Volgende week gaan we weer eens naar Londen en het leuke van de beurs is
dat het een beetje op London lijkt. Druk, niet echt mooi en een ongeluk komt
altijd uit een hoek die je niet verwacht hoewel je dat toch zou moeten weten
want ze rijden daar aan de verkeerde kant van de weg.
 
Kijk eens aan. De financiële sector lag er zo mooi bij. Heerlijk
herstellend van de lage waarderingen van de vorige crisis, vrolijk voortgestuwd
door overnamegeruchten of zich lekker koesterend in het zonnetje van vette fusie
& overname honoraria.
 
Dat is verleden tijd.
 
Het ongeluk komt uit een hoek die niemand voorspelde. Zoals gewoonlijk
houdt ik me aanbevolen voor vernietigende kritiek. Er moet iemand geweest zijn
die dit heeft voorspeld, laat de emails komen. Maar één ding kan ik u
verzekeren: ik zag het niet zo gebeuren en u waarschijnlijk ook niet.
 
Dalende dotcoms ? Geen probleem, de meeste van die bedrijven gaan naar
$2.
 
Etailers ? Weinigen zullen het halen.
 
Chips ? Rijmt alleen nog met dips.
 
E-enablers ? Disabled.
 
Maar de telco’s, de phones? Dat de prijzen te hoog waren, wisten we maar
dat het gedonder via hun obligaties zou beginnen dat wisten we niet.
 
De schade begint op te lopen. De grote jongens worden geraakt, maar die
zullen het overleven. De kleinere jongens krijgen straks zulke harde tikken dat
er een vertrouwenscrisis kan ontstaan en dan vallen er slachtoffers.
 
Ons idee dat we al een aantal keren naar buiten hebben gebracht, is dat
dit, hoe paradoxaal ook, goed is voor de markt. Die moet door deze pijnfase
heen. Er moet, wij schreven het eerder, gepiept worden.
 
Vandaag begonnen we het voor het eerst te horen. Op onze Bloomberg wordt
gepiept. Een aantal van onze institutionele cliënten piept.Particulieren, die in
september vol moed slechts gewapend met een hefboom in de markt stapten piepen.
Op de forums horen wij ook een pieptoon en er wordt gediscussieerd over een
crash.
 
Laten we eerst eens kijken hoe het met die ellende rond de foons gaat en
wat voor slachtoffers daar vallen