Vandaag is de eerste dag van de rest van uw Bearmarkt

Laten we snel ons uitgangspunt neerzetten. Misschien zijn de bodems in financials gezet, misschien ook niet. Maar de earnings bearmarkt moet nog in ernst beginnen.
Onze PolderPortefeuille kent het eerste negatieve jaar en laten we het als volgt samenvatten: in haar huidige vorm is die Portefeuille volledig irrelevant geworden.

We gaan twee dingen doen. Vijlen en zagen aan de PolderPortefeuille. Het proces alleen al is instructief voor ons allemaal en ook voor mezelf.
En we gaan onze eerdig aangekondigde Berezina Portefeuille starten.
Voor wie niet weet wat de Berezina is en waarom die naam een dubbele betekenis heeft, Google even.

Vandaag verscheen een nieuwe update van De Kapitalist met het laatste nieuws over onze oude aandelen. Rock Well, Xemplar, Rainy River en Opal.
Werk dat begonnen is moeten we afmaken.
Overigens, ik heb al deze aandelen nog en ik spring niet uit het raam.
Exploratieaandelen doen het goed aan het eind van de cyclus en we staan aan het begin van een bearcyclus. Dit is dus niet het juiste moment voor dit soort beleggingen, maar sommigen hadden dat al eerder door.
Het duurt altijd even voordat ik mijn oude portefeuillel afbreek en een nieuwe begin.

Wat worden de uitgangspunten van de Berezina Portefeuille en waar kunt u die vinden ?
Goud, hyperdiversificatie, dividendaandelen, pair trades, hedge funds, al deze onderwerpen komen aan bod.
Net zoals bij de PolderPortefeuille komen de ideeën tot u via De Kapitalist.
Maar, anders dan de PolderPortefeuille, gaat het bij Berezina om kapitaalbehoud.
Overleven, iets meer maken dan Libor, hier en daar een teentje knoflook en wat tuinkruiden.
Mensen die tijdens de vorige bearmarkt meededen herinneren zich misschien nog hoe we toen overleefden.
Wie weet lukt het ons weer.
En net zoals met de PolderPortefeuille, vergeet niet dat de reis het belangrijkst is.Long Rock Well, Xemplar, RR, OPA

Tax Freedom en speculanten fusilleren

De hierna volgende column verscheen eerder in FD Geld, het nieuwe wekelijkse Personal Finance Magazine van Het Financieele Dagblad.

Jeroen Sparrow organiseert al twaalf jaar een lunch op Tax Freedom Day. Willem Vermeend, waarvan wijlen Maarten van Traa zei dat je hem alles kon toevertrouwen behalve het socialisme, hield een toespraak waarin hij de inhoud van zijn nieuwe boek samenvatte. Dat boek, getiteld Taxes and the Economy, gaat over de wenselijkheid van een laag belastingtarief dat simpel en gemakkelijk te administreren is. Staatssecretaris Frank Heemskerk kreeg het boek aangeboden.

Wel vervelend dat die Tax Freedom dag pas in juli valt. Meer dan de helft van het jaar is dan om. Vreemd dat er best tevredenheid bestond over die score, die Nederland zo’n beetje in de middenmoot van Europa indeelt. Zesjescultuur? De arme Denen bengelen onderaan. Maar die zijn de gelukkigste mensen van Europa, meldde Heemskerk.
Ik kan me goed voorstellen dat niet iedereen blij is met een eenvoudige belastingwetgeving.
Volksstammen aan adviseurs leven in Nederland van deze complexiteit en als die allemaal gaan demonstreren in Den Haag voor behoud van ons nationale karakter inzake belasting staat onze economie stil.
Vanuit het buitenland bekeken is Nederland elk jaar meer autogeil. Verbazend voor een land waar auto’s hoofdzakelijk stilstaan.
Voor zo’n leasebak moet je een hele administratie bijhouden en bij de grens kan je worden gefotografeerd. Het verdient dan ook aanbeveling om eens per jaar de voorruit in te tikken en daarvan aangifte te doen. Elk jaar. Alle papieren zijn dan geroofd. Keep it simple. We zijn gek.

De echte reden waarom die belastingsituatie zo complex moet zijn is dat regeringen op deze manier kunnen doen alsof ze iets doen. Natuurlijk doen ze niets, behalve praten, vergaderen en schade veroorzaken. Kijk naar de wetgeving over inkomens van durfkapitalisten.
Populisme moet een uitlaatklep hebben en dat ze je ook in het constante geroep om speculanten vooral te straffen. We hebben hier al eerder betoogd dat de speculanten de nieuwe joden zijn. Een gevaarlijke, onbekende secte die in het geheim rare dingen doet om redenen de we niet helemaal snappen maar die tot doel hebben ons armer te maken. En zij worden, zonder echt te werken, rijk. Pakken dus die engerds. Kijk maar naar de schade die ze aanrichten op de oliemarkt en, erger nog, veel erger, op de graanmarkten.

Het is allemaal gemakkelijk te weerleggen. De futuresmarkt voor olie heeft enorm veel nut voor producenten en gebruikers, denk aan luchtlijnen die hun brandstofkosten willen afdekken. Denk bij futures in graan en mais aan boeren die hun oogstprijs zeker willen stellen. En voor iedere koper van een contract bestaat een verkoper. Er wordt niets opgeslagen. Als er meer gespeculeerd wordt zie je meer contracten uitstaan. Dat is zo bij olie en dat is ook zo bij nikkel. Maar de koers van nikkel is gehalveerd, eveneens bij leven en welzijn van een record aantal speculanten. Daar hoor je niets over.

Ieder speelt zo zijn rol. Volksvertegenwoordigers die hebben zitten lunchen en dutten, zoals in Amerika, introduceren nu tien wetsvoorstellen om speculatie tegen te gaan. Dat is gemakkelijker dan de grote meerderheid van hun kiezers te confronteren met de noodzaak wat minder nodeloos rond te rijden in nodeloos grote auto’s.
OPEC ministers, die al gekken profiteren van de olieprijzen, geven speculanten als eersten de schuld.
Bevlogen journalisten schrijven over goed en kwaad. Speculeren in graan is kwaad. Dat mag niet. Speculeren in dollars mag wel. Maar toen Soros de Bank of England liet knallen kreeg je ook allerlei bedenkelijke opinies. Speculanten drijven de prijzen niet op, ze spelen mee in een trend. Speculanten verschaffen liquiditeit.
Speculanten zijn anoniem. Ze kunnenn zich niet verdedigen. Daar gaan we iets aan doen.
Ik richt de Nederlandse Vereniging van Speculanten op. Nederland kennende krijg ik dan elke keer als er weer iets fout gaat een belletje van de media. Een monopolie. De droom van iedere speculant.

Michael Kraland

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

Freddie, Fannie, Henry en Ben

De Amerikaanse staat redt de twee overheidsgelieerde hypotheekbanken Freddie Mac en Fannie Mae.

De aandelenkoers van beide officieus door de overheid gegarandeerde instellingen tuimelde afgelopen vrijdag al 40% en herstelde later. De koers is dit jaar al 90% gezakt, waardoor de marktkapitalisatie terug is gelopen naar $ 14 miljard.
De redding betekent ten eerste dat beide instellingen om zouden vallen als er niets gebeurde. Dit zou een internationale financiële crisis ten gevolge hebben, omdat het Amerikaanse financiële systeem ernstig geschokt zou worden.

Dit schrikbeeld is voorlopig verdwenen. De lichten in Washington en New York zijn dag en nacht aan gebleven.
Minister van financiën Paulson kondigde het nieuws aan maar de regering heeft gehandeld met steun van de Fed en marktpartijen.
De Bear Stearnsredding werd georkestreerd door de locale Federale Bank, die van New York.
Fed gouverneur Bernanke werd ooit in brede kring bekend toen hij verklaarde bereid te zijn desnoods helicopters pakken dollarbiljetten te laten droppen om de economie gaande te houden.

Er is dus weinig kans op renteverhoging, noch op een dollarstijging.
De dag is gered maar de handen van de Fed zijn steeds meer gebonden.
Let op de goudprijs.Disclaimer Kraland: geen posities in bovengenoemde fondsen op het moment van publiceren.

Van Non-Cov obligaties naar tien jaar niets

De hierna volgende column verscheen eerder in FD Geld, het nieuwe wekelijkse Personal Finance Magazine van Het Financieele Dagblad.

Een tijdje geleden hadden we het hier over de volgende fase van de bearmarkt. Ons idee was dat het feest pas was begonnen terwijl anderen de schade van de berenklauwen afveegden en vrolijk huns weegs gingen in de overtuiging dat het voorbij was.
Het gebeurt maar heel zelden dat de bliksem twee keer op dezelfde plek inslaat. Toch maken we dat nu mee. We zitten in een gemene combinatie van het spiegelbeeld van een jaar geleden. Toen was het nieuwe toverwoord “Non-Cov”. Obligaties zonder covenanten. In goed Nederlands betekende dat “Leen me uw geld tegen heel weinig rente en stel geen gebruikelijke vragen”.
Zakenbankiers wisten dat het geen zin had om te bellen met een leenvoorstel dat beperkingen kende.
Het is overigens een leuk gevoel om te weten dat die leningen, nu ondenkbaar, nog in de markt zitten. Je vraagt je af hoe deze of gene belegger dat soort leningen boekt. Het zal maar een verzekeraar, bank of beleggingsfonds zijn waar je in zit.
 
Maar wat de situatie een jaar geleden kenmerkte was dat alles tegelijkertijd goed ging.
Obligaties, hedge funds, aandelen, junk, onroerend goed, kunst, grondstoffen, alles liep.
 
Nu loopt alles tegelijkertijd verkeerd. Behalve die grondstoffen dan maar die dragen nu bij tot inflatie, want die hebben we erbij gekregen.
En, heel verbazeningwekkend, kunst loopt nog steeds goed. Althans, in de achteruitkijkspiegel. Kunst is de Droopy sector van deze markt. De sector die het langst doordraaft, over de afgrond.
Want hedge funds presteren nog steeds relatief goed en hun managers zijn de grote kopers.
Maar terug naar deze waardeloze markt. Amerika is terug naar vijf jaar geleden op de index. Althans, dat zegt een persbureau. Maar je kunt er ook andersom naar kijken. Nederland – en hetzelfde geldt voor andere landen in Europa – is terug naar 1998 op de AEX.
 
Voor verkopen is het nu te laat. Tenzij u niet kunt slapen. Denk dan even aan het advies van JP Morgan. “Sell down to the sleeping point.”
Een even domme fout is slim te willen zijn. Deze markt is heel eenvoudig. Er gaat maar één ding omhoog en dat is correlatie. Beleggen is voor een groot deel kansberekening.
Mensen die denken dat dit of dat aandeeltje het nog goed gaat doen hebben de kansen niet aan hun kant.
Als ze gelijk hebben en het beter gaat bij dat bedrijf is er grote kans dat het aandeel toch zakt. Door de markt.
U kunt beter het omgekeerde doen en iets short verkopen. Dat betekent dat u iets verkoopt dat u niet hebt in de hoop het goedkoper terug te kopen. Ook als u fout zit is er grote kans dat u toch winst maakt. Dankzij de markt.
 
Bearmarkten hebben vooral veel gemeen met andere bearmarkten. Eerder dit jaar publiceerde ik een commentaar uit het jaar 2000 op Inveztor.nl, een beurssite waarvan deze krant aandeelhouder is. Ik had erbij gezet dat het een commentaar van bijna acht jaar geleden was. Desondanks bleek uit de reacties dat lezers dat anders hadden gezien. Eén lezer corrigeerde zelfs een detail. Morgen is het dinsdag, niet maandag, schreef hij.
 
Maar niet alle bearmarkten kennen hetzelfde verloop. Zitten we in ’87, ’90, ’94 of in ’74 ?
In ‘87 hadden we te maken met een overvoerde markt. Eén zwarte maandag en een jaar later was alles weer goed.
In ’90 was het oorlog met Saddam. Binnen acht maanden ging het weer beter.
In ’94 hadden we een rentehobbel en binnen een jaar was alles voorbij. Maar zo leek het niet toen we er middenin zaten.
In ’74 kwamen we via een olieschok in een periode van stagflatie terecht die tot de bullmarkt van ’82 duurde.
Ik ben niet zo bang voor inflatie in Europa, maar dat is een ander verhaal.

Michael Kraland

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: geen posities in genoemde fondsen op het moment van publiceren. 

De grote hedge fund angst

De hierna volgende column betreft een artikel uit de Hedge Fund Nieuwsbrief van Inveztor.

Hedge funds zijn bang en ze zijn bang voor vandaag. Want 1 juli is de dag waarop duidelijk is hoeveel er uiteindelijk onttrokken wordt. De deadline daarvoor was gisteravond.

Het is gemakkelijk een case te maken voor een eind aan de hedge fund groei.
Nederlandse beleggers kunnen spreken over een relatief groot aantal missers onder hun hedge funds. Twee Nederlandse hedge funds gooiden vorige zomer de handdoek in de ring (HIAX en Holland Capital). Twee andere hedge funds, Spirit en Go Capital, gingen tijdelijk dicht.
Er is nog een ander Nederlands hedge fund dat kapot is en hier zal Inveztor binnenkort over berichten.
 
En dan is er PGGM. Het pensioenfonds brengt de allocatie van hedge funds terug van 8% naar 4%. Dat is nieuws dat we niet vaak zien. Net alsof je leest dat er minder files in Nederland zijn.
Maar laten we even een stapje terug doen. Hoe kwam die enorme populariteit van hedge funds ook weer op gang? Doordat hedge funds het tijdens de vorige bearmarkt beter deden dan long only fondsen.
Half kapotte pensioenfondsen raasden de sector in.
De ultrarijken hadden niet meer het monopolie. Iedere zichzelf respecterende vermogensbeheerder is actief in hedge funds, al is het maar als aanbieder.
En wat zien we dit jaar? Hoewel de laatste cijfers nog niet binnen zijn lijkt het erop dat de aandelenmarkten in Europa zo’n 25% zakken en dat de hedge funds bijna quitte spelen.
Goldman brengt zelfs een hedge fund index product in de VS, voor Amerikaanse particulieren. En dat zijn dan niet de UHNWI’s. Dat laatste lijkt op een afkorting van een groep blauwgehelmde vredessoldaten maar het staat gewoon voor ultra high net worth individuals, die voorlopig immuun blijven voor de kommer en kwel van ordinaire ellende zoals de bearmarkt.
 
Er is nog een tweede reden. Sukuks groeien sneller dan obligaties. Sukuks? Sukuks zijn Islamitische obligaties. Hedge fund eigenaren beleven dit fenomeen toch wat anders dan de gemiddelde Wilders aanhanger. Follow the money. Het geld zit in het Midden-Oosten. Follow the oil. Dubai is na een moeizame start toch op weg een financiëel centrum te worden. Wie weet komt de markt daar nog eens echt op gang. Wat wel duidelijk is, is de trend. Hedge funds gaan naar Dubai en de Sovereign Wealth Funds gaan naar London. Die stoppen hun geld daar in lokale fondsen.
Nederland loopt nog wat achter wat dat betreft.
De geruchten over het overlijden van de sector zijn in elk geval nog sterk overdreven.
Want wanneer wij ons kantoor verlaten en wat rondlopen komen we, ook in Nederland, frisse, nieuwe hedge fund managers tegen. En hun fondsen zijn nog gewoon open.
Michael Kraland

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: long GO Capital en Spirit Aim, geen posities in overige genoemde fondsen op het moment van publiceren.

Ares: redding in zicht II

Met die redding van Ares valt het wel mee want sinds ons vorige stuk werd bekend dat de infrastructuurdivisie verkocht zou worden waarop het aandeel heel even steeg om toen snel weer weg te zakken.
We hebben dus even de Parijse geruchtenmachine gecheckt en daar kwam het volgende uit.
Grootaandeelhouder en commissaris Thierry Leyne, die zijn stukken boven de 2 heeft gekocht, zou er van overtuigd zijn dat Ares meer waard is in plakjes dan als worst.
Hij heeft Rothschild in de arm genomen om het bedrijf per étage te verkopen.
Wat verbazend is, is dat dit in de krant gekomen is. Dat betekent het volgende.
De Rothschild beslissing was al twee maanden geleden genomen en sindsdien zou deze adviseur aan het werk zijn.
Twee maanden betekent één maand om het dossier op te stellen en één maand om intentieverklaringen te verzamelen.
Wanneer zo’n affaire na twee maanden in de krant komt is dat meestal geen goed teken.
De markt en grootaandeelhouder Leyne zijn het vertrouwen in de directie, zo zegt men in Parijs, kwijt.
De vraag is of de onderdelen niet veel meer kunnen opbrengen dan de huidige marktkapitalisatie.
En ook dat in een markt als de huidige dit soort piepkleine dossiers niet veel meer voorstelt.Long Ares

Door zon, wind en olie

De hierna volgende column verscheen eerder in FD Geld, het nieuwe wekelijkse Personal Finance Magazine van Het Financieele Dagblad.

Telkens rinkelt de telefoon en vraagt een zakelijk klinkende stem of ik tijd heb voor een afspraak.
Nu wordt de deur van iedere financier platgelopen door mensen die een oplossing hebben voor problemen die er niet zijn, dus je bent in zo’n geval voorzichtig. Maar steeds vaker zijn het zonne-energie verhalen. En omdat het om privé bedrijven gaat, die maar moeilijk aan geld kunnen komen, zijn de prijzen schappelijk, vergeleken bij de aan de beurs genoteerde bedrijven in elk geval.
Dat komt omdat beleggers de neiging hebben thema aandelen, zoals zon-aandelen, anders te behandelen en ze een hogere waardering te geven.
Je vraagt je af waarom. Omdat de markt groeit waarschijnlijk. Maar daardoor zijn er erg veel concurrenten. Er waren ooit 300 automobielbouwers in de VS. Nu zijn het er drie, met hele lage waarderingen. In solar, zoals deze sector heet, zal ook zoiets gebeuren.
Dat neemt niet weg dat er veel verdiend zal worden in deze sector maar niet door de nu gedoodverfde winnaars te kopen. Die zijn al erg duur.
 
Laten we eens een parallel trekken met Nederland. Er staat een aandeeltje aan de Amsterdamse beurs dat Stern heet en die mensen doen in auto’s. Ik heb –full disclosure– op dit moment geen positie in het aandeel maar een fonds waarvan ik aandelen heb en waar ik voorlopig niet uitkan zit er wel in. Ooit had ik stukken en sprak ik met het management van Stern. Die zijn slim en kopen andere autodealers op. Ze runnen de business beter. Hun edge is goed beheer.
 
Terug naar de energie-ellende. We zien daar ook zoiets.
Olieprijzen rijzen de pan uit. We hebben hier al eerder uitgelegd waarom we denken dat dit niet de schuld is van speculanten maar dat het komt door vraag.
In de vorige oliecrises werd het aanbod door politieke middelen beperkt. Dat was een andere situatie. Het is waarschijnlijk dat we ons oliegebruik drastisch gaan verminderen, waardoor de olieprijs gaat dalen. Dat oliegebruik gaan we proberen te vervangen door een combinatie van atoom-, wind- en zonenergie. Van die drie is zonne-energie technologisch nog het minst vergevorderd op de ervaringscurve. Daar moet dus geld bij om de zaken op te starten en Duitsland was daarin de grote voortrekker, tot nu toe.
Je zou kunnen zeggen dat wind een tussenstation is in de race om nieuwe energie. Zonne-energie is de toekomst.
 
De telefoontjes die ik krijg zijn van mensen die iets willen met zonnepanelen op daken. Panelen kopen op krediet, ze vastschroeven en de elektriciteit doorverkopen. Ondertussen krijg je subsidie en de huiseigenaar krijgt daarvan een deel.
De subsidie dient er toe om het proces te bespoedigen omdat het doel wenselijk lijkt voor onze maatschappij.
Er is kans dat de waaier aan alternatieve energiemogelijkheden een grote vlucht neemt en dat is maar goed ook.
De winnaars van morgen zitten er nu al bij, maar wie zijn die winnaars?
Dat is minder belangrijk dan het wedden op relatief veilige investeringen.
 
Die zonnepanelen lijken daartoe te behoren. Wie met een goede installateur meedoet koopt vervolgens de zwakkere partijen op. Wie zwakker is dan de winnaar kan op lucratieve wijze de handdoek in de ring gooien en de klandizie verkopen aan de sterkere partij.
Kleine Duitse ondernemers, wijs geworden in hun eigen bureaucratische markt, kijken nu rond in het buitenland. Ze zoeken daken en subsidie.
Amerikaanse onderzoekers kijken rond in de woestijn. Zij zoeken steeds efficiëntere materialen en het is verbazend wat hier al aan vooruitgang wordt geboekt.
 
Die hoge olieprijs is helaas goed voor ons. Denk u eens in hoe onze wereld er zonder hoge olieprijs uit zou zien.
Al die vooruitgang die nodig is om ons los te maken van het oliemonopolie? Die zou dan beperkt blijven tot vergaderingen.

Michael Kraland

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: geen posities in genoemde fondsen op het moment van publiceren. 

Ares: redding in zicht

Ares, een middelgroot it bedrijf in Frankrijk is de afgelopen dagen met 50% gedaald.
Daarvoor was de performanceook al niet geweldig en we hadden besloten afscheid van dit kleine drama te nemen zodra de infrastructuur divisie zou worden verkocht.
Het was een publiek geheim in Frankrijk dat dat zou gebeuren en de prijs die genoemd werd was € 30 miljoen. Evenveel als Ares zelf op dat moment. Nu is de marktwaarde van Ares € 16 miljoen. De omzet van de infrastructuur business is € 100 miljoen. Tja, wat geef je daarvoor ? Ook bij halvering van het genoemde bedrag is het evenveel als Ares nu waard is.

[grafiek] Klik om te vergroten

Twee gedachten komen in ons op. It’s always darkest before dawn. Het bericht kwam vandaag na beurs.
De andere gedachte is dat als je niet weet wie de sucker is aan een speeltafel je dat waarschijnlijk zelf bent.

Het zou kunnen dat de verkoopgolf van de laatste dagen veroorzaakt werd door mensen die met lede ogen een ontslagronde zagen passeren.
Het management van Ares zit er dik in op € 4, dus het is niet 100% zeker dat Inveztor hier de sucker is. In elk geval niet de enige.
Dat we hier weinig te zoeken hebben is ons inmiddels duidelijk.
Het is altijd vervelend als het tegenzit en dan heb je als belegger de neiging om grazigere weiden op te zoeken.
Het ging ons dus om de exit. Maar misschien is dit juist een mooi instapmoment.
Als belegger wil je immers ook je opties altijd open kunnen houden en laten we wel zijn, we stapten in omdat dit bedrijf goedkoop was.
Nu is het spotgoedkoop.
Hier past slechts één slotopmerking: wordt vervolgd.Long Ares

Belvédèdere: zat

Belvédère, de Frans-Poolse wodka-en-andere-drankengroep zakte vrijdag 30,4% naar € 56,01.

Inveztor-lezers kennen het bedrijf want we zaten vorig jaar even kort in het aandeel na een emissie en stapten bijna even snel weer uit. Er waren wat incoherenties in het verhaal en wat andere, kleine, rare details waardoor we ons vertrouwen verloren.

De zaak is nog wel actueel voor ons want in de PolderPortefeuille worden we desondanks geraakt omdat een hedge fund, Go Capital, er nog inzit (correctie redactie).

[grafiek] Klik op grafiek voor vergroting

Volgens Jacques Rouvroy, CEO en grootaandeelhouder, is er niets aan de hand. Een kleinigheidje waren we niet nagekomen, verklaart hij vandaag tegenover Les Echos, een Franse zakenkrant. Nou heb ik toevallig, of niet toevallig want ik ben speciaal die krant gaan kopen, Les Echos voor me liggen en dat verhaal over dat kleinigheidje zie ik anders.
Zeker in het licht van ons tijdsgewricht.

Wat heeft Rouvroy namelijk gedaan ? Hij mocht tot 10% van zijn eigen aandelen inkopen en dat deed hij ook. Meer mocht echter niet, volgens de covenants van zijn leningen. Maar dat deed hij toch. En die aandelen verstopte hij vervolgens in een filiaaltje.
KPMG kwam daar achter en weigerde vervolgens de jaarrekening goed te keuren.
Belvédèdere heeft nu een probleem want er staat een convertibele lening uit van € 375 miljoen en die is na deze slimmigheid opeisbaar. En er is maar € 166 miljoen in kas.
Waarom deed die meneer Rouvroy die rare dingen nou? Om zijn eigen koers te steunen natuurlijk. Die leek ons al verdacht hoog maar daar is nu een eind aan gekomen.
Eén van de redenen waarom ik destijds mijn stukken snel verkocht was omdat ik vond dat het management wel heel erg lichtzinnig met dit soort problemen omging.
Ook nu is er eigenlijk niets aan de hand, aldus Rouvroy, want Belvédère gaat gewoon een nieuwe industriële partner zoeken.
De notering is opgeschort. Op € 56 noteert Belvédère nog steeds een pittige k/w van 21x het resultaat van 2008 en 16 keer het resultaat van 2009.

Belvédère heeft al eerder dit soort akkefietjes gehad. Ze raakten hun merk, Belvédère, een super luxe wodka, kwijt aan hun importeur. Grey Goose heeft nu hun markt en het is een daverend succes. Vervolgens raakten ze bijna hun bedrijf kwijt aan een partner uit Trinidad en Tobago. Om die mensen uit te kopen moest via de meest recente emissie geld worden opgehaald.
Meneer Rouvroy, die ik vorig jaar ontmoette, sprak toen over het belangrijkste project van Belvédère, een wodka die vanuit Florida de VS zou veroveren. Een wodka op basis van sinaasappelschillen.
Daar zat de markt blijkbaar op te wachten.
Het kan best, sinds het succes van Grey Goose wordt er bijn elke dag wel een nieuwe wodka gelanceerd.

Meneer Rouvroy zou ons een monster sturen. We hebben hem een kaartje gegeven maar we hebben nooit meer iets gehoord.

Michael KralandDisclaimer Kraland: geen positie in Belvédère op het moment van publiceren, long GO Capital op het moment van publiceren.

Jingle mail, Exurbs en Cruz raketten

De hierna volgende column verscheen eerder in FD Geld, het nieuwe wekelijkse Personal Finance Magazine van Het Financieele Dagblad.

Laatst hadden we het over een nieuwe uitdrukking, Jingle Mail. Die naam heeft betrekking op het gerinkel van de sleutels in de envelop die de banken ontvangen van huizenbezitters met negatieve waarde. Daar dus waar de hypotheek hoger is dan het huis bij verkoop kan opbrengen.
 
Een andere die u moet kennen wilt u ergens voor de dag kunnen komen is Exurbs. 
Dat zijn de vroegere suburbs natuurlijk. Maar dan de meest veraf gelegen suburbs. Zo ver dat je de benzine niet meer kunt opbrengen. Veel huizen zijn moeilijk te verkopen, maar de huizen in de Exurbs wil natuurlijk geen hond meer hebben want die combineren subprime ellende met de gevolgen van een stijgende benzineprijs.
 
Zoe Cruz was de machtigste vrouw op Wall Street. Tot ze onlangs werd ontslagen als president van Morgan Stanley, een zakenbank. Dit leidde tot een hele opschudding want Zoe is een dame en dus is hier discriminatie, vrouwenhaat en een glazen plafond in het spel. Maar wacht even, Mevrouw Cruz was al door dat plafond heen, ze had nog maar één baas boven zich, John Mack. Helaas heeft de heer Mack ook een alias. Mack the Knife. Mack the Knife was de mentor van mevrouw Cruz, tot hij verraden en verjaagd werd door een rivaal. Mevrouw Cruz werd meteen vriendjes met die rivaal, Philip Purcell. Toen Purcell na veel mismanagement weggejaagd werd met een schandalig hoog oprotbedrag, kwam Mack the Knife terug en liet Mevrouw Cruz aanblijven. Totdat ze met een subprime verlies van $ 9 miljard kwam. Toen was het een kwestie van Mack of Cruz. Weg Cruz, het duurde een half uur voor ze buiten stond.
Arm onschuldig vrouwtje? Hmm. Cruz Missile was haar bijnaam op kantoor.
Maar mensen zijn snel jaloers, vooral op vrouwen.
 
Niets aan de hand. We hebben altijd nog Erin Callan. Althans, hadden. Mevrouw Callan werd vorige week ontslagen als CFO van Lehman. De markt had vertrouwen verloren in Lehman en dat kwam door haar. Net zoals bij Morgan Stanley moest de charismatische baas, Richard Fuld, beschermd worden. Fuld en Mack staan overigens bekend als twee van de allerbekwaamste operators in de financiële wereld. Eerder was Sallie Crawcheck, opvolgster van Citigroup CEO Charles Prince door een zijdeur afgevoerd. Zij is nu hoofd van brokers Smith Barney. Prince werd ontslagen, door de voordeur. Callan blijft bij Lehman werken.
 
Er is nu nog maar één kandidate voor de titel van machtigste vrouw op Wall Street en dat is Money Honey Maria Bartiromo, van CNBC. Zucht. Maria Bartiromo. De verpersoonlijking van alles dat er mis is met New York. Vrouwen met een business plan, zoals je die daar constant op feestjes tegenkomt. Waar je vandaan komt en hoeveel je verdient.
Maar ook de positie van Bartiromo is wankel. Erg wankel zelfs. Want wie zit haarop de Manolo Blahnik hielen? Erin Burnett, alias Street Sweetie. De Amerikaanse Janneke Willemse. Die bovendien, de pers zal nooit nalaten dit te vermelden, negen jaar jonger is dan Money Honey. En, bijna even erg, Street Sweetie kreeg 37% van de stemmen in een recente populariteitspoll, tegen maar 13% voor Money Honey.
 
Terug naar die ellendige markt, vooral de oliemarkt. De afgelopen weken was iedereen opeens bearish op de olieprijs, tot en met voorpagina’s van vooraanstaande economische tijdschriften aan toe. Zelfs The Economist deed daar aan mee.
Zoals te verwachten viel steeg de olie dus. Daarop kondigden de Saoedi’s vorige week aan dat ze een olieconferentie zouden houden in Djeddah. En ze zeiden dat ze de oliekraan zouden opendraaien met een half miljoen vaten per dag. In andere tijden zou dit genoeg zijn om de prijs een harde tik te geven. Die kwam ook, maar helaas naar boven. Wees niet verbaasd als er nog een hardere volgt.

Michael Kraland

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: niet van toepassing.