Deze week ontsloeg de heer Messier, president van Vivendi Universal, Pierre Lescure, president van Canal Plus (zie: J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi). Dit soort dingen gebeurt wel vaker, maar we zijn in Frankrijk. Canal is een televisiestation dat, zoals we u al schreven, groot geworden is met film, sport en porno. Het station is niet bekend om zijn nieuwsuitzendingen, niet om de documentaires, niet om de cultuur, buiten uiteraard de Zevende Kunst en verder zijn er twee leuke programma’s die Le Vrai Journal heten en een Spitting Image poppenshow, Les Guignols de l’Info.

Wij kijken persoonlijk graag naar die twee programma’s. Frankrijk is namelijk een land waar zoveel gejokt wordt en zo Byzantijns geregeerd wordt, dat deze twee uitlaatkleppen bijzonder sympathiek overkomen. Wij gaan voorbij aan de progressief-populistische elementen van deze programma’s, ze zijn in ieder geval goed gedocumenteeerd, in het geval van Le Vrai Journal, dat een soort Anti-Journaal is, op zondagmiddag, en die poppenshow, waarin de heren Chirac, Jospin en Messier constant onder de korrel worden genomen.

We vermelden deze elementen omdat ze van wezenlijk belang zijn om te begrijpen wat er deze week gebeurde. We geven deze uitleg, omdat we één lezer hebben die het afkeurt dat we met details over filmsterren en andere kleurrijke informatie komen: zie ‘Michael Kraland contra J-M Messier’.

Jammer, want hoewel deze column vooral bedoeld was als amusement, wat in ons Calvinistische cultuurtje niet altijd even goed valt, zeker als je het met zoiets bloedserieus als geld combineert, had bijna iedereen dat wel door, maar sommigen blijkbaar niet. Even ter verduidelijking, wij denken echt dat de werkelijkheid hier de fictie ver voorbijstreeft en dat dit een zeer verbazende affaire is. Niemand in Nederland zal uitleggen waarom. Dat doen we dus hierbij.

Persconferenties en protestacties
De heer Messier ontsloeg dus Pierre Lescure. Vlak daarvoor had de tweede man van Lescure, Denis Olivennes, ook al ontslag genomen, waarschijnlijk onder sterke druk van Vivendi, want het Canal duo vond dat het plan van de heer Messier om de 500 miljoen euro verlies van Canal om te zetten in winst, niet haalbaar was, binnen de gestelde termijn van twee jaar. Ze hadden daar dan ook een mailtje over rondgestuurd en dat was de vonk in het kruitvat van de heer Messier.

Meneer Lescure vond dat ontslag van hem maar niks. Messier had hem weliswaar als troostprijs een mooie erebaan aangeboden maar Lescure weigerde. Nog nauwelijks had hij nee gezegd, of de heer Messier riep een persconferentie bij elkaar om het ontslag aan te kondigen en de opvolger van meneer Lescure, de heer Couture, tot dan bij televisiezender TF1, aan de pers voor te stellen.

Dat vond meneer Lescure weer minder elegant, dus die gaf ook een persconferentie, waarin hij uiteenzette hoe en waarom dit ontslag niet geldig was. Ondertussen bezetten de Canal-medewerkers de zender en toen wij van een afspraak teruggingen naar kantoor bleek er een duizendtal mensen rond het Vivendi kantoor aan de avenue Hoche, in de schaduw van de Arc de Triomphe, te staan. Die mensen waren geen toeristen, het waren demonstranten en ze maakten veel lawaai. De voorkant en de achterkant waren geblokkeerd door de demonstranten. Geen soepele procedure dus, dat ontslag.

De heer Messier wil zijn uit de hand gelopen schuldenlast terugbrengen. De beurs begroette het ontslag van Lescure met een stijging, maar wat nog niet duidelijk is, in onze mening, is het volgende. Steeg de koers van Vivendi, na het laagtepunt van 11 april, dankzij dit ontslag, of omdat de beurs doorkreeg dat Messier zelf zijn langste tijd gehad had? Was het ontslag van Lescure, dat toch erg uit de hand liep, niet een extra spijker in de doodskist van Messier? Zou de koers van Vivendi Universal niet snel een procent of twintig kunnen stijgen, als Messier met zijn moeilijke manoeuvres en hoge schuldenlast, het veld ruimde?

Vivendi value?
Laten we even pauzeren en eens kijken naar de waarde van Vivendi Universal. Die is moeilijk te berekenen, hoewel je zou kunnen zeggen dat de balans, die onlangs de grootste afwaardering uit de geschiedenis van de Franse beurs onderging, nu wat realistischer oogt dan een maand geleden. Vivendi nam een verlies van 13,6 miljard euro, wat veroorzaakt werd door de afschrijving van de overname van Universal, het produkt van zoon Bronfman, de Seagram familie, die film leuker vond dat het grote aandeel dat de familie in Dupont, niet de aanstekers, maar de chemie, had. Daarmee redde Bronfman jr zijn hachje maar het is alsof er een vloek op die filmstudio rust, want nu zit Messier ermee. De Bronfmans werden overigens nog niet zo lange geleden voor 75 euro uitgekocht. We staan vandaag op 39 euro.
Vivendi beantwoordt eigenlijk best aan de criteria die we op dit moment het liefst gebruiken voor onze aankopen. Het aandeel staat historisch laag, de pers is negatief, de prijs/boekwaarde is 0,68 en de prijs/omzet is 0,54. Het bedrijf heeft veel schuld, maar ook interessante activa. Opgesplitst zijn die naar ons idee een stuk meer waard dan de huidige koers. Het management vindt dat natuurlijk ook, vandaar die uitkoop van de Bronfmans op 75 euro en vandaar ook het andere schandaal (Nog een affaire? Ja), namelijk de opties.

Vergeleken met de rest van deze rel valt de optie affaire wat tegen. Het management wil zich nieuwe opties toekennen. Goed idee, als de koers op een historisch laagtepunt staat. Het management heeft in het verleden al aardig aan opties verdiend, waarom niet weer? Volgende week, in de Algemene Aandeelhoudersvergadering, komt Vivendi met een nieuw optieplan. Voor de aandeelhouders, die toch al geld verliezen, betekent dit extra verwatering, gezien de huidige lage koers. Gelukkig toont de heer Messier zich van zijn beste kant: hij doet afstand van zijn opties als de koers van Vivendi in september niet de 60 euro haalt.

Omdat Vivendi vorig jaar nog eigen aandelen inkocht op 57,40 euro, is die mededeling geruststellend en zou je kunnen speculeren op een stijging van Vivendi, met of zonder Messier, richting 60 euro, wanneer de kruitdamp optrekt. Maar hoe dicht is die kruitdamp nou? Welnu, zo dicht dat we hier het volgende deel van deze serie aan gaan wijden. De titel van Deel III is “Vivendi: Film, Foot en Fuck”. Echt weekendlectuur dus, maar het blijft over de beurs gaan, je kunt niet alles hebben.

Lees ook: Michael Kraland:J2M, J6M, VU en Rocco Siffredi

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Op moment van publicatie had Kraland noch voor zijn fonds, noch prive, een positie in de genoemde aandelen. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Dit jaar hadden we drie maanden lang een proefabonnement op betaalzender Canal + (Canal Pluus in het Frans, “Canal” voor de cognoscenti). Als u het dus over de laatste rel rond Vivendi Universal (VU) wilt hebben, dan hebt u het over “Canal”.

In de komende alinea’s gaan we u proberen uit te leggen hoe dit samenhangt met:
de Franse verkiezingen,
uw portefeuille,
de beurs,
de media-sector,
de ontstellende hypocrisie van de Franse socialisten,
de terreur van de Enarques, zowel in de publieke als de privé sector,
Rocco Siffredi en zijn spectaculaire ejaculaties. De heer Siffredi is van beroep porno-ster.

Misschien moge een waarschuwing hier op haar plaats zijn. Als u straks denkt dat dit een raar verhaal is, vergist u zich. Dit verhaal is niet raar, de wereld is raar. We schrijven alleen wat feiten op, achter elkaar, niet om dit te bewijzen, maar en passant is het wel frappant.

Vivendi Universal
Wie liever klassiek beleggingsadvies wil hebben, kan dat natuurlijk ook krijgen: u kunt winst nemen in Orpea. We kochten op 12,80 euro, we staan bijna op 16 euro. Hiermee is Orpea, het Franse verzorgingsaandeel dat we eergisteren in een IPO verwierven, duurder dan concurrent Medidep. Snelle traders pakken dus hun 20%, u kunt ook nog even wachten.

VU is dus Vivendi. Omdat er ook nog Vivendi Environnement is, een milieu-aandeel en omdat Vivendi Universal overnam en sindsdien Vivendi Universal heet (we bespraken deze week ook de reden van aankoop van Pernod Ricard, die de Seagram-business van Universal kocht), hebben we het over VU.

J2M is de afkorting van de naam van de heer Messier, Jean-Marie van zijn voornaam. De vroeger nogal mollige zakenbankier runt Vivendi en viel deze zomer een kilo of twaalf af. Zijn aandeel nog meer, VU noteert nu weer 40 euro, na een dieptepunt van 35 euro op 11 april. Het aandeel komt van 79 euro. J6M staat voor Jean-Marie Messier, moi-même, Maître du Monde (moeten we dit vertalen? Nee, dit begrijpen ook de niet-Frans sprekenden, lijkt ons).

J6M is de bijnaam van de heer Messier en dit geeft ook enigszins aan waarom hij nu problemen heeft. Natuurlijk komt het vooral doordat het aandeel gehalveerd is, maar die stijl, die breekt hem nu op.

Voetbal, stierengevechten, films en porno
De heer Messier, wiens naam de hele tijd gebruikt wordt voor woordgrapjes in de Angelsaksische financiële pers, heeft het deze week extra moeilijk. Dat komt omdat hij speciaal terugvloog uit New York, waar hij op Park Avenue een flat van 17 miljoen dollar betrokken heeft, op kosten van VU natuurlijk, om een gesprek te hebben met meneer Lescure. Pierre Lescure is één van de oprichters van Canal, u kent de term nu.

Alle oprichters van Canal zijn miljonairs. Secretaresses, assistent-producers, script girls, allemaal hebben ze flats of grote auto’s gekocht, want destijds geloofde niemand in Canal, maar het werd een succes. Dat gebeurde onder president Mitterrand, die een trouwe vriend had met een taxi-bedrijfje. Hij gaf zijn vriend de middelen, de aandelen waren goedkoop, het zou toch mislukken, dachten de meesten, maar Canal werd een succes met een mix van voetbal, stierengevechten, films en porno.

J6M, of, als u wilt, J2M, nam de teugels in handen van een waterbedrijf, de Générale des Eaux. Hij wilde er een mediabedrijf van maken. Goed, tussendoor had hij ook nog plannen om er een telecombedrijf van te maken, maar uiteindelijk werd het media. Vivendi is nog steeds nummer twee in mobiele telefonie in Frankrijk.

Sophie Marceau en Catherine Deneuve
Het duizelt u nu een beetje? Neemt u dan even rust. Want in deel II gaan we u uitleggen waarom J6M, die mevrouw J6M in Parijs achterliet om wat te frunniken in die grote Park Avenue-flat met Sophie Marceau, een Franse actrice, van de week meneer Lescure ontsloeg, die de minnaar is (of was, wij zijn niet zo goed in actrices) van Catherine Deneuve, u weet wel, de mevrouw uit ‘Belle de Jour’, van Bunuel.

Een ding kunnen we u alvast verzekeren. Het ging niet om iets in de trant van mijn actrice is leuker dan jouw actrice. Helemaal niet. Dit is de grootste Franse affaire op dit moment en als u vindt dat dit een beetje een raar artikel is, nogmaals, het komt niet door ons, dit is een rare, spannende wereld. Morgen meer, in deel II, over hoe u hiervan kunt profiteren.

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

“The Times they are a-changin'”
Bob Dylan

Het enige dat ons verbaasde toen we zagen dat Eliot Spitzer, na tien maanden onderzoek, juist Merrill Lynch had uitgezocht om duidelijkheid te verschaffen omtrent research, was dat Merrill eigenlijk een uitzondering is op Wall Street.

Dat is omdat, tussen de institutionele huizen, zoals Goldman, Morgan Stanley, CSFB en het tegenwoordige Schroder Salomon Smith Barney (nogal een mond vol, tegenwoordig onderdeel van Citigroup), Merrill groot is onder individuele beleggers. Je zou dus denken dat ze bij Merrill wat voorzichtiger omspringen met de belangen van particulieren. Wie die gedachte nog koesterde, kan die vergeten, zo blijkt nu.

Merrill deed even hard mee als de anderen, alleen de corporate finance dollars telden mee en hoe kon het ook anders.Tijdens de laatste spurt van de bullmarkt, na de Aziëcrisis, was Wall Street wezenlijk veranderd. CNBC was groot geworden en bracht de hele dag lang Wall Street de huiskamer binnen. Beleggers begonnen, heel goedkoop, via internet te handelen.

Orderflow kopen niet meer interessant
Een beetje particuliere belegger kon voor een paar dollars en met een goede computer meer materiaal mobiliseren dan een institutionele belegger een decennium eerder. Het volume nam toe, sterk zelfs, maar ook op de Nasdaq begonnen de particulieren, met hulp van SEC-president Arthur Leavitt, terrein te winnen. In die zin dat de spreads op Nasdaq de aandacht begonnen te trekken en de market makers onder druk kwamen.

Market makers handelden in spreads van een kwart of achtsten van dollars. Toen kwamen de zestiende dollars op, de zogenaamde teenies en uiteindelijk werden de spreads decimaal, nog kleiner dus. De market makers, in dienst van de grote brokers, konden dus een aanzienlijk minder belegde, want decimale, boterham verdienen. Orderflow kopen voor anderhalve cent per aandeel, met de hoop daar een paar cent aan te verdienen, was niet meer interessant.

Het geld moest dus ergens anders vandaan komen. Gelukkig was daar een oplossing voor. Niet alleen de techniek rukte op, internet bleek een goudmijn en de telecombusiness beloofde ook gouden bergen. Er kwamen nieuwe concurrenten bij, de oude spelers zoals ATT en de Baby Bells hadden ook ambities en tientallen andere bedrijven boden de spullen aan, die de nieuwe spelers nodig hadden voor betere netwerken.

Alleen maar ‘strong buys’
Met al die bedrijven die opeens naar de beurs konden, brak een bonanza aan voor de corporate finance jongens. Het enige dat nodig was, waren voldoende analisten die de bedrijven begrepen en er over konden schrijven. Het publiek kocht, de analisten die het op CNBC uit konden leggen kregen snel gelijk, toen bleek dat de internet-IPO’s op de dag van uitgifte de neiging hadden in prijs te verdriedubbelen.

Toen de opticals en gespecialiseerde chipmakers dat ook bleken te kunnen, was het hek van de dam.
Wat Wall Street nodig had, waren niet analisten, maar cheerleaders. Bedrijven die een ‘hold’-rating kregen, deden geen zaken meer met de werkgever van de ondankbare hond die daar de auteur van was.

Zo kwamen er alleen nog maar ‘strong buys’. Tenzij een aandeel echt begon te zakken. Dan werd het een ‘buy’. Was er echt geen hoop meer en was de investment banking-relatie voorgoed verstoord, dan kon er eventueel sprake zijn van een ‘hold’. Geen aandeel hoefde ooit verkocht te worden. Tot het te laat was.

Research failliet
Mary Meeker, de koningin van internet (Morgan Stanley), Henry Blodget, de kroonprins (Merrill Lynch) en Jack Grubman, de ongekroonde koning van de telecomsector (Schroder Salomon Smith Barney), bleven hun bedrijven trouw met koopaanbevelingen, tot ze aan de rand van het faillissement stonden. Wat uiteindelijk failliet ging, was het begrip research.

Helemaal verrassend was dat niet, want iedere professional wist allang hoe research werd betaald.
Particulieren betaalden niet. Die gaven kleine orders of handelden via internet. Instituten betaalden steeds minder commissie. Natuurlijk, er is voldoende onafhankelijke research te koop. Dat kan via zogenaamde hard dollars (cash) of soft dollars, via een arrangement met een broker.

Onder zo’n arrangement krijgt een onafhankelijke researchfirma een deel van de commissie die de cliënt betaalt terug van een broker. Deze arrangementen komen ook steeds meer onder vuur te liggen van regelgevers, die dit niet fair vinden tegenover de eindbelegger die deelneemt in een fonds, bijvoorbeeld.

Nare dingen schrijven? Ontslag
Dan stappen fondsbeheerders er weer van af en gebruiken de research van de broker, maar die is gekleurd door corporate finance. Fondsbeheerders kunnen ook zelf onafhankelijk research inkopen en die cash betalen, maar dat doen ze niet, omdat ze daar van hun directie geen toestemming voor krijgen.

De professionals weten dus hoe ze naar die research moeten kijken. Ze weten dat de geschreven rapporten met dikke korrels zout genomen moeten worden en gebruiken die research alleen voor beschrijvende functies, of ze praten privé met de analist, die zijn beste institutionele klanten best de waarheid kan vertellen, zolang hij publiekelijk geen nare dingen over het bedrijf schrijft. Dan wordt hij namelijk ontslagen.

Eerst krijgt hij een boycot van het betreffende bedrijf, dat hem buitensluit en geen informatie meer geeft en vervolgens wordt hij gekruisigd door zijn eigen corporate finance mensen, die dankzij zijn dwarse gedrag geen deals meer krijgen. Helaas was er ondertussen een nieuwe volksstam bijgekomen. Deze stammen keken naar CNBC, handelden via E-Trade of Schwab en wisten niet beter of die mensen die overdag op CNBC geinterviewd werden, waren geloofwaardig.

Inveztor.net versus UPC
Dat bleek dus een misverstand. Hoe erg zoiets kon worden hebben we bij Inveztor.net goed kunnen merken tijdens de UPC-affaire. Eind 2000, UPC was toen al flink gezakt, het aandeel noteerde rond de 17 euro, kwam Inveztor.net-columnist Henk Slotboom met een somber verhaal over het bedrijf. Slotboom was een jongen die zijn huiswerk deed.

Hij had de honderden pagina’s van de laatste prospectus van UPC doorgenomen en had begrepen dat het bedrijf de gevangene van haar bankiers was geworden. Hij voorspelde een forse koersval en zette zijn vraagtekens bij de kansen op overleving van UPC. De dag na publicatie kreeg Slotboom gelijk, want UPC zakte als een baksteen. Het aandeel raakte kort daarop de 7 euro.

UPC stuurde haar advocaten op Inveztor.net af en bedreigde Slotboom, diens werkgever Julius Baer, die juist geen corporate finance relatie onderhield met UPC en belegde een teleconferentie voor analisten. Wij beluisterden met interesse deze conference call. Mark Schneider, UPC-topman en zoon van oprichter Gene Schneider, een kabelpionier uit Denver, maakte direct duidelijk waar het om draaide.

Strafbankje
Er waren zogenaamde serieuze analisten, zo lichtte hij toe en minder serieuze. De laatsten, wij dus, kregen er van langs. De serieuze analisten hadden allemaal een serieuze band met het bedrijf, een band van in de zes of liever zeven cijfers dus. We herinneren ons nog hoe slechts één Nederlande analist, die ons verzocht zijn naam niet te noemen en dus anoniem blijft, een kritische vraag stelde.

Wat zou er met UPC gebeuren als ze naar het strafbankje moesten, wilde hij weten. De vraag werd vriendelijk weggewuifd. Alleen serieuze analisten alstublieft, horen wij Schneider nog roepen. Helaas had Slotboom, wiens betoog naar onze mening nog steeds overeind staat, een voetnoot in het prospectus verkeerd geïnterpreteerd, volgens UPC.

De andere analisten hadden, zo bleek al snel, die voetnoot vaak niet eens gezien, maar dat gaf niet.
Voor de advocaten van UPC was dit genoeg munitie om Inveztor.net aan te pakken en te bedreigen met vorderingen die een faillissement hadden kunnen betekenen. Inmiddels staat UPC onder de 1 euro, is Schneider weg en is Slotboom na een inzinking van werkgever veranderd.

Onafhankelijk?
De functie van de huidige actie lijkt ons duidelijk. We geloven niet dat beleggers opeens zin zullen krijgen om massaal voor onafhankelijke research te betalen. We zien dat dagelijks, iedereen vindt het normaal dat Inveztor.net ook zijn werk gratis doet. Als we advertenties krijgen, is dat eigenlijk al verdacht. Onze research moet wel onafhankelijk zijn. We kunnen u geruststellen, dat is ook zo, maar gemakkelijk is het niet en we kunnen onze mensen niet goed betalen.

Integendeel zelfs. Sommige researchers, in niches, slagen er wel in goed betaald te krijgen, maar ze zijn eerder uitzondering dan regel. Nee, waarschijnlijk zal het bij een signaal blijven. Research, zo weet straks iedereen, is een werktuig voor corporate finance. Zo moet research behandeld en gelezen worden.

Sommige huizen reageren en proberen hun research onafhankelijker op te stellen dan vroeger. Dat zien we op dit moment bij Morgan Stanley. Anderen, zoals Prudential, die wat meer moeite hebben met corporate finance, doen een stap terug en prijzen hun research aan die echt onafhankelijk is van corporate business.

Naïef
Michael Mayo, de bankanalist van Prudential, is wat dat betreft een voorbeeld. Kleinere Europese huizen, zoals Julius Baer en Metzler, proberen een deugd te maken van hun onafhankelijkheid. Betaalt de opdrachtgever hier extra voor? Interessante vraag, waar we graag reacties op horen. Aan het eind van de dag kost research geld.

HSBC Nederland zorgde voor het gesprek van de dag toen het inmiddels ontbonden filiaal aankondigde kleinere bedrijven te laten betalen voor een jaar research coverage. Een koor van proteststemmen riep dat je dan toch geen onafhankelijke research meer had. Dat was nogal naïef, want de research was allang niet meer onafhankelijk.

Op deze manier konden kleinere bedrijven tenminste aan een rapportje komen dat door heel Europa gecirculeerd werd, in ieder geval binnen HSBC.

Aan het eind van de dag is het met research zoals met alles.
”You pay peanuts, you get monkeys.”
Particulieren leren dat nu ook.

Michael Kraland: Changing times (2): “Analisten: “Piece of…”
Michael Kraland: Changing times (1): Onder het Radarscherm
Discussieer mee in de Inveztor.net Koffiekamer

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Vandaag gingen er 1,3 miljoen aandelen Pernod Ricard om, tegen 190 000 normaal, 740% meer dan gisteren. Het aandeel zakte hard in een stijgende markt. Het dieptepunt was rond de 86, om half twee, aan het eind van de dag sloten we op 90,60 tegen 93,90 gisteren.

Pernod, dat onlangs Seagram’s drankbusiness opslokte, kwam met goede resultaten, maar beleggers waren bang dat de integratie van Seagram moeilijk zal verlopen. De omzet in Seagrammerken (Chivas, Martell, Seagram’s Gin) in het eerste kwartaal was zwak. Vandaar die angst.

Het is interessant op zo’n moment wat Pernod op te pikken, denken we. Want wat is nou het risico? Bij slechte executie is dat een procent of tien van de prijs, als we naar eerdere fiasco’s bij Pepsi’s integratie van Quaker kijken, bijvoorbeeld, maar vandaag hebben we al 3% verteerd en we wisten dat de jongens van Seagram de hele zomer en herfst zo druk bezig waren geweest met channel stuffing dat iedere grossier (in de VS wordt drank, sinds de tijd van Al Capone, door wholesalers gedistribueerd naar de winkels toe, die wholesalers kun je kopen met promoties en dan verkoop je niets meer tot het kanaal leeg is).

Cultuurverschil
De cultuur van Seagram is heel anders dan die van Pernod Ricard. Hetzelfde geldt voor de verkoopapparaten. Dat kan nog leuk worden, maar we durven best te gokken op succes van Pernod.

Er zijn nog vier grote drankbedrijven over, na de verkoop van Seagram. Pernod was klein en is nu opeens een grote speler. Allied (Ballantine’s, Long John, Courvoisier, Kahlua) was groot en kan nu wedijveren met Pernod. Allied is een beetje de HBG van de dranksector. Dan hebben we nog Bacardi. Een familiebedrijf, die net een alliantie in de VS zijn aangegaan met Brown Forman, ook een familiebedrijf, die Jack Daniels en Southern Comfort maken.

Ster van de sector
De ster van de sector is Diageo, die verreweg de mooiste portefeuille en het beste management hebben. Pernod is echter het bedrijf met de beste verhouding tussen winstperspectief en prijs. Ten eerste gaat het bedrijf de winstverdubbeling per aandeel versus ’99, die voor 2003 in het vooruitzicht was gesteld nu al halen, dit jaar.Pernod kost nu ongeveer 13,5 keer de winst. De gearing is hard omhoog, omdat er voor Seagram € 3,65 mrd betaald is.

Brengt dat grote risico’s met zich mee? Waarschijnlijk valt dat wel mee, de merken van Seagram zijn goed, hun verkopers werden, als we een persoonlijke herinnering mogen gebruiken, al tijden overbetaald voor wat ze deden en Seagram was een Mexicaans leger vergeleken bij Pernod. Belangrijk is dat de cash flow van Pernod dit jaar uit gaat komen op € 388 miljoen tegen € 139 miljoen in 2000.

Een leuk bedrijf voor liefhebbers van drank, maar tegelijkertijd een conservatieve belegging in de voedingssector, met uitstekende perspectieven
en, sinds vandaag, een wat lagere waardering dan gisteren.

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

“The Times they are a-changin'”
Bob Dylan

In de VS publiceerde officier van justitie Eliot Spitzer een belangrijk document waarin Merrill Lynch wordt beschuldigd haar analisten gebruikt te hebben voor het promoten van internetaandelen, waarvan de firma wist dat ze waardeloos waren.

De originele Affidavit van Spitzer is de moeite van het lezen waard. De emails die geciteerd worden, spreken boekdelen. Klik hier om ze te bekijken. Wat opvalt in de tekst is hoe vaak de Merrill-analisten de aandelen waar ze koopadviezen over gaven POS noemden. POS staat in marketingjargon voor Point of Sales, maar in dit geval gewoon voor Piece of Shit.

Voor wie de affaire niet gevolgd heeft even een recaputilatie. Beleggers klagen al jaren over rapporten van analisten die alleen maar koopaanbevelingen geven tot het te laat is. Deze tendens bereikt een hoogtepunt tijdens de internetluchtbel. Merrill Lynch, met Goldman, Morgan Stanley en CSFB één van de grootste deelnemers aan dit proces, wordt op dit moment in New York aangepakt door district attorney Eliot Spitzer.

Compliance
Vond u Tom Wolfe’s ‘Bonfire of the Vanities’ ook zo’n leuk boek? Dan kunt u nu live meedoen. Wedden dat er een film over komt? We zijn aan het einde van een tijdperk. Laten we even perspectief aangeven. Vroeger, voor de laatste bullmarkt, zeurden mensen niet dat analisten niet serieus waren. Dat waren ze namelijk wel. Serieus, vaak zelfs duf en onderbetaald, in ieder geval vergeleken met de zakenbankiers en de aandelenverkopers.

In de pikorde had je eerst de zakenbankiers, vervolgens de brokers en tenslotte de analisten.
Compliance was een taak voor degenen die op andere gebieden incompetent waren, maar toch een baantje nodig hadden. In de jaren negentig werden analisten sterren. Dat is helemaal verkeerd afgelopen. Hieronder leggen we uit waarom en hoe het anders kan. We leggen ook uit waarom dat waarschijnlijk niet gebeurt en waarom dat jammer is.

Wie de ontwikkelingen in de financiële sector volgt en kinderen heeft die voor hun eindexamen zitten, moet er eens aan denken of daar niet een pientere, goed onderhandelende, juridisch geïnteresseerde slimmerd tussen zit. Compliance wordt namelijk steeds belangrijker, er zijn onvoldoende goede mensen beschikbaar, het is nu een echte carrière met headhunters en alles wat daarbij hoort.

Drie soorten bedrijven
Vroeger was dit vak leuk. Je deed je best een goede belegging voor een klant te vinden. Analisten analyseerden bedrijven. Als daar wat leuks uitkwam, belde de broker, die de aandelen verkoopt, zijn cliënt. De broker verkocht het idee aan de cliënt en kreeg daarvoor commissie terug. Analisten waren ingetogen, introverte mensen.

Niet erg goed in de contacten met de klant, soms niet eens toonbaar aan de klant, maar ze deden hun huiswerk, zodat de klant dat niet hoefde te doen. Als de analist gezaghebbend was, kreeg zijn werkgever een deel van de emissie voor nieuwe aandelen of obligaties. De zakenbankiers, ofwel de mensen van corporate finance, zoals het vak ook in Nederland heet, onderhielden de contacten met de financiële directeur van de al dan niet beursgenoteerde bedrijven.

Voor corporate finance types zijn er tegenwoordig drie soorten bedrijven. Vroeger waren dat er maar twee. Vroeger had je bedrijven die beursgenoteerd waren en waar je dus fusies en overnames voor kon doen, of emissies en bedrijven die niet beursgenoteerd waren en die je dus naar de beurs kon brengen.

De nieuwe Michael Milken
Tegenwoordig is het allemaal nog interessanter, want je hebt bovenstaande twee soorten bedrijven, maar ook bedrijven die wel beursgenoteerd zijn en die eigenlijk niet op de beurs thuishoren. Die kunnen er dus, tegen een honorarium, weer afgehaald worden. Ook leuk en interessant. Nomura UK, een Japanse zakenbank in Engeland, is hier goed in. De corporate finance ster daar, Philip Hands, is de nieuwe Michael Milken, alleen netter.

Ergens in de jaren negentig, eigenlijk al iets eerder, halverwege de jaren tachtig, begon dit te veranderen. Aan het eind van het decennium liep het helemaal uit de hand. Vanaf de dag, in 1974, dat op Wall Street vaste commissies voor brokerage werden afgeschaft, was financiële analyse op eens een schrijnende kostenpost geworden.

Dat was niet zo erg, we zaten in een bearmarkt en we herinneren ons nog goed wat er gebeurde, toen wij in 1977 aan het eind van ons verblijf aan een handelsdagschool, in een Napoleontisch stadje ten zuiden van Parijs, in aanraking kwamen met de ronselaars van de firma Goudhaan Straks & Co. Goudhaan Straks was de meest rendabele en hardwerkende institutionele firma op Wall Street. Wij bezochten de kantoren in Londen en New York.

Corporate finance deals
Obligatiehandelaren en analisten waren tweederangsfiguren, zo werd ons duidelijk gemaakt. Goed, je had ze nodig, maar dat was alles. Wie echt kon analyseren, ging de corporate finance kant op, anderen werden brokers. Wie meer moeite met zijn MBA had, of contactgestoord was, kon altijd analist worden. Analyse, zo werd misprijzend uitgelegd, was een vak dat nergens toe leidde, hoogstens konden de minder contactgestoorden hoofd research worden.

Omdat vaste commissies afgeschaft waren, was er iets in werking gezet dat meer dan een decennium later ook in Europa doordrong. De handel in aandelen was leuk, maar op zich niet meer rendabel. Commissies werden steeds lager, orderflow op Nasdaq werd ingekocht, omdat daar nog leuke spreads gemaakt konden worden, maar wat echt telde waren de grote deals, waarop miljoenen dollars verdiend konden worden.

Corporate finance deals en emissies, tegen 5%, brachten meer op dan aandelenorders van toen nog 6 dollarcent per aandeel. In Europa werd nog tegen een percentage gehandeld. In de jaren negentig werd dat 0,3 procent, nu is het 0,1% en het stijgt niet. Een blok plaatsen kan nog leuk zijn, maar daar heb je geen analist voor nodig. Een agency-order op een aandeel, tegen tien basispunten, staat nauwelijks toe de broker te betalen, laat staan de analist.

Negatief commentaar niet productief
Die werd dan ook betaald door de megadealers, de jongens van corporate finance. Brokerage was een lossleader geworden. Er was echter een klein misverstand, een soort cosmetisch vergissinkje.
De analisten schreven namelijk nog steeds rapporten, dezelfde rapporten die vroeger dienden om eindbeleggers wegwijs te maken, waren nu een soort van toeristische brochures geworden.

Het waren niet de toeristen die de brochures betaalden, maar de eigenaren van de hotels, de bedrijven en hun dienaren, de jongens van corporate finance. Research werd dus betaald door corporate dealflow, niet door beursorders. Daarom was research al snel nutteloos voor de ordergevers, de eindbeleggers dus. Research werd steeds meer geschreven om corporate finance deals mee binnen te halen.

Negatief commentaar was niet productief, dus kwamen er alleen ‘buy’, liever ‘strong buy’ en als alles verkeerd ging ‘hold’-aanbevelingen. Althans, dat is wat ons nu verteld wordt. De realiteit is een fractie genuanceerder. Die nuance interesseert ons onevenredig, want niemand belicht die meer. Daar gaan we het dus over hebben in deel 3.

Michael Kraland: Changing times (1): Onder het Radarscherm

Frank van Dongen: Onderzoek Legio Lease (2)

William Schonewille: Legio ver-Lease
Discussieer mee in de Inveztor.net Koffiekamer

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Vraag
Geachte heer Kraland,

Even een groet van ondergetekende, aanhanger van Inveztor.net vanaf het prille beging en nooit meer weggeweest… Je weet wel van Sea Containers, Bulgari (glimmedingetjes) en vele andere succesnummers uit het verleden en onlangs nog de putjes Koninklijke Olie en de opleving van de Russische olie-fondsen (even een hint richting Tempelton Russia Fund, een aanrader van mij en ook nog gratis).

Je nieuwe site vind ik op het eerste gezicht fantastisch en ik zal zeker lid worden. Overigens je laatste tips Calpine en CNC doen het bij mij aardig, maar de klapper is nog steeds Sea Containers. Ik heb bijgekocht en zit al op 42% met tig-duizend stukken.

Groeten en succes gewenst,
Daan van Leeuwen Boomkamp

Antwoord
Geachte heer Van Leeuwen Boomkamp,

Dank voor uw compliment. Hierbij even een update over:
Conseco (CNC, 4,70 dollar, + 7,55% vrijdag),
Calpine (CPN, 10,95 dollar),
Sea Containers (SCR.A, 18,20 dollar, -0,55%).

Calpine heb ik verkocht, zoals laatst al gemeld. CNC stijgt op dit moment, omdat een grote schuldswap, voor 40% van hun kapitaal, goed verlopen is. Beleggers die de aandelen hadden geshort, kopen ze nu terug. CNC is een speculatieve positie. Mijn advies is dan ook niet teveel van zo’n positie aan te houden. Mijn ervaring is dat beleggers dit wel eens vergeten en opeens een grote positie in zo’n aandeel opbouwen.

Dat kan goed gaan en als CNC overleeft, is er grote kans dat het aandeel verdubbelt. Die kans op overleving is groter dan vorig jaar, omdat de kwetsbare delen van dit financieringsbedrijf, ik noem bijvoorbeeld de financiering van trailerhomes, die niet echt de top van de markt bestrijken, nu wat beter gaan, omdat de economie iets is aangetrokken. Het blijft echter riskant.

Boekwaarde SCR minimaal 22 dollar
De juiste manier om met dit soort riskante situaties om te gaan is er veel van te hebben. Zeker als ze niet al te sterk met elkaar correlleren. Ik ben op zoek naar wat kleine bedrijven in de gezondheidszorg met problemen die lijken op die van Conseco. Omdat de dynamiek in de tak anders is, krijg je dan een aardige diversificatie. Koop nooit voor meer dan 1 of 2% van uw portefeuille dit soort posities, tenzij u de situatie beter kunt inschatten dan andere beleggers.

Sea Containers blijft het erg goed doen. Dat is niet verwonderlijk, want de tijd werkt in ons voordeel. Er komt een spin-off van een deel van het bezit van Orient Express Hotels (OEH, 20,60 dollar). SCR heeft, per aandeel, 1,05 aandeel OEH. Als de rest van de business van SCR geheel waardeloos zou zijn, dan nog is de boekwaarde 22 dollar. We schatten de waarde van de container- en treinbusiness op een dollar of tien.

In het verleden, 1998, was SCR nog meer dan 40 dollar waard. De containerbusiness is aan het herstellen. De hotels lopen goed. In het vierde kwartaal was het verlies in de containers 0,49 dollar, tegen 0,85 dollar in dezelfde periode een jaar eerder. Eigenlijk ging in het jaar 2001 alles verkeerd voor SCR en wat verkeerd ging, waren zaken waar het bedrijf geen controle over had.

Koersdoel 30 dollar
Er was chaos bij de Engelse spoorwegen, door snelheidsrestricties die opgelegd werden door Railtrack. Vervolgens vond er een ernstig spoorwegongeluk plaats in Engeland, waar SCR treinbelangen heeft. Toen kwam de mond-en klauwzeerepidemie, waardoor er niet meer van en naar het VK gereisd kon worden.

Het zomerseizoen op het Isle of Man verliep verkeerd, omdat de boeren niemand op hun land wilden laten, wat erg kostbaar was voor SCR. Orient Express Hotels hadden het natuurlijk niet gemakkelijk in het laatste kwartaal, vanwege 11 september, waardoor er niet meer gereisd werd. Volgens CEO James Sherwood heeft dit het bedrijf per aandeel 2,50 dollar gekost.

We denken dus dat de business van SCR, aan de containerkant en wat de treinen betreft, alleen maar beter kan gaan lopen dan het afgelopen jaar. De spin-off van OEH-aandelen komt er ook aan. De aandelen SCR zijn niet risicoloos, maar als dit jaar verder normaal verloopt, zijn ze te geef op deze prijs. Ons koersdoel is nog steeds 30 dollar, we schatten de boekwaarde op 28 dollar en daarmee zijn deze aandelen koopwaardig.

Met vriendelijke groet,
Michael Kraland

Alle fondsen vindt u terug in Michael Kralands Modelportefeuille

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Op moment van publicatie is zijn fonds long CNC en SCR. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

OMM Corp (OMI, $3.92) sloot vrijdag zwak, -1,25%. We hadden het vorige week over dit aandeel willen hebben, omdat we het toen kochten. Omdat we naar Nederland gingen en met andere zaken bezig waren, kwam het er niet van.

Jammer, want dit weekend kwam Barron’s met een verhaal over dit bedrijf, dat nogal overeenkomt met onze reden tot aankoop. Je ziet dan vaak dat het aandeel de maandag daarop flink stijgt. Dat zou ook wel eens het geval kunnen zijn met OMI, dus als ons verhaal u interesseert, wacht dan even, meestal valt zo’n aandeel na een paar dagen weer terug en krijgt u nog een kans.

OMI is hoofdzakelijk een tankervloot. De schepen die geen tankers zijn vervoeren chemicaliën of geraffineerde olie. OMI is goedkoop, drie à vier keer de winst, kost minder dan $4 en is waarschijnlijk het dubbele waard in een goede markt. Vorig jaar kostte het aandeel nog $8. Dat kan weer gebeuren, wanneer de prijzen voor vervoer weer wat aantrekken.

De boekwaarde van OMI ligt rond de $7 à $8. Dat is dus ook ons koersdoel. We hebben Valero, de raffinaderij, al gekocht en dat aandeel is een procent of twintig omhoog. OMI is een klein lijntje in de portefeuille waard. We kopen er 2000 op $3.92 en wachten af. Maar pas op met de koers op maandag, dat wordt een Barron’s koers.

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Op moment van publicatie is zijn fonds long. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

The Times they are a-changin’

Afgelopen vrijdag waren wij een dag in Nederland. Op sommige dagen gebeurt er meer dan op andere, of liever gezegd, vrijdag was een dag waarop allerlei zaken die al heel lang speelden tegelijkertijd tot ontknoping kwamen.

Szrebrenica wordt nu verwerkt,dankzij het NIOD rapport. Er zijn vreselijke dingen gebeurd in Szrebrenica en Nederland, de VN en Europa hebben gruwelijk gefaald. Niet alleen in Juli 1995, maar ook nog lang daarna.

Wat echter wel positief is, voor de democratie, om herhaling te vermijden of alleen maar om de les van wat wat er gebeurd is tenminste te leren en te laten bezinken, is de manier waarop hier nu aandacht aan wordt besteed. Lees het uitstekende Szrebrenica katern in NRC Handelsblad van zaterdag er eens op na, dat is verplichte lectuur voor iedere burger.

Lokale en internationale affaire
Tegelijkertijd vinden er, voor beleggers en dienstverleners, twee belangrijke ontwikkelingen plaats in de financiële industrie. In Nederland speelt een kleine lokale affaire, die echter voor de betrokkenen groteconsequenties heeft. De Legio Lease zaak, of, meer bij de tijd, de Dexia affaire. Lees hierover ook het uitstekende stuk van Frank van Dongen: Onderzoek Legio lease – 1

In de VS publiceerde officier van justitie Eliot Spitzer zijn document waarin Merrill Lynch wordt beschuldigd haar analisten gebruikt te hebben voor het promoten van internet aandelen waarvan de firma wist dat ze waardeloos waren. De originele Affidavit van Spitzer is de moeite van het lezen waard. U kunt het vinden op Aanklacht tegen Merrill Lynch. In deze column kijken we naar Legio Lease. In Deel II, getiteld “Analisten: “Piece of ….” kijken we naar Spitzer, Merrill en trekken we onze conclusies voor de Nederlandse markt.

Bull affaires
Wat deze affaires gemeen hebben is dat het bearmarket afwikkelingen zijn van bullmarket affaires.
Wat kort geleden nog kon, kan nu helemaal niet meer en zal in de toekomst anders gereguleerd worden.

De reden waarom we niet schrijven dat het ook gaat veranderen, is omdat dat nog niet vast staat, althans wat de analisten betreft. Dat de regels en de zorgvuldigheid ten opzichte van de cliënt bij de aanbieding van bullmarketprodukten in Nederland gaan veranderen, lijkt wel waarschijnlijk. Daarin schuilt nogal wat verschil.

Legio Lease
Bij Legio Lease spelen drie zaken. Ten eerste is daar de Radar-affaire, het meest actuele deel van deze kwestie. Helaas, soms gelukkig, zien wij in Parijs de Nederlandse televisie niet, maar het lijkt er sterk op dat er niet zorgvuldig te werk is gegaan bij het maken van een televisieprogramma over Legio Lease en dat daarbij de indruk is gewekt, dit is een eufemisme, dat bij het toenmalige Labouchère de klanten stelselmatig tekort werden gedaan bij effectentransacties in het kader van het produkt Legio Lease.

De Erasmus Universiteit heeft inmiddels afstand genomen van de studie die ten grondslag lag aan het programma. We hebben hier wellicht te maken met een vorm van financiëel sensatiejournalisme, dat even tekenend is voor deze tijd als Legio Lease dat was voor de bullmarkt.

De bank is nu de kop van jut, de analisten zijn schuldig. Daar is van alles voor te zeggen, maar het moet niet op deze manier gebeuren.

Ten tweede is daar het verschijnsel Legio Lease zelf. Op Inveztor.net is sinds het begin van de site, in 1999, toen we nog midden in de bullmarkt zaten, gewaarschuwd tegen dit soort producten. Legio Lease heeft wel legitimiteit, maar zoals zoveel samengestelde produkten is het moeilijk zekerheid te hebben dat de klant goed gewaarschuwd of althans voorgelicht wordt.

1 aprilgrap
Telkens blijkt dat de mensen dachten dat ze iets heel anders hadden gekocht. Het is niet juist de verantwoordelijkheid daarvoor alleen bij de uitgevende bank te leggen. Beleggers kunnen ook zelf hun licht opsteken, op deze site bijvoorbeeld.
Gratis. Caveat Emptor, of, in goed Nederlands, lees ook de kleine lettertjes en geloof niet in wonderen.

Bij Inveztor.net proberen we elk jaar, op 1 April, met een kwinkslag te komen waarvan de betekenis bloedserieus is, elk jaar weer. Die betekenis is dat beleggers zich letterlijk alles kunnen laten wijsmaken en hun lucht liefst gebakken inademen. Daar staat tegenover dat dit op geen enkele manier de aanbieder van financiële produkten van de plicht ontheft om na te gaan of dit produkt wel voor zijn klant bestemd is.

Legio Lease is een rendabel bullmarkt product. Rendabel voor de bank, en rendabel voor de belegger. Rendabel ook voor de media, want er werd flink geadverteerd. Tot daar is er niets aan de hand. Het wordt vervelend als we van een bullmarkt naar een bearmarkt gaan. Dan wordt Legio Lease een Grote Verliezer, wat moeilijk aan de man te brengen is. Voor de klant is het dan niet meer rendabel. Voor de bank nog steeds. Nu is het een affaire geworden en liggen de verhoudingen weer anders.

Bij Inveztor.net proberen we altijd aan te geven waar de belangen liggen. Op dit moment zit het als volgt. De klanten hebben niets meer aan Legio Lease, in het beste geval leren ze een kostbare les. Voor Dexia is het ook een slechte affaire, met al deze negatieve publiciteit. Voor Radar was het, tot dit weekend, een geweldige deal. Dit trok kijkers. Hetzelfde geldt voor degenen die juridische bijstand verlenen aan de gedupeerden. De regelgever, de Autoriteit Financiële Markten, wordt bevestigd in haar legitimiteit.

Wij vellen verder geen enkel waardeoordeel en gaan niet in debat, maar zo liggen de belangen op dit moment. Dat kan natuurlijk nog veranderen, naarmate de affaire zich verder ontwikkelt. Ten derde is er tenslotte het aspect van de vorm. Op welke manier werden de contracten aangegaan en gedocumenteerd? U kunt hier meer over lezen in het stuk, Legio ver-lease, van jurist William Schonewille, die ook optrad in het betreffende programma.

Voor beleggers, hun juridische adviseurs, de betrokken instelling en de regelgevers is het vorm-aspect natuurlijk van belang. Als de echtgenote van de belegger niet ook heeft getekend is het contract nietig. Dat is allemaal waar, maar dit aspect is secundair.

Praktijk is al anders
Wat ons hierbij treft is dat we natuurlijk in een heel andere situatie zitten dan een paar jaar geleden. Cliënten wilden toen maar één ding, snel meedoen. Dat is in sommige gevallen misgegaan. We moeten niet vergeten dat het in andere gevallen goed gegaan is. Zeker is dat van nu af aan iedere serieuze instelling aanzienlijk voorzichtiger omspringt met documentatie en procedures. Wat dat betreft heeft de praktijk zich al aangepast.

De consequentie hiervan zal ongetwijfeld neerkomen op een sterke vermindering van risico voor de belegger, maar ook van de kant van de adviseurs zullen minder risico’s genomen worden.
Wie de cliënt adviezen geeft die buiten de consensus vallen, loopt als adviseur voortaan zelf het risico daarop afgerekend te worden. Dat risico staat in geen enkele verhouding met de meestal vrij geringe betaling – churn* affaires nagelaten – die hier tegenover staat.

Het ligt voor de hand dat beleggingsadviezen meer politiek correct zullen worden. Of dat een goede zaak is of niet is een ander debat.

* churning: constant aan-en verkopen verrichten op rekening van de cliënt met als enig doel commissie te kunnen rekenen.

Klik hier om het perbericht van de Erasmus Universiteit te lezen.
Jacques Potuijt: Krokodillentranen beleggers

Frank van Dongen: Onderzoek Legio lease – 1

Frank van Dongen: Pas op! Beleggen schaadt uw gezondheid
William Schonewille: Legio ver-lease
William Schonewille: Vermogenshuisvader
Discussieer mee in de Inveztor.net Koffiekamer

Inveztor.net Premium, de nieuwe baby van Inveztor.net is geboren. “Sneller, beter, eerder” is het devies. Maakt u zich geen zorgen, steek de brand in een goede Havana en ontspan. Wij zijn trots en blij, maar onze geest die kritisch is wanneer het om aandelen gaat, is welhaast sadistisch wanneer het om eigen nieuwe producties en hun onvermijdelijke fouten en foutjes gaat.

U hoeft zich geen zorgen te maken, behalve over de as van die Havana op uw Jan des Bouvrie-bank, Inveztor.net Premium is voorlopig gratis. Gratis krijgt u nu allerlei extra nieuws, direct verzorgd door professionals die u op de hoogte houden van hun doen en laten, ‘no pun intended’, in de markt.

Van ondertekende krijgt u straks te horen wat de favoriete Franse IPO van dit moment is. Dat is Orpea. Zag u dat elders? In Libelle? De Telegraaf? Privé? In Beleggers Belangen? In de Wall Street Journal? Nee. Hier wel, op Inveztor.net. Waarom? Omdat Medidep zo’n succes was. Ooit van Medidep gehoord? Beleggers Belangen? De Telegraaf? FD? Margriet?

Natuurlijk niet. Orpea doet in rusthuizen en klinieken, net zoals Medidep, een waanzinnig succes op de Franse beurs. De introductie van Orpea wordt ook een succes. Uw onwetende bank heeft tot 15 april de tijd om in te schrijven bij leadmanager Natexis in Parijs. Trap ze op hun staart, u krijgt maximaal 5% en wie weet sluiten ze eerder, na deze mail, het is een kleine emissie.

”Graaien met de haaien”
Wat wij in Frankrijk opsporen, doen anderen in ons team op de Nederlandse markt. De juiste optiestrategieën, de deals en de manier van denken. U leeft mee met de professionals. Als we het onvolprezen prachtige maandblad Quote waren, zouden wij onze baby als ondertitel “Graaien met de haaien” meegeven.

Dat zijn we niet, we zijn het ingetogen, beschaafde en deskundige Inveztor.net. We zijn de Gideonsbende die zijn best blijft doen, in een moeilijke markt, met een beter product, dat nog veel beter kan, nog veel sneller kan, maar er gelukkig nu al is. Beter, sneller en beter laat dan nooit.

Inveztor.net-leden, wij verwachten natuurlijk iets terug voor deze moeite. Laat ons uw kritiek horen. Klik hier om het ons te mailen. Wanneer u ontevreden bent, zeg het dan aan ons, tot iedereen tevreden is. Vertel het dan aan anderen.

Een nieuw avontuur begint.

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.

Dit jaar hebben we besloten bijzonder soft te zijn, als u ons deze populaire uitdrukking toestaat, met onze traditionele aprilgrap. Laten we nog even teruggaan in de tijd: de eerste betrof een onverwachte overname van Baan door Waste Management tegen een ongelooflijke premie.

Hoe stom het ook klinkt, bijna iedereen trapte erin. Hijgende brokers belden me persoonlijk op om te weten te komen of we hier meer over konden vertellen. Het eerste blok was al aangeschaft. Leden die niet schaterden, maakten zich boos. De aangetekende brieven met eis tot schadeloosstelling waren al de deur uit, meldde een vermogensbeheerder. Wij checken nog steeds de brievenbus.

De eerste prijs ging naar de lezer, die zich afvroeg of mensen die zich door dit soort nonsens kunnen laten leiden eigenlijk wel hun eigen vermogen zouden moeten beheren. Laat staan dat van derden, vragen wij ons nog steeds af. Het jaar daarop speelde World Online en lanceerden wij F/Rite Air, waarmee we twintig miljoen euro ophaalden, hoewel Inveztor.net bank noch broker is.

Onsi Ponzi
Aardige bijkomstigheid was dat een kandidaat-columnist inschreef. Hij heeft onze kolommen helaas niet gehaald. Vorig jaar lanceerde Charles Ponzi, de bekendste oplichter van de ‘Roaring Twenties’, een beleggingsfonds met fantastische gegarandeerde resultaten. Het liep storm. Toch kon iedereen gemakkelijk checken op internet waar die naam ‘Ponzi Scheme’, een bekende Amerikaanse uitdrukking, nou vandaan komt.

Dit jaar deden wij het, geheel in de tijdsgeest, wat rustiger aan. De reacties waren er ook naar. De meeste mensen hadden door dat banken ongetwijfeld geen beleggingsrekeningen zonder nieten gaan openen, of het nou BIG- of SPEK-rekeningen zijn. Ten overvloede hadden we de heer Pronk er bij gehaald, die er een ontwikkelingsproject van maakte.

Tenslotte was daar het BIG Bang Bal, met Madonna, Stevie Wonder en James Brown in het Amsterdamse Amstel Hotel. Geheel gratis voor een kleine schare Inveztor.net-leden. Niemand trapt daar natuurlijk in, werd ons gezegd. Helaas, onze aprilgrappen blijven een educatieve waarde hebben.
Hieronder een serieuze reactie, die naamloos moge blijven. Deze heer krijgt de eerste prijs, een Inveztor.net Beleggerskalender.

Hij en vele anderen hebben onze mooie zonnige aprildag gemaakt.

Geachte Michael Kraland,

Niet dus.

In de eerste plaats niet vanwege de naamstelling: BIG. Alles wordt altijd maar bigger. Fusies en overnames in het bedrijfsleven, scholen die nog steeds groter worden en het individu? Die kan alleen groter worden of door vraatzucht, of door onderwerping van anderen. Beide methoden zijn zeer ongezond en leveren op de lange duur alleen maar ellende op.

Op de tweede plaats: een garantieregeling voor beleggers. Risico en rendement, hoe meer risico je durft te nemen, hoe meer kans op een positief of negatief rendement. Dus dat weten wij allemaal wel. Dat banken nu op deze manier over de brug komen, is een goed ding. Als het alleen maar hier bij blijft, dan is het volstrekt onvoldoende.

Ik denk dat bij alle banken geldt: handel is handel. Altijd maar weer adviezen afgeven en zelden is dat ‘sell’. Ik ben zelf zeker ook geen expert, maar wat me wel opvalt, is dat heel vaak de inhoud van een advies kan draaien als een blad in de wind. Fundamentele, of technische analyse, macro- of micro benadering, niet goed uitgevoerd? Weerstanden doorbroken? Bodems uitgediept?

Er is altijd wel een reden te vinden waarom een aandeel zal stijgen of dalen. Wie van te voren weet hoe de andere beleggers reageren, is spekkoper.

Ten derde, en dat stoort me nog het meeste. Lees ik het goed: een kaartje voor een of andere show kost € 3995. Of bent u de komma vergeten tussen de twee negens? Absurd, zijn jullie soms vergeten wat er in de rest van de wereld gebeurt? Zelfs al zou ik zo’n kaartje gratis krijgen, ik zou het vertikken om te gaan. Eerder zou ik er iets ludieks meedoen.

Want hoe kun je nou het een met het ander rijmen: banken willen beleggers binnenhalen door ze een bepaalde garantie te bieden, terwijl diezelfde banken het geld van diezelfde klanten met bakken in een of ander maf spektakel storten. Als het maar niet met mijn geld gebeurt!

Tenslotte, ik dacht dat Inveztor.net er prat op ging dat ze een onafhankelijke organisatie is. Ik lees in ditzelfde bericht dat alle grote banken van Nederland Inveztor.net sponsoren… Diezelfde banken die er alle belang bij hebben, dat de bezoekers van de Inveztor.net willen handelen in effecten. Want dat levert immers altijd provisie op, welke kant het aandeel ook opdrijft…

Dit hoeft natuurlijk niet te betekenen dat deze banken ook de koers en de adviezen van uw bedrijf bepalen. Maar toch, zuiver is het niet meer.

Overigens: niet ‘BIG is better’, maar ‘Small is beautiful’!

Groet,
Een Inveztor.net-lezer

Michael Kraland: Nieuw: verloren op de beurs? Uw bank betaalt (III)
Michael Kraland: Nieuw: verloren op de beurs? Uw bank betaalt (II)
Michael Kraland: Nieuw: verloren op de beurs? Uw bank betaalt (I)
Michael Kraland: Doe mij een onsie Ponzi
Redactie Inveztor.net: F/Rite Air IPO wordt knaller
Bekijk de reacties in de Inveztor.net Koffiekamer

Michael Kraland is vermogensbeheerder, beheert een beleggingsfonds en is directeur van een Amerikaans hedge fund. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Kraland handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft, en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Uw reactie is welkom op
kraland@Inveztor.net.