Afscheid van Vincent Strik

Afscheid van Vincent Strik
Eerste hoofdredacteur Inveztor.

Twee jaar geleden kreeg ik een telefoontje van Fred Bakker, een kwieke, atletische man die toen hoofdredacteur van Het Financieele Dagblad was. Inveztor zocht toch ook een hoofdredacteur?
Fred had wel iemand.

De betreffende persoon zou er snel zijn en zo kon het gebeuren dat ik een kwartier later in Bakker’s riante, zonovergoten kantoor kennis maakte met Vincent Strik.
We hadden een kort gesprek dat je zelfs met de beste wil ter wereld niet een interview kon noemen. Ook had Strik het die dag erg warm.
Ik besloot hem direct aan te nemen.
Eén van de doorslaggevende redenen was dat Vincent de enige kandidaat was.
Bovendien leek hij vakkundig en ik wilde Bakker niet voor het hoofd stoten.
De rol van Het Financieele Dagblad zou immers heel belangrijk zijn voor Inveztor.

In de maanden van voorbereiding die volgden bleek al snel dat Strik de juiste man op de juiste plaats was. Maargoed, er was dus maar één man en al waren er meerdere plaatsen, Strik had de eerste keus.
Hij had het vaak over het handwerk. Daarmee bedoelde hij het ouderwetse, tijdrovende maar zo belangrijke journalistieke voorbereidingswerk. Vincent Strik is een man van de oude school. Goddank zei ik vaak tegen mezelf. Secuur, methodisch en met een goed oog voor planning en detail.
Bovendien had Strik er een tiental jaren bij Het Financieele Dagblad op zitten en omdat die aardige mensen onze minderheidsaandeelhouders waren en niet zo vreselijk gemakkelijk deden over ons digitale beursavontuurtje, leek dat een goed idee.
Het was ook lekker rustig in onze riante kantoorvilla in Zuid. Strik heeft, tijdens kantooruren, het conversatieniveau van een oester.
Het leek me het beste om op zijn grillen vooruit te lopen en desgevraagd vertelde Strik mij dat zijn eerste en belangrijkste wens de aanschaf van een volautomatisch cappuccino apparaat betrof.
Zo kon het gebeuren dat wij bij Inveztor een slechts twee keer gebruikt cappuccino apparaat klaar hebben staan voor de eerste betalende abonnee die daarom verzoekt. En wij raden u af ooit het Nespresso cappuccino apparaat te bestellen.
Maar al snel had ik de Achilleshiel van Strik gevonden.
Misschien wilt u ooit een oud-hoofdredacteur van beleggingsmedia benaderen. In het geval Vincent Strik kan ik u dan aanbevelen dit de doen middels dozen Pavie-Macquin. Dat is een St Emilion, die in Perswijn, een Nederlandstalig wijnblad voor maniakken, beschreven wordt als de beste in die hoek.

Gelukkig had ik mijn Parijse kelder vol liggen met deze wijn, jaargang 1995, en die begon net een beetje op dronk te raken. In de twee jaar die volgden werd mijn bagage dan ook steeds zwaarder en mijn band met Strik steeds inniger.
Moet ik u verhalen hoe wij als eerste employé een hoekige lange slungel genaamd Crum aannamen?
Hoe onze newsroom vervolgens bestond uit twee fans van onze Vader des Vaderlands, althans qua conversatieniveau, zo erg dat ik er klachten over kreeg van nummer drie, onze commerciële medewerker?

Ik beperk me liever tot het roemen van de vele kwaliteiten van Strik. Want hij zei wel niets, maar als hij iets zei was het raak en deed hij dat met een woordenschat die de basis vormden voor zijn elegant vormgegeven stukken.
Vincent was niet alleen onze organisator, maar ook onze beste stilist.
Hij was, in de turbulente periode die Inveztor daarop meemaakte, een standvastig en betrouwbaar iets in de branding, zoals men wel zegt. Niet een oester in elk geval.
Kortom, zonder Vincent Strik hadden wij het bijzonder moeilijk gekregen.

Inmiddels heeft Vincent aangegeven dat hij wil stoppen als hoofdredacteur. Althans, dat heeft hij al vier keer aangegeven en nu kunnen we er niet meer omheen. Zoals u, als oplettende lezer, hebt gezien schrijft hij al meer dan vroeger en wendt hij zijn vakkennis aan voor het schrijven van recensies van financiële producten. Met succes en, zoals altijd, op elegante wijze.
Vincent kwam onlangs naar mij toe met een foto van Julian Schnabel. Schnabel stond op het festival van Cannes, omringd door vier actrices uit zijn laatste film. Twee links en twee rechts.
Zo’n huldiging leek Vincent ook wel iets.
Zoals altijd waren wij het snel eens. De wijn voor deze festiviteit is natuurlijk al uitgezocht.

Martin Crum hoofdredacteur Inveztor

Martin Crum volgt Vincent Strik op als hoofdredacteur van Inveztor.
Crum was senior redacteur bij Inveztor. Daarvoor was hij actief in de beleggerspers en vervulde hij functies in het bankwezen.

Martin Crum is de hardst werkende redacteur die ik ooit heb meegemaakt.
In feite is het zo dat de rest van het Inveztor-team min of meer fungeert als een support ploeg voor deze Marathonsprinter.
Eerder dit jaar was de opgave voor Inveztor de kosten met de helft terug te brengen en de omzet met een factor twintig te verhogen. Martin Crum en Peter Vermeulen hebben er voor gezorgd dat deze doelstelling werd gehaald.
Martin heeft hier de bijnaam “Cirkelzaag” aan overgehouden. Op een gegeven moment was het zelfs zo erg dat ik heb moeten vechten voor ons belangrijkste gereedschap, het espresso apparaat. Dat ontsnapte aan de rücksichtslose sanering om redenen die er hier verder niet toe doen. Ik kan u verzekeren dat het niet aan Crum lag, hoewel hij inmiddels wel is bijgedraaid. Op het espresso front althans.
Martin is namelijk een standvastige en doelbewuste figuur.
Niet alleen een noeste werker, al houdt hij het zelden meer dan 20 uur achter elkaar vol, maar ook een enorm bevlogen en loyale teamspeler.
Tot vorige week deed Martin niet alleen het ochtendwerk, dat vraagt om morgenstond circa vijf uur ’s ochtends, maar had ik hem ook bijna elke avond nabeurs aan de lijn. Nabeurs is na New York.
Martin is ook een begenadigd analist. Hij haalt bedrijven uit elkaar en vindt het vuiltje in de carburateur. Broker research leest hij niet. Niet nodig.
Waar anderen overschrijven, komt Martin bovendrijven.
Namens de redacteuren en columnisten van Inveztor wens ik hem veel succes.

Michael Kraland

Disclaimer: niet van toepassing.

Kijk, ik handel bijna nooit maar…

maar soms heb ik er even zin in want dan ligt het geld op straat.
Daarom gaan we nu vandaag heel snel wat aankopen doen in de PolderPortefeuille. Ik ga die aankopen nu naar de redactie sturen en hen vragen of ze een flash voor De Kapitalist willen maken.
Omdat ik bijna nooit handel willen ze dat vast wel doen.

Met een beetje geluk krijgt u nu dus een kans om nog net voordat de markten definitief flauw worden uw abonnement er een paar keer uit te halen, een leuke zomerjurk voor iemand anders te kopen en nog iets goeds voor de mensheid te doen.
Inderdaad, waar vind je dat nog ?Geen posities

Schmullrund® of +30% ?

Runderen komen in allerlei vormen en maten. Soms zijn wij zelf het Rund en u weet hoe het werkt met poker: als u niet kunt zien wie van de spelers het Rund is, dan is de kans groot dat u dat bent.

Schmullrunderen komen slechts in één vorm en er is kans dat u tot deze categorie behoort. Dat is het slechte nieuws.
Het goede nieuws is dat het gemakkelijk te verhelpen is.

Kijk, ik ben zelf geen Schmullrund. Dat komt omdat ik Schmull elke dag lees, behalve op dagen dat ik wat moet inhalen.
Nu ben ik enigszins bevooroordeeld want ik ben een fan van Schmull. Omdat Schmull heel origineel is wil ik best aannemen dat er een aantal mensen zijn die hier niets aan vinden. Ik ken er een paar die verder heel sympathiek zijn. Schmaken verschillen.

Maar het gros van de beleggers heeft baat bij Schmull. Als u een beetje serieus bezig bent dan kunt u niet zonder deze ideeënmachine.
Nu is het waar dat u daar een kleine abonnementsprijs voor moet betalen maar die hebt u er zo uit, tenzij u echt een Rund bent.
Als u dit u nu allemaal weet en om die paar centen geen abonnement neemt, of omdat u te lui bent om even te klikken, dan bent u dus gekwalificeerd voor de Schmullrund® status.

Wellicht behoort u tot de categorie van de SchmullMinotaurus. De SchmullMinotaurus is geen Rund tout court. De Minotaurus staat daar boven maar heeft extra overtuiging nodig. Bewijs dat het echt wat oplevert, al dat gedoe.

Dat bewijs hebben we voor u.
The Plunger, alias Thijs Klein Tank heeft het werk van Schmull grondig geanaliseerd.
Zo heeft hij een lijst gemaakt van alle door Schmull aangestipte aandelen van de afgelopen 12 maanden.
Als u nou gewoon alle aandelen koopt die Schmull noemt dan komt u uit op +30%. Ook al bevat uw hypergediversifieerde portefeuille dan veel aandelen die er dan pas heel kort in zitten.

Ik zou niet weten waar je aan zo’n goede score kunt komen met zoveel diversificatie.
Dus, tenzij u zelf meer dan 30% scoort, hebt u alle reden om een abonnement op Schmull te nemen.

Wie moeite heeft met al dat geklik kan bellen met Daniël Visser, bij Inveztor: 020-577 60 90.

Klik op de titel of onderstaand PDF om een rendementsoverzicht te openen.

long Schmull

Nachtwerk in New York

Elk voordeel hep z’n nadeel. Ik kan u aanraden om, als u vanuit Parijs vertrekt, L’Avion te nemen naar New York. Het is een all-business class vliegtuig en u zit lekker ruim. Het eten valt wat tegen maar ik had de ruimte en kwam heel kwiek Newark binnenstuiven.
Het nadeel ? Ik ga niet door naar Vancouver en wil dus mijn ticket veranderen. Maar dat kan alleen per telefoon. Dat moet ik dan wel snel doen. Het kan alleen tijdens Europese kantooruren. Daarom ga ik morgenochtend zo vroeg opstaan dat ik me afvraag waarom ik naar bed ga. Net als de After clubs open gaan.

Je hoeft niet in New York te werken om te weten wat een Post Nup is, of een Cov Lite. Cov Lite is een lening zonder nadere bepalingen, die vervelende covenanten die er voor zorgden dat bankiers wisten wat er met hun geld zou gebeuren en het terug konden eisen als een covenant gebroken werd. Bijvoorbeeld als een bepaalde financiele ratio niet meer werd gehaald. Er staan ook niet altijd trema’s op hotelcomputers in New York.

In een markt met een grote dorst naar risico’s werden de meeste leningen de afgelopen tijd cov lite. Onvoorwaardelijke leningen dus. Niet alleen waren de spreads al klein, de lener kon bovendien nog doen met het geld wat hij wilde. Zo groot was de behoefte van banken, verzekeraars en pensioenfondsen om hun geld uit te zetten.

Op een dag gaat dat mis en de afgelopen dagen zien we een sterke daling van prijzen doordat papier marked to market wordt. De realiteit slaat toe. Eerst in subprime, nu ook elders. Nog niets ernstigs maar wel getrouw aan mijn visie van de markten: onwaarschijnlijk geachte risico’s worden te laag geprijsd en wanneer die fout hersteld wordt horen we gepiep.

En er is nog geen catastrofe. niet dat die niet kan komen. De waarschuwing van S&P, gisteren, liet aan duidelijkheid niets te wensen over.
We moeten wat voorzichtiger gaan opereren maar aandelen zijn nog steeds niet te gek duur. Wat wel duur is, is wat gisteren goedkoop was. Kleine aandelen zijn duur geworden. Als categorie staan hun prijzen nu veel te hoog vergeleken bij die van grote kwaliteitsaandelen.
Waarom komt General Electric niet van haar plaats ?
Wie slaagt zoekt risico en vice versa.

Opkomende markten kosten nu net zoveel als grote liquide markten met bewezen bedrijven. Dat kan een tijd goed gaan, tot de muziek stopt.

Maar de muziek stopt nog niet, Chuck Prince, de baas van Citigroup zegt het zelf en hij kan het weten. Tenzij hij morgen geen baan meer heeft want als de baas van UBS al bedankt wordt ondanks de goede stijging van zijn aandelenkoers, wat gaat er dan gebeuren met de arme opvolger van Sandy Weill, de man die de groep zo groot maakte ? Prince presideert over een stagnerende bank en speelt zelf zijn laatste kaarten. City Limits.

Een jonge vriend van me die een hedge fund had dat het niet rooide omdat het toch wat moeilijker bleek een hedge fund te runnen dan een portefeuille, heeft zijn fonds gesloten. Het liep niet zo goed met dat fonds en die vervelende eleggers trekken dan hun geld terug. Het leven @ 2 en 20 % is hard. Maar nog voor we een inzameling kunnen organizeren heeft hij alweer een nieuw fonds opgericht, als een van de Tiger welpjes. Dat zijn jonge fundmanagers die gesponsored worden door veteraan Julian Robertson, die het zelf in 2000 niet meer kon trekken. Hij heeft de infrastructuur van zijn eigen fonds gehouden en incubeert nu jonge beheerders. Dat levert wat op en je zit op de eerste rij als die jonkies het goed doen.

Wanneer je dan na wat vallen en opstaan als hedge fund manager succes hebt zit je weer met een ander probleem. Je wil nieuwe partners aantrekken. Die kunnen dan rijk worden. Heel rijk soms, want een goed hedge fund is een licence to print money.
Als je goede partners binnen wilt halen moet je ze partner maken anders komen ze niet.
Dan zit je met het probleem van mevrouw. Stel dat het niet meer botert straks tussen meneer en mevrouw, of vice versa. Dan zit je als hedge fund opeens met een andere, heel vindicatieve partij rond de tafel.
Dat is niet iets waar hedge fund managers naar uitkijken. Ze vragen nieuwe kandidaten dan ook om een Post Nup, een Post Nuptual Agreement.
Dat is het tegenovergestelde van een Pre Nup, een gewoon huwelijkscontraact, dat ter gelegenheid van een huwelijk wordt afgesloten. Meestal tenminste.
Hedge funds willen voorkomen dat meneer achter hun receptioniste aan gaat en ze vervolgens met mevrouw rond de tafel zitten. Ze dwingen dus hun toekomstige partner er voor te zorgen dat hun echtgenote niet de sfeer op kantoor kan komen bederven. Na het betrappen van meneer met de receptioniste bijvoorbeeld. Echt, het gebeurt.
Ook in Nederland. Ook met receptionistes. En ook bij ons zijn de eerste Post Nups al gesignaleerd.
En die schijnen erg cov lite te zijn.
Geen posities- no pun intended.

Zo wat?

Enerzijds denk ik dat Marx (Karl) aan een herwaardering toe is. Door zijn -isme is zijn beeld vertekend geraakt.

Marx was een geniale man en veel van zijn ideeën hebben lang uitgehouden. En hoe dan ook had hij een interessante manier om de werkelijkheid te herbeschouwen. In zijn tijd.

Maar hij moest, zoals zoveel van ons, zo nodig gaan voorspellen en dat ging fout. Want voorspellen loopt bijna altijd verkeerd af. Het is interessant om zijn tijdgenoot Tocqueville naast hem te plaatsen. Tocqueville is om allerlei redenen één van mijn favoriete denkers, alle categorieën bij elkaar. Als u zijn werk niet gelezen hebt mist u veel. Het is niet erg hoor, leest u die man gerust niet. Dat had de mensheid voor zijn eerste publicatie ook niet gedaan en de meerderheid van degenen die daarna geboren zijn hebben stemrecht verworven en zich voortgeplant zonder zich een moment af te vragen hoe je kunt leven zonder Tocqueville.

U kunt hem dus heel goed niet lezen maar houdt u dan in godsnaam ook uw mond over politiek. Gewoon praten over voetbal en auto’s net zoals iedereen. Dagbladen leveren u daarvoor een nuttige achtergrond en u raakt ook op de hoogte van de laatste aanbiedingen op het gebied van consumentenelektronica.

Dit is maar een column dus ik ga u niet lastig vallen met bibliografische notities, maar ook als u geen semi-intellectueel bent kunt u gemakkelijk uw weg door Tocqueville heen bluffen door alleen De Democratie in Amerika te lezen. Want dan komt de zin om ook Het Ancien Régime en de Revolutie te lezen vanzelf.

Dat is eigenlijk zijn oeuvre. En hij schreef het op jonge leeftijd, in 1835, toen hij 30 was. Hij werd ook niet oud. (1805-1859).
Ik ben even gaan kijken of er nog Nederlandse edities zijn en kijk eens aan, u kunt gewoon allebei die boeken in één band kopen.
Ik geef het maar even aan want ik kan me niet voorstellen hoe je een politieke discussie kunt voeren als je Tocqueville niet gelezen hebt. Terwijl er veel mensen zijn die wel een beetje Marx gelezen hebben, maar geen Tocqueville, en die toch hun mond politiek opentrekken, of, erger nog, anderen voorschrijven hoe ze moeten denken. Tegenwoordig gelukkig wat minder dan vroeger.

Maar daar kon die arme Marx niets aan doen. Hij heeft het Marxisme ook niet uitgevonden, dat hebben anderen gedaan. Maar wat amusant is, is dat u nog nooit van Tocquevillianisme hebt gehoord. Dat komt doordat het niet bestaat.
Tocqueville’s werk is het eerste boek dat u moet lezen om de democratie te begrijpen. Het is ook het eerste boek dat u moet lezen als u wilt zien hoe iemand, die met paard en wagen rondreed, al in 1835 precies kon aangeven wat er nu in Amerika aan het gebeuren is.
Daarom wordt hij op de Amerikaanse universiteiten nog veel gelezen. Net zoals Bastiat en Veblen.

Ik stip Marx en Tocqueville even aan omdat ze zo relevant zijn voor één van de voornaamste dwalingen in onze beleggerswereld, het fenomeen van het Voorspellende Rund.
De rente gaat omhoog, loeit het ene Rund. De rente gaat omlaag, blaat het andere schaap.
Wat maken we ons toch druk.
Vandaag ging de rente wat omhoog in de VS en dus ging de dollar mee. En de beurs ging wat terug. Zo wat?

Het is allemaal nutteloze informatie. Als Tocqueville, de goede voorspeller, zich daarmee bezig had gehouden zou zijn boek nu niet meer gelezen worden.
Ik geef graag toe dat ik mijn tijd niet altijd even goed beheer maar één ding kan ik u wel vertellen, met de richting van de markt houd ik me bijzonder weinig bezig. En ook niet met al die verhalen er om heen. Daardoor kan ik allerlei andere dingen doen.

Zo ben ik met mijn partners begonnen aan een nieuwe klus, het financieren van een autobusbedrijf. Bussen bouwen in China met Amerikaanse onderdelen. En die vervolgens leasen. Geweldig business model, binnenkort in dit theater. We komen er na de vakantie wel op terug.

Bijna alles is interessanter dan te kijken naar die rente die de enige dag omhoog gaat en de andere dag omlaag. Als u Tocqueville straks uit hebt, kunt u aan Marx beginnen. Een sombere man met een ongelooflijke cultuur. Als u een verzamelaar bent, koop dan zijn oude drukken. Die zijn al veel waard maar tijdens een triomfperiode van het kapitalisme zijn ze misschien wat goedkoper dan ze anders zouden zijn.

Adam Smith, Tocqueville, Bastiat, Hobbes, die zijn duur. Hun ideeën triomferen en je kan het de hedge fund managers die naar een intellectueel aura streven niet kwalijk nemen dat ze de markt voor dit soort mooie werken bederven.
Overigens, Bastiat, die is ook een interessant geval. De enige XIXe eeuwse econoom die een kind kan lezen, zo eenvoudig schrijft hij. Niemand in Frankrijk leest hem nog, zijn werk was toto voor kort niet meer in druk. Sinds kort weer wel gelukkig. Net zoals Tocqueville werd hij nog hoofdzakelijk in Amerika gelezen.

Wat ik hiermee wil aangeven is dat het helemaal niet zo moeilijk is om helder te denken. Doe een stap terug van de waan van de dag.
Kijk even niet naar de rente. U leest het echt wel als er een nieuwe trend is, want dan staat dat in de krant.

Probeer ook niet overal een mening over te hebben.
Van de week sprak ik met een schattige mevrouw die heel hard werkt. Een relatie van me, die de financiële zaken van een mooie onderneming beheert. Een bank had haar een garantieproduct aangesmeerd. Dat was niet zo moeilijk want de verkoper van die bank had ingespeeld op haar gevoel voor de toekomst van de rente. U bent het toch wel eens dat de rente alleen nog maar naar beneden kan mevrouw? En inderdaad was zij niet de enige die dat dacht, een tijdje geleden. Nu kan ze of met 10% verlies uit haar garantieproduct, of ze blijft nog vier of vijf jaar zitten en verdient dan niets. Ze zit er natuurlijk wel met een flink aantal miljoenen in.

Wat moet ik nou doen, vraagt ze me dan.
Goede vraag. Het kan immers best zijn dat ze nog gelijk krijgen bij die bank. De rente kan omhoog maar er kan iets raars gebeuren of iets heel vervelends en dan gaat die rente weer terug.
Je kunt het beste een product kopen dat het niet moet hebben van stijgende of dalende rente. En waar geen garantie op zit. Die arme mevrouw zit in een bedrijf dat zoveel geld heeft dat ze die garantie helemaal niet nodig hebben. Alleen, die garantie is heel voordelig voor de bank. Dus wordt die goed verkocht.

Je kunt dus beter Tocqueville lezen en niet al te veel rentevisie hebben. Althans, op dit moment.
Ik heb die aardige mevrouw een boek van Taleb gegeven en haar een hap van een hedge fund verkocht. Een neutraal verhaal waar ze al langer in zit en elk jaar netjes mee verdient. Zonder dat ze ooit een rentevisie hoeft te ontwikkelen.
Dat zal ze overigens voorlopig niet meer doen, heeft ze zich voorgenomen.
Het lezen van dat boek van Taleb is natuurlijk ook veel leuker, geef haar eens ongelijk.

Michael Kraland

Long al deze prachtige auteurs

JumpTV: stop deze loss

Ik zit helemaal fout met JumpTV en er zijn zoveel interessantere situaties dat ik mijn verlies neem.

Overigens, ik verkoop nog niet, doet u dat vooral eerst. Ik leg pas morgen een order in, of volgende week.

Je moet een edge hebben als je in een aandeel zit. Je moet het goed begrijpen. Beter dan de meesten. Dan heb je een kans. Niet meer dan dat, een kans.
Bij JumpTV zat ik fout, dus niet zeuren, eruit.

Overigens, ook als u denkt dat ik echt waardeloos ben en dat die 1111% in 11 jaar (zie mijn eerdere blog hierover) volledig op fraude, voorkennis, bedrog en andere vormen van strafbare en verwerpelijke ellende berust, dan is dit bericht interessant.
Want als ik er naast zit gaat u toch gewoon long ?
Wi stappen uit op 4,95. Basta. Doek.Long JumpTV

Van Taleb tot TA

Onze strategie die er voornamelijk uit bestond ons niets aan te trekken van de renteperikelen, bleek tot nu toe goed te werken.
De rente steeg hard maar de vraag is of de sub prime crisis de rente niet zal matigen.
Ik denk van wel en zie, dollarbeleggers denken dat ook en verkopen het spul massaal.

Maar voorlopig gaat het nog goed.
Sceptici, nee, cynici zullen zeggen dat wie uit het raam valt van een wolkenkrabber dit ook kan zeggen, vrolijk zwaaiend naar iedereen die hij op elke verdieping voorbij komt, tot het moment van de afrekening komt en er een definitieve grote vlek wordt gemaakt op het asfalt. Of u maakt iemands autodak kapot, krijgen uw erfgenamen nog een claim ook.

Vrijdag vertrek ik naar New York, vandaar de wolkenkrabber. Met het verstrijken der jaren vind ik NYC steeds minder leuk, maar Woody Allen steeds leuker. De natuur en menselijke situaties hebben mijn voorkeur boven de ontmenselijkte stad en New York City is één van de meest grandioos ontmenselijkte steden die ik ken. Vooral in de zomer, als het veel te warm en vochtig is, en in de winter wanneer er smurrie ligt en je schoenen snel naar de eeuwige jachtvelden geholpen worden. Tenzij je galoshes draagt, rubberen overschoenen.

Met de jaren vind ik ook de hype en de hebberigheid niet meer leuk. Zelfs filantropie is hevig concurrerend en intens narcistisch. Nee, ik zeg het verkeerd: vooral filantropie.

Ik heb maar een paar afspraken, omdat ik met mijn familie ben. “Teveel afspraken”, roept die familie.
Taleb is er niet, naar Vegas met zijn zoon, maar ik heb hem vorige week al uitgebreid in Amsterdam gesproken. We hadden het over Tekne en Episteme. Kennen en kunnen. Doen en duiding.
Als u Taleb’s Black Swan nog niet gelezen hebt moet u het boek nu bestellen, het is een meesterwerk. Taleb vindt dat zijn eerdere bestseller, Fooled by Randomness, niet veel voorstelt.
Hij trekt de lijn door, filosofisch gezien, van Toeval naar het Hoogst Onwaarschijnlijke. Zijn volgende boek zal over religie gaan. Het verbaast me niet. Mircea Eliade, de Roemeense godsdienstfilosoof en historicus, die in het Frans publiceerde, heeft zijn belangstelling.
Eliade was een pionier maar wel met wat minder prettige associaties in het Roemenië van zijn jeugd. Hij zag goed hoe de oude mythes nog steeds functioneren in een massa samenleving.
Ik maak Taleb attent op Odon Vallet. Vallet is een dubbelganger van Buster Keaton met geverfd haar en een ribfluwelen pak. Hij is een veelzijdig publicist over zaken die een relatie hebben met religie. Een iconoclast, die € 50 miljoen van zijn vader’s verzekeringsbedrijf erfde en weggaf voor de opvoeding van minder bedeelde kinderen.

Mensen vullen leegte want ze willen iets begrijpen. Ook als er niets te begrijpen is.
De verbinding met de populariteit van technische analyse is gemakkelijk te leggen. De beurs is te gecompliceerd, net zoals onze samenleving. Er is dus behoefte aan reductie. Het is ook heel oncomfortabel, dat wij zo weinig begrijpen. We weten meer dan vroeger maar wat doen we daarmee ? En vroeger wisten we minder dan daarvoor. Maar nu dus veel meer, sinds kort.

En hoeveel weten we niet ? Bijna alles, voor wie even doordenkt, we weten bijna niets.
Het is dus bijzonder comfortabel om dat niets te vullen met technische zekerheden.
Tekne versus Episteme.

Morgen wordt een drukke dag. Vroeg de trein in. Onze discussie met onze aandeelhouder, het FD, is nog niet voorbij. En morgen start Penrose Investors, onze participatiemaatschappij.
Ik moet een presentatie geven en onze mede-aandeelhouders ontvangen.
Zo veel te doen en zo weinig tijd.

Long The Black Swan

Tafeltje Deq je.

Ik moet rennen naar de Deq lunch bij Laurent. Lunches bij Laurent zijn niet onprettig en het restaurant ligt in een aangenaam park op loopafstand van mijn appartement. Maar ik zit buiten de stad en ga mij proletarisch, per openbaar vervoer, begeven naar de herberg die het grootste aantal CAC 40 tafeltjes heeft. Wij hebben gelukkig een zaaltje waar onze tafel gedekt staat. Aan de orde is DEQ, een casino technologiebedrijfje waar ik in zit. Ik wil graag dat mijn jonge collega’s, The Plunger en Vermeulen, hier iets over gaan schrijven. DEQ heeft, zoals dat hoort, geen analisten coverage of heel weinig.

Inmiddels heb ik mijn stuk voor de hedge fund nieuwsbrief al geschreven. Een profetisch stuk, al zult u mij niet zien schrijven dat er iets van waarde in staat, ik zou niet durven. Maar wel iets profetisch. Kijk zelf, het ding is gratis, wat let u als zuinige Nederlander ?

Vandaag is het openbaar vervoerdag dus, en ik ga de statistieken over persoonlijke hygiëne in Frankrijk, waar mijn zoontje me gisteren op vergastte, aan den lijven ondervinden, als u me deze woordkeus toestaat.
En over gratis nog even het volgende. Als ik niet heel veel geld reken doe ik dingen gratis. Goede doelen en zo. Miljonairs en bankiers mogen betalen, want die hebben geld.

We gaan dat een beetje aanpassen. Donderdag komt mijn favoriete partner mij ophalen in die prachtige Rolls Silver Cloud 1956 met beschaafde chauffeur. Wij gaan lunchen in een hoofdstedelijke versie van Laurent, met een heel, heel Gallische kookstijl. Beetje over de top maar heel lekker.
Wij gaan het hebben over een ontwikkeling die een eind gaat maken aan allerlei gratis bezigheden.
We gaan het hebben over Helping Hands, de organisatie die ik met linker- en rechterhand ga helpen. Helping Hands helpt de 70.000 Holocaust slachtoffers die in Israel creperen zonder voldoende eten en medische zorg.
Nog afgezien van wat ik zelf doe kunt u meedoen.
Heel eenvoudig.
U kunt me voor ongelooflijk veel geld boeken.
Maar ik kost niets, integendeel. Alles gaat naar Helping Hands en niets via mijn rekening.

Met een beetje geluk kunt u dat geld vervolgens heel snel terugverdienen door gewoon een paar van mijn ideetjes na te spelen. Niet stelen. Dat is alleen voor de mensen die mij uitnodigen om gratis voor miljonairs op te treden.
Miljonairs met potlood in de aanslag, u kent dat wel.

Soms is dat naspelen zo gemakkelijk dat zelfs de meest talentloze prutser er nog iets aan overhoudt.
Ik ga die aardige mensen van Inveztor vragen of ze een hoekje willen inruimen om dit allemaal aan te kondigen.
Ik ben dan ook hard aan het werk om een paar heel leuke presentaties te maken.
Er is er een die heet : Hoe u heel veel geld kunt verdienen, ook als u denkt dat u dat al doet. Leuk voor vastgoedjongens en andere Rugwindrijken.
En ik ga er een afmaken, hij is namelijk nog niet helemaal klaar, die “De Dode Papegaai en andere Spannende Verhalen” heet.
Vorige keer mislukte die vanwege een fout piefje en die Dode Papegaai, maar als dat ooit weer gebeurd dan krijgt u uw geld terug. The Plunger zegt dat het volgende keer op rolletjes loopt.
Ik beloof u dat die presentatie over geld gaat, u kunt er echt heel veel mee doen en ook allerlei dingen laten waar u nu mee verliest.

Ik ben ook bezig met een ander verhaal, waarvan ik de titel nog niet heb, maar het gaat over Geld en Geluk. Leuk voor wie filosofisch geschoold is, maar omdat in Nederland dat slechts een handvol mensen betreft, is die presentatie aangepast aan het niveau van de gemiddelde VVD kruidenier, en dat zijn er best veel, ook al stemmen ze tegenwoordig vaak voor Wilders.
Wie zich voor wil bereiden leze de recentste werken van Daniel Gilbert, Nassim Nicholas Taleb en wat behavioral finance stukken, dan komt u een heel eind.

U ziet het, genoeg werk aan de winkel. En dan heb ik u nog niet eens verteld waarom ik zo blij ben dat ik uit LB Icon ben gestapt.

Misschien iets voor een andere keer.
Long DEQ, Geld en Geluk

DEQ – alle hens aan…

Bent u ook bijgelovig ? Ik wel. Ik kijk naar bepaalde tekens.
Neem nou The Plunger & Vermeulen. Ik maak die arme jongens gek door allerlei dingen op ze af te vuren, de hele dag door.
Zwetend werken zij zich door de rijstebreiberg aan nieuwe aandelen, draaipunten, contraire ideetjes en wat dies meer zij heen. Hun leven is een hel.
Gelukkig zit er wel een methode in de madness en heb ik ontdekt hoe ik heel veel geld aan deze jongens kan verdienen. Daardoor kan ik ze ook bijzonder goed betalen en blijven ze want ik kan u verzekeren het is een godswonder dat ze er nog zijn.

Het werkt als volgt. Als jongleurs die alle ballen proberen te vangen lopen ze de hele dag achter mijn ideeën aan en handelen ze mijn chaos af. Meestal lukt dat en zijn ze tegen tienen veilig thuis bij de messencollectie van The Plunger.
Soms gaat het fout.

Neem nou DEQ. Ideetje dat ik al eerder op ze afvuurde, net zoals een tijdje geleden AIC, dat op Vermeulen’s bord terecht kwam. Bleef daar lekker liggen.

DEQ is een gokbedrijf. Is natuurlijk zondig en wie weet ook zonde. Alleen, ze verkopen hun piefjes aan casino’s en die hebben genoeg geld om te investeren in nieuwe technologie.
Uit de Partouche hoek, en die jongens weten net zoveel van casino’s als Joe Zawinul van bassisten, hoor ik dat het allemaal geweldig is dus waarom zou ik me druk maken. Ik zit in het aandeel en het stijgt. Morgen komen ze naar Parijs. Dat wordt een leuk verhaal.
Hoe weet ik dat ? Omdat ze vandaag ergens anders zijn. So what ? Nou kijk eens naar dat aandeel. Vandaag +10% in een rotmarkt. Hier is iets aan de hand. Morgen ga ik goed opletten al kom ik daardoor laat aan in Amsterdam.
En hoe weet ik dat dit aandeel gaat lopen ? Omdat The Plunger & Vermeulen het hebben laten liggen.
Schreven dat mijn attachment er niet bijzat of zoiets. Krijg je wel eens op een Blackberry. Vinden dit niet interessant blijkbaar, zal dus wel gaan lopen.
Blijf contrarian.

Long DEQ

Zo’n dag hè, zo’n dag

Gelukkig heb ik mijn neef in New York nog. Wilde Goldman kopen bij de IPO maar is prijsbewust en vond het te duur. Dus pas gekocht toen het veel duurder was. Geprobeerd uit te leggen dat op een gegeven moment alles in de prijs zit. Maar dat Goldman natuurlijk wel de beste van de klas is, dus kopen als de hele sector in paniek is. Maar dat doen neven niet. Neven weten het altijd beter. Aan het begin van de cyclus heeft zijn vrouw, die zoals het hoort in NYC psychanalitica is, Bear gekocht, want ik had gezegd dat dat de goedkoopste was. Blijft het natuurlijk altijd een beetje, gezien de Bear cultuur, maar mijn neef loopt ook drie uur door NYC om goedkopere groente te kopen op een markt dus why argue.

Nu is Bear in elkaar getremd vanwege dat hedge fund schandaal met die subprime stukken. De hele Street is natuurlijk dolblij. Eindelijk een aangeschoten beer. Stukken downmarken, beer pakken. In de Middeleeuwen deden mensen dat ook al. Er verandert weinig.
Terug naar Neef. Wil nu weten of Bear een hold of een sell is.
Hé, dat is een didactisch moment.
Koop je een aandeel omdat het een sell is (ik wel soms, maar dat is een ander verhaal, dat is pas als analisten het op een “sell” zetten, dat betekent meestal capitulatie, goed koopmoment). Of is het dan een “hold” ?

Tja neef, wil je holds in je portefeuille ? Ik niet. Sells ? Nog minder. Dus je zoekt psychische steun. Iemand die zegt haal de trekker maar over ? Dan maar sell. Maar eerst even naar de chart kijken, je weet maar nooit. Zoals verwacht staat die op steun en is het technisch eerder een buy. Zelfs of juist voor iemand zoals ik die niet in TA gelooft behalve in die van Loef, is dat in elk geval duidelijk.
En weet je, als je toch te laat bent en het al een week in alle kranten staat, wat doe je dan nog ?
There’s time to be long, there’s a time to be short and there’s a time to go fishin’, zei Jesse Livermore.

Geen posities