Het begint nu een beetje te komen, er wordt gepiept, er begint wat bloed te
vloeien. Goed, het zijn nog kleine spatjes maar een beetje ellende is beter dan
helemaal niets.
 
Zoals trouwe lezers weten, gaan wij er van uit dat we vanaf de tweede helft
van deze maand een rally verwachten. Ter verduidelijking, wij verwachten een
koersstijging op de beurs, geen stormloop naar de uitgang.
 
Op het moment van schrijven, dinsdagavond half negen, zakt de Nasdaq weer
eens een puntje of 100, richting 3250. Dat is, voor sommige analisten, een
belangrijk steunpunt. Wij denken dat we daar vandaag of morgen doorheen
daveren.
 
Je krijgt dan nog meer gepiep. Dat is uitstekend. Vanwege de combinatie van
onze beurswerkzaamheden, ons gewicht en onze activiteiten bij Inveztor.net gaan wij nog
maar zelden naar diners in de stad, zoals men dat in Parijs noemt.
 
Maar wanneer we toch gaan merken we het meteen. Wanneer we enthousiaste
vragen krijgen over tips en voorgesteld worden als iemand die deze of gene rijk
zal maken, moet je aan verkopen denken. Wanneer mevrouw K. vragen krijgt over
het niveau en de diploma’s van onze cardioloog, is het tijd voor kopen.
 
Die tijd komt eraan. Onze favoriete factoren zullen dan tech, energie en
gezondheidszorg zijn. Ook wat financials, vooral verzekeraars.
 
Maar eerst moet er nog bloed vloeien en gepiept worden. Mensen moeten tech
haten, dat is goed.
 
Wij moeten van Piep naar Pieper.
 
Dan breekt de nieuwe dageraad aan.
 
Morgen meer.
 
Blijf voorzichtig.

Morgan Stanley is één van de beste effectenhuizen ter
wereld. Deze zakenbank gleed, met dikke lagen Teflon bekleed, door de Aziëcrisis
heen.
 
Vandaag zakt Morgan (MWD,$73 Modelportefeuille) 12%). In een paar dagen is
het aandeel van een top van $104, op 9 september jongstleden,naar beneden
gekomen. Eerst op tegenvallende kwartaalcijfers en nu om de onderliggende reden
van die teleurstelling: junk bonds.
 
Morgan Stanley heeft, volgens de geruchten, flinke verliezen op haar
junk-bondportefeuille geleden.
 
Hoe kan zo iets gebeuren?
 
Heel eenvoudig.
 
Morgan helpt bedrijven obligaties plaatsen. Als die bedrijven geen
ijzersterke balans hebben heten die papieren junk bonds. Zo noemt u ze, zo
noemen wij ze, maar op de visitekaartjes van de jongens die de plaatsingsdeals
binnenslepen of de fundmanagers ermee volstoppen staat keurig “High Yield”.

 
High yield is Junk en vroeger was de geniale maar veelbesproken financier
Michael Milken de profeet van deze markt. Dat was logisch want Milken vond die
markt uit. Het huis van Milken, Drexel Burnham Lambert, u weet wel, de vroegere
werkgever van Abby Cohen, ging er aan kapot, Milken ging de gevangenis is, maar
we dwalen af en moeten de mensen niet aansporen alles door elkaar te
halen.
 
Laten we het zo zeggen: er is een beetje paniek. Er zijn wat geruchten, dat
wil zeggen dat het ervan gonst, en er is al eerder iets fout gegaan, al is dat
dan een paar jaar geleden. Tegen deze achtergrond is de koersval in het aandeel
Morgan Stanley wat begrijpelijker.
 
Laten we er nu eens wat anders naar kijken.
 
Hoeveel heeft Morgan afgewaardeerd of verloren? Eén ding is zeker, ze
hebben Inveztor.net er nog niet over gebeld.
 
Wij zijn dus zelf eens gaan kijken. Na een paar contacten en het natmaken
van een vinger zouden we gokken op minder dan $500 miljoen.
 
Dat is veel geld, maar voor Morgan Stanley, dat een winst van een miljard
of zes gaat maken, is het wat wij achterlaten wanneer wij de taximeter naar
boven afronden.
 
Wij hebben vernomen dat het in het High Yield departement op Canary Wharf,
waar de firma haar Europese hoofdkwartier heeft, wat minder druk is.
 
Wij horen over Morgan Stanley medewerkers die voor tientallen miljoenen
aandelen Morgan Stanley verkocht hebben. Wij denken dat dat niet uit paniek
gebeurd is maar omdat er een eind is gemaakt aan een dienstverband.
 
Ook dit zal voorbijgaan en Morgan Stanley gaat overleven.
 
Waarschijnlijk is dit een koopgelegenheid, maar laten we even afwachten tot
het bedrijf zelf met commentaar komt. Dat lijkt een beter moment voor een
beslissing.
 
Het grote vraagteken is natuurlijk DLJ. Donaldson Lufkin Jenrette
is net door moeder Axa verkocht aan Crédit
Suisse’s zakenbankierende dochter CSFB. DLJ is veel kleiner dan Morgan,
maar is groot in junk.
 
Dit verhaal krijgt dus nog een staartje. Alle huizen op Wall Street worden
gestraft. Ook onze Bear Stearns aandelen krijgen er van langs,
ondanks de overnamespeculatie die de koers net zo lekker voorstuwde.
 
Er wordt steeds meer gepiept, ook buiten de tech-sector.

Volgende week gaan we weer eens naar Londen en het leuke van de beurs is
dat het een beetje op London lijkt. Druk, niet echt mooi en een ongeluk komt
altijd uit een hoek die je niet verwacht hoewel je dat toch zou moeten weten
want ze rijden daar aan de verkeerde kant van de weg.
 
Kijk eens aan. De financiële sector lag er zo mooi bij. Heerlijk
herstellend van de lage waarderingen van de vorige crisis, vrolijk voortgestuwd
door overnamegeruchten of zich lekker koesterend in het zonnetje van vette fusie
& overname honoraria.
 
Dat is verleden tijd.
 
Het ongeluk komt uit een hoek die niemand voorspelde. Zoals gewoonlijk
houdt ik me aanbevolen voor vernietigende kritiek. Er moet iemand geweest zijn
die dit heeft voorspeld, laat de emails komen. Maar één ding kan ik u
verzekeren: ik zag het niet zo gebeuren en u waarschijnlijk ook niet.
 
Dalende dotcoms ? Geen probleem, de meeste van die bedrijven gaan naar
$2.
 
Etailers ? Weinigen zullen het halen.
 
Chips ? Rijmt alleen nog met dips.
 
E-enablers ? Disabled.
 
Maar de telco’s, de phones? Dat de prijzen te hoog waren, wisten we maar
dat het gedonder via hun obligaties zou beginnen dat wisten we niet.
 
De schade begint op te lopen. De grote jongens worden geraakt, maar die
zullen het overleven. De kleinere jongens krijgen straks zulke harde tikken dat
er een vertrouwenscrisis kan ontstaan en dan vallen er slachtoffers.
 
Ons idee dat we al een aantal keren naar buiten hebben gebracht, is dat
dit, hoe paradoxaal ook, goed is voor de markt. Die moet door deze pijnfase
heen. Er moet, wij schreven het eerder, gepiept worden.
 
Vandaag begonnen we het voor het eerst te horen. Op onze Bloomberg wordt
gepiept. Een aantal van onze institutionele cliënten piept.Particulieren, die in
september vol moed slechts gewapend met een hefboom in de markt stapten piepen.
Op de forums horen wij ook een pieptoon en er wordt gediscussieerd over een
crash.
 
Laten we eerst eens kijken hoe het met die ellende rond de foons gaat en
wat voor slachtoffers daar vallen
 

Gisteren kochten wij vol optimisme Knight Trimark voor de
modelportefeuille. (zie ook: Als een Bear in de
nacht). En we waren nog blij dat we de stukken onder onze limietkoers hadden
gekregen.
 
Vandaag is het even van auw!
 
Knight kwam met een winstwaarschuwing en de koers daalde 6 dollar onder
onze aankoopkoers. Daarmee is Knight de zoveelste onderneming die een
tegenvallend derde kwartaal verwacht.
 
Je wint er een paar, je verliest er een paar: wij blijven vooralsnog gewoon
zitten. 

Tijdens de lunch gisteren kwamen ze alweer ter sprake, de jongens van
Lernout & Hauspie.Onze gesprekpartners, twee beheerders van
grote Europa-portefeuilles, waren niet naar de presentatie geweest en vroegen
ons om een indruk (zie ook: “Eerlijk
Duerd het langst”).
 
“Nooit in geloofd”, zei de eerste beheerder, die wel de IPO gedaan
had.
 
Wij legden uit dat we ons afvroegen of het niet aan de dwang van het
business model van LHSP lag, dat er zoveel spanning werd opgeroepen en zoveel
gedoe kon ontstaan.
 
Philippe, de tweede fundmanager, had daar een antwoord op en wij denken dat
dat ook het juiste antwoord is. Naar zijn mening ligt het inderdaad aan het
business-model, dat gebaseerd is op ontwikkeling en verkoop van spreek- en
vertaalprodukten.
 
“Hun oorspronkelijke opzet was om de anti-virus van de vertaalprodukten te
worden”, legde Philippe uit. “Toen dat niet lukte moesten ze wel veranderen, om
te kunnen overleven en zo kwamen ze in het huidige moeilijke straatje
terecht.”
 
“Overigens,” vervolgde Philippe, die ook dit jaar weer erg goed scoort,”
bij Genset zien we hetzelfde. Daar blijven we dus ook af.”
 

Er zijn nog steeds te veel boeven in dit vak. Neem nou Vector
Enterprises. We kennen deze mensen niet en dat willen we ook niet echt.
Misschien horen we morgen van hun advocaat. Ook geen probleem, want Inveztor.net heeft
financiële partners met zeer diepe zakken, wat ons in staat stelt gewoon te
zeggen wat we denken.
 
Hoe weten we dat het daar bij Vector een boevenzootje is? Zeer eenvoudig.
Voor ons ligt een document van de depositair van ons fonds. Het had ook uw bank
kunnen zijn.
 
Er wordt een bod uitgebracht op 1% van de uitstaande aandelen van
Compaq.
 
Omdat het document door een vertrouwde relatie wordt verstuurd zijn er
mensen die gewoon ja zeggen op zo’n aankondiging.
 
Wie de kleine lettertjes leest ziet dat het een bod betreft à $23. Compaq
kostte gisteravond $29.
 
Helaas is deze truc legaal, de banken kijken niet naar deze papieren, want
de transfer agent, die de registraties afhandelt, geeft deze dingen door.
 
Het is niet verboden om iemand een laag bod te doen. Het is niet echt een
boevenstreek in wettelijke zin. Maar in onwettelijke zin natuurlijk wel, want de
weduwen, de wezen en andere mensen die het niet kunnen missen trappen
erin.
 

Een van de weinige groene lichtjes in onze portefeuille was gisteren
Bear Stearns, de Amerikaanse zakenbank. Bear wordt overgenomen,
denken wij en daar hoef je geen genie voor te zijn want de directie zegt het
tegenwoordig zelf.
 
Er is alleen een kleine, bijna te verwaarlozen discrepantie tussen de prijs
die de directie zegt graag te willen ontvangen en de marktprijs. Bij $120 zeurt
de directie niet meer, geeft zij aan. De markt betaalt, na de hausse van
gisteren, $67.25. Wij gaan uit van $75, als het hoger gaat dan dat bedrag dan
zeuren ook wij niet meer.
 
Op $75 doet het aandeel een overnamepremie van 50% ten opzichte van de
koers voordat de directie, kwijlend van de hebzucht, het over die $120 begon te
hebben. Wie handig wil zijn knoeit een beetje tussen de $67.25 (verkoop) en de
$60 (aankoop), met het risico de deal mis te lopen.
 
In een ander, maar vergelijkbaar register werden wij op kantoor opmerkelijk
gemaakt op het feit dat de president van Knight Trimark niet verscheen op een
presentatie. Een paar dagen later kwam NITE ($34) met een
bericht: zakenbank Robertson Stephens was ingehuurd om de firma te adviseren,
lees te verkopen.
 
NITE is een firma die actief is als marketmaker en elektronische handelaar.
Merrill kocht kortgeleden in die sector Herzog,
Heine, Geduld en Goldman nam
een paar weken terug Spear Leeds Kellogg over.
 
In de aandelenhandel is het mogelijk te winst, die steeds moeilijker te
behalen is, te optimaliseren door actief te zijn in zogenaamde order flow en
market making. Sommige bedrijven hebben wel order flow (Merrill
en Goldman bijvoorbeeld) maar lopen een groot deel van de
marketmakerswinst mis.
 
Nu Goldman en Merrill de stap gemaakt hebben is het, lijkt ons tijd voor
Morgan Stanley Dean Witter (MWD, $90.63).
 
Wij voegen daarom NITE vandaag toe aan de Modelportefeuille: wij kopen 300
aandelen bij de opening met een limiet van $34.25.
 
Ons koersdoel is $45.
 

Onze energie beleggingen blijven het goed doen. Fuelcell Energy
(FCEL, $103, modelportefeuille) steeg gisteren 6% op het nieuws dat
Enron (ENE, $86, modelportefeuille) $5 miljoen in het bedrijf ging
investeren.
 
FCEL is verdrievoudigd sinds we het deze zomer in de modelportefeuille
opnamen. Reden is de sterk toegenomen belangstelling voor brandstofcel
technologie. FCEL ontwikkelt dit soort toepassingen voor
electriciteitscentrales.
 
De chart voor FCEL is nog steeds goed, evenals de nieuwsstroom, maar voor
alle zekerheid verkopen we wat aandelen en leggen een order in voor 100 stuks
gelimiteerd op 113, voor de dag.
 

Gisteren herhaalden we onze vrees dat we eerst echt angst moeten zien
voordat de markt naar boven kan. De Goden waren ons goed gezind, in die zin dat
de Nasdaq gisteren weer een rotsmak maakte en dat we, ongemerkt, zorgeloos,
gevaarlijk dicht bij een nieuw dieptepunt voor het jaar komen.
 
Gisteren kreeg het biotechbedrijf Medimmune een harde tik vanwege slechte
vooruitzichten terwijl de slachting in de B2B sector, met I2 en
Ariba, voortduurde.
 
Onze koers blijft onveranderd: beleggers moeten eerst serieus piepen
voordat deze markt naar boven kan.
 
Is deze markt oversold? Wij denken van wel.
 
Moet er daarom direct verbetering komen? Wij denken van niet.
 
Eerst moet er bloed vloeien.
 
Soms wordt deze houding ons verweten. Dat betreuren wij. Wij raden degenen
die ons deze gedachte kwalijk nemen aan vooral veel te protesteren wanneer het
Journaal regen voorspelt.
 
Dat is net zoiets. Hoe je moet oppassen in deze markt, bleek gisteren weer
eens bij Microchip (MCHP, $34). MCHP was flink meegezakt met
Intel. Wij gaven al eerder aan dat wij niet denken dat er veel
verband bestaat tussen de problemen van Intel en, bijvoorbeeld, Analog
Devices, ST Micro of, zoals we gisteren zagen,
Microchip.
 
Microchip steeg gisteren 12% omdat de baas gewoon zijn winstverwachting
herhaalde. Niets nieuws dus, gewoon dat het bedrijf denkt de orders voor de
voorspelde winst al binnen te hebben. Dat zou dus eigenlijk een non-evenement
moeten zijn. Dat was het ook, maar de koers van MCHP steeg spectaculair, na een
eerdere daling van 22%.
 
Wij denken dat zoiets ook met hele sectoren gaat gebeuren, wanneer de
winstwaarschuwingen achter de rug zijn.
 
Het enige dat ons dwars zit is de zorgeloosheid. Er moet bloed vloeien en
pijn geleden worden. Vandaag stond er niets over de beurs op de voorpagina van
de Herald Tribune. Wel dat er in Jeruzalem bloed vloeit. Daar wordt nu alles in
het werk gesteld om de mensen weer rustig te krijgen.
 
Helaas is de analogie met de beurs frappant. Wij wachten nog twee weken,
misschien wat langer. De verleiding om de handdoek in de ring te gooien neemt
toe.
 
Het is altijd het donkerst voor de zon opgaat.

Vorige week berichtten wij (zie ook: Ze
Lernout nooit I en Ze
Lernout nooit II) over de laatste perikelen bij het zachtwaar bedrijf
Lernout & Hauspie. Vandaag liepen wij binnen bij een vraag
& antwoord séance (wij gebruiken dit Gallicisme omdat het hier een Vlaams
bedrijf betreft en wij ons Vlaams proberen te verbeteren. Waarom? Dat leggen we
straks uit.)
 
De zogenaamde break-out session vond plaats in Parijs, waar de directie van
LHSP een presentatie gaf. Zo’n presentatie wordt, op dit soort conventies,
meestal gevolgd door een uitbraakzitting, die zo heten omdat analisten en
fundmanagers dan in besloten kring allerlei dingen kunnen zeggen die ze normaal
voor zich houden.
 
Het leuke is dat bedrijven dat soms ook doen, zodat je wat meer inzicht
krijgt in waar ze mee bezig zijn. Soms helpt dat.
 
Bij LHSP, waar de faxmachines op het ogenblik versneld slijten vanwege de
grote aantallen dagvaardingen voor zogenaamde class action suits die daar
binnenkomen, heerst geen feeststemming.
 
Bij onze Belgische vrienden ook niet, als wij afgaan op de Vlaamse accenten
die we tijdens het vragenuurtje opmerkten.
 
Wij hebben geen positie en ook geen speciale interesse in LHSP en gingen
dus alleen om onze lezers, waarvan wij vermoeden dat een aantal roekeloos hun
beste vriend in de taalkundige puntenslijper van LHSP heeft gestoken, van dienst
te zijn.
 
De vraag voor hen is immers een moeilijke: rustig stilzitten, wat pijn doet
want er wordt keihard door andere mensen aan die puntenslijper gedraaid, 
of in één verlossende ruk zich lostrekken uit deze gruwelijke situatie.
 
Wij weten de oplossing niet maar zullen ons best doen hier wat objectief
licht op te laten schijnen.
 
“Waarom vorige week een winstwaarschuwing, terwijl jullie een week daarvoor
nog goede vooruitzichten schetsten?” vroeg een belegger die, gezien de
Belgisch/Nederlandse origine van zijn werkgever, ongetwijfeld de tegenwaarde van
silo’s vol vertaalzachtwaar had liggen.
 
John Duerden,de nieuwe CEO van LHSP gaf aan dat zowel de Dictaphone-divisie
als LHSP op grote orders had gerekend aan het eind van het kwartaal. Toen die
niet bleken te komen gaf Duerden direct een winstwaarschuwing.
 
Op een vraag of het volgende kwartaal dan niet geweldig goed zou worden,
gaf Duerden liever geen antwoord.
 
Hoewel we niet in de puntenslijper zitten, beginnen we ons toch te
interesseren voor de LHSP-problematiek.
 
Wordt dit een tweede Baan?
 
Het heeft er allerlei kenmerken van. Interne transacties, onduidelijke
structuren die door buitenstaanders, in dit geval de Wall Street Journal, worden
ontrafeld en een vorm van Nationale Trots. LHSP is de Belgische Baan, in dat
geval.
 
Net zoals bij Baan is er nu de Amerikaanse CEO, binnengehaald via een
overgenomen bedrijf, die de zaak een professioneel gezicht moet geven en het
bedrijf moet redden.
 
Het lijkt ons dat LHSP waardevolle intellectuele investeringen heeft
gedaan. Er is vraag naar de oplossingen waar het bedrijf aan werkt. De waarde
van LHSP is nu aanzienlijk lager dan voor de crisis en de kwaliteit van de
zachtwaren staat hier niet ter discussie.
 
De markt, tenslotte, lijkt ons groter dan we eerst dachten, en hier komen
we bij het eerder genoemde punt, namelijk ons Vlaams, dat stukken beter
kan.
 
Wij gaan op Vlaamse les omdat ons vorige week gebleken is dat onze
Belgische relaties onze in het Frans opgestelde contracten niet kunnen lezen,
althans, dat zeggen ze.
 
Nu hebben we andere Belgische relaties die onze Franse contracten (onze
firma is in Parijs gevestigd met als voertalen Frans en Engels)gewoon zelf in
het Waals vertalen, althans we horen ze er nooit over, maar je moet enorm
oppassen wanneer je, zoals wij, of Noord-Vlaams spreekt of Zuid-Waals, zoals in
Parijs.
 
Hebt u dat ook wel eens, dat u een taxi neemt bij de uitgang van
Brussel-Zuid en “Goedemorgen!” zegt ? Het is zoals de besmeerde boterham, die
altijd met de beboterde zijde op de grond valt. “Bonjour Monsieur” antwoord de
chauffeur geduldig. Zeggen wij “Bonjour Monsieur”, dan krijgen wij een getergd
“Wablief ?” om de oren.
 
Wij zijn te oud om goed Waals te leren, maar goed Vlaams dat kan misschien
nog net. Wij zijn al bezig met ons lijstje synoniemen.
 
Tweedehands auto? Okkasiewagen in het Vlaams.
 
Zouden ze ook Gallicisme met Wallonisme vertalen? Wie kan ons aan een goed
Vlaams/Kaninefatisch woordenboek helpen ?
 
Wij weten nu waarom LHSP in België gevestigd is en nergens anders.Wij
blijven alert. Dit bedrijf heeft nu geen enkel vertrouwen meer bij beleggers en
het duurt minstens een jaar voordat institutionele beleggers er weer serieus
naar gaan kijken.
 
Wie weet is dit een schreeuwend koopje. Zoniet, dan zal dat in de komende
maanden op schrijnende wijze duidelijk worden.