Willem Burgers staat in Nederland bekend als de ongekroonde koning van de small caps. Orange Fund is in feite de markt voor deze fondsen, waardoor Burgers de centrale speler is. Hij staat bekend als een ter zake kundig en integere belegger. Deze zaak veroorzaakt veel opzien in de financiële wereld.
Het gaat hier niet om een corruptieschandaal. Wat hier speelt, past in het beeld dat het Openbaar Ministerie de financiële sector wil overtuigen dat er links en rechts, bewust of onbewust overtredingen worden begaan en dat alles vervolgd kan worden.
De grote, frontale aanval op een aantal partijen die ervan verdacht werden geregeld als ingewijden op te treden, of cliënten om te kopen, of op andere wijze voordeel te genieten van de privileges van de beurshandel, is mislukt.
Voorkennis?
Nu is de aanval ingezet op bekende namen in het vak met een goede reputatie. Mensen zoals Jan Voûte en Willem Burgers. Voûte is een succesvolle vermogensbeheerder, die de transactie van zijn leven deed door de holdings van Koninklijke Olie van de beurs te halen. Hij wordt ervan beticht in die holdings gehandeld te hebben.
Wat eerst een zuiver administratief onderzoek leek, werd voorpaginanieuws na een grootscheepse inval en drie dagen preventieve hechtenis voor Voûte zelf. Wij hebben het OM gebeld en konden vanochtend nog geen commentaar krijgen ten tijde van publicatie van deze column. De affaire Burgers past in het beeld dat het OM van tactiek is veranderd. We zitten in een periode van overgang wat regelgeving en naleving betreft.
Misschien hebben Voûte en Burgers iets gedaan dat niet mocht en de rechter zal daarover oordelen. In de Landis -affaire geeft Kempen toe dat Burgers de wet overtrad. Dat mag niet. Iedereen die in het vak zit, weet heel goed dat er veel ergere dingen gebeurd zijn en nog plaatsvinden, dan dat waar Voûte en Burgers nu van beticht worden.
Laten we een voorbeeld nemen. De Ring!Rosa-affaire, zoals die overkomt, bestaat uit het volgende. Ring!Rosa verkeert in moeilijkheden en dat is algemeen bekend. Een aantal dagen later heeft Burgers een one-on-one gesprek met de directie. Hij verkoopt vervolgens voor 60.000 euro aan aandelen voor zijn fonds. Weer een aantal dagen later komt het bedrijf met meer slecht nieuws en zakt de koers.
Is dit voorkennis?
One-on-one
Als dit inderdaad de feiten zijn, is naar onze mening iedere fondsbeheerder die een beetje zijn salaris waard is rijp voor een nadere kennismaking met justitie. Het is in Europa een normale zaak dat bedrijven zich presenteren aan beleggers. Wanneer bedrijven zich aan institutionele beleggers presenteren, kunnen ze dat op drie manieren doen.
Ten eerste kunnen ze een communiqué uitgeven, al dan niet vergezeld van een persconferentie. Particulieren kunnen ook de hand leggen op dit materiaal. Ten tweede kunnen ze een lunchpresentatie organiseren, of aan een door een broker georganiseerde serie presentaties meedoen. Dan spreken ze voor meerdere beleggers tegelijk. Privé beleggers zijn hierbij niet aanwezig, de pers meestal ook niet.
Vaak is het zo dat wanneer een bedrijf iets te vertellen heeft er een serie presentaties wordt georganiseerd, waarbij voor de meest geïnteresseerde partijen ook nog one-on-ones worden toegevoegd. Dat zijn individuele gesprekken, meestal op het kantoor van de fondsbeheerder, waar de directie haar verhaal komt vertellen.
Wij hebben veel van die gesprekken meegemaakt. Omdat er verder geen aanwezigen zijn, hoor je wel eens wat en krijg je een betere indruk van de mensen waar je mee spreekt. Dat kan nuttig zijn. De directie kan er ook van profiteren door je, als belegger, wat beter te manipuleren. Na zo’n gesprek kan een beheerder vier dingen doen. Hij kan het aandeel houden, verkopen, kopen of bijkopen.
Ieder van deze vier handelingen is een vorm van actie. Iedere beheerder onderneemt één van deze vormen van actie na een one-on-one.
Allemaal schuldig
Tegen iedere Nederlandse beheerder moet dus snel een gerechtelijk onderzoek gestart worden. Anders krijgen we immers de indruk dat hier geprobeerd wordt om voorbeelden te stellen en dat bepaalde figuren opgeofferd worden om het gebrek aan succes bij vervolging van de echte specialisten in voorkennis te doen vergeten. De vraag rijst dan of de maatschappij hiermee gediend is.
De tweede vraag die rijst is of de buitenlandse beheerders die, terwijl u deze column leest, one-on-ones hebben met Nederlandse bedrijven in London, Frankfurt, New York of Zürich ook niet aangepakt moeten worden. In de VS is daar overigens iets aan gedaan middels Reg FD, een regel waarmee getracht wordt communicatie naar institutionelen en particulieren op hetzelfde niveau te brengen.
Wij denken dat Reg FD een mislukking is, omdat hierdoor alleen maar minder informatie naar buiten komt en nog meer binnenskamers en vertrouwelijk blijft. Rest de vraag hoe de media en publieke opinie met zulke zaken omgaan. Wij hebben met stijgende verbazing en vervolgens met een vervelende smaak in de mond kennis genomen van de manier waarop goed bekend staande mensen tegenwoordig in de media worden gelyncht.
Inderdaad, zonder dat er ook maar iemand publiekelijk zijn stem verheft om eens een andere visie kenbaar te maken. Daar staat tegenover dat media die wel de moed hebben om echte boeven aan de kaak te stellen, niet kunnen rekenen op enige vorm van bijval. Dat lijkt ons een typisch Nederlands verschijnsel, in de Amerikaanse, Engelse of Franse pers gaat dat heel anders toe.
Het nieuws van vandaag is een goede aanleiding om daar in een volgende column eens wat meer aandacht aan te besteden.
Michael Kraland 