopt in de Polderportefeuille. Wij nodigden onze vriend Van Dongen uit om te helpen.

Soms laten we door drukke werkzaamheden een tijdje verstek gaan, waardoor we nu een opruiming hebben. Op dit moment zijn we weer druk in de weer voor u. Wij scheiden onze aan-en verkoopbeslissingen, zoals dat hoort, van de administratie van de Polderportefeuille. Inveztor.net doet dat, onafhankelijk van ons, want het is belangrijk dat de zaken netjes afgewikkeld worden, net als in het echt. Nu blijkt dat allemaal eenvoudiger te lijken dan het is, en de betrokken stagiaires hebben niet altijd de nodige ervaring, dus is deze taak nu overgenomen door hoofdredacteur Niek den Tex.

Bij de schoonmaak viel ons één vreemde fout op, afgezien van een aantal kleintjes, die ook al tot een andere waardering van de Modelportefeuille hebben geleid. Er staat namelijk een fout percentage in de bottom line, dat wordt onderzocht en gecorrigeerd.

Het boodschappenlijstje
Nu onze aankopen. We zijn niet erg koperig op dit moment, maar we willen we onze positie in Boskalis verdubbelen, wat Amstelland aanschaffen, Arcadis, Hunter Douglas, Imtech en Samas Groep kopen, Mc Gregor pakken, wat Heijmans hebben en iets met Vopak doen. Niet erg opwindend allemaal.Het zijn ook allemaal dividend aandelen. We hebben op dit moment een voorkeur voor small- en midcap value. We denken dat dat de beleggingsstijl is die het beste loopt. Het leuke van de huidige economie is, dat er wat meer aandelen bijkomen in deze categorie. Neem nou Vopak. Vroeger, toen de redactie van Inveztor.net nog in korte broek ronddoolde, waren Pakhoed en Van Ommeren toonaangevende bedrijven in Nederland. Nu heeft de combinatie, zelfs na de sterke stijging van de afgelopen dagen, een marktkapitalisatie van iets meer dan een miljard euro en is het een midkap geworden.Hetzelfde geldt voor bedrijven zoals HBG en Ballast, die volledig voorbijgestreefd zijn door concurrenten Volker en Heijmans.

We kopen 1000 Vopak op € 21,44. Er komt een dividend aan van 5,86%, per 30/4 en we nemen het risico van aankoop in deze constant teleurstellende combinatie om zuiver speculatieve redenen. Vopak splitst weer en dat heeft, naar ons idee, twee voordelen. Ten eerste verdwijnt deze gruwelijke naam. Van Ommeren en Pakhoed beviel ons beter. Ten tweede verhoogt dit de kans op een bod door een industrieel of een financier, die wat minder bezig is met intern geruzie en wat meer met de rentabiliteit. Wij horen dat vorig jaar een private equity firma € 1,4 miljard geboden heeft voor de tankopslag van Vopak. Vopak, inclusief alle andere activiteiten, kost op de beurs nog geen € 1,2 miljard. Misschien dat het deze keer gebeurt, de tijden zijn er in ieder geval naar en het dividend legt misschien geen bodem onder de prijs, maar wel een vangnet. Ons koersdoel is € 27.

Heijmans is in het nieuws door een actueel stukje bouwschandaal en zakt daarop. Dat is een goed moment om in te stappen en we kopen 1000 stuks op € 26,79. Volker tikt omhoog op dit nieuws, maar of dat terecht is betwijfelen we. Volker en Heijmans zijn allebei goede bedrijven, Volker is al flink gestegen, dat is de voornaamste reden van onze voorkeur voor Heijmans.

McGregor komt ook ongunstig in het nieuws. Een website genaamd Inveztor.net noemde een insidertransactie die niet was aangegeven. Foei! De koers zakte vandaag flink, tot €9,41, maar trekt nu weer aan naar € 10 waar wij onze aankoop doen voor 2000 stuks. We denken dat het merk Gaastra een prachtig idee is. We leven in een maatschappij waar mensen geld uitgeven voor ervaringen en gevoelens. In een Gaastra jas lopen mensen door de stad in de gedachte dat
iedereen denkt dat ze net van het dek van hun America’s Cup jacht komen. Een mooie small cap voor een kleine tien keer de winst met het potentiëel van 15 à 20% winstgroei.

Value slaat de klok
Imtech is nog steeds goedkoop, het type small cap dat tussen wal en schip opereert, zonder profiel dat de internationale fondsmanagers tot aankoop kan verleiden. Wij denken dat het bedrijf een solide business heeft neergezet (zie ook Potuijt’s column Imtech relaxed en realistisch ) en deze week een gezond dividend van 5,26% betaalde, waardoor de waardering wel erg bescheiden is. We kopen 1200 stuks op € 23,65, want op het moment van schrijven zitten we niet ver van het laagste
punt van de dag.

Amstelland is naar ons idee tussen de €8 en de € 10 waard. We kopen 5000 stuks op €6,87. Dit is een aandeel met een prachtige technische trend, een lage waardering en één risico, de trend in de bouw, die nauw samenhangt met de economie. Amstelland heeft echter getoond ook bij een matig economisch klimaat aardig te kunnen functioneren. We zijn kopers van engineering bedrijf Arcadis. Arcadis draait goed en is niet duur, waardoor het mooi bij onze huidige stijl aansluit. We komen een andere keer op dit bedrijf terug, en kopen er vandaag 3000 op € 10,50.

Tenslotte Samas Groep, de fabrikant van kantoormeubelen.Een stagnerende markt, zult u zeggen. Dat klopt. Waar de één een stagnerende markt ziet, ziet de ander een consoliderende markt. En kijk eens naar het neerwaarts risico: Samas kost 8 keer de winst en keert een mooi dividend uit van 8%.Wat kan er gebeuren? Misschien kijken Herman Miller en Steelcase, Amerikaanse kantoormeubelmakers, wel naar Samas. Zij kosten drie keer zoveel. Een overname van Samas is dus gemakkelijk rond te krijgen. Schaal telt steeds meer. Samas heeft het niet gemakkelijk, maar is een overname kandidaat met een lage waardering en een hoog dividend in een consoliderende markt. Wij kopen 4000 aandelen op € 8,70.

KPN tenslotte. Van Dongen wil er van af. Wij verkopen de veertien keer de October €5 call op €0,90. Value wat de klok slaat dus. Let op de dividenden. Die tellen weer. Meer durven we voorlopig niet.

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Op moment van publicatie is zijn fonds long … … … , en is hij privé long R30; [of: Op moment van publicatie had Kraland noch voor zijn fonds, noch prive, een positie in de genoemde aandelen] . Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Gisteren vond de aandeelhoudersvergadering van het veelgeplaagde Vivendi Universal plaats in het bloedhete Zenith, het Parijse equivalent van de Arena, in aanwezigheid van 5000 à 6000 aandeelhouders. De beveiliging was alom aanwezig, het was er warm, een duizendtal mensen ging weg voor het einde, Vivendi kondigde goede operationele resultaten aan die door het publiek slecht werden ontvangen.

Topman Jean-Marie Messier, bijgenaamd J6M, van Vivendi is gisteren niet ontslagen, maar hij heeft wel concessies moeten doen. Zo gaat hij niet
profiteren van de herprijzing van opties.De nieuwe optieprijzen voor het management, 5% van het kapitaal, bij een gehalveerde koers en een nieuwe,
lage strike, stuitte op grote weerstand bij de aandeelhouders. Vivendi Environnement(VE) wordt niet verkocht en VE topman Henri Proglio is opeens een grote vriend.

Messier zelf krijgt geen opties tot het aandeel weer “rond 60 euro” staat en gaat de bonus van vorig jaar besteden aan aankoop van Vivendi aandelen, vandaag. Vivendi staat vandaag op 36,99 euro, niet ver van het laagste punt dat op 11 April werd bereikt.
Goede cijfers ondanks rumoer
Messier heeft zijn baan nog, maar heeft op alle fronten bakzeil gehaald. Hij benoemde twee extra directeuren: geen one man show meer. Hij blijft VE
meeconsolideren, terwijl hij eerder de milieu- en waterpoot wilde afstoten om de schuldenlast van Vivendi te verminderen.

Pierre Lescure, president van Canal+, wordt ontslagen. Het personeel van Canal+ demonstreerde en eiste het aftreden van J6M. De aandeelhouders riepen “bedrieger”, “boef” en “ophoepelen”.

We kregen net een telefoontje van een verslaggever van Bloomberg, die in het kwartaalverslag van USA Networks’ Entertainment divisie, die in mei door Vivendi zal worden overgenomen, een voetnoot had ontdekt waaruit blijkt dat de omzet daar 17,7% daalde en de EBITDA met 27,6%.

Toch kondigde Messier gisteren goede cijfers aan, met een sterk toegenomen cash flow, vooral van de telecom activiteiten, die nu 61% van de cash flow
uitmaken. De cash flow uit media nam af.We kijken naar Vivendi voor onze Modelportefeuille. Op een dag is het aandeel genoeg gezakt, maar eerst gaan we het dieptepunt van 11 April testen en wie weet gaan we daar door heen.

Wie Messier en Vivendi Universal wil steunen kan naar Scorpion King gaan kijken. De film is een groot succes in de VS.

Michael Kraland: Vivendi V: Deneuve, Marceau & Caron
Michael Kraland: Vivendi IV: waarin Bolloré 2% neemt
Michael Kraland: Deel III “Vivendi: Film, Foot & Fuck”
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi II: Frans Ontslag
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Op moment van publicatie had Kraland noch voor zijn fonds, noch prive, een positie in de genoemde aandelen. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

De betekenis van de uitslag van de eerste verkiezingsronde in Frankrijk wordt in de media veel minder benadrukt dan de minder belangrijke aspecten van deze gebeurtenis. Het verrassingselement, de persoonlijkheid van de heer Le Pen, de kans dat hij gekozen wordt, het is allemaal minder belangrijk dan de komende parlementsverkiezingen, de strategie die president Chirac gaat volgen en de reactie die deze gebeurtenissen bij de Franse kiezer teweegbrengen.

De score van Le Pen was weliswaar verrassend hoog, maar we kunnen niet van een totale verrassing spreken. Gezien het feit dat zijn score tot het afgelopen weekend constant opliep, van 8% naar 14% in de peilingen, blijkt dat de opiniepeilers de scores van het Nationale Front altijd onderschat hebben. De kans dat de heer Le Pen tot President gekozen wordt is klein.

Demonstraties daartegen hebben weinig betekenis, maar bevredigen ongetwijfeld de gevoelens van de deelnemers. Dat zijn hoofdzakelijk jongeren, die voor 40% niet gestemd hebben. Zij zijn ook oververtegenwoordigd bij de extreem-linkse stemmers en de Groenen, waardoor ze meer dan anderen de verantwoordelijkheid dragen voor het falen van de socialistische kandidaat, premier Jospin.
Regeren is vooruit zien
De strategie die de president Chirac gaat volgen is inmiddels duidelijk. De grote vraag is wat voor reacties dit in Frankrijk gaat oproepen. De kans is groot dat Chirac zal worden herkozen als president, waarna links weer een parlementaire meerderheid zal krijgen, als backlash na de overwinning van rechts.

In dat geval bevindt Frankrijk zich weer in dezelfde ongemakkelijke cohabitation als voor de verkiezingen en zullen de belangrijkste problemen onopgelost en zelfs onbespreekbaar blijven. Het gevolg zal zijn dat een explosieve situatie zal ontstaan waarbij de huidige wanorde nog kinderspel is.

Chirac haalde in de eerste ronde 19% van de stemmen, tegen 17% voor Le Pen en 16% voor Jospin. Chirac heeft dus geen echte meerderheid. Rechts heeft alleen een meerderheid wanneer Chirac’s Gaullisten zich verenigen met de centristen van François Bayrou (7%) en de liberalen van Alain Madelin (4%) en met de nationaal-socialisten van Le Pen en Bruno Mégret (2,5%). Rechts heeft dan 29% en extreem rechts 20%, samen genoeg voor een meerderheid in het Franse verkiezingssysteem. Dit is echter onmogelijk, omdat Chirac zelfs niet met Le Pen wil debatteren, laat staan regeren.

Daar zijn goede redenen voor. Le Pen is geen conservatieve populist, maar een echte, doorgewinterde nazi. Hij is anti-semiet, racist, gewelddadig en antiparlementair. Hetzelfde geldt voor zijn ex-kroonprins Mégret, met dien verstande dat Mégret niet veroordeeld is voor gewelddadigheid. De twee zijn uit elkaar gegaan vanwege een persoonlijke vete.
Tussen populisme en populariteit
Hoe erg en hoe ergerlijk de huidige positie van Le Pen ook moge zijn voor de Franse democraten, die zich overigens liever republikeinen noemen, een belangrijk detail, demonstreren en diaboliseren lost weinig op. De belangrijkere vraag is immers hoe het kan komen dat zoveel mensen op Le Pen gestemd hebben en wat er moet gebeuren om dit voortaan te voorkomen. President Chirac gaat daar niet op in en heeft daar misschien zelfs geen ideeën over.

Om Le Pen terug te dringen zullen impopulaire, ingrijpende maatregelen genomen moeten worden. Die maatregelen zijn bekend, maar worden niet graag besproken, omdat ze politieke zelfmoord betekenen, althans, dat is de geldende mening. President Chirac neemt geen maatregelen, hij heeft al jaren getoond dat hij alleen populair wil zijn.

Dat is nu gemakkelijk geworden: de meerderheid van de Fransen houdt niet van Le Pen, de heer Chirac heeft dan ook een anti-Le Pen houding aangenomen en profiteert van de verwarring door meer macht naar zich toe te trekken en zich voor te doen als het enige legitieme alternatief voor de heer Le Pen.

Van modernisering is echter geen sprake, zoals ook premier Jospin geen enkele aandacht heeft willen besteden aan de belangrijkste vragen, en geen confrontatie wilde met weinig populaire modernisatiethema’s.

De Guardian meldt hoe twee topadviseurs van premier Blair, waaronder het Franse hoofd van zijn Think Tank, geprobeerd hebben premier Jospin in die zin te adviseren. Tevergeefs, aldus de Guardian, Jospin wilde niet luisteren naar zijn Britse labourcollega’s.
Nieuwe strategie of oude wijn in nieuwe zakken?President Chirac kondigde Dinsdag aan dat hij een nieuwe beweging opzet die uit zal monden in een partij die de huidige Gaullistische RPR moet gaan vervangen. Dat is waarschijnlijk de meest inepte en onhandige manier om Le Pen aan te pakken.

Ten eerste worden de natuurlijke coalitiegenoten van de Gaullisten, Bayrou en Madelin, hierdoor geschoffeerd. Ten tweede zullen de kiezers duidelijk zien dat dit niets anders is dan een herverpakking van oude wijn in nieuwe zakken, in het beste geval een non-evenement, in het ergste geval een nieuwe stap terug en een gemiste kans tot vernieuwing.

Chirac laat de kans liggen een nieuwe, brede coalitie van gematigd rechts, centristen, liberalen en moderne socialisten te creeëren. Hij wekt hiermee de indruk dat Le Pen het probleem is, terwijl Le Pen niets anders is dan het resultaat van de Franse problematiek.

Het probleem van Frankrijk is immers dat het leven er goed is, hoewel relatief steeds minder , zoals diverse recente statistieken duidelijk uitwijzen, maar dat het land moeite heeft met moderniseren. Die moeite is groter dan in andere landen, inclusief Nederland. Daarbij komt nog dat de Franse politieke elite zich ook niet heeft vernieuwd en dat daardoor de belangrijkste vragen niet in de verkiezingsprogramma’s werden behandeld. Er is dan ook weinig kans dat daar voor de tweede ronde verandering in komt, integendeel.

De belangrijkste problemen in Frankrijk zijn de hervorming van het staatsapparaat en van het pensioenstelsel. Deze punten zijn buiten de verkiezingsstrijd gebleven. Alleen Madelin maakte er duidelijk een punt van, maar met zijn 4% aan stemmen is hij marginaal.

Het belangrijkste punt was de onveiligheid. Dat de onveiligheid een functie is van de logheid van het Franse staatsapparaat, dat 53% van het bruto nationaal product opslokt en een kwart van de bevolking aan het werk houdt, bleef buiten de discussie.Frankrijk loopt een stapje achterWanneer we de scheiding der geesten wat anders profileren, door onderscheid te maken tussen eigentijdse partijen enerzijds en retro-ideologieën zoals communisme, trotskisme en extreem rechts anderszijds, wordt duidelijk dat we in Frankrijk te maken hebben met een blok van 20% nationaal-socialisten en 13% extreem linke groeperingen, de trotskisten met 10% en de communisten, vlak na de oorlog de grootste partij, die nu voor het eerst nog maar 3% hebben.

Dat is dus 33% van de kiezers, wat wil zeggen dat een derde van de Franse kiezers nog steeds gecharmeerd is van totalitaire ideeën uit de eerste helft van de vorige eeuw. Dat die denkbeelden weinig praktische waarde hebben is voor hen geen probleem.

Dan zijn er twee groeperingen die allebei anti-Le Pen zijn, geen modernisering willen, maar moeilijk te plaatsen zijn. Dat zijn de anti-mondialisering gezinde Groenen, die deel uitmaakten van de regering Jospin (5%), en de Republikeinen onder leiding van ex-minister Chévènement (5%), een voormalige socialist, die in 1990 aftrad als minister van defensie uit protest tegen Frankrijk’s deelname aan de Golfoorlog. Deze 10% vormt samen met de 16% van de PS het gematigd linkse blok.

Jammergenoeg is gematigd links in Frankrijk niet hetzelfde als in Engeland of in Nederland, Frans links loopt één politieke generatie achter. Dat feit op zich alleen is één van de belangrijkste oorzaken van de huidige crisis.

De tweede oorzaak is dat ook de Franse rechtervleugel niet modern is. Waar dit toe kan leiden en wat het grote gevaar van deze situatie is, zullen we in een volgend artikel bespreken.Michael Kraland: Frankrijk: terug naar Poujade?
Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Omdat de heer ‘Durobinet’ ons er in de Inveztor.net Koffiekamer van beschuldigde Privé-materiaal te schrijven naar aanleiding van Vivendi I, haalden wij dit weekend de Kralandine, onze veertien jaar oude gebanaliseerde automobiel uit de garage en togen zuidwaarts, richting Bourgondië.

Aangekomen in Villeneuve sur Yonne, een klein stadje met een prachtige kerk uit de XIe eeuw, namen wij onze intrek in de Lucarne aux Chouettes, een herberg die toebehoort aan Leslie Caron, de actrice, u weet wel, uit de tijd van Fred Astaire en ‘An American in Paris’. Wij weten niet wat de leeftijd van mevrouw Caron is en gaan daar ook niet naar raden, maar één ding kunnen we u verzekeren, ze ziet er twintig jaar jonger uit.

De Lucarne ligt aan het water, de keuken is uitstekend en wij raden u zeker aan hier eens te stoppen. Wij troffen hier twee vriendinnen, werkzaam bij respectievelijk People en de Wall Street Journal. De vraag van Durobinet spookte nog door ons hoofd. Konden wij, nu het er naar uitzag dat het Vivendi-verhaal nogal een langdurige serie zou worden, de heer Messier voortaan Monsieur Marceau noemen en de heer Lescure aanduiden met Monsieur Deneuve?

Geen Boonstra-Toth verhalen in Frankrijk
Dat hadden we namelijk aardig gevonden, één keer, voor de afwisseling. Want we stellen u gerust, we zijn niet van plan dit vaak te doen. Eén van de prettigere eigenschappen van de Fransen is namelijk dat, op een paar smerige roddelbladen na, het publieke leven van zakenmensen gespaard wordt.

Geen Boonstra-Toth verhalen in Frankrijk, dat hoort niet. Wij vinden dat een beschaafde gewoonte. Na al dat geharrewar van meneer Messier met meneer Lescure hadden we het, zij het bij uitzondering, best leuk gevonden, zo’n naamsverandering. De hemel zij geprezen voor onze goede relatie met deze dames.

“Hou toch op Michael”, zei mevrouw People, die alles van dit soort situaties weet en dan ook geregeld afreist naar Monaco. “Messier heeft niets met Sophie Marceau”. Vervolgens vernamen wij met wie mevrouw Marceau wel wat heeft, maar door onze zeer oppervlakkige belangstelling voor dit soort zaken, zijn we het alweer vergeten en kunnen we het u niet vertellen, ook al zouden we het willen. Erg hè?

De wereld van glamour
“Hoe komt het dan dat we al die verhalen te horen krijgen”, vroegen wij wanhopig aan mevrouw People. “Ach, ik geloof dat hij haar één keer in zijn jet heeft meegenomen en dat hij het leuk vond dat er een gerucht door ontstond.” Wij waren weer een illusie armer. Meneer Deneuve dan? “Dat is allang weer uit. Geef de wijn eens door.”

Tot zover ons experiment met de wereld van glamour. Derobinet had misschien wel gelijk. Wij vroegen mevrouw Caron om een handtekening, voor mevrouw Kraland mère en startten de motor. Wij hadden andere, serieuzere zaken te doen voor Inveztor.net en togen richting Chablis. Aangekomen in het charmante wijndorp, waar je beter niet kunt wonen want er gebeurt nooit wat, aldus een bevriende wijnhandelaar, togen wij direct naar het proeflokaal van het huis William Fèvre.

Misschien moeten we u even uitleggen wat we hier van plan waren. Hebben we een Chablis-gaat in onze wijnkelder? Nee, bij de laatste telling bleek dat we nog een stuk of drie dozen van de betere crus uit ’95 en ’96 hadden liggen. Gezien onze gematigde consumptie van Chablis, een nogal minerale wijn die we niet dagelijks drinken, was er dus geen reden tot alarm, zeker gezien het huidige prijsniveau, dat voor de betere wijnen rond de 33 euro per fles ligt.

Fèvre moet u hebben!
Wij hadden echter eerder vorige week een serie Chablis geproefd van Olivier Leflaive, het Bourgogne-huis, dat zich tegenwoordig ook met Chablis bemoeit. Die wijnen waren prachtig, vooral de grand cru Valmur. Wanneer wij van Chablis dromen, dromen wij van Raveneau en van Dauvissat. Het leven is echter wreed, met dien verstande dat deze twee domeinen geen nieuwe cliënten aannemen.

Met andere woorden, ze zijn constant uitverkocht, zoals zoveel van de betere huizen in Bourgogne. Fèvre is echter een ander verhaal. Ze hebben veel hectares bij elkaar gesprokkeld, een stuk of 135, onder de nieuwe directie en hun wijn is uitstekend. Doel van onze expeditie was het checken van feiten. Eerst Deneuve en Marceau, nu William Fèvre.

Om een lang verhaal kort te maken, Fèvre moet u hebben. Petit Chablis is meestal iets waar je beter af kunt blijven, die wijn heeft de prijs van Chablis, maar is vooral petit. Hetzelfde geldt voor gewone Chablis. Bewaren voor personeelsavondjes. De betere wijnen zijn, helaas, de crus. Er zijn premiers crus en er zijn grands crus. Helaas, nogmaals, zijn de grands crus vaak beter dan de premiers crus. Zijn zij goedkoper? Integendeel. Zijn zij de moeite waard?

Leest u verder.

Voorschot op verkoop Orpea
Bij Fèvre hadden wij geen enkele moeite een duidelijke voorkeur te ontwikkelen voor de grands crus Les Preuses en Les Clos, millésime ’98. Die waren perfect, nu al prachtig, straks misschien wat moeilijker toegankelijk, om vervolgens nog jarenlang telkens opnieuw te verrassen op een gestoomde tong of een gegrillde tarbot.

Gelukkig gaat er bij de firma Fèvre ook wel eens iets verkeerd. Zo maakte het huis in ’98 3000 halve flesjes Les Bougrots gereed. Die werden vervolgens ergens weggelegd en vergeten, waardoor ze nu in de aanbieding liggen. Wij houden niet zo van halfjes, maar moesten toegeven dat in dit geval de extra snelle rijping in een halve fles, een prachtig resultaat opleverde.

Aangezien dit gepaard ging met een speciale aanbieding, aarzelden wij niet en namen wij alvast een voorschot op de verkoop van onze aandelen Orpea, die wij vorige week verwierven (zie: Modelportefeuille: toewijzing Orpea IPO).

Verrassende wending
Wij vervolgden onze reis met een bezoek aan het prachtige middeleeuwse stadje Noyers, wat notenbomen betekent. De naam, je moet het maar weten, wordt echter uitgesproken als Noyères. Je loopt dus als nietsvermoedende Nederlander het risico snel voor aap te staan, vooral als je niet weet dat de inwoners van dit charmante plaatsje Nucerianen genoemd worden.

In Noyers (spreek uit: Noyères dus, went het al een beetje?) sloegen wij genoeg jambon persillé in bij de traiteur, die weet dat jambon persillé zijn visitekaartje is, om de zondagavond door te komen en draaiden de Kralandine richting Parijs, waar wij verwacht werden in een geïmproviseerde radiostudio van de NOS, voor een live commentaartje op de Franse verkiezingen.

Wij wisten toen nog niet dat de avond een verrassende wending zou nemen. Hoe dat gebeurde kunt u lezen in Frankrijk: terug naar Poujade?.

Michael Kraland: Vivendi IV: waarin Bolloré 2% neemt
Michael Kraland: Deel III “Vivendi: Film, Foot & Fuck”
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi II: Frans Ontslag
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Het leven van een columnist is niet altijd even gemakkelijk, kunnen wij u verzekeren. We schakelen even terug naar vrijdag.

Nauwelijks hadden wij het verwijt van lezer ‘Durobinet’ (waarschijnlijk het alias van ene Van der Kraan die Frans spreekt, wel een sympathieke man, zult u zo meteen zien) verwerkt, die ons ervan betichtte op een Privé-wijze de heer Messier benaderd te hebben in ons eerste Vivendi-stuk (zie J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi).

Daarop moesten wij uitleggen dat het een grapje betrof, wat altijd heel moeilijk is, of wij moesten als de weerlicht Vivendie III afmaken, voor we naar Bourgondië vertrokken voor het verkiezingsweekend. Inmiddels kregen wij een sympathieke posting van de heer Van der Kraan terug (zie: Michael Kraland contra J-M Messier, waarmee deze discussie gesloten is.

Wat ons overigens plezier doet, is dat er eindelijk op deze site op niveau gekeuveld wordt over Franse aandelen. U moet daarvoor in de Inveztor.net Koffiekamer zijn. De gangmakers van deze discussie zijn de heren ‘Durobinet’, alias Van der Kraan, ‘ffff’ en ‘Pluton’. Pluton en ffff zijn professionals, Van der Kraan misschien ook.

Nog geen positie in Vivendi
Onze missie moge bekend zijn, wij hebben besloten ons Légion d’honneur te verdienen door Franse aandelen populair te maken in Nederland, zoals al eerder gemeld. De Vivendi-cyclus is daar een onderdeel van. Waarom zeuren wij zo over Vivendi? Laten we even duidelijk zijn, we zeuren helemaal niet, dat lijkt alleen maar zo. We zijn heel serieus bezig.

We zitten in een onduidelijke markt. Goed, het lukt ons nog om wat te verdienen met wat small en mid caps, maar met de big caps is het echt behelpen de laatste tijd. Nou hebben we eindelijk een Big Cap, waar wat gebeurt en dat is Vivendi. Daar moeten we dus even aandacht aan besteden, want straks gaat het ding opeens lopen.

Dat kan, omdat het ding al gelopen heeft, maar dan achteruit. Door alle broehaha rond het aandeel, de bestuursvergadering van deze week en de aasgieren die rond het bedrijf cirkelen en niet in de laatste plaats dankzij de gaffes van de heer Messier, is deze situatie interessant. Wij merken ook nog op dat we geen positie hebben in het aandeel, maar dat wel overwegen.

Situations spéciales
Kijk naar de grafiek in ons vorige stuk (J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi II: Frans Ontslag): u ziet dat die nog steeds neerwaarts gericht is. Zodra die draait, stappen we in. Vorige week hadden we het al over de intenties van de heer Bolloré, de Franse industrieel en raider. Hij heeft een fijne neus voor dit soort situaties, zoals hij die ook eerder had met Mediobanca, Rue Impériale en andere situations spéciales.

Dit weekend werd bekend dat Vincent Bolloré 2% van Vivendi had gekocht. Wij verwachten dat de komende week rijk zal zijn aan nieuws en ontwikkelingen rond dit aandeel, dus blijven we het op de voet volgen. Wat de heer Durobinet betreft, hebben we heel wat veldwerk gedaan, want de aantijging dat wij afgedaald zouden zijn tot het niveau van Privé, heeft ons tot nadenken gebracht. Vandaar onze verwijzing naar de grote moeite die dit vak ons soms kost.

Daarvoor verwijzen we u naar het volgende deel van deze serie: Vivendi V.

Michael Kraland: Frankrijk: terug naar Poujade?

Michael Kraland: Deel III “Vivendi: Film, Foot & Fuck”
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi II: Frans Ontslag
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi

Discussieer mee in de Inveztor.net Koffiekamer

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Een beetje live commentaar voor de NOS was een fluitje van een cent. Wij gaven aan hoe de belangrijkste punten voor Frankrijk, de hervorming van de staat, de organisatie van een modern pensioenstelsel en de aanpassing van Frankrijk aan de ontwikkelingen in Europa, niet aan de orde kwamen in de verkiezingen.

Een vriendelijke mevrouw wilde ons nog wat vragen stellen en vroeg wie wij nou dachten dat het zou winnen, Chirac of Jospin? Wij mompelden iets over de heer Le Pen, wiens ster de afgelopen maanden steeds maar bleef rijzen. Hij begon de race op 8%, zat al boven de 14% aan het eind van vorige week en de geschiedenis leerde ons dat zijn echte score door de opiniepeilingen steeds werd onderschat.

Helaas, opmerkingen over Le Pen waren niet welkom. Wie wint, vroeg de vriendelijke mevrouw nogmaals. We legden uit, dat we vonden dat de Fransen aan het verliezen waren, gezien de povere keuze bij deze verkiezing en de hoge graad van onverschilligheid bij de kiezers. Ja, maar wie wint er nou, vroeg de vriendelijke mevrouw weer. Wij hadden geen enkel idee, erger nog, wij vroegen ons af of het er iets toe deed en of een eventuele opinie ergens op gegrond was.

Wij slaakten een diepe zucht. “Wij denken dat de Nederlanders gaan winnen”, zeiden wij. “Die kunnen immers straks voor een appel en een ei allemaal leuke huisjes in Frankrijk opkopen, als de Fransen hun pensioenen niet meer kunnen betalen.” Dat was niet de bedoeling, zei de vriendelijke mevrouw, wie wint er nou? “Nou, misschien Chirac”, zeiden we gelaten en gingen naar huis.

Poujadisme en populisme
Om acht uur hoorden we de uitslag in de auto. Chirac en Le Pen waren de eerste ronde doorgekomen. Toch nog een verrassing. Le Pen wordt wel een neo nazi genoemd. Wij vinden dat nonsens. Ten eerste is er weinig nieuws aan deze man. Hij doet al sinds 1957 mee en is in de zeventig. Bovendien is er niets nieuws aan zijn programma, dus kunnen wij hem moeilijk een neo-nazi noemen.

Hij is gewoon een nazi, een echte, met een gruwelijke hekel aan joden. Het enige dat eventueel neo is, is dat hij ook een gruwelijke hekel aan mensen uit Noord-Afrika en aan Jacques Chirac heeft. Le Pen doet al sinds ’57 mee, omdat hij toen meesurfte op de golf van Pierre Poujade, de kampioen van de kleine middenstand, die, geheel per ongeluk, zijn naam gaf aan het Poujadisme en daarmee, volledig onterecht, onsterfelijk werd.

Poujade was een populist, die een verloren strijd voerde tegen de vooruitgang. Le Pen is iets anders. Hij is eveneens een populist, maar ook een gevaarlijke extremist, die niets geleerd heeft van de geschiedenis en graag onsmakelijke grappen maakt over crematoria. Dit wordt een interessante en moeilijke situatie voor Frankrijk. We zullen hier de komende dagen, mocht er op Inveztor.net interesse voor zijn, nog op terugkomen.

Evenveel nazi’s als Gaullisten
Wij moesten weer denken aan de vriendelijke mevrouw van de NOS. Jaren geleden veranderde François Mitterrand, de socialistische president van Frankrijk, de spelregels voor de verkiezingen. Dankzij die verandering kreeg het Nationale Front van de heer Le Pen veel meer plaats in het parlement.

Doel van Mitterrand, een doorgewinterde sfinx van een politicus, die voor de oorlog actief was in de extreem rechtse Cagoulard-beweging in de Charente en onder Pétain zijn eerste politiek stappen zette, voor hij secretaris van de socialistische partij en vervolgens president werd, was zijn coalitiepartners van de Communistische Partij te verzwakken en de rechtse oppositie te verdelen.

Daar is hij buiten verwachting in geslaagd, zij het dan posthuum. De communisten, onder Robert Hue, zetten een nieuw record neer. Nog nooit haalden ze zo weinig stemmen, minder dan 4%. Rechts is inderdaad verdeeld. Chirac haalde ongeveer 19% en Le Pen 17%. Als we de andere nazi, Bruno Mégret, daarbij tellen en dat kan, want de enige reden dat Mégret een eigen lijst heeft is, omdat hij ruzie heeft met Le Pen, komen we op evenveel nazi’s als Gaullisten.

Winnaar en verliezers
Wie had dat ooit gedacht! François Mitterrand had dat gedacht, lijkt ons. Hij is dan ook de winnaar, in deze verkiezingsnacht. Misschien moeten we die aardige mevrouw nog eens bellen. De Fransen zijn natuurlijk de grote verliezers. Natuurlijk ook de socialistische partij, die aanvoerder is van de huidige progressieve coalitie en die niet eens mee kan doen aan de tweede ronde.

Of Mitterrand dat ook bedacht had, zullen we nooit te weten komen, maar als u het ons zou vragen, het kan best.

Michael Kraland: Deel III “Vivendi: Film, Foot & Fuck”
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi II: Frans Ontslag
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

We zouden het hebben over de aard van de kruitdamp. We hadden u immers in Deel I van alles beloofd over de Franse verkiezingen, die gisteren plaatsvonden, over de hypocrisie van de socialisten, uw portefeuille, de media-sector enzovoorts. Over Rocco Siffredi wilt u ook nog horen. Laten we even die beloften inlossen.

Canal werd groot met film, foot en fuck. Pardon, met film, voetbal en porno. We laten het stierenvechten er even buiten, voor het gemak, dan kunnen we het hoofdstuk over Eros en Thanatos voor een andere keer bewaren en krijgen we geen haatmail, omdat we elitair zijn. Bovendien is Canal kortgeleden met Tauromachie gestopt, dus echt belangrijk is het niet, minder belangrijk in ieder geval dan Siffredi.

Wat gebeurde er namelijk afgelopen week? Opeens bleek Canal cultuurgoed. Nu moet het ons van het hart dat het dat natuurlijk ook is, maar is een film, foot & fuck-combi iets dat van staatswege beschermd moet worden? Wij dachten dat de staat alleen hele elitaire dingen, zoals opera en abstracte kunst, beschermde tegen de oprukkende barbaren.

Exception française
Nu is het zo dat de Fransen de zogenaamde exception française toepassen. Dat betekent geen vrijhandel, waar Fransen al eeuwen een hekel aan hebben, wat niet wegneemt dat onze favoriete Franse econoom, Frédéric Bastiat (1801-1850) één van de meest interessante verdedigers van dit principe is geweest.

Pas op met Fransen, ze hebben wel Liberté, Egalité en Fraternité, maar dat was vooral een exportprodukt van Napoléon en wij raden u dringend aan deze spreuk met een grove korrel sel de guérande te nemen, als u teleurstelling wilt voorkomen. Fransen zijn Jacobijnen, Enarchen, bureaucraten en vrijheden zijn wel het laatste waar de staat zich in dit land zorgen om maakt. Kijk maar eens naar de verkiezingsprogramma’s, bijna niemand heeft het erover.

De exception française betekent dat de Franse cinéma beschermd moet worden tegen het oprukkende Hollywood. Op het eerste gezicht lijkt dat best sympathiek en we willen er hier niet echt over uitweiden, maar de werkelijkheid is dat wij soms, wanneer we als jurylid meedoen met de selectie van de Lumières, een filmonderscheiding, door honderden onpruimbare films heen moeten, voordat we echt wat leuks vinden.

Nationale veldslag
Kortom, er is een hele filmkongsi die hier belang bij heeft. Canal is de grootste sponsor op dit gebied en de grootste financier. Wat deed nu meneer Messier? Nog nauwelijks had hij zijn deal met USA Networks rond, (best goede deal leek ons, distributie in de VS, coherente strategie, bovendien Barry Diller binnengehaald, ook voor Diller een goede deal) of hij sprak zich, en public, uit tegen de exception française.

Dat was een gruwelijke miscalculatie en vanaf die dag, niet lang geleden overigens, kunnen de Franse intelligentsia en de filmsector zijn bloed wel drinken. Daarom werd Canal deze week een nationale zaak. Martine Aubry, de onheilspellende ex-superminister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, nu burgemeester van Lille, mengde zich prominent in het debat. Zo ook de heer Jospin, nu nog eerste minister, maar intussen presidentskandidaat af.

Straks geen Rocco Siffredi, de middernachtelijke Moby Dick, meer? Exception française s’il vous plaît! Worden wij straks verstoken van de overbetaalde live uitzendingen van deze of gene corrupte voetbalploeg? De wolven huilen in het bos. Dit wordt een nationale veldslag. Dit was nog maar het begin. Want volgende week heeft de heer Messier zijn Raad van Bestuur.

Wie gaat wat doen?
Bestuurder Claude Bébéar, de ex-president van Axa, ageert al tegen Messier. Ondernemer en Canalvriend Marc Ladreit de Lacharrière (zijn beursgenoteerde holding Fimalac is de moeite waard) heeft al laten weten achter Canal te staan. Wat gaat Serge Tchuruk, de ongelukkige president van Alcatel doen? Wat gaat de falende president van Schneider, Henri Lachmann doen?

Hoe gaat de zeer handige Byzantijn Michel Pébereau, president van BNP-Paribas, zich opstellen? Wat wil Bernard Arnault? Gaat de handigste speler op de Parijse beurs, Vincent Bolloré, Vivendi-aandelen kopen? Heeft hij dat niet al gedaan? Komt de staat tussenbeide?

Vandaag meer!

Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi II: Frans Ontslag
Michael Kraland: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.