Wij wijzen er geregeld op hoe moeilijk het is om voorspellingen te doen. We
doen ze dan ook zelden en concentreren ons liever op wat er werkelijk
gebeurt.
 
Soms, gekscherend, doen wij voorspellingen zoals wij die deden voor de
Amerikaanse verkiezingen. Wij voorspelden dat de kandidaat met de Rode Das zou
winnen. Niet iedereen had door, zo bleek uit de brief van een lezer, dat wij
refereerden aan het debat tussen de kandidaten, waarbij beiden een Rode Das
droegen. Ze leken dus sprekend op elkaar. Zelfde pak, zelfde das, zelfde
vervelende verhalen.
 
Met deze herinneringen in het achterhoofd, of, neurologisch wellicht meer
exact, in het voorhoofd, voorspelden wij iets dat, zo veronderstelden wij, wel
uit moest komen. U ziet het resultaat.
 
Inmiddels is de markt ingestort,  vooral de Nasdaq en de verwante
Europese beurzen. Die zijn in een maalstroom van multiple verpulvering terecht
gekomen zoals we die slechts zelden op zo’n schaal zagen. Wie er nog aan
twijfelde dat markten een hekel hebben aan onzekerheid houdt nu zijn domme
mond.
 
Gelukkig waren wij vrijdag op reis en verruilden zonnig Parijs voor
kletsnat Amsterdam. Dat spaart de zenuwen en leidt af van de flikkerende rode
lichtjes op het scherm.
 
Wij verwachten dat de markt nog meer ellende te verwerken krijgt. Dat komt
omdat het technische beeld bijzonder slecht is.
 
Vrijdag testte de markt opnieuw het laagtepunt dat ook in Mei in Oktober
werd gestreeld. Het verschil was dat we toen te maken hadden met intra-day
paniekgolven en nu met een weloverwogen slotkoers op het laagste niveau van de
dag.
 
We verwachten daarom een zeer zwakke opening op maandag, tenzij er iets
onverwachts gebeurt, hetgeen ons niet zou verbazen.
 
Wij vrezen eerder verdergaand gekibbel over wie het nu gaat worden, in Rode
Dassenland. Ongetwijfeld zal dit avontuur, over een dag of tien, een nare droom
lijken, maar de markt ziet dat op dit moment anders. Die gaat uit van een
constitutionele crisis in de VS.
 
Wanneer we naar de fundamenten kijken zien de zwakke resultaten van Dell,
die al eerder aangekondigd waren plus grote ongerustheid in de telecom markt. De
junk bond markt is zo goed als opgedroogd, altijd een slecht teken.
 
Het heeft echter weinig zin om in een situatie als de huidige naar
fundamenten te kijken. De markt houdt daar alleen rekening mee wanneer die
negatief zijn. Zo gaat dat in een bear markt.
 
Het is beter te letten op de psychologie van de markt. Die kan pas
verbeteren wanneer er erg veel slecht nieuws verwerkt is en er erg veel aandelen
zijn verkocht.
 
Voor een herstel hebben we ten eerste een beter klimaat nodig, ten tweede
goede fundamentele berichten en ten derde een hoop cash.
 
Nog even geduld dus. Wie interessante hobbies heeft, of schuldgevoelens
koestert die zich toespitsen op de aandacht, besteed aan de markt ten koste van
het gezin, heeft nu een gouden gelegenheid daar iets aan te doen. Tot zover het
goede nieuws.
 

Inveztor.net zou Inveztor.net niet zijn als wij niet een oplossing hadden voor de huidige
crisis in de VS.
 
Waarom moeilijk doen als het eenvoudig opgelost kan worden ? President
Reagan was een expert in het bedenken van eenvoudige oplossingen. President
Truman ook. Mark Twain eveneens.
 
Met de wijsheden van bovenstaande heren in gedachten stellen wij het
volgende voor.
 
Beide presidentskandidaten geven toe dat het 50/50 is. Iedereen weet dat
al, maar dat geeft niet, dat gaat vaak zo. Iedereen wist dat Vietnam niet te
winnen was, maar het duurde heel lang voor dat werd toegegeven.
 
Iedereen wist dat Richard “I am not a crook” Nixon niet helemaal eerlijk
was, maar toch duurde het lang voordat …enzovoorts.
 
Hetzelfde gold voor de relatie van president Clinton met een stagiaire en
met het coke gebruik van gouverneur Bush zijn we nog bezig.
 
Niets nieuws dus, gewoon toegeven wat iedereen allang door heeft. Dat
spaart tijd en geld.
 
Vervolgens formeren we een regering. Bush wordt president en Gore
vice-president, of andersom. De kandidaten zullen moeite hebben met wie
voorgaat, dus we gooien kruis of munt. Dit wordt gedaan door de voorzitter van
het Hooggerechtshof. Vervolgens wisselen de kandidaten elk jaar van baan.
 
Ze zijn dus elk twee keer president. Dat komt goed uit, want dat willen ze
natuurlijk allebei. De kans dat ze dat zou lukken zou anders gering zijn, want
in 2004 worden ze met huid en haar opgevroten door Hillary, dus hier ligt een
unieke kans.
 
Tegelijkertijd worden de beide politieke partijen omgevormd tot één grote
partij, de zogenaamde “Republicans/Democrats”, in de volksmond genaamd de
“Rats”. De olifant en de ezel, symbolen van beide partijen, worden vervangen
door een knaagdier.
 
De eerste maatregel van de nieuwe regering wordt een eenvoudige doch
doeltreffende hervorming van de verkiezingsprocedure: de kiesmannen worden
afgeschaft. Deze maatregel zal leiden tot grote bijval.
 
Dick Cheney wordt gewoon weer minister van defensie, Joe Lieberman wordt
minister van binnenlandse zaken. Het aantal ministeries wordt verdubbeld om de
diverse verkiezingsbeloften te kunnen nakomen. Het aantal ambtenaren wordt
echter niet uitgebreid, zodat er niet gevreesd hoeft te worden voor al te veel
problemen door nieuwe wetgeving.
 
Deze regering krijgt natuurlijk niets gedaan, nadat de eerste maatregel
genomen is. Dit nieuws wordt snel duidelijk voor de beurs, die altijd
vooruitloopt en een ongekende hausse is het gevolg.
 
Zo is iedereen tevreden met de regering Gore/Bush, of wordt het Bush/Gore ?
Ook daar hebben wij een oplossing voor: wij spreken voortaan over de regering
Bore.
 

De reden waarom de tech zo onderuit gaat, zo hebben wij vernomen, is dat na
al die heisa rond computers blijkt dat een goede optelsom toch nog problemen met
zich meebrengt.
 
Beleggers verkopen dus en masse de Vier Ruiters, überglamours zoals
Juniper en NetApp, zoals Network Appliance in
de volksmond heet, terwijl EMC en Sun nog
relatief goed- maar daar is dan ook alles mee gezegd – blijven staan.
Bovengenoemde aandelen sieren onze Modelportefeuille.
 
Tech is dreck.
 
Wat moet je doen als je op de wc zit en het dak van het huis stort in?
Rustig blijven zitten en zeker niet, met de broek op de enkels, door de
huiskamer gaan rennen.
 
Ten eerste rent dat niet lekker en het staat ook niet elegant, ten tweede
kunt u dan des te gemakkelijker geraakt worden door vallend puin.
 
Er is veel vallend puin sinds gisteren. Het mooie plaatje van herstel op de
Nasdaq is stuk. Erger nog, de Nasdaq is nu de zwakste index en wij worden
wederom bestookt met zeer pessimistische extrapolaties richting 2200. Het
vervelende is dat dat ook best kan gebeuren.
 
Op dagen zoals vandaag houden wij ons rustig. Er zijn weer allerlei
krachten aan het werk.
 
De beste hersens uit de financiële wereld, onlangs bijeen in Lyford Cay,
Bermuda, willen allemaal uit tech en in value. Wij geven toe, vandaag willen wij
dat ook. Wij willen ook liever uit Parijs en naar een thalassotherapie aan de
kust, wat rijmt met rust.
 
Er gebeuren interessante dingen onder het oppervlak van de markt. De high
yield markt is kapot. In veel junkobligaties is geen markt meer. Wij proberen al
een week een overigens smetteloze tinnefbond te verkopen, we hebben nog steeds
geen bod, zelfs niet onder de prijs die wij denken dat dit papier waard is en
die tot voor kort ruimschoots werd betaald.
 
Is dit telco-tinnef ? Nee, een offshore bedrijf. Ook daar dus. Dat neemt
niet weg dat de reden waarom deze markt de telefoon niet meer opneemt, ligt in
de telco-tinnef.
 
Voordat we weer mails krijgen van mensen die vinden dat wij hoogdravende
taal gebruiken of erger nog, er geen rekening mee houden dat niet iedereen
Grieks gedaan heeft, telco-tinnef zijn al die junk bonds van
Versatel, Viatel, Winstar,
Global Crossing en de dozijnen CLEC’s (competitive local
exchange carriers) die te weinig verdienen, vreest men, om hun coupons straks te
kunnen betalen.
 
Het is altijd een slecht teken als de high yield markt opdroogt. De beste
manier om daarvan te profiteren is door junk te kopen die relatief ongevaarlijk
is maar die toch naar beneden gesleurd is.
 
Het probleem (we zeggen het er maar bij voordat lezers weer een extra
hypotheek op hun doorzonnertje gaan nemen om ons later de schuld te geven) is
dat als er een recessietje komt, het natuurlijk vervelend is als u met een groot
stuk junk zit. Iedereen stelt deze smakelijke aankopen dus uit, vandaar dat die
markt is opgedroogd.
 
Er zijn dus koopjes, maar niemand durft.
 
Opkomende markten (u weet wel, die markten die de hele tijd lijken te
zakken maar zo nu en dan weer opkomen, vandaar de naam)? Niemand wil er nog iets
mee te maken hebben. Weg ermee.
 
Toch zijn daar leuke dingen te doen voor value-beleggers. Neem nou die oude
vrienden van ons, Asia Pulp & Paper, die in Indonesië
zitten. Het aandeel doet nauwelijks meer dan een dollar. Dat is een procent of
tien van de boekwaarde.
 
Goed, ze hebben problemen, de prijstrend zit tegen en Indonesië is één
groot bord bami, zo’n wanorde is het daar. Dit soort aandelen is spotgoedkoop,
niemand wil ze.
 
Onze aandelen zijn poepduur. Het probleem is dat die nu ook niet echt
populair zijn.
 

Zoals wij gisteren probeerden aan te geven in “Cisco
en de spaghettisaus” zijn niet alleen de resultaten van Cisco belangrijk
(als ze goed zijn draait de wereld gewoon door) maar vooral de uitleg die
gegeven wordt door de vele Cisco-watchers. Dat zijn er veel: ettelijke miljoenen
van hen togen vandaag naar de stembus om een Rode Das te kiezen.
 
Voor ons was de voornaamste conclusie de ongelofelijke optater die de
semi’s vandaag weer kregen, vooral het betere werk, de communicatie-semi’s die
in Cisco-routers en andere communicatieapparaten worden gebruikt.
 
Routers zijn de oorspronkelijke business van Cisco, maar daar hebben ze nu
zoveel mogelijk andere apparaten omheen gebouwd, door overnames. In die
apparaten worden veel chips gebruikt, van Altera,
Xilinx, Broadcom en, wij hadden er nog maar
één, PMC Sierra. Die kreeg vandaag ook een dreun.
 
Verder zitten we allang niet meer in die veelgeplaagde sector. Cisco meldde
namelijk dat ze grote voorraden hebben liggen. Begrijpt u ons niet verkeerd, de
Cisco-resultaten waren uitstekend, maar bij al die voorraden horen de
bovengenoemde chips en die jongens krijgen nu een erg moeilijk kwartaal of twee.

 
Bij de hoge waarderingen, we denken vooral aan Broadcom en PMCS, krijg je
dan natuurlijk een harde tik. Wegblijven uit die sector voorlopig. PMCS hadden
we al eerder weg moeten doen, dus dat doen we vanavond aan het slot.

Vanavond na beurs komen de Cisco cijfers. Vier keer per
jaar is het erop of eronder voor Nasdaq. Dat is wanneer Cisco met cijfers komt.
Net zoals vroeger met IBM, maar dan veel en veel heviger.
 
Wij verwachten goede cijfers.
 
Niet omdat we die al gezien hebben, wij weten niet meer dan u, maar de
kleine rally in Cisco, na de door analist Tim Luke van Lehman geïnduceerde tik
naar de $45 geeft vertrouwen. Bovendien is er nog een statistisch element. Als
wij een optimistisch beeld schetsen van de Cisco cijfers is dat niet schokkend
maar waarschijnlijk juist.
 
Cisco slaagt er immers telkens in om die cijfers er goed uit te laten zien,
meer nog, met goede cijfers voor de dag te komen. Over de nuance tussen die twee
zullen we het zo meteen hebben.
 
Indien we met een, uiteraard geheel uit de lucht gegrepen, voorspelling
zouden komen dat Cisco teleur gaat stellen wacht ons een zeer korte periode van
strikt lokale faam. Daar schieten we niet veel mee op, want het blijft een slag
in de lucht.
 
Het leuke is dat het ook een slag in de lucht blijft als je de cijfers al
kent. Veel hangt namelijk af van de exegese, pardon, uitleg, van deze cijfers
(wij corrigeren hier snel ons taalgebruik, laatst klaagde iemand al dat we ten
onrechte een schaatser, de heer Ad Nauseam, in ons betoog hadden betrokken,
samen met de barokke rockband Persona Non Grata: barbaren aan het hek, ze staan
er echt, maar wij dwalen af).
 
Het probleem met Cisco is dus niet meer de cijfers maar de exegese (dat is
uitleg van bijbelteksten, in kerkelijke kringen een gangbaar begrip, voor mensen
die de hele week toeleven naar die twee avondjes trippen of zuipen natuurlijk
wat minder, geeft niet, horen er ook bij, maar kijk, daar dwalen wij weer
af).
 
Waar exegese is moeten gelovigen zijn, en, met excuses aan onze partner
Frans Gunnink, we hebben ze gevonden. Het gaat hier om de Cisco-gelovigen. De
mensen voor wie het jaar vier ceremonies kent, voorgezeten door John Chambers.
Nadat Chambers gesproken heeft kan de exegese beginnen.
 
Doen ze aan vendor financing (dat moet dus niet, die vendors kunnen
failliet gaan), leveren ze aan telco’s (dat moet ook niet, maar als ze het niet
doen is het ook niet goed, zie het vorige kwartaal) en hoeveel is hun
marktaandeel geslonken en is dat nog redelijk te noemen als je naar de groei van
de markt kijkt (hier gaat het natuurlijk om hoeveel Juniper, met hun betere
routers, aan marktaandeel heeft kunnen afsnoepen). Dat is nogal wat.
 
Gelukkig komen de cijfers na beurs.
 
U kunt dus gerust in Cisco beleggen en er verder niets van afweten behalve
dat ze daar piefjes maken, en dan nog, waarom geen spaghettisaus?
 
Want voordat de beurs weer opent hebben we de exegese gehad en weet u wat u
moet denken. Dat hebben anderen dan voor u gedaan, net zoals bij spaghettisaus,
tenzij u zelf kookt.
 

Michael Kraland is op dit moment op vakantie in aangenamer oorden dan
Parijs, waar hij normaal verblijft. De moderne communicatiemiddelen zorgen er
echter voor dat vakantie nooit echt vakantie is. Terwijl hij dobbert op een
bootje (M.S. Shnock) in het Canal du Midi in Languedoc, werd hij gebeld: nieuws
over Wiggins, een favoriet aandeel van Kraland en prominent
aanwezig in de modelportefeuille.
 
Graag melden wij u de feiten, zoals die via de krakende telefoonlijn tot
ons kwamen.
 
Afgelopen maandag verscheen er een bijzonder positief artikel over Wiggins
in The Evening Standard. Het bedrijf heeft net het plan voor een nieuwe Londense
paardenrenbaan onthuld, een project waar 40 mln pond in geïnvesteerd zal worden.
De nieuwe baan heeft steun van de Britse Paardenrace Associatie en zou de eerste
nieuwe renbaan in Londen zijn in meer dan zeventig jaar. Enkele plaatselijke
inwoners zijn niet zo enthousiast, maar de verwachting is dat geen grote
problemen oplevert voor het plan.
 
Enkele andere punten die het aandeel Wiggins inmiddels met 10% hebben
opgestuwd:Binnenkort verschijnt de directie in het Britse programma Show me
the Money, een soort Harry Mens-show, maar dan op zijn Brits.
 
Verder verschijnt binnenkort de lijst waarin Forbes de driehonderd beste
groeiaandelen op een rijtje zet. Ook daarin komt Wiggins voor.
 
Genoeg reden voor Kraland om even te bellen en te verzoeken dit de
portefeuillevolgers even mee te delen.
 
Eerdere artikelen over Wiggins:
Wonderful,
wonderful Wiggins
Wonderful
Wiggins en Big Bad Tobacco
Wiggins

De brief die Buhrmann gisteren bij Ahrend
liet bezorgen kwam irritant over, zo bleek uit de reactie van Ahrend topman Hans
Koenders. Koenders heeft, jaren geleden, een aanval van Buhrmann afgeslagen. Dat
was een goede zaak, want sindsdien wist Koenders Ahrend te moderniseren, de
beurskoers steeg met sprongen en zo begon een nieuw leven voor het
bedrijf.
 
Het is triest voor Koenders dat de expansiefase van Ahrend in Duitsland
moeilijk verloopt. De beurs heeft, sinds 1998 geen geduld meer met small caps en
nog minder met small caps die stagneren. Vandaar dat Ahrend fuseerde met
concurrent Samas, die zich, voor Ahrend, al vertilde aan de
Duitse markt.
 
Buhrmann biedt de Ahrend aandeelhouder meer: het bod van 18 euro houdt een
keurige premie in en het aandeel Ahrend steeg dan ook direct met een
spectaculair grote omzet naar 15,75 euro.
 
Beleggers verwachten dus iets. Wie zijn die beleggers?
 
Een blik op het jaarverslag leert ons dat het hier om value investors gaat.
Wij zien hier HAL, uiteraard small cap specialist Kempen, een Egeria
BV die wij niet kunnen thuisbrengen en SocGen. De
laatste is ongetwijfeld het fonds dat beheerd wordt door de bekende Franse value
belegger Jean-Marie Eveillard, die voor Société Générale vanuit New York
opereert.
 
Voor hun komt zo’n bod waarschijnlijk als geroepen.
 
Voor Ahrend is dat minder prettig.
 
Niet alleen Hans Koenders heeft een onprettige herinnering aan Buhrmann,
zijn tweede man Frits van Westen komt bij dat bedrijf vandaan en werd, zo horen
wij in Amsterdam, daar gepasseerd voor de CFO-post.
 
Staan ons nog meer verrassingen te wachten? Een witte ridder op een paard
misschien, in de gedaante van het Franse Guilbert, waar Ahrend
relaties mee heeft, of met Lyreco, een niet-genoteerde collega van Guilbert
?
 
Wie weet kan er dan nog een onsje bovenop: een verhoging van het bod met
10% brengt ons op het ronde bedrag van 20 euro, een mooi koersdoel voor Ahrend
en een keurige beloning voor de geduldige aandeelhouders.
 
Ahrend is nu misschien razend, maar met een prijs van 20 euro is het de
beurt aan de aandeelhouders om razend enthousiast te worden.
 

Wij kunnen er niet omheen, één van onze favoriete uitdrukkingen is het half
Engelse half Yiddische “Tech is dreck”. Weer een excuus om het te publiceren.
Het wordt tijd voor een behandeling, wie kent een goede therapeut?
 
Deze uitdrukking, zo glanzend in haar eenvoud, zo prachtig in haar
directheid, kan nu vervangen worden door “Tech is back”, een druilerige rijmpje,
politiek correct, zeker, duidelijk ook, maar triest.
 
De markt echter juicht, Nasdaq slacht vanavond de beren.
 
De structuur van de rally is eenvoudig en ook zoals we eerder voorspelden:
de laatst omgevallen reuzen krabbelen het eerst op. Cisco pakt
er tien procent bij: gisteren nog even $45, nu $52.
 
De Ciena’s, JDS Uniphases en andere
optische bedriegers stijgen ook allemaal 10% of meer. De schattebouten van
dataopslag ? Keihard de hoogte in. Idem voor internetaandelen.
 
Onze koers blijft een eindejaarsrally. Is dit hem ? Niet zeker, maar
gisteren was een vervelende dag en u weet: “it’s always darkest before
dawn”.
 
p.s. Onze andere favoriete uitdrukking is “Big swinging dick”. Kan nog net.
Maar gisteren werd voor de tweede keer ons stuk over “Les Monologues du Vagin”
alias “The Vagina Monologues” geweigerd, hoewel wij het prachtig bij een
KMP-markt vonden passen.
 
Wij passen ons aan.
 
Maar wanneer de jongens van Quote hun zin krijgen en we een bundeltje van
mijn slechtste stukken gaan uitgeven komen die twee V stukken erin, dan maar
zonder de zegen van deze prachtige site.
 

Sinds april-mei van dit jaar en sinds okober 1998 hoorden wij de opzwepende
beat van Martha & the Vandella’s niet zo duidelijk als gisteren (zie ook:
Nowhere to hide).
 
Alle sectoren in de technologie zijn nu kapot.
 
De laatste twee kanjers waren optical en dataopslag. Over optical is genoeg
gesproken.
 
Althans, dat dachten we.
 
Gisteren zakte Ciena (CIEN, modelportefeuille,
$91) met 13%. Corning zakte 6.6%, Emulex zakte
15.5%.
 
Voordat de markt draait moet ons de lust vergaan “Dat is goed” neer te
pennen.
 
Dat punt is nu bereikt.
 
Dat is goed.

Gisteren overleed na een kort lijden, de data opslag sector. De sector was
ons lief en verkeerde in uitstekende gezondheid. Network
Appliance, EMC, Veritas, de Beluga’s
van de industrie, werden fijngestampt tot sandwichspread met vissmaak.
 
NTAP verloor bijna 14%.
 
De Vier Ruiters zagen eruit of ze net bezig waren de Berezina over te
steken: Cisco was afgemaakt door Lehman,
Oracle zakte 7.5%, EMC 5% en alleen Sun bood
weerstand.
 
Nu is dus het punt bereikt waarop we met recht kunnen zeggen dat de markt
kapot is.
 
Nog één week tot de Grote Rode Dassenkeuze (zie ook: Dow 36.000 en de
Rode Dassenbende), dan zien we verder.