Voor het eerst in de geschiedenis der mensheid hing de Nasdaq geheel af van
de intenties van Al G. en Al G.
 
Al G. heeft de handdoek nog niet in de ring gegooid. Is hij zijn handdoeken
eerst aan het tellen? Wij weten het niet.
 
Al G. daarentegen neemt het op voor de markt. Iedereen is opgelucht want Al
G. ziet dat “er aanmerkelijk minder groei” is.
 
Hé, dat had niemand gezien.
 
Dat was dus genoeg.
 
Renteverlaging, of hoop daarop, is als coke voor de markt. De markt snuift
het hard op. Ieder kruimeltje wordt ingesnoven.
 
Nu nog wachten tot Al G. uitgeteld is -met zijn handdoeken- en dus toegeeft
dat hij uitgeteld is.
 
We zijn toch blij dat we hiervoor gestudeerd hebben.
 

Dat telefoontje naar Greenspan heeft dus geholpen. Goed dat u Inveztor.net bezoekt,
dat blijkt nu weer. De heer Greenspan zegt dat hij de groei ziet verzwakken.

 
De markt, in haar grote wijsheid anticiperend als altijd, schat direct een
rentedaling in, nee, verdisconteert direct en waagt tussendoor een poging om de
grootste Nasdaq stijging ooit neer te zetten. Logisch, want we zagen net de één
na grootste Nasdaq-daling (na die van ’87, groot dus).
 
Wie het plan had, zoals wij, om in de eerste vijf minuten van de
bekendmaking van de verkiezing van Gerrit Bos een grote kluit tech van de hand
te doen, bedenkt zich nu. Gerrit Bos is een strovuur waard. Het G-spotje staat,
historisch bekeken, garant voor langer durend plezier.
 
Niets is zo goed in staat om, zij het maar tijdelijk, een beer om te
toveren in een mannelijke drager van BSE, als lagere rente.
 
Als wij ons niet vergissen is dit de cavalerie, de galop werkt zeer
stimulerend en wij gaan omhoog. Met sprongen natuurlijk, dat spreekt
vanzelf.

In dit stuk gaan we het hebben over de mogelijke antwoorden op de vraag:
“En wat nu?” (zie ook: Runderblunder,
voor wat hieraan voorafging).
 
Laten we eerst een onderscheid maken tussen degenen die, net zoals wij in
onze Modelportefeuille, klem zitten met teveel technologie en degenen die een
normale, gedifferentieerde portefeuille hebben met veel aandelen die je vroeger,
nog niet zo lang geleden, Oude Economie kon noemen, en die nu weer Economie
heten.
 
Aan die mensen, die geen probleem hebben, althans niet met hun
portefeuille, zouden we zeggen: gaat u rustig slapen, uw bearmarkt komt
waarschijnlijk wat later, mogen we eerst even de onze afhandelen? Dank u.
 
Laten we het eenvoudig houden en het stapsgewijs doen.
 
Donderdag, vrijdag en ook weer vandaag keken we naar de euro/dollarchart.
De meeste van onze techaandelen noteren en verkopen hun producten in
dollars.
 
De charts suggereren dat de dollar verzwakt tegenover de euro. Gisteren
ging het weer een beetje die kant op. Van Dongen heeft hier ook een commentaar
op, voor hem is het nog niet 100% duidelijk wat er gaat gebeuren.
 
Nu is er voor ons niets meer 100% duidelijk, of het moest zijn dat het jaar
minder goed aan het eindigen is dan het begon, maar we nemen het risico en
beginnen onze dollars af te dekken tegen verdere daling. Ons koersdoel is
pariteit.
 
We verkopen al onze dollars zes maanden vooruit op 89.792 euro, dus bijna
90 cent, inclusief de hedgekosten.
 
Alle fundamentele redenen die we ooit in het verleden hebben aangehaald
zijn geldig. Iedereen haatte bovendien de euro, de afgelopen maanden steeds
meer, tot beledigingen aan het adres van Duisenberg toe, dus kan het snel gaan.
We denken dat de Fed klaar staat om in te grijpen, de Amerikaanse economie is
rijp voor een renteverlaging.
 
De sfeer in de markt is nu erg gespannen. Shorts zijn nerveus want ze
hebben veel winst gemaakt en zijn bang voor interventie of voor een bearrally.

 
Wij denken dat we in een tech-bearmarkt zitten, misschien wel in iets
ergers, dat is moeilijk te bepalen. Maar ook in een bearmarkt krijg je rallies
en die kunnen heel hard gaan.
 
Er is maar één reden waarom we ons nog onzeker voelen.
 
Donderdag was de Nasdaq bezig te capituleren, maar toen kwam het
interventieteam ertussen, althans, het leek erop en opeens kreeg de markt
steun.
 
Vrijdag kregen we het spiegelbeeld van donderdag: een keiharde bearrally
die weer wegsijpelde tegen het eind. We kregen sterk het gevoel dat als de
ellende op donderdag had doorgezet er echte paniek was ontstaan.
 
We hebben veel vragen gekregen over wat we nou bedoelden, met “Bloed op
straat”. Donderdag kregen degenen die ’s avonds voor hun scherm zaten er een
voorproefje van.
 
Laten we het dus even kort samenvatten, want we gaan natuurlijk verder met
dit onderwerp: dit is in ieder geval een tech-bearmarkt.
 
Of het een algemene bearmarkt gaat worden weten we nog niet, dat is
moeilijk te zeggen.
 
We blijven bullish op de techaandelen die we hebben, maar als de markt
kapot gaat heb je weinig aan goede fundamenten. Dan moet eerst het sentiment,
tegen het einde van de bearmarkt, helemaal negatief worden.
 
Dat is wat we bedoelen met “Tech is dreck”. Business Week moet met een
voorpagina komen waarop staat: The end of Tech. Daaronder staat dan in kleinere
lettertjes : Will it ever recover?
 
Natuurlijk komt het terug. Reken daar maar op. Maar eerst: meer pijn, meer
onzekerheid, misselijk makende volatiliteit en iets dat voor velen onder ons
nieuw zal zijn: een grote bearrally.
 
We denken dat we daar niet ver van af zitten, maar het is onvoorspelbaar.
We wachten op meer slecht nieuws en een Fed-geste, op een onverwacht moment.
Veel aandelen zijn al goedkoop, als je hun groei in aanmerking neemt, sommigen
zijn nog steeds duur.
 
Pas op de 80-plussers. Niet op de zebra, nee, we bedoelen de aandelen die
meer dan 80% gaan zakken. Binnenkort komen we die overal tegen.
 
In de komende bearrally gaan de 80 plussers ook omhoog: verkoop ze dan.
Bearrallies zijn er namelijk om in te verkopen, niet om nieuwe hoop bij op te
vatten.
 
Tot die tijd nemen we het risico de gelederen gesloten te houden en
verkopen we niet.
 
Tot binnenkort, in de berenkuil.
 

Xerox zakt vandaag weer eens. Min 20%. Dit is één van de
weinige merken met generieke betekenis. “Xerox it”. Of dit nog steeds hetzelfde
betekent weten we niet.
 
Wat we wel weten is dat dit bedrijf nu 0.17 keer de omzet kost. Wat we ook
weten is dat het nog steeds een vallend mes is. Maar het aankooppunt kan niet
veraf zijn, misschien is dit het wel, vandaag.
 

“Leer van de fouten van anderen, het leven is te kort om ze allemaal zelf
te maken”.
 
Indien bovenstaand citaat verbazing wekt dan moet u eens een snelle blik op
onze Modelportefeuille werpen.
 
Wij zijn te lang op tech blijven zitten. Wij hebben flink bijgekocht vlak
voor de verkiezingen. Onze portefeuille zakt in. Wij hebben fouten gemaakt. In
dit stuk gaan we, ter lering van sommigen en wellicht ter vermaak van anderen,
een poging doen onze fouten te analyseren. Vervolgens gaan we kijken wat we
hieruit kunnen leren en hoe we uit deze ellende kunnen komen.
 
Het is altijd onze politiek geweest, op deze site, en daarvoor in het
dagelijks leven, op kantoor, met cliënten, thuis, om fouten ruiterlijk toe te
geven. Daar is een goede reden voor. Deze aanpak heeft bijna alleen
voordelen.
 
Een fout is een stommiteit met een prijs. Hoe dan ook moet de prijs betaald
worden, wanneer de fout gemaakt is. Je kunt de fout natuurlijk verzwijgen. Soms
merkt niemand het. Soms merken slechts sommigen het. Maar zelf weet je dat je de
fout gemaakt hebt.
 
Je kunt de fout ook naar buiten brengen en hem goed analyseren. Dan leer je
bijna altijd wat. Dat is het verschil. De prijs voor die les is al voldaan. Je
moet dan wel een rund zijn wil je niet profiteren van het lesgeld.
 
Eerst even terug naar een paar weken geleden. De vervelende gebeurtenissen
van maart lagen nog vers in het geheugen, maar we waren nog steeds 20% omhoog
voor het jaar terwijl de meeste fondsen met veel tech in de portefeuille al
negatief waren en dat was dus niet gek. De Nederlandse markt had in die tijd
nauwelijks wat gedaan.
 
Wij waren niet tevreden, want dat zijn we niet snel, maar ook niet
ontevreden. Het had slechter gekund. Wij betreurden natuurlijk dat we niet
hadden ingezien dat we in maart uit de tech en in de value aandelen had moeten
gaan, maar, zo dachten we, laten we niet zigzaggen. Onze tijd komt wel weer: het
is binnenkort 15 oktober en dan begint ons jachtseizoen weer.
 
Wij geloven in discipline en om die reden stonden we klaar om op 15 oktober
weer in technologie te stappen. De afgelopen 15 jaar werkte dat 14 keer. Nu is
dat dus 13 keer, maar dat is achteraf, we wisten dat nog niet. Daarom stapten we
voor de vijftiende oktober weer flink in. Tech ging weer een tik naar boven
krijgen. Bovendien, er zou een President gekozen worden.
 
Wij houden, zoals geregelde lezers zo langzamerhand weten, niet erg van
voorspellen want dat loopt meestal verkeerd af. Meestal beperken we ons tot zeer
voorzichtige uitspraken. Zo hadden we voorspeld dat het, op vier November, een
Amerikaan zou worden. Wij voegden hieraan toe dat het een meneer met een rode
das zou zijn. Die droegen ze immers allebei.
 
Het bovenstaande illustreert op schrijnende wijze hoe moeilijk het is
voorspellingen te doen en hoe erg je er naast kunt zitten.
 
Voor de verkiezingen was de Nasdaq, waar de meeste van onze aandelen staan
genoteerd, al verzwakt. Geen goed teken, maar we bleven gedisciplineerd. Het
gebeurt vaker. Voordat de oktober/novemberhausse begint is Tech wel …. “Dreck”
(Ned. : “drek”).  Dan worden vervolgens de budgetten besteed, trekken de
orders aan, voelen de bazen zich weer almachtig, zijn de conference calls
positief, de presentaties op de congressen hyperbullish en dan breekt tech naar
boven uit.
 
Dit jaar dus niet.
 
Er kwam teveel tussen. We hebben het hier niet over de incidentele missers,
de bedrijfsspecifieke ongelukken, zoals Computer Associates en andere ellende.
Goed, er kwamen iets meer winstwaarschuwingen dan vorig jaar, maar het aantal
meevallers leek nog respectabel. Discipline dus, koop die zwakte.
 
De semi’s gingen het vervolgens het eerst kapot. Dat proces duurt nog
steeds voort. Dat gaf niet, we waren uit de semi’s.
 
We zaten, heerlijk veilig, in de drie sterkste sectoren. Optical,
data-opslag en software. Toen kwam Nortel met resultaten en ging de optische
groep kapot. Wij hadden geen Nortel, wel Ciena en JDS Uniphase, die het
uitstekend bleven doen. Uitstekend qua resultaten, want een vervelende
bijkomstigheid was dat de koersen, met Nortel mee, richting Mexico gingen.
 
Goede vooruitzichten? Dat gaf niet, de hele sector ging naar de
haaien.
 
Beetje bij beetje verslechterde het klimaat. Waar we eerst bang waren voor
inflatie was nu deflatie het grote probleem. Dat ging erg snel. De drup van de
analisten downgrades werd een regenbui. De markt ging kapot. Maar wacht eens?
Waarom verkochten we niet?
 
Omdat er nog, over een paar dagen dachten we toen, een president zou komen.
Dat liep onverwacht verkeerd. We zoeken geen excuses, we zaten er opeens
helemaal naast. Geen president, geen momentum, erger nog, negatief momentum,
slechte geluiden, economische verzwakking en tenslotte paniek.
 
Afgelopen donderdag stortte de Nasdaq in de avonduren een procent of zeven
in, om gelukkig niet op het laagste punt te eindigen. De bearrally van vrijdag
mislukte, maar eindigde, alweer gelukkig, nog positief.
 
De aandelenmarkt is een mechanisme dat constant dwingt tot grote
bescheidenheid. Onze ambitie is, op dit moment, alleen nog maar om er het beste
van te maken en met zo min mogelijk schade uit deze situatie te komen waar we
onszelf in hebben gewurmd.
 
Wij gaan, om dit te bereiken, geen boude voorspellingen doen. De Rode
Dassen voorspelling heugt ons nog. Wij gaan eerst onze mentale objectiviteit
herstellen.
 
Praatjes van een prutser die klem zit met zijn techaandelen zijn
waardeloos. Dat soort mensen gaat zich verontschuldigen, blijft ten onrechte
bullish of wordt, je ziet dat wel vaker, een extreme bear. Voor u naar iemand
luistert of iemand leest, moet u zich altijd afvragen waar de belangen van die
figuur liggen.
 
Iemand die boordevol tech zit praat als iemand die boordevol tech zit.
Iemand die nu vol energieaandelen en verzekeraars zit, zal een heel ander
verhaal houden. We moeten dus eerst mentaal van die Modelportefeuille in de
huidige vorm af. We moeten denken alsof we met een schone lei beginnen.
 
Vervolgens moeten we verder met de situatie die we hebben: een grote
overweging in Amerikaanse technologie en vooral dollars. Veel van onze aandelen
zijn nog duur.
 
De markt waar we nu inzitten neigt duidelijk naar value aandelen en niet
naar groeiers. De markt wil geen tech meer, duur of goedkoop. Ook met de valuta
zouden we best verkeerd kunnen zitten, want de euro is misschien uitgebodemd en
al bezig met een come-back.
 
We zitten dus grotendeels fout.
 
De vraag is dus hoe we daar uitkomen.
 
Zo soepel mogelijk, zonder al te veel verdere kleerscheuren.
 
Hoe? Zie daarvoor ons volgende stuk.
 

Zoals u aan de bovenstaande kop ziet, kan iedereen via suggestieve
communicatie de aandacht trekken. Dat is helemaal niet moeilijk. Overigens, de
kop van dit stuk is ontleend aan een op 17 november verschenen verkoopnotitie
van een bekende Engels broker waarover straks meer.
 
Wij brengen dit ter sprake, omdat we het wel heel raar vonden toen we
gisterochtend een kop in de Wall Street Journal zagen waarin stond dat “UPC en
Inveztor.net Site Settle out of Court”. Dat is wel erg suggestief, we konden onze ogen
niet geloven.
 
Nog even de feiten.
 
Wij hebben een artikel van een medewerker over UPC op vier punten
gerectificeerd. Dat hadden we zonder dwang van UPC ook gedaan, het stuk lag al
klaar, maar werd niet gepubliceerd omdat UPC een kort geding tegen onze
medewerker begon.
 
Maar UPC heeft ons nooit gevraagd de algemene strekking van de stukken te
herroepen. Nu doen ze alsof dat wel zo is. Het is een oude truc.
 
Je eist rectificatie van minder belangrijke punten en verklaart dan dat je
tegenstander zijn fouten erkent, waarmee het hele stuk gediskwalificeerd
is.
 
Misschien kunnen onze lezers daar beter over oordelen, hoewel dat wat
moeilijker is, want, ook al is het een communicatiebedrijf, UPC eiste dat de
betreffende stukken van de site zouden worden gehaald.
 
We hadden nog voorgesteld alleen de betrokken passages eruit te halen, maar
dat wilden ze niet. We hadden op de site zelfs een UPC hoekje ingeruimd, met de
gewraakte stukken, UPC’s perscommuniqué en de volledige tekst van de 10Q. UPC
wilde dat allemaal weg hebben.
 
Daar is natuurlijk een goede reden voor, want normaal gesproken is een
bedrijf opgetogen als we zoveel aandacht aan ze besteden.En dan nog wel met
zoveel zorg en goede wil !
 
De passages waren natuurlijk veel minder belangrijk dan de strekking van de
stukken.
 
Die herhalen we dus nog maar eens: wij denken dat UPC, via haar 10Q
rapport, duidelijk aangeeft dat alle  kabelbedrijven behalve de Duitse en
Poolse in onderpand zijn gegeven aan de banken. Mocht er ook maar iets verkeerd
gaan, dan blijft er voor de aandeelhouders niets meer over.
 
Wij begrijpen nog steeds niet wat er zo schandalig aan is om zoiets op te
schrijven want ze zeggen het in hun eigen 10Q rapport. Hoogstens zou je kunnen
zeggen dat bedrijven het zelden leuk vinden wanneer we zitten te neuzen in hun
10Q’s. Dat komt omdat daar zoveel instaat. Vooral sinds kortgeleden de SEC, het
orgaan dat in de VS genoteerde bedrijven verplicht om die 10Q’s te leveren, het
mes zette in de tendens van bedrijven om analisten bevoorrechte informatie te
verschaffen.
 
Sindsdien, en dat is sinds een maand ongeveer, zijn die 10Q relatief steeds
interessanter want daar staat vaak de gezochte informatie.
 
Jammer genoeg moet de analist al snel op de stoel van de CFO gaan zitten om
het allemaal door te kunnen spitten. In het geval van UPC bevat het document 810
pagina’s, veel voor één kwartaal.
 
Jammer dus van die schoonheidsfoutjes, zonder die puntjes was het een
prachtig voorbeeld van onafhankelijke nieuwsgaring geweest, een mooi stuk
huiswerk. Dat is het nog, maar de details hadden bij UPC gecheckt moeten worden.
Jammer dus van die details.
 
Anderen hebben ongehinderd hun gang kunnen gaan, omdat ze wat minder
details publiceerden dan wij.
 
Laten we eens citeren uit het rapport van een grote Engelse broker dat kort
na ons stuk verscheen.
 
Onder de kop “UPC: sell” staat, vet gedrukt:
 
“Sterke omzet groei dankzij acquisities EBITDA worse than expected Capex
much higher than expected”
 
Deze bank beschouwt UPC als een “vierde rangs” bedrijf – ze hebben de
Europese telco’s in vier klassen ingedeeld, de vierde is de meest riskante – en
dat wil zeggen “een combinatie van hoge verliezen, grote schuldenlast en een
onophoudelijke stroom kapitaalinvesteringen die een ramp aankondigen voor
aandeelhouders.”
 
Daarbij vergeleken zal de gemoedelijke kout van onze dierbare columnist UPC
als muziek in de oren hebben moeten klinken.
 
Bovenstaande bank heeft geen dagvaarding ontvangen.
 
Wij laten het dus graag aan onze lezers over om nu hun eigen oordeel te
vormen over UPC, over het bedrijf, over de perspectieven en over de manier
waarop deze firma met onafhankelijke kritiek omgaat.
 
Gelukkig dat er nog persvrijheid bestaat, al moet je er soms voor
vechten.

UPC is een heerlijk bedrijf. Wij zijn dol op breedband.
Breedband gaat, zo denken wij, de wereld veranderen. Iedereen krijgt toegang tot
alles. De informatiemaatschappij wordt werkelijkheid.
 
Eindelijk! En dit dankzij een paar ondernemende Amerikanen die, wij boffen,
zich in Nederland gevestigd hebben. Wij geven toe, neen, wij zijn er bijna trots
op dat wij meegedaan hebben aan de IPO. Goed, wat later hebben we verkocht. Dat
was (enorm oppassen hier want UPC zijn wel leuke jongens maar hun advocaten zijn
keihard en voordat je het weet wordt je gedagvaard) omdat de koers opeens geen
associaties meer opriep met bergbeklimmen, maar met skiën.
 
Wij zeggen dit natuurlijk expres, want bij de volgende dagvaarding kunnen
we claimen dat we heel sportief over UPC geschreven hebben.
 
Rest de vraag waarom dat aandeel nou zo’n duikvlucht nam. Daar hebben we
ons de laatste dagen over gebogen en we hebben goed nieuws voor u: we zijn er
eindelijk achter.
 
We begonnen met een paar stukken te lezen van een oude rot in het vak, onze
vriend Henk Slotboom. Vervolgens ploegden wij door wat 10 Q documenten heen. Wij
vergaten wat er om ons heen gebeurde,zo fascinerend was dat.
 
Wij kwamen tot een heel andere conclusie dan Slotboom. Slotboom vindt het
gevaarlijk wanneer een bedrijf zich te diep in de schulden steekt. Wij niet. Wij
vinden dat spannend.
 
Wij begrijpen dan ook heel goed dat UPC voor sommigen een strong buy is.
Vooral vorige week, op 8.65 euro hadden wij het graag gekocht.
 
Inmiddels werd Slotboom gedagvaard door UPC. Kinderachtig, zei men in onze
omgeving. Wij vinden dat niet. Volgens ons is dit juist een wezenlijk onderdeel
van het beleid van UPC.
 
UPC is niet zomaar een communicatiebedrijf. UPC is een communicatiebedrijf
van een geheel nieuw type, hoewel, nieuw…laten we het daar straks over
hebben.
 
Eerst leggen we uit wat we bedoelen. UPC is een communicatiebedrijf dat
graag communiceert. Als anderen ook over UPC gaan communiceren mag dat, sterker
nog, je krijgt er voor betaald.
 
Zo luisterden wij naar een conference call waarin Mark Schneider, de CEO
van UPC, uitlegde hoe dat gaat bij UPC. Ze zijn daar heel open in.
 
De koersval van UPC kwam door “absurde speculatie” en “geruchten”. Wie nou
die absurde speculatie en geruchten had verspreid werd niet aangegeven in de
conference call.
 
In persberichten verwees UPC in ieder geval wel Slotboom en naar ons. In de
conference call werd onze naam weer niet genoemd. Ongetwijfeld had UPC hierover
advies ingewonnen.
 
Dat is jammer want zo viel het verhaal van Schneider, dat heel veelbelovend
begon met “this is an offensive call, not a defensive one”, toch wat in het
water.
 
Gelukkig pikte hij later de draad weer op en werd hij echt, onvervalst
“offensive”. In het Engels betekent dat beledigend. Analisten, zo kondigde
Schneider aan, komen in twee gedaantes. Je hebt enerzijds de zogenaamde “real
analysts”. Daarbij moet je je waarschijnlijk spierballentypes voorstellen die
nooit quiche eten maar wel veel rood vlees dat ze wegspoelen met een paar
flesjes Opus One. Je hebt echter ook de zogenaamde “less qualified
analysts”.
 
Wij kunnen daar inkomen. De zogenaamde “real analysts” – hij noemde hier
een paar namen van grote Amerikaanse zakenbanken – waarderen UPC op ” 30 euro,
40 euro of zelfs 50 euro”. Uiteraard worden die banken door UPC betaald voor
verrichte werkzaamheden, maar daardoor zijn ze natuurlijk extra objectief.
 
Slotboom, zo kunnen wij melden, wordt niet door UPC betaald. Wij ook
overigens ook niet. Daarmee is het duidelijk: als je objectieve voorlichting
over UPC wilt hebben, moet je, volgens UPC, luisteren naar analisten die werken
voor banken die emissies doen voor UPC en die dus door UPC betaald worden.
 
Als je naar onafhankelijke mensen luistert, doe je dat op eigen
risico.
 
Nu is ook duidelijk waarom die koers zo in elkaar zakt. Het is een
communicatieprobleem. De visie en de koersdoelen van de aan UPC gelieerde
analisten en de koersdoelen van de onafhankelijke analisten lopen teveel uit
elkaar.
 
Omdat wij UPC zo goed gezind zijn, vooral die meneer Schneider lijkt me een
man met een enorm relativeringsvermogen, gaan we ze een beetje helpen.
 
Daar staan we om bekend: in Nederland, zijn we erg behulpzaam voor
buitenlanders. Iedereen is vriendelijk, alles is schoon en we spreken keurig
Engels. Dat is een eeuwenoude traditie. Wij hebben de Spaanse en Portugese joden
weten te integreren, hetzelfde met de Hugenoten en onlangs met de bewoners van
de gebieden aan de Zuid- en Oostkust van de Middellandse Zee. Al die mensen
hebben enorm bijgedragen tot de vorming van de tolerante, rijkgeschakeerde
samenleving waar we zo trots op zijn.
 
De laatste golf vluchtelingen, uitgeweken Amerikaanse kabelexploitanten,
helpen we ook. Eerst gaan we ze met de taal helpen.
 
Hieronder de eerste les.
 
“Kunnen we hier eens over praten onder het genot van een kopje koffie ?” is
de Nederlandse versie van “Soedefokkers”.
 
“Onafhankelijk analist” zeggen wij wanneer het over “less qualified
analysts” hebben.
 
“Real analysts” heet bij ons “de researchslaven van mijn bank”.
 
Zo gaat het straks snel weer beter met de koers van UPC. Een onafhankelijke
analist houdt voorlopig zijn mond. Maar daarom niet getreurd, onze interesse in
UPC is nu gewekt, door de uitlatingen van de heer Schneider. Voor dat soort
uitspraken moet een goede reden zijn. Die vinden we wel.
 
Binnenkort zijn wij weer in Amsterdam. Wij nodigen dan de heer Schneider
uit voor een kopje koffie in ons hotel. Dan kunnen we eens prettig
kennismaken.
 
Dan vragen we de heer Schneider of hij intussen iets bedacht heeft om het
kernpunt van het betoog van Slotboom, namelijk dat alle activa van UPC als
onderpand gegeven zijn aan de banken, tegen te spreken.
 

De twee artikelen van Henk Slotboom over UPC, vorige week op deze site
hebben voor nogal wat opschudding gezorgd. UPC maakte Inveztor.net en vooral Slotboom via
de media uit voor allerlei lelijks.
 
Kranten zoals de Wall Street Journal waren hier niet erg van onder de
indruk, maar voor Slotboom was het toch vervelend want toen de koers van UPC
begon te dalen werd hij als de zondebok beschouwd. Waarschijnlijk handig naar de
achterban toe.
 
UPC was eind vorige week en begin deze week de grootste daler op de AEX.
Die eer had het aandeel ook al op jaarbasis: het zakte tot nu toe circa 75%. Het
aandeel daalde dus ook al voordat Slotboom er zijn licht over liet
schijnen.
 
UPC is een onderneming die we niet zouden durven kenschetsen als
risicomijdend en die midden in de investeringsfase zit. Deze laatste term hebben
we gemakshalve maar geleend van hun eigen CFO, de heer Bracken.
 
Het bedrijf heeft nu de wind tegen, omdat de aandelenkoers zo laag staat.
Dat maakt verdere acquisities moeilijker dan voorheen omdat de aandelen niet
meer gebruikt kunnen worden als ruilmiddel. Daarom moet de cash ergens anders
vandaan komen.
 
Van de banken, via leningen, anders treedt er teveel verwatering op. Het is
een lastige tijd voor een aandelenemissie. Dat komt niet door Inveztor.net, dat zou
teveel eer zijn, dat komt door de markt.
 
Ieder bedrijf met een profiel als dat van UPC zit in dezelfde situatie,
alle hefbomen werken op dit moment tegen de verhevenen, dat wil zeggen de
bedrijven die nog niet EBITDA positief zijn, of die, in goed Nederlands, nog wat
meer cash flow zouden kunnen gebruiken.
 
Gelukkig hebben ze bij UPC creatieve oplossingen voor dit soort
problematiek. “Shoot the messenger” heet dat in Amerika.
 
Kort geleden woonden wij nog een presentatie bij van UPC.
 
De strekking van de presentatie was dat alles 100% voor de wind ging. Wij
nemen dat graag aan. Alleen, het lijkt dan net alsof die 10-Q eigenlijk
betrekking heeft op een heel ander bedrijf dan UPC, of haar filiaal UPC
Distribution NV, zoals UPC via haar advocaten stelde. Dat UPC Distribution een
BV is en geen NV toont aan dat het zelfs de advocaten van UPC zo nu en dan
duizelt. Ons ook.
 
De 10-Q van UPC telt 810 pagina’s. Het document is zo glashelder opgesteld
dat Slotboom niet de enige was die er moeite mee had. UPC hield, toen het
gewraakte document door Slotboom was besproken, een conference call om één en
ander wat nog helderder te maken dan het al was.
 
Je zou verwachten dat een bedrijf waar je uren zo niet dagen tijd in moet
steken om ook maar vaagjes te beginnen te begrijpen aan welke risico’s je je
blootstelt wat meer begrip zou tonen ten opzichte van analisten die de zaak op
een rijtje proberen te zetten.
 
UPC niet. UPC heeft geen telefonisch contact gezocht om uitleg te geven.
Die hadden we graag gepubliceerd.
 
Nee, UPC communcieert heel anders. UPC dagvaardt pas wanneer de zaak uit de
hand loopt.
 
Of dat de beste manier van doen is laten we graag ter beoordeling aan onze
lezers over.
 
Maar terug naar de conference call.
 
Wij hebben die conference call beluisterd en wat we daar hoorden bespreken
we in een volgend artikel.

We verkopen vandaag onze positie in Fuel Cell Energy
(FCEL) op $ 52. We kopen het aandeel later wel weer terug, hopelijk voor meer.
Wie weet gaat het New Energy Fund in Nederland onze stukken
kopen.
 
Zoals onze vriend Van Zeijl al aangaf, dit soort fondsen is sexy omdat je
er van alles bij kunt denken. Wij hebben daar geen bezwaar tegen want het hangt
voor een groot deel af van trading in dit soort fondsen. We hadden natuurlijk
veel eerder uit FCEL moeten stappen, maar ook nu maken we nog een aardige winst
en de trend is niet goed. In ons beleggingsfonds verkochten we al eerder, soms
gaat dat juist andersom.
 
We stappen t.z.t wel weer in: de Fuel Cell boom begint pas, maar nu ligt
het aandeel er technisch nog even slecht bij.
 

Wij hadden groot ingeschreven op de KPN convertible en,
afgaande op de werkelijke inschrijving in ons eigen beleggingsfonds, kunnen wij
stellen dat we nul procent toegewezen kregen.
 
Wellicht moeten we in de toekomst toch eens wat positieve stukken over
ABN gaan plaatsen, dan loopt het volgende keer beter. Wij
voegen dus niets aan de Polderportefeuille toe, maar wel het lijntje aandelen
waar Van Dongen op inschreef: particulieren schijnen redelijk bedeeld te zijn,
vandaar.
 
Samenvattend kopen we dus 2000 KPN à 16.30 en nul convertibles.