De hierna volgende column betreft een artikel uit de Nieuwsbrief Hedge Funds van Inveztor.

We kregen een verzoek om een presentatie te mogen komen doen van een keurig hedge fund uit London. Dat wil zeggen, zij zouden de presentatie doen en wij moesten luisteren. De score van dit fonds lag al twee jaar flink in de min. Kan gebeuren, we weten er alles van, maar op zich geen reden om nee te zeggen want je weet nooit, het gaat er om hoe ze tot zo’n score komen. We zeiden nee omdat dit fonds precies beantwoordde aan het Nieuwe Prutpitch formaat.

Laten we even verduidelijken.
Vroeger was de pitch van hedge funds eenvoudig. Wij verdienen geld voor u onder alle omstandigheden. En als het een keer niet goed gaat dan krijgen we geen performance fee maar wel een knak in onze reputatie en veel redemptions.
We gaan er dus alles aan doen om dat te voorkomen. Tekent u dus maar hier, dank u wel. Tot en met de eerste helft van 2000 had je bovendien erg veel equity long/shortfondsen die eigenlijk hoofdzakelijk heel erg long zaten en hun vrijheid als hedge fund gebruikten om zichzelf zo veel mogelijk te leveragen.

Toen tussen 2000 en 2003 de aandelenmarkt instortte en de hedge fund sector het best aardig bleef doen en in elk geval het hoofd netjes boven water hield, stroomden de pensioenfondsen binnen. Dit bleken de gouden jaren van de sector. Iedere idioot die een cookie cutter presentatie kon maken – en ze zagen er inderdaad allemaal hetzelfde uit – had succes. Tenminste, als er iemand in dienst was die kon lezen en schrijven, een pak of mantelpakje aan kon trekken en zonder al te veel kwaadriekende reuk uit de mondholte een presentatie van het sjabloonverhaal kon houden. Tekent u dus maar hier, dank u wel. Vanaf medio 2003 tot 2007 was het een inkoppertje want het ging goed. Er waren veel meer nieuwe klanten bijgekomen en die verhoogden hun allocaties. Je hoefde er nauwelijks langs te gaan want veel tijd hadden de kopers toch niet. Ze hadden constant nieuwe fondsen over de vloer, met meestal weer dezelfde pitch die geduldig werd aangehoord.

Veel aandelen hedge funds deden het zelfs aanzienlijk beter dan de markt. En dat terwijl hun objectieven juist iets bescheidener waren. Maar dat gaf niet, iedereen was blij, weinigen keken hoe die winst nou precies tot stand kwam en mensen vielen over elkaar heen om in te schrijven.
Tekent u dus maar hier, dank u wel.

Vanaf 2007 werd het moeilijker maar de hedge fund sector is, gelukkig, creatief. Versla je de markt niet? Geen probleem. Want weet u (bijna fluisterend), waar het om gaat is exposure naar een andere asset class. Zo, die zat.
Tekent u dus maar hier, dank u wel.

Toen die rotfondsen op een gegeven ogenblik echt helemaal niet meer verkochten kwamen we aan bij het huidige dieptepunt, de eerder genoemde PrutPitch. Die pitch krijgt u niet zomaar. Die krijgt u pas als u tegen het betreffende hedge fund zegt dat er echt geen belangstelling is voor hun constant negatief presterende product. Die Pitch luidt dan als volgt: wij zijn maar 20% naar beneden en de MSCI is 40% naar beneden. Dus… Tekent u maar hier, dank u wel.

Hierbij dus een pleidooi om in godsnaam op te houden met deze ellende. Alstublieft dames en heren, doet u ons een plezier, kunnen we terug naar de eerste Pitch? Die was leuk en nuttig.

Tenslotte nog iets over Antaurus. Oppervlakkige waarnemers zouden kunnen denken dat wij “helemaal klaar waren” met dit prachtige fonds en hun sympathieke beheerders. En dat allemaal naar aanleiding van hun unieke VPRO reportage, een eenzaam hoogtepunt in vaderlandse hedge fund communicatie, iets dat misschien nooit meer terugkomt.
In werkelijkheid opereert Antaurus heel professioneel en de VPRO uitzending was slechts een afleidingsmanoeuvre om niet al te veel assets under management ineens binnen te krijgen. Dat is soms fnuikend voor jonge fondsen. Voor je het weet heb je een probleem. Zoniet met Antaurus. Dat fonds is in februari 11,5% omhoog.
Daarmee zijn ze niet alleen koploper maar ze doen het ook nog eens volgens plan, op de juiste manier, als valuebeleggers.
Recente research van James Montier over Japan toont bovendien aan dat deze strategie – value long/short – de beste aanpak is in een Japan-achtige situatie. En daar zitten we nu middenin.
Niet alleen zijn we helemaal niet klaar met Antaurus, maar we kijken halsrekkend uit naar hun volgende maand. Let op deze jongens.

Michael Kraland

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: geen posities in bovengenoemde fondsen op het moment van publiceren.

De hierna volgende column verscheen eerder in FD Geld, het wekelijkse Personal Finance Magazine van Het Financieele Dagblad.

De implosie van onze financiële markten heeft een groot aantal verwarrende consequenties. Nu hebben we het voor het gemak even niet over de depressie waar we nu inzitten maar over de minder voor de hand liggende correlaties die toch opeens naar voren komen.
Zo is het logisch dat wanneer de kapitalisten falen en de overheid moet ingrijpen, de ambtenaren het voor het zeggen krijgen.
De vraag is natuurlijk of dat een verbetering is. Wie het track record van de ambtenarij kent twijfelt daar aan. Gelukkig wordt dat track record meestal geheim gehouden tenzij het niet anders kan. Denk aan de HSL treinverbinding tussen Amsterdam en Brussel en huiver.

Maar om het nog wat verwarrender te maken moet u even op YouTube kijken naar Gerry Ackerman, de democratische afgevaardigde die de SEC toespreekt bij de hoorzitting over Madoff. Volgens Ackerman was de SEC een ergere vijand van de Amerikaanse belegger dan Madoff zelf.
Gelukkig kunnen de SEC ambtenaren hier niet voor verantwoordelijk gehouden worden.
Dat laatste zal steeds belangrijker worden. Slimmeriken zorgen ervoor dat ze wel verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor winsten maar niet voor verliezen. Noem het asymmetrische beloning. Het klassieke hedge fund model is daar een prachtig voorbeeld van. Bij winst krijgen de managers 20% en beleggers 80%. Minus de management fee, maar wie daarover zeurt is een kniesoor. Maar bij verlies krijgen beleggers daarvan 100% . Zo ook bij banken. Als u daar risico’s neemt en het pakt goed uit krijgt u een bonus. Elk jaar weer, tot het fout gaat. De bank krijgt dan 100% van het verlies en u een discrete schop onder de gestreepte en met kleurige bretels vastgesjorde broek. Vroeger was dat niet zo erg maar nu het allemaal wat grootschaliger is geworden en het ons geld gaat kosten is dit heel actueel. Daarom hebben we nu gedoe om die bonussen.

Het vervelende met banken is dat ze een soort ziekelijke neiging hebben om kapot te gaan en gered te moeten worden. Ze kunnen meestal heel goed uitleggen dat ze er niets aan konden doen, zoals destijds in Latijns Amerika, toen de grote Amerikaanse banken kapot gingen.
Je hebt natuurlijk ook conservatieve, voorzichtige banken en die hebben geen bonus probleem.

De bonusboys bij de boogie banken krijgen dus eigenlijk een gratis calloptie op winst. Als aandeelhouders schrijft u constant puts. U krijgt elk jaar wat premie binnen – winst noemen ze dat- en dan als het fout gaat krijgt u de hele mik thuis afgeleverd zodat er in uw tuin geen plaats meer is voor kabouters. Op dit moment gebeurt ons dat met ABN en er is meer onderweg, nog even geduld.
Vervolgens gaat de overheid, of in het geval van ING de heer Hommen, proberen van een fel oranje bank weer een keurige grauwe tent te maken.
Want, zoals Nassim Nicholas Taleb onlangs opmerkte, nu hebben we het slechtst denkbare systeem. Kapitalisme voor de winsten en socialisme voor de verliezen.

Het vervelende voor een eenduidige anti-bonus houding is dat we ook hier weer te maken krijgen met Merton’s wet van Onbedoelde Gevolgen. Je ziet het nu al. De meest competente professionals vertrekken bij banken die door de overheid gesteund worden. Daar krijgen ze immers geen bonus meer. Die vertrekken dus naar een andere bank die nog niet gesteund wordt. Want die betaalt wel bonussen. En straks, als we de wereld geherorganiseerd hebben in keurige duffe banken zonder bonus enerzijds en levensgevaarlijk creatieve financiële zakenboetieken anderszijds, dan komt het probleem terug.
Want zo is het ook ontstaan. Omdat de aandeelhouders van die banken dat zo toejuichten. En die aandeelhouders dat zijn wij. Minister Bos heeft gewoon gelijk.

Michael Kraland

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

Even rekenen. Hoeveel is £ 16,3 trillion ? Laten we zeggen € 18,2 Biljoen. En u weet het hè ? Duizend joentjes is één jardje. Duizend jardjes een boentje.

Joetjes, snipjes, joentjes, jardjes en boentjes. De laatste tijd accelereren de bedragen een beetje.
Het is veul, heel veul geld.
Niels Jensen, die ons altijd zijn Absolute Return Letter stuurt en die we altijd lezen omdat die de moeite waard is, had het in de laatste aflevering over een geheim Europees rapport van 17 pagina’s. In dat rapport stond hoe slecht het gaat met de Europese banken, Want u weet hoe het er voor staat, we doen alsof het allemaal de schuld van de Amerikanen is maar onze banken hebben nog meer leverage dan de Amerikaanse, althans, wanneer de achterwerkjes ontbloot worden.
Voorlopig blijft er nog veel stof onder het tapijt.

In dat rapport stond het bedrag. Het gaat om €18,2 biljoen, of in ponden 16,3 biljoen. De Telegraph, een Londens dagblad, kopte daarmee op 11 februari maar toen verdween opeens de kop en werd het iets over een bankcrisis in Europa, zonder bedrag.
Dan krijg je minder paniek dan wanneer je zo’n bedrag neerzet,
De reden is dat dit bedrag groot genoeg is om banken en zelfs landen te laten omvallen.

Het is laat, ik zit in London en morgen begint de AVA van onze vrienden van Rock Well, of wat daarvan over is.

Ik probeer een beetje te bevatten hoeveel dat nou is, €18,2 biljoen. Meer dan een goed jaar BNP in de eurozone geloof ik.

Vandaag steeg goud weer een dollar of 25 hoor ik. Mooi. Ik denk dat ik wanneer de dag aanbreekt voor wat meer stijging ga zorgen.
Want het hele banksysteem in Europa kan kapot als deze enorme impairment klopt.

Hoofdredacteuren halen niet zomaar zo’n kop weg. Integendeel, hun beste schrijvers vechten om zo’n kop waar te kunnen maken boven hun stuk.
Bij Inveztor houden we niet van samenzweringsverhalen maar dit is toch een erg verontrustend verhaal.

Begon ik net aan die jardjes te wennen, nu moeten we het over boentjes hebben. Het is niet eens een goede term, je verwart het al snel met Duitse staatsobligaties. Wie verzint een betere ?

En wie vraagt zich nog af wat er nodig is om die indexdaling van Loef te bewerkstelligen ?
En dat rapport, mogen we dat niet even inzien ?

long goud

Europa en Engeland verlagen hun rente en Engeland gaat nog een stap verder met Quantitative Easing, binnenkort een algemeen bekend woord vrees ik.
Het oplevinkje van gisteren is van korte duur geweest, hier gaan we weer naar beneden en leuk wordt dit niet want psychologisch komt dit nog harder aan en gaan we dus weer lager.

Hopelijk naderen we nu in deze golf het punt waarop de markt weer kan gaan rallyen. Eerst gaan we flink onder de AEX 200 en zetten we op Wall Street ook nieuwe lows.
Vervolgens komt er een reactie op deze ellende en kunnen we hard omhoog in de bear rally.
In 1933,het eerste jaar van Roosevelt en een parallel met Obama nu, ging de markt na een daling aan het begin van het jaar vervolgens 75% omhoog.

Zoiets kan weer gebeuren, al zijn er ook technische analisten die deze overeenkomst helemaal niet zien en die eerder aan 1938 denken.

Het nieuws blijft onverdeeld slecht, GE gaat op de beurs nog meer kapot dan we ooit dachten en al dat slechte nieuws roept meer slecht nieuws op.

Spelers die CDS’s gekocht hebben, en die op die manier de obligaties van bedrijven short zitten, hebben nu een reden om bedrijven met plezier stuk te zien gaan.
Tegelijkertijd concludeert een interne studie van de SEC dat de herinvoering van de uptick rule voor het shorten van aandelen leuk is maar verder weinig uitmaakt.
Je mag dus geen financials shorten omdat je ze dan beschadigt, maar Credit Default Swaps kopen mag wel.
De logica ontgaat ons.

Franse bouwers doen het goed en krijgen dit jaar exta stimulans van de regering. Kijk naar Bouygues en Vinci.
Bouygues kwam vanochtend met goede winst cijfers.

Goud doet niet wat we gehoopt hadden, rare actie, in zoverre dat het niet ons beeld bevestigt.

Patronen herhalen zich, de vraag is dus even welk patroon.
Voorlopig loont het uit te gaan van het Loef scenario.
Nog een ruk naar beneden en dan een grotere ruk omhoog.
Een volgende, enge fase breekt aan.
 

Michael Kraland

Disclaimer Kraland: long goud

Wat een gedoe de laatste dagen over China. Duizend miljard aan steun, dat is 30% van het BNP, zo galmde de radio vanochtend dus stond Inveztor nog voor de douche al naar een scherm te kijken en een matigend mailtje van Martin Crum te lezen.

Inderdaad, die aankondiging hoorden we op de radio maar gisteren kwam hij niet, hoewel de stimulans wel werd verwacht.

Dit zei de Wall Street Journal vanochtend:

“Absent from Chinese Premier Wen Jiabao’s keynote speech to China’s National People’s Congress on Thursday was the announcement of any major new fiscal stimulus plan. Confident that one was coming, investors bid up share prices around the world in anticipation.

In retrospect, those hopes were always overdone.”

Goed, dat gebeurt wel vaker. Maar hieronder de uitleg waarom. Want het is gewoon allemaal teveel voor de economie om op te nemen:

“Beijing’s existing $585 billion stimulus plan, unveiled last November, is barely out of its wrapping: while China’s capacity to absorb it fully is already in doubt.

Less than a third of the $15 billion slated for disbursement in 2008’s fourth quarter was actually spent by the end of December, a government official said Wednesday. Worries that corruption in the localities will cause stimulus funds to be wasted are also leading Beijing to keep a grip on the fiscal tap.”

Nog even geduld. Shanghai steeg vanochtend weer met een procent, na de 6% van gisteren. Dat was toch wel een goed teken.
Ik heb geen recente electriciteitsgebruik statistieken gezien. Die geven aardig aan wat er gebeurt in een industriële economie en daar wordt geloof ik nog niet mee geknoeid.
Of de beurs van Shanghai is veel te optimistisch, of de pessimisten op China missen iets en China gaat zich sneller herstellen dan we denken.nvt

Vandaag wordt het nieuws interessant en opeens niet meer eentonig.
De ADP cijfers in de VS zijn nog slechter dan verwacht. GE zakt naar de $ 6 en een aantal analisten schrijft dat er geld bijmoet, voor GE Capital.
Maar Leuthold en Fleckenstein worden bullish. Montier komt met een lijstje Graham aandelen.
Wat betekent dit ?

Het slechte nieuws gaat gewoon door. Dat zal nog wel een tijd aanhouden want slecht nieuws zorgt voor meer slecht nieuws.
Relfexiviteit, dierbaar aan Soros, is het idee dat de ene kracht de andere uitlokt. Heel veel slecht nieuws leidt dan ook vaak tot een rally, op het moment dat iedereen het erover eens is dat er alleen nog maar slecht nieuws aan kan komen.
Want er moeten verkopers zijn en als die allemaal verkocht hebben dan kan je op het minste geringste goede nieuws naar boven.

Misschien is dit wel zo’n moment. Loef volgers op deze site weten dat onze TA vriend de laatste tijd weer goed zit. Dit is een TA markt, het gaat om sentiment meer dan om fundamenten.

Loef zegt dat we niet ver meer van de bodem zitten.
Leuthold is een meneer die ik in 1994 heb leren kennen. Steve Leuthold is één van de meest erudiete markthistorici in de VS. Hij heeft een bear fonds, dat het Grizzly Fund heet. Vorig jaar ging dat fonds 74% omhoog en dit jaar ook nog eens 26%, zo bericht Bloomberg.
Bill Fleckenstein is ook een soort perma bear, heeft ook een bearfonds en komt met een zelfde soort verhaal.

Montier pakt het anders aan. Hij doet wat we ook aan het doen zijn voor de komende aflevering van De Kapitalist, zie hiervoor
/pagina/weblog/view/9733.

Montier heeft een nieuwe uitdraai van Graham aandelen gemaakt en die uitdraai is nu erg groot. Niet helemaal zo lang als in november, maar wel indrukwekkend.

Beleggers vergeten soms dat het slecht kan gaan met een economie en goed met de aandelenmarkt. Het meest spectaculaire voorbeeld waar ik al jaren in mijn columns over zeur is natuurlijk Zimbabwe.
Daar steeg de markt onder wanbestuur en hyperinflatie.

Loef voorziet een daling naar AEX 190 en dan een harde rally.
Leuthold voorziet ook een flinke stijging en koopt internationale aandelen, China, Taiwan, Korea en de VS.
Montier is een ander verhaal. Het hele idee achter Graham portefeuilles is dat je het hele verhaal rustig weg kunt leggen en dat het wel goed komt, dankzij de Margin of Safety van Graham.

Als de wereld niet vergaat is dat de beste oplossing.
Vergaat de wereld wel, dan hebben wij onze Grote Gids Rik Schmull. Veel eten in blik, een huis op het platteland met moestuin, goud in een goed beschermde kluis, een geweer, liefst twee, voldoende ammunitie (nu al schaars in de VS) en, uiteraard, een bijbel.

Pas dus even op met shorts, zeker als er nog even een tik naar beneden volgt.
Zonder nieuwe golf verkopers kan een effectenmarkt niet naar beneden.
Een economie heeft daar minder moeite mee, want afwezigheid van kopers is genoeg om daar de zaak in de min te houden.

nvt

Ben Graham is al jaren uit de mode. Graham is de uitvinder van ons vak, financiële analyse.
Toen ik nog op de schoolbanken van het Instituut voor Enorm Arrogante Doordravertjes zat, kreeg ik een dik, blauw, naargeestig ogend boek in handen gedrukt.
Security Analysis, van Graham & Dodd.

De titel deed me denken aan Heer Bommel en juffrouw Doddel maar dan met heel veel cijfertjes.

Al snel besloot ik dat dit boek niets voor me was.
Van de lessen in financiering van allerlei weinig opwindende zaken stak ik ook niet veel op. Een financiëel directeur van Michelin legde ons uit wat een sinking fund was. En wat voor leuks je daar allemaal mee kon doen.
Pas 30 jaar later begon deze uitdrukking echt voor me te leven.

Ik geloof dat ik die kennis één keer in mijn leven heb gebruikt.

In de computerkamer was een revolutie begonnen. Digital Equipment – als de naam u nog iets zegt bent u te oud om op deze site te vertoeven – had net een nieuwe computer geïntroduceerd. De Rainbow heette dat ding. Je kon er van alles mee doen maar niets nuttigs, zo bleek mij al snel, mede omdat internet nog niet was uitgevonden.

De beurs interesseerde bijna niemand, behalve de monomaniakale recruiters van Goldman Sachs, die naar de campus kwamen. Enigszins verveeld stak ik mijn hand op toen er werd gevraagd wie er interesse had in dit bedrijf. Die nacht las ik Security Analysis in een noodgang uit om het zekere voor het onzekere te nemen. Ik wilde niet afgaan tegenover de in mitrailleurtempo doorratelende zakenbankier aan wie ik de volgende dag moest uitleggen wat nou precies een aandeel was. Of een obligatie, mijn geheugen laat me hier even in de steek.

Wat ik toen nog niet wist was dat Graham een heel interessante man was, met allerlei even interessante hobbies, zoals achter dames aanrennen en kunst in allerlei vorm.
Van Warren Buffett had ik nog nooit gehoord.

Fast forward naar de herfst van 2008.
The Intelligent Investor, van Graham, had ik inmiddels een aantal keren herlezen en weggegeven aan talentvolle jonge medewerkers zoals daar zijn de heren Vermeulen en Klein Tank.
Opeens kreeg ik heel veel reacties op een artikel over aandelen die je kon selecteren op basis van de Margin of Safety criteria van Ben Graham.
Iedereen wilde opeens veilige aandelen. Geef ze eens ongelijk.
Ik besloot wat te gaa screenen. Op de criteria van Ben Graham.
Kijken wat daar uit kon komen.

Omdat Crum en Vermeulen het te druk hadden met echt werk was The Plunger de enige vrijwilliger om het werk dat ik voor ogen had uit te voeren.
Dat gebeurt wel vaker zo bij Inveztor, gelooft u mij maar.

Het leuke van de intrinsieke waarde methode van Graham is dat timing secundair wordt.
Als je je huiswerk goed doet is het niet zo belangrijk wat de timing nou precies is. Timing krijg je toch niet helemaal goed, tenzij je Loef leest natuurlijk.

The Plunger zag meteen een kans en begon te lobbyen voor een eigen Bloomberg. Nou wil ik niet krenterig lijken maar zo’n ding kost met wat abonnementjes al snel zo’n euro of 2500 per maand en je raakt er snel aan verslaafd.
Ik weet waar ik het over heb, ik heb jarenlang met zo’n apparaat samengewoond.
Nu staan er bij het FD, de roemruchte media organisatie die ons kleine clubje onderdak verleend, een aantal van die apparaten links en rechts verdekt opgesteld.
Als stockjunkies konden wij ons niet aan de indruk onttrekken dat onze journalistieke collega’s van het roemruchte dagblad minder met die machines deden dan wij van plan waren.

Je kunt enorm veel doen met zo’n Bloomberg, zeker wanneer je alle data zelf kan herbewerken op Excel.
Zoek er maar één bij het FD, Plunger, zei ik.

En zo kon het gebeuren dat The Plunger elke avond na vijven, wanneer de FD newsroom leegstroomde richting Dauphine, het rijk alleen had achter een eigen Bloomberg in een nieuwe variatie op het aloude thema van 5 à 7. Dit is een in Nederland minder bekende Franse uitdrukking voor een prettig samenzijn na kantoortijd. Probeert u het eens wanneer u in Parijs een hotel kamer reserveert. Sympathie, begrip en korting zijn dan uw deel.

The Plunger was inmiddels aan het werk en zijn printer begon de ene lijst na de andere uit te spugen. Het was nog niet wat we wilden.
Dan waren er weer te veel Japanse micro caps, dan weer alleen maar financials en die wilden we niet. Zoveel discipline konden we niet opbrengen, ons gezonde verstand telde ook nog.
We speelden wat met de criteria, we verlegden de market caps een beetje en omdat de markt lenig door bleef zakken werd de lijst steeds langer.

We gaan deze maand elke week een nieuwe Kapitalist uitbrengen met daarin een lijstje aandelen.
Er zitten veel oliebedrijven bij. Er zitten veel staalwalsers tussen en verzekeraars ook. Niet allemaal bedrijven die we nu zo direct willen hebben. Maar we vinden ook moderetailers, vastgoedboeren en farmaceuten. Zelfs één biotech tent.
We gaan dit elke week doen, een maand lang.
En de rest van het jaar gaan we het bijhouden wanneer dat nodig is. Kijjken wat er gebeurt en hoe het loopt.

The Plunger gaat ons uitleggen wat hij weet van intrinsieke waarde, margin of safety en andere Graham concepten.
U zult zien dat hij zich aardig van zijn taak weet te kwijten.
Elke week komen we met een nieuw lijstje aandelen die, als het een beetje meezit, veilig zijn.
Niet allemaal individueel maar wel als groep.

We denken dat de markt nu gaat bodemen, maar als Graham leerlingen mogen we het daar eigenlijk niet over hebben.
Dat is immers timing en timing is (fluisterend) spe-cu-la-tie. Een vies woord.
Dit zijn aandelen om in kleine plukjes te kopen en weg te leggen.
We denken er een maandje mee bezig te zijn en we zoeken een sponsor voor ons Value Seminar.
Bestook uw broker of vermogensbeheerder en zeg hem ons te steunen omdat u anders uw rekening weghaalt.
Die kunt u vervolgens onderbrengen bij de leuke mensen die wel hun cheque boek trekken. We weten alleen nog niet precies wie.
Wat we wel weten is dat dit een leuke oefening wordt.
Binnenkort ook in uw brievenbus.

Michael Kraland

Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

De hierna volgende column verscheen eerder in FD Geld, het wekelijkse Personal Finance Magazine van Het Financieele Dagblad.

Bankiers zijn boeven, het staat min of meer in deze termen op de voorpagina van een gerespecteerd weekblad en iedereen denkt ook dat het zo is.
Dan zal het ook wel zo zijn. Je kunt er natuurlijk aan twijfelen. Is er bewijs dat bankiers slechter zijn dan andere mensen? Nee. Zijn ze schuldiger dan andere bankiers, die er niet bij waren toen de huidige ellende ontstond? Misschien niet.
Misschien is het probleem van de verantwoordelijke bankiers slechts dat zij bankiers zijn. Of topbankiers.
Misschien ligt hun schuld in het feit dat ze zich niet hebben willen verzetten tegen de draai die hun wereld nam.
Er zijn er immers die zijn uitgestapt.
Jerome Kohlberg, de eerste K van KKR, de pioniers onder de durfkapitalisten, stapte uit om deals te doen "where reason still prevails".
Dat was in 1987.

Enige tijd geleden beschreef ik in een verhaal over Madoff hoe Harry Markopolos te werk was gegaan. Hij heeft bijna tien jaar tegen de SEC moeten vechten. Toch had hij een betonnen dossier tegen Madoff. Er gebeurde echter niets.
In dat verhaal staan wat links naar videos waarin een Amerikaanse parlementariër? Gerry Ackerman, de SEC onder handen neemt. Ik raad u aan even te gaan kijken want u weet niet wat u ziet.
De SEC wordt door de wringer gehaald. Vermorzeld, vernederd, uitgemaakt voor doof, stom en blind.
Erger nog, de SEC vertegenwoordigers komen volledig incompetent en laf over.
Wie nog enig vertrouwen had in deze organisatie na het lezen van het Markopolos rapport is dat nu kwijt.
Erger nog, je vertrouwt nu niets meer.
Dit is bijzonder ernstig want de SEC is, net zoals de AFM, de verdedigingslinie die de samenleving heeft opgeworpen om zich te hoeden voor onverantwoord financieel gedrag.

Soms krijg ik mails van lezers die het allemaal niet meer begrijpen en vragen wie er nu uiteindelijk nog verantwoordelijk is. Niemand dus. Je kunt niemand vertrouwen.

Banken en kerken besteden veel aandacht aan hun hoofdkantoren. Die moeten vertrouwen uitstralen. In beide gevallen gaat het om iets dat helemaal immateriëel is. Credere, geloven, krediet en de kerk staan niet zo ver van elkaar af. Mammon is ook een God.
Vroeger wapenden bankiers zich tegen een run op de bank door het bouwen van kantoren met veel marmer, pilaren, stilte en hoge plafonds. Net kerken.
Bankiers gingen sober en waardig gekleed. Net als priesters.
Vertrouwen, daar ging het om, want als iedereen zijn geld kwam opvragen dan ging de bank kapot.

Wanneer mensen op de Olympus gaan kijken en daar geen Goden aantreffen heb je als kerk ook een probleem. Net zoals kinderen die hun ouders cadeautjes in de Sinterklaas schoen zien doen.
Een bankier is een koorddanser met 8% kapitaal en angst voor zijwind. De ellende begon toen krediet zo goedkoop was dat de bankiers dachten met 1 à 2% kapitaal voldoende dekking te hebben.
De ambtenaren van de Centrale Banken en van de Toezichthouders zaten erbij en keken ernaar.
De huizenkopers kochten een huis en woonden er in.
Vaak voor bijna niets. Met een interest only hypotheek.

Ambtenaren zijn over het algemeen niet erg effectief in het optreden tegen fraude. Ze zijn wel goed in het uitdelen van bekeuringen op de Herengracht terwijl Van der Hoop wordt leeggehaald. Ambtenaren vinken af. Ze vinden kleine fouten bij de gewone, onschuldige bankiers en maken daar een dagtaak van. Al vergaderend kom je dan een heel eind. De echte boeven blijven buiten schot. Je ziet dat niet alleen in Amerika.
De baas van een antifraude bedrijf suggereerde dat de ambtenarij zo ongelooflijk ineffectief is in het optreden tegen echte fraude dat je hiervoor beter journalisten kunt gebruiken. Die zijn gewend sceptisch te zijn en door te vragen.
Die hebben lak aan autoriteit.
Leuk idee want inderdaad, er was één journaliste die een heel goed stuk over Madoff publiceerde, in Barron’s een beursblad. Dat was in 2001 en toen sliep iedereen door.

Kijken wij naar ons prachtige Nederland dan valt ons meteen op dat er geen enkele reden is om te veronderstellen dat de regelgevers bij ons het beter zouden doen dan de SEC. Dat is geen verwijt maar een veronderstelling. De AFM heeft wel veel mensen en veel middelen maar geen track record. Wie weet komt dat nog. Voorlopig lijkt het alsof die mensen en die middelen aangewend worden tot veel vergaderen over heel kleine dingen. En sommige zaken kan de AFM niet aanpakken, zoals de verhoging van de ondergrens van € 50.000 voor gekwalificeerde beleggers. Dat betekent dat die beleggers geen bescherming nodig hebben. Dat hebben ze natuurlijk wel, maar Brussel beslist anders. Maar wat telt is de mentaliteit van zo’n organisatie. Dat begint bij de top. We kunnen daar bankiers neer te zetten die een geslaagde carrière achter zich hebben. Zonder ambtelijke ambitie. Alleen maar zin in een slagvaardige, kundige organisatie. Het laatste nieuws van de AFM is dat ze dit door hebben. Ze vragen of ze alsjeblieft niet meer verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor wat ze doen. Misschien doen ze daarom zo weinig.

Nu de bankiers failliet zijn gaan de ambtenaren het doen. Doen ambtenaren het beter dan bankiers? Niets wijst daar vooralsnog op maar je weet natuurlijk nooit hoe een koe een haas vangt. En de pers, hoe gaat niet in Nederland met deze problematiek om? Zoals in de meeste andere landen. Veel overschrijven en het weekend breekt vroeg aan.
Madoff brak uit op een donderdag en ik schreef daar op vrijdagochtend een verhaal over. Op maandagavond werd ik gebeld voor een interview. Waarom toen pas ? Nou, vanwege het weekend. Op dinsdag kwamen er toen allemaal televisieploegen, vanwege het verhaaltje van maandagavond. Dat stond dinsdag in de krant, vandaar.

Wie beschermt ons dus?
Laten we daar eens rustig over gaan vergaderen. Niet vandaag, na het weekend. 

Michael Kraland

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

Juus de Kempenaer (1963) komt Inveztor versterken. 
Wat kunnen we goed gebruiken bij Inveztor en in De Kapitalist? Een gedisciplineerde kwantitatieve asset allocator. Want het verhaal gaat sinds het begin van de crisis niet meer over stockpicking of andere vormen van tijdverdrijf, maar over asset allocation en hoe je daarvan kan profiteren.

We kennen Juus van zijn vroegere stukken voor het FD. Dat waren goede technische analyses die wekelijks in één chart veel duidelijk maakten.

Sindsdien is Juus van Robeco naar Kempen gegaan en hij is nu actief binnen de Taler Groep in Amsterdam. Daar houdt hij zich bezig met de kwantitatieve ondersteuning van portefeuilles van instituten en van de Talerfondsen.

Van 1995 tot 2001 heeft Juus een wekelijkse column over technische analyse geschreven in de zaterdageditie van Het Financieele Dagblad. Verder zijn artikelen van zijn hand verschenen in het maandblad "technische en kwantitatieve analyse" en het Britse "the technical analyst magazine". Hij is regelmatig spreker op internationale congressen en seminars en verzorgt op verzoek in-house presentaties bij verschillende banken en vermogensbeheerders.  

Juus behoort tot het dunne bovenlaagje van de financiële professionals in Nederland.

We zijn blij dat hij ons is komen versterken.

Michael Kraland

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

Hoewel de begrafenis van mijn arme PolderPortefeuille een pijnlijke affaire was moet ik bekennen dat de patiënt niet eens overleden was, slechts schijndood in de ogen van teleurgestelde beleggers.

We lopen weer hard op en we doen dat tegen de markt in.
Vanavond om 10 uur weten we wat de score voor het jaar is maar ik denk ergens tussen de 8 en de 10%, afhankelijk van hoe de markt sluit en wat goud doet.

Ik heb net de laatste hand gelegd aan een overzicht van de portefeuille, met een bespreking van alle aandelen, opties, wratten, pukkels en leeggelopen hedge funds.
Dit weekend krijgen de abonnés van De Kapitalist het verhaal in hun brievenbus.
We geven niet op, we gaan er twee keer zo hard tegen aan.
De bezoekcijfers van Inveztor lopen ook mooi op.
Leuk dat u er weer bent.
Vraag snel een proefnummer aan van De Kapitalist op info@inveztor.nl.

Een paar cijfers: sinds de start in 1996 is de PolderPortefeuille ruim 340% omhoog tegen de AEX een procent of 5.
De exacte score wordt vannacht berekend door The Plunger.
Op dit moment hebben we 50% cash, wat betekent dat ons kleine aandelengedeelte het dubbel goed doet.

Wanneer ik over een week terugkom van vakantie zou ik het leuk vinden u als nieuwe abonné te begroeten.
Gedurende die week komen Vermeulen en The Plunger met een aantal nu al geprogrammeerde updates.
Never a dull moment.
Tot binnenkort.nvt