Waarom sushi beter smaakt aan de bar

De hierna volgende column verschijnt op 925.nl, de website over alles wat telt van negen tot vijf.

Waarom sushi beter smaakt aan de bar, de toekomst van Japan, Guitar Hero en weer wat Kleptoon.

Mijn eerste kennismaking met een sushi meester was met Abe San, in Parijs. Hij heeft een paar restaurants daar maar de echte attractie is zijn kunst met het mes.
Helaas snijdt hij niet vaak meer zelf.
Okonomi, waarbij de sushi meester zelf uitkiest wat hij je voorzet, was een showcase voor zijn talent. Op een dag maakte hij een klein slaatje klaar. Zijn mes toverde de slablaadjes om tot iets magisch anders. Abe San’s toro drapeerde hij over zijn sushi. Zijn koks gebruikten dezelfde vis en dezelfde rijst maar hun resultaat is heel gewoon. Zo leerde ik hoe uniek het vakmanschap van een Japanse kok kan zijn. Samoerais in vis.
Je kunt die sushi alleen aan de bar eten. Je wilt niet het risico lopen dat ze de gang door de zaal niet overleven.
Efemere ervaringen, de andere, unieke kant van Japan.

Japan heeft een nieuwe regeringspartij. Laten we dit niet onderschatten. Voor beleggers lijkt het beeld me een stuk eenvoudiger dan voor politieke waarnemers.
De reden hiervoor is dat de Democratische Partij, de Minshuto, een enorm belangrijk punt op de agenda heeft staan en dat is de modernisering van het Japanse systeem. Dat betekent de ontmanteling van de bureaucratie. Karel van Wolferen is een Nederlandse schrijver die als een van de grootste Japankenners geldt. Hij schreef hier een mooi stuk over dat goed duidelijk maakt wat hier moet gebeuren en wat de kansen zijn.
Voor beleggers lijkt de keus eenvoudig. De Minshuto zal, lijkt me, kiezen voor stimulatie van de interne vraag. Dat betekent een verschuiving van het accent van de grote export gerichte conglomeraten naar de kleinere bedrijven die de interne markt bedienen. De grote Japanse bedrijven zijn een stuk duurder dan de Japanse small-en midcaps. Ze zijn ook een belangrijk deel van het establishment. Het doel van de Democraten is juist om dat establishment aan te pakken. Denk dus in termen van short Nikkei en long een goed stockpickers fonds in kleinere namen. Of een Japans hedge fund. Het hoeft niet door Japanners gerund te worden, buitenlanders hebben vaak een wat meer verfrissende blik op Japan. Ze hebben ook meer oog op wat er fout gaat en waarom. Kijk maar naar Van Wolferen.
Hetzelfde geldt voor de financiële sector. Het hoeft geen Made in Japan te zijn en financiële sushi sterft niet na een minuut.

Vorige maand hadden we het hier over Vivendi. Het leek ons een goed idee om dat aandeel te kopen, steady as she goes. Een schildpad en haas verhaal, vrij naar La Fontaine, want Vivendi was dit jaar nog niet van de plaats gekomen maar serveert wel een eenvoudig doch voedzaam dividend van 7%. Paid to wait en het lange achterblijven hebben we niet meegemaakt want toen zaten we er niet in. Ik heb toen zelf ook wat Vivendi aangeschaft. Vivendi is een Frans mediaconglomeraat. Ze doen in betaaltelevisie met Canal Plus, in mobiele telefoons met de Franse tak van Vodafone en Marrokaanse telecom maar vooral hun recentste business, gaming, loopt goed. Zo kon het komen dat Vivendi vandaag met resultaten kwam die de consensus flink overtroffen. Ik heb het verhaal vanochtend al beschreven op mijn website.
Zo kon het ook komen dat de markt zakte en Vivendi steeg. Een analist van Deutsche Bank, een Duitse bank, gooide er een downkreet overheen waardoor het aandeel een nieuwe high neer kon zetten en toen wat wegzakte maar nog steeds netjes boven de € 20 euro bleef.
Wat nu? Dit is niet een aandeel waar u rijk mee gaat worden denk ik maar wel een leuk 7% dividend verhaal en niet al te veel downside.
De gaming business gaat erg goed. Denk aan Warcraft en aan Guitar Hero.
Guitar Hero? Daar gaan we weer. Tijd voor een opdeet.
U kunt nu overigens ophouden met lezen hoor, dit is een bonustrack.

Sinds ik de autobio van Kleptoon las ben ik opnieuw en anders naar een aantal van zijn nummers gaan luisteren. Ik vond er de laatste dertig jaar weinig meer aan, maar dat neem ik nu terug. Er zit genoeg materiaal in dat boek voor een dozijn leuke columns. Althans, voor bejaarde Guitar Hero fans.
Zoals over zijn avontuur met Carla de Bruin en hoe hij haar kwijtraakte aan die enge Mik Jager. Van de Stenen.
U ligt nu snel een ronde voor op Piepelwatchers in Parijs.
Gek dat die Fransen die elke lettergreep van mevrouw De Bruin serieus nemen niet uit dit boek citeren. Misschien omdat haar achternaam niet in het register staat. Nog interessanter dan de sex-, drugs-, alcohol- en andere ontwenningsverhalen zijn de herinneringen aan andere musici en hoe die muziek tot stand kwam. Je gaat meteen anders luisteren.

Op 27 december vorig jaar overleed Delaney Bramlett.
Bramlett speelde gitaar in de huisband van het muziekprogramma Shindig, de Shindogs, midden jaren ’60. Is dat niet Leon Russell, achter de piano?

Kleptoon schrijft dat alles dat hij van zingen weet van Bramlett leerde.
Bramlett had een band met zijn vrouw, Bonnie, onder de naam Delaney & Bonnie & Friends, want die band wisselde nogal. Leon Russell nam iedereen mee op de Mad Dogs & Englishmen tournee van Joe Cocker en Kleptoon ging met Delaney & Bonnie op toernee. Delaney & Bonnie hadden nooit echt massaal succes, wel vaak echtelijke ruzie, maar hun concerten waren legendarisch.
Kleptoon leerde ze kennen toen hij rondtoerde met supergroep Blind Faith. Hij was zenuwachtig wanneer hij na Delaney & Bonnie op moest "because they were miles better than us."
Klik hier voor een versie van Robert Johnson’s Elijah . Van links naar rechts Kleptoon, Delaney & Bonnie, Bobby Whitlock en Dave Mason.
Of hier voor een opname uit 1970, crummy zwart/wit, morsige sound, maar wel een idee van wat het was. Met George Harrison.

Hun laatste en beste plaat was On Tour, With Eric Clapton.
Ik moet die muziek altijd zachter zetten van mijn omgeving.
Beter dus die te bewaren voor lange ritten, alleen in de auto.
George Harrison en Dave Mason speelden ook mee. Dit was een all star band, zowel de koper- als de ritme sectie. En back-up zangeres Rita Coolidge. En soms Duane Allman.
Pianist en zanger Bobby Whitlock, bassist Carl Radle en drummer Jim Gordon gingen met Kleptoon verder als Derek en de Dominoes en maakten Layla , Kleptoon’s magnum opus. Die piano, aan het eind van Layla, weet u waar die vandaan komt? Dat was was een stukje van Jim Gordon, gewoon eraan gebreid. Voor het effect. Prachtig.

En in het begin had Layla helemaal geen succes.
Dat kwam pas na de Derek is Eric buttons en nog later, na Unplugged.
Toen werd het een wereldhit.

Michael Kraland

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: long Vivendi op het moment van publiceren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: