Onrealistische verwachtingen

Great Expectations doet denken aan Dickens maar in de beleggerswereld denken we liever aan het begrip onrealistische verwachtingen.
Onrealistische verwachtingen spelen beleggers parten en doen hen verkeerde beslissingen nemen.
Onrealistische verwachtingen (meervoud) is een geneesbare maar veel voorkomende ziekte (enkelvoud) die niet verzekerd is in het ziekenfondspakket. De symptomen komen zowel bij particulieren als bij professionals voor. Het verschil met de laatsten is dat die er voor betaald worden om niet besmet te raken en er voor geleerd hebben om de ziekte niet op te lopen.
Nu onderkennen zij hun eigen neiging tot het oplopen van dit virus en in hun onmetelijke en overbetaalde wijsheid hebben zij hiertoe een remedie gevonden. Om te voorkomen dat deze of gene beheerder rare beslissingen gaat nemen is op een dag, door een anoniem genie, de uitvinding gedaan van Het Beleggingscomité.
 
Het Beleggingscomité.
De uitvinder heeft hier geen Nobelprijs voor Economie voor gekregen, al is het maar omdat er niet echt een Nobelprijs voor Economie bestaat. Voordat een paar kniesoren nu knagend hun gal gaan spuien op onze fora is het goed te weten dat Alfred Nobel wel prijzen heeft ingesteld voor andere wetenschappen en zelfs voor literatuur maar dat hij het niet nodig vond dit ook te doen voor The Dismal Science.
Er bestaat geen Nobelprijs voor de Economie. Wat wel bestaat is een prijs die nog niet zo lang geleden werd gewonnen door een paar jongens die in 1998 zo’n ongelooflijk zootje van hun hedge fund maakten dat de wereldeconomie bijna in elkaar klapte. We bedoelen Robert Merton en Myron Scholes.
Het enige verschil met de huidige credit crisis is dat die niet georkestreerd is door Nobelprijswinnaars maar door een aantal andere quants en hun graaiende gabbertjes.
Iemand heeft immers voor grof geld al die hypotheken aan insolvabele mensen verkocht en iemand anders heeft al die ellende gebundeld en van een triple A rating weten te voorzien.
Maar we zitten hier niet om iemand de schuld te geven want dat heeft weinig zin, maar om onszelf wat te verbeteren. Terug naar de Nobelprijs dus.
 
Er bestaat natuurlijk wel een prijs die abusievelijk de Nobelprijs voor economie wordt genoemd.
Anders had u er niet zoveel over gehoord.
 
Dat is niet een aprilgrap of een samenzwering maar het gaat om een prijs van de Zweedse Rijksbank voor economie, ter nagedachtenis aan Alfred Nobel.
Die werd ingesteld en voor het eerst uitgereikt in 1969, ter herdenking van het 300-jarig bestaan van de Zweedse Nationale Bank. Maar de Zweden hebben weer niets te maken met de Nobelprijs voor de Vrede. Die gaat weliswaar heel gemakkelijk naar mensen zoals Yasser Arafat, die hoofdzakelijk oorlog heeft veroorzaakt en die wordt uitgereikt in Noorwegen.
Nu bent u weer bij en als u een Telegraaflezer bent ligt u nu zelfs voor.
We zouden nog veel dieper kunnen ingaan op beleggingscomités maar laten we volstaan met de conclusie dat die comités veel tijd besteden aan allerlei kwesties en dat de deelnemers bijna zonder uitzondering goede opleidingen en dito banen hebben. Bovendien verdienen ze ver boven modaal.
Alleen komt er bijna nooit iets nuttigs uit al die comités en goede beleggers gebruiken dit formaat heel heel zelden (want er is een uitzondering die de regel bevestigt en als ik er zomaar één kan bedenken dan zijn het er vast meer). Maar meestal werkt dit niet. De verwachting dat je iets toevoegt via een comitévorm is dan ook niet realistisch.
 
Nu koopt u een fonds
Onrealistische Verwachtingen zijn dus de oorzaak van veel foute beslissingen.
Zo zijn er mensen die verwachten dat vanaf het moment dat ze in een succesvol fonds stappen dat fonds ook alleen maar succesvol zal blijven.
Soms denken ze zelfs onbewust dat het fonds nog beter zal gaan lopen vanaf de dag dat ze erin gestapt zijn.
 
Natuurlijk gebeurt dat heel vaak niet. Integendeel.
Kijkt u eens naar de reactie van deze meneer.
Die zit in een fonds dat dit jaar een procent of 18 omhoog gegaan is en vorig jaar ook 20% scoorde:
 
@: Kraland,
 
Update Spirit zou ook mooi zijn, u sprak onlangs nog vol lof over dit
fonds. Ik ben echter ingestapt op een punt en zag sindsdien:
 
-0.27 -4.32 0.30 1.23 -2.67 -2.66
 
Vol gehedged zijn kost ook geld dus…..
 
Cash blijkt toch weer het allerbeste!
HW | 13 sep 2007 – 22:11 | Reageer op HW
 
Die mensen denken dan dat het komt doordat ze een vorm van rare pech hebben. Dat gevoel komt doordat ze niet goed weten waar ze mee bezig zijn. In feite speelt hier iets anders.
Beleggers die niet gehinderd worden door al te veel kennis van zaken kopen een fonds liefst als ze ergens gelezen hebben dat zo`n fonds goed is. Dat lezen ze vaak nadat het fonds een buitengewoon gunstige periode heeft meegemaakt.
 
En waarom is dat onvermijdelijk ? Daarvoor moeten we even terug naar hoe de wereld werkt.
Bij fondsenpubliciteit gaat het als volgt. Als een fonds het goed doet besluit de beheerder hier aandacht aan te besteden. Dan houdt hij een presentatie, reist rond met de beheerder die kunstjes mag vertonen voor de pers. De pers schrijft gewillig over wat het verteld wordt. De beheerder vertelt zijn verhaal en licht zijn trucjes toe, voor zover als die sexy genoeg zijn om over het voetlicht gebracht te worden. Zo hoor je maar zelden een beheerder zeggen dat hij dit of dat idee heeft opgepikt van een concurrent. Toch gebeurt het.
 
Overigens doen de meeste beheerders ongeveer hetzelfde maar de kunst van de schrijvende pers is om hier steeds weer een ander licht over te laten schijnen zodat het net lijkt alsof hier iets heel ongewoons en opwindends aan de gang is.
Soms is dat wel zo, maar dat is meestal bij mensen die juist de pers niet uitnodigen.
 
Iedere grote beheerder met veel fondsen in de aanbieding heeft altijd wel een paar fondsen die het goed doen. Daarom lijkt het als je de reclame moet geloven net alsof iedereen het heel goed doet, terwijl dat niet zo is.
 
Wat er in werkelijkheid gebeurt is dat fondsbeheerders, adverteerders, journalisten en media samenwerken om een beeld te creëren dat veel gunstiger is dan de werkelijkheid. Het is allemaal niet zo erg en ik zou me er niet druk om maken als ik u was. Het is net zoals met Chanel, Dior en Lancôme.
Dacht u dat die marken reclame gingen maken met de trieste, teleurgestelde en vermoeide gezichten van de gemiddelde huisvrouw ? Natuurlijk niet want dan zou de sexuele polarisatie in onze maatschappij nog veel sneller toenemen dan nu al het geval is.
 
Nee waarde lezer, het is maar moeilijk gesteld in de beleggerswereld en dat komt doordat dit wereldje een de bedreigingen van de jungle om ons heen aardig kristalliseert.
Ervaring helpt maar tegen de tijd dat je doorkrijgt hoe het werkt sta je met één voet in de kist en met de ander op een bananenschil.
Behalve als u een betalend abonné van De Kapitalist bent natuurlijk.

Michael Kraland

Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: