Mijn bijdrage aan het nieuwe nummer van De Kapitalist, de sympathieke nieuwsbrief die zoveel bijdraagt tot uw materiële aaibaarheidsfactor, is ingeleverd. Vandaag produceren we.
Vanmiddag beginnen de paniekmailtjes binnen te komen van degenen die denken dat ze de boot missen en vanaf morgen gaat Daniël Visser, onze marketingman, hard aan het werk. Hij legt dan met beleefd geduld de ene na de andere klagende abonnee uit dat hij even zijn spamfilter moet aanpassen.
Een dag later keert de vrede weer.
Wie weet bent u van plan ook abonnee te worden. Als u de daad bij het woord voegt en meteen betaalt hebt u kans op een korting van € 25. Nou ja, korting, ik heb al een maand of elf een prachtig cadeau van onze nationale trots, de KLM, in mijn koffertje zitten. Het is een tegoedbon van € 25.
Die geef ik weg. Het ding is geldig tot Augustus dus dat is handig, met de vakantie voor de deur.
Nu zult u zich afvragen waarom ik dat ding weggeef en, sterker nog, hoe ik er aan gekomen ben.
Daarvoor gaan we een jaar terug. Op weg naar RockWell raakte KLM een deel van mijn bagage kwijt. Althans, de meneer van KLM zei dat zij dat niet waren, dat was Air France. “??”, vroeg ik beleefd maar toch gehaast, want inmiddels ging mijn vlucht naar Denver weg.”Zijn jullie niet gefuseerd en stond daar niet iets over in de krant ?”.
Eén ding werd mij snel duidelijk: met die onafhankelijke identiteit van KLM is het nog steeds goed gesteld. En de afhandeling van zo’n bagagemisser is nog steeds één lange, procedure-gerichte, doffe ellende.
Ik zal er niet over uitwijden, anders zijn we drie columns verder.
Bij terugkomst in Parijs deed ik, je weet maar nooit aangifte bij Air France.
Wat een verademing.
Bij de bagageclaims op Charles de Gaulle werd ik bijzonder hoffelijk te woord gestaan door een BCBG jongedame. BCBG staat voor bon chic, bon genre.
Zij introduceerde me al snel bij haar supérieur hiérarchique.
Dat was een mevrouw die, samen met haar jongere collega, het hele trieste KLM afschuif-avontuur deed vergeten. Wat een klasse. Mevrouw was al een jaar of vijfentwintig cliënte bij Cartier. Haar man, of haar minnaars, of alle acht, hadden haar alle succesnummers cadeau gegeven. De ringetjes, de Musts, het Tank américaine horloge, de kettingen, de armbandjes, de oorbellen, toute la panoplie.
Dat was pas service en hoewel ik net uit Wyoming terug kwam gevlogen en nog steeds geen bagage had, genoot ik.
Ik was terug in mijn vertrouwde Franse omgeving van Hermès zakagenda’s, Vuitton portemonneetjes en Rallye avondjes voor de kinderen.
“Ach, die arme mensen van KLM”. zuchtte Madame, toen ik haar van mijn mésaventures had verteld. “U dient gewoon een schadeclaim in en wij lossen het voor u op.”
“Bon courage Monsieur”, zei ze en keek me mondain aan.
Kort tijd hierna ontving ik een mechanisch briefje van KLM met excuses over het geleden leed en een bon voor € 25. En met de vraag wat ik hiervan vond.
“Beneden alle peil”, schreef ik er met de hand bij, want dit antwoord was niet voorzien.
Want wat moet je met zo’n bon ?
Die kan je alleen gebruiken als je aan een balie boekt in plaats van via internet.
Dan kost het boeken al snel een euro of 50 meer.
U mag mijn bon dus hebben. En omdat u niets aan mijn bon hebt, ook als u hem mag hebben, bieden we de eerste tien nieuwe abonnees die op dit KLM verhaal reageren gewoon € 25 korting aan op hun abonnement.
In de hoop dat Spinetta haast maakt met een volledige fusie.
Long RockWell
Michael Kraland 