Dat was weer de week die was.

Op 6 Juni 2006 kon je de radio niet aanzetten, internet niet op of de loge van de concierge niet langs of je hoorde en zag dat het een duivelse dag was. En dat dit niet vaak voorkomt. Wat we hieraan hadden is me tot vandaag de dag niet duidelijk. Satan is aan mijn deur voorbij gegaan of hij huist zo diep in mij dat alleen mijn eventuele vijanden hem kunnen bespeuren.

Veel moeilijker is om in 11 jaar een score van 1111% te halen. Niet 1112 of 1110, maar precies 1111%.
Ik kan het u verzekeren, probeert u maar eens.
Vandaag is daarom een feestdag en ik sluit weddenschappen af.
Als er iemand geïnteresseerd is in weddenschappen, dan hoor ik graag. Ik wed om dozen wijn.
Rob Defares, kapitalist (met een kleine K want hij is geen betalend abonnee) te Amsterdam, mag niet meedoen voor hij niet die doos Latour heeft bezorgd die hij nog schuldig is.
Zoals hij onlangs in een email erkende.
Ik raad u af weddenschappen met hem af te sluiten want ik wed dat hij wel incasseert als hij wint.
Ook dat bevestigde hij me immers onlangs.

Anthony Bohnenn, van Grange Resources mag ook niet meedoen. Die zuinige meneer is me nog een doosje Grange verschuldigd. Hij heeft me laten weten dat hij de verplichting niet wenst te voldoen.
Wij wilden deze belangrijke mededeling voor Grange aandeelhouders niet beperken tot het elitaire groepje betalende Kapitalisten, want wie weet kleurt dit uw mening over het aandeel.
Grange is een bijzonder mooie wijn die wij helaas niet vaak drinken, vandaar dat ik het zo jammer vind dat meneer Bohnenn verstek laat gaan. Ze maken natuurlijk veel kosten bij Grange en ik begrijp hem best. Nederlanders blijven Nederlanders, zeker als het flesjes van boven de € 100 betreft.

Ik ben dus bereid te wedden.
U mag meedoen maar ik raad het u af, zeker als u een betaald lezer van De Kapitalist bent. Die houden we graag financiëel gezond vanwege onze goede doelen (niet eigen doel, zoals Cruijff volgens één onzer lezers ooit zei).

Ik denk overigens dat ik dit over 11 jaar niet meer doe. Als ik het over 11 jaar nog steeds doe, dus publiekelijk een portefeuille bijhoud en iemand anders de score laat berekenen, dan wil ik best wedden dat we dan op 2222% of hoger staan, als ik iemand daarmee blij maak. Dat wordt dus tot en met 24 Juni 2118.
Mocht ik er in de tussentijds mee opgehouden zijn, wat waarschijnlijk is, of voor die datum het tijdige voor het eeuwige verwisseld hebben, wat voor deze weddenschap op hetzelfde neerkomt, dan vervalt de weddenschap.

Wie weet kan mijn voortijdig heengaan op deze wijze in bepaalde kringen voor extra opluchting zorgen. Wie weet knalt een slechte verliezer mij daags voor het verstrijken van de fatale datum neer.
Ook dat is al eerder vertoond. Toen ging het ook om een Fortuyn.

Nu even terug naar de betreffende portefeuille. Daar hebben we, zoals trouwe en tevens betalende lezers van De Kapitalist weten, vorige week twee aandelen uit verwijderd. Deze week komt er, sorry voor al het leeswerk maar we zullen het kort houden, een nieuwe flash uit. Of we laten gewoon De Juli Kapitalist wat eerder uitkomen.

In dat nummer gaan we aankondigen wat mijn conclusies zijn van de lunch met Gennen McDowell, Übergatenboorder van Xemplar, het uraniumbedrijf uit Namibië.
Mocht u proletarisch beleggen en kansarm op de wereld zijn gekomen, dan leveren wij u hierbij geheel gratis en voor niets de sterk nivellerende conclusie: wij verkopen niet en hij mag vaker langskomen.

We gaan ook in op een grote positie die wij gaan aankopen. En waarom. Het is een complex verhaal maar de bottom line is ook voor de eenvoudigen van geest gemakkelijk te volgen: wij kopen ons suf.

Onze vriend “Dooter” Vermeulen zoekt een nieuw wit heet exploratie aandeel. Even een paar details als u mij toestaat.
De t van Dooter wordt uitgesproken als een d, zoals de d van Dude in The Big Lebowski – dit voor wie hem wil bellen en zich niet graag al bij het eerste gesprek belachelijk maakt. Voor de strikt kansarmen onder ons, het middelste deel van The Plunger wordt op zijn Engels uitgesproken. Mail maar liever als u twijfelt. En voor sommige correspondenten die maar hardnekkig doorgaan hierbij een mededeling die ik jaarlijks herhaal: mijn voornaam is niet Michiel. Crum, Dwarshuis en Schmull kunt u daarentegen gewoon in het Nederlands uitspreken.
Wellicht verklaart dit een deel van hun populariteit.

Hebt u gezien hoe Inveztor, gestuurd door de magische gedachten van Martin Crum de tweede plaats in de hitparade voor analisten bereikte ? En dat de eerste plaats heel eentonig ook was weggelegd voor Crum ?
Als u hem wilt feliciteren (hij doet alsof hij daar niet gevoelig voor is maar hij is dat natuurlijk wel) dan kan dat alsnog deze week, mail iets leuks naar Crum@inveztor.nl.

Had u Martin’s ideeën niet gevolgd, dan liep u een vette 33 à 35% per stuk mis. Het ging om “verkoop Samas” en “verkoop Spyker” en dat in een bullmarkt. Zorg dan in elk geval dat u er de volgende keer wel bij bent.

Dat kunt u het beste doen door snel een abonnement op De Kapitalist te nemen. En u weet het, als u een reductiebon voor KLM wilt van € 25 en u bent een Kapitalist, dan heb ik er één voor u.Long 1 reductiebon KLM

Waarin we aandacht vragen over de discussie naar aanleiding van een eerdere blog

re: Mijn naam is Bond. Kluns Bond.
@Doede:
ach ja, maar dit is geen nieuw verhaal, alleen neemt het in omvang toe.
Ener zijn allerlei schrijvertjes en lezertjes die in paniek raken als de Chinezen wat zakgeld naar Blackstone schuiven.
Geen reden om ons te verbazen. Noorwegen en Singapore opereren al jaren zo.
Hebt u een jasje ? Dan is de kans groot dat u bij het dragen daarvan spitsburgers tegenkomt die het voor een zogenaamd colbert aanzien. Tegelijk roepen zij vol bewondering over uw broek. Die noemen zij een pantalon.
Ach, neem het hen niet kwalijk. De snelle toename van kapitaalconcentratie
in onze maatschappij zorgt ervoor dat de cultuur en mores achterblijven.
Zelfs bij de hoofdstedelijke confectionair waar ik mijn broeken en bretels betrek – zijn naam rijmt met Hoger maar hij laat hem zelf rijmen met marechaussée – wordt mijn broek aangeduid in het Frans, terwijl hij in Italië gemaakt is. Gelukkig maar overigens.
Met veel ophef nog wel. Wanneer ik een jasje wil kopen
roept men de naam van de minister van financiën van de Zonnekoning. Een Marsmannetje zou er niets van begrijpen u nu wel.

Waar ik slechts mee wil aanduiden dat SWF’s al sinds de manufactures van de heer Colbert bestaan.
Rien de nouveau sous le soleil.

Michael Kraland | 23 jun 2007 – 22:53 | Reageer op Michael Kraland
Long broeken en jasjes van de betreffende hoofdstedelijke confectionair

Disclaimer Kraland: long Medical Intelligence op het moment van publiceren.

Gentlemen prefer bonds, zo luidt het gezegde.
Wie dat nog gelooft loopt vreselijk achter.

Bond beleggers voelen pijn, zo koppen de kranten. Natuurlijk voelen bondbeleggers pijn want de bondprijzen zijn heel hard gezakt. Hoe harder hoe beter, wat mij betreft. De laatste keer dat bondprijzen heel hard zakten, in 1994, kwamen een aantal van mijn toenmalige cliënten er achter dat ze eigenlijk helemaal niet veilig waren, die zogenaamd veilige obligaties van ze. En dat waren treasurers. Die konden bijna niet anders. De slimsten switchten naar hedge funds. Markt neutrale producten, die veel minder last hadden van rentestijgingen of daar zelfs van profiteerden.
Het werd een prachtig jaar voor me. Nog nooit had ik zoveel marktneutrale hedge funds verkocht. Nog nooit had ik zoveel blije cliënten.
Nu is het opnieuw zover. Laat u niets wijsmaken door uw adviseurs. Obligaties zijn een sterk directioneel instrument. Als de rente stijgt verliest uw obligatie in waarde. Hoe langer de obligatie loopt, hoe meer u verliest.
Maar wat moet u dan doen met het veilige deel van uw portefeuille ?

Zoek een adviseur die u helpt met het samenstellen van een goede marktneutrale portefeuille. Zijn daar dan geen risico’s ? Natuurlijk wel, maar een ding staat vast. U staat niet 100% zeker op verlies bij de eerste de beste rentestijging.

nvt

Dit was weer een interessante week.
De wegen van onze Schepper zijn ondoorgrondelijk en zo kon het komen dat ik dinsdag het grootste deel van de dag door Nederland en België zoefde achterin een Silver Cloud 1956, het meest elegante model, zoals David Ogilvy schreef: “At 60 miles an hour the loudest noise in this new Rolls-Royce comes from the electric clock.”

Voornaamste constatering in het overleg met de eigenaar van deze prachtige automobiel was dat er in Israël nog steeds 70.000 Holocaust slachtoffers onder de armoedegrens leven.
Het is moeilijk om door te blijven ademen zonder daar iets aan te doen, vonden wij. Voor $ 60 per maand doe je er al iets aan.
Binnenkort meer op deze pagina.

Ondertussen zwiepten de beurzen op en neer en verspilden veel beleggers een deel van hun kostbare leven aan kopen en weer verkopen, al naar gelang hun mening van het moment. Wat maken de mensen zich toch een zorgen en wat veroorzaken de daarbij horende roos en haaruitval toch voor een stofwolken.

Ik zit er natuurlijk meestal naast, dat is bekend, maar wie deed wat ik in de laatste Kapitalist aanried, gewoon bullish blijven, zat vrijdag bij sluitingstijd weer op een nieuwe top.

Alfred E. Neuman was een tijdgenoot van Ogilvy. Ook zijn credo, “What me worry”, was deze week van toepassing.

Theolia zakte vanwege de stijgende rente maar Philippe Perret, de CFO van dit mooie bedrijf, was onverwacht op de televisie. Achter zo’n zinnetje gaan veel emoties schuil. Waarom kondigde hij dat niet even aan ?
Want vanaf dat moment ging de koers van Theolia weer omhoog, zonder dat er iets nieuws werd aangekondigd.
Klungelige investor relations. Wat is dat toch heerlijk. Beseft de AFM, die overal boze opzet vermoedt, wel wat een zootje het meestal is ? Dit was weer zo’n voorbeeld. Eigenlijk zou de AFM hier eervolle vermeldingen en speldjes moeten uitdelen wegens gebrek aan voorkennis.
Beleggers kunnen dan punten sparen en als ze vervolgens wegens voorkennis aangepakt worden voor iets dat waarschijnlijk geen voorkennis was, althans dat wijzen de statistieken tot nu toe uit, dan kunnen ze punten tegen elkaar wegstrepen, wat de gerechterlijke macht weer mooi ontlast.

Woensdag sprak ik met een verkouden meneer die nu in Wyoming zit, bij de firma Rock Well Petroleum. Een andere, niet verkouden meneer, is net terug. Zelf ga ik er half juli heen. U kunt dus, als u een Rock Well belegger bent, of als u heimelijk zit te wachten tot eindelijk blijkt dat dit bedrijf helemaal niet serieus is, binnenkort wat berichtjes verwachten.

Ik denk dat de financieringsronde meer tijd in beslag neemt dan verwacht omdat de CEO moeite heeft hiermee om te gaan. Sommige mensen maken het zichzelf graag ongemakkelijk.
Qua engineering is er echter niets aan de hand: het bedrijf produceert nu olie volgens hun nieuwe techniek en werkt aan grootschalige toepassing van de resultaten van hun testbron.
En die werkt, erg indrukwekkend. Dit is echt een nieuw paradigma in oliewinning. En brandschoon.

Woensdag sprak ik ook met een meneer die zijn geld, toch een niet onaanzienlijk bedrag, weg wilde halen bij ABN-Amro. Niet omdat hij bij Barclay’s werkt. Het is het oude verhaal: elk jaar een nieuwe glunderende doctorandus en elk jaar dezelfde huisproducten, althans, volgens de cliënt. Bij andere grote banken is het niet anders, horen wij.
De uitdaging voor die banken is natuurlijk om klantvriendelijker te worden of om beter te segmenteren. Het is gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Wel zijn die grote banken, die helaas door Jan en Alleman met een gruwelijk Germanisme als Grootbanken worden aangeduid, goed in het organiseren van golftournooien en andere evenementen voor pensionado’s en conventionele renteniers met teveel vrije tijd. Dat compenseert natuurlijk want veel mensen betalen graag een tonnetje aan opportunity losses voor zo’n dagje doctorandus kijken.

Hoewel, eerst je hele leven werken en dan met een zo’n blijmoedige maar tijdelijke doctorandus zo’n golfbaan moeten afsjouwen…
Arm blijven en doorwerken lijkt me dan zelfs voor vakkenvullers toch een niet te versmaden optie.

Ondertussen had onze zegsman, die een leidende professionele functie vervult, al die tijd niets verdiend. Het is natuurlijk niet erg sportief om dan te gaan zeuren maar onze zegsman had toch al geen tijd voor de golftournooien en de zeilwedstrijden en ook zijn idee van groen beleggen strookte niet met de principes van de golfsport.

Zoals u ongetwijfeld weet is dit opzet bij die grote banken.
De meest kritische klanten pesten ze weg door elk jaar een andere doctorandus op ze af te sturen. Die klanten merken helaas niet op dat al die doctorandussen dezelfde sleutel uit hun rug hebben steken en appreciëren onvoldoende voor hoeveel continuïteit zoiets toch zorgt. Ze verkassen naar kleine vermogensbeheerders. Die hebben ook wel doctorandussen maar zetten het minder vaak op hun kaartjes en ze hebben er minder beschikbaar voor de roulatie.
Zodra die beheerders groot worden en roulatiedoctorandussen in dienst moeten nemen om de zaak beheersbaar te houden worden ze voor veel te veel geld opgekocht door een hele grote Grootbank, of een Middelgrote Grootbank, die bulken van de overtollige middelen en die op zo’n manier toch nog kunnen lozen.

Wat mij overigens in herinnering brengt dat Atticus, een hetze fund, de onsportiefste opmerking heeft gemaakt van de week. Barclay’s aanschrijven is tot daar aan toe. Ik schrijf ook wel eens zo’n bedrijf aan en krijg dan meestal een bon ter waarde van € 25 terug, zoals laatst bij KLM.
Die betichten Barclay’s ervan hun geld te investeren in een quote “inferior product”, unquote.
Daar is voorkennis over ontstaan (en de vraag is hier natuurlijk: wat doet de AFM ?) want in de weken daarvoor hoorden we al berichten van klanten die bij bosjes ABN verlieten voor – en nu wordt het spannend – de Rabo.
Tot de directie van de Rabo, bang dat hier teveel verwachtingen gewekt zouden worden, haar acquisitiejongens in de provincie vroeg het wat kalmer aan te doen.

Ik zou het jammer vinden als ABN-Amro in haar huidige gedaante verdween. Het zijn alerte, slagvaardige mensen en wij weten waar we het over hebben want onze marketingmensen onderhandelen al heel lang over een plannetje om iets samen met ze te doen. Straks moeten ze dat tegelijkertijd met de mensen van Santander, RBS en Fortis doen. Dat wordt pas moeilijk.

Een andere reden dat u bij ABN een fantastische deal kon doen, de zogenaamde De Kapitalist lening.
U kunt er hier alles over lezen, althans, het kleine deel van de actie die de publiciteit haalde:
http://www.dft.nl/nieuws/article1678898.ece.

Gelukkig is Inveztor er om ook hier u te helpen met de nodige duiding.
Het werkte als volgt. Bij ABN kon je, tot vorige maand, een lening krijgen om een bedrijfje mee te beginnen. Tot € 125.000 werd dat automatisch gefiatteerd.
Onze abonnementenverkoop op De Kapitalist desk schoot omhoog !
Beleggers sloten massaal kredieten af, namen een abonnement op De Kapitalist en belegden de som, minus een fooi voor ons onderneminkje, in een reeks veelbelovende aandelen met zwakke balansen maar snelle koersstijgingen.

Al die mensen zijn dit jaar een procent of 18 omhoog, net zoals de PolderPortefeuille en belangrijker nog, de allochtonen onder hen hebben een Nieuwe Waardigheid ontdekt als mede-eigenaars van oliebronnen, uraniumprojecten en goudmijntjes.

Zonder enige bezorgdheid over de sociaal-economische impact van hun actie maken de ABN bonzen daar nu een eind aan.
Alles moet dus weer gefiatteerd worden door een doctorandus die van Adam Smith, Schumpeter en Benjamin Graham geen kaas heeft gegeten.
Hoeveel duizenden kleine Buffetts hierdoor weer de straat op moeten om auto’s leeg te halen en fietsen te stelen weten wij niet, maar als wij het afmeten aan de verkochte Kapitalist abonnementen, dan ligt hier een taak voor een tweede honderd dagen van de Coalitie.

Inmiddels blijkt ook waarom Rijkman Groenink iets meer dan modaal gaat overhouden aan het spelletje rond zijn bank.
Ik vind het niet alleen normaal dat hij met een tiental Patates vertrekt, ik juich dat toe. Mensen moeten ook niet zeuren dat die bank al die jaren zo weinig is opgeschoten. Kijk eens naar de koersstijging dit jaar ?
Niemand die die arme Groenink, die zijn voornaam toch al niet mee heeft, bijvalt of steunt. Behalve de steller dezes.
Ik ben voor Groenman, voor zijn Gouden Handdruk en zal comités ter ondersteuning van Groenman dan ook, eh, ondersteunen. Met raad en daad.
U dacht toch niet dat hij er expres een potje van had gemaakt bij De Bank ? Hoe verkoop je zo’n tent anders ? Als de aandelen te duur zijn wil niemand ze hebben. Als je een quote “Superior Product” unquote hebt, wordt het lastig integreren.
Ik vind dat Meneer Groenman het heel subtiel heeft gespeeld al die jaren. Om dan nog uitgejouwd te worden zo vlak bij de finish vind ik beneden peil. Dat krijg je met dat quote Maaiveld unquote in Nederland. Die man steekt er ver boven uit. Hij verdient het.

It’s lonely at the top.Long RWP

Disclaimer Kraland: long Heartland Resources en Rock Well Petroleum.

…goed nieuws ! Niet alleen stijgt Rainy River weer en komen ze naar Nederland om uit te leggen hoe het met ze gaat, maar we hebben een nieuw idee. Althans, een idee dat nu al voldoende uitgewerkt is om in De Kapitalist te zetten.

En u weet hoe het dan gaat. Je vind een prachtig internet bedrijfje. Het groeit 100% (per jaar, niet per maand, ik wil straks geen klagers).
Het kost een fractie van die groei. Als ik zeg dat ik 14 keer de winst schat, voor 2007, wat denkt u dan ? Te goed om waar te zijn ?
Nee hoor, gewoon over het hoofd gezien. Tentje is ook de last man standing in de sector, alle andere concurrenten zijn al opgekocht. Maar niet voor 14 x de winst.

Ah….u hebt nog geen abonnement op De Kapitalist ?
U niet willen iets verdien ?

Opschieten dames en heren. Dames vooral: ik heb net een prachtige Paris Bombay tas gezien van Hermès. Wat een mooi binnenwerk ! Hermès, een beetje duur aandeel, van mij mag u het short zitten, laat niets zien op hun website, maar u vindt het wel hier: http://www.aufeminin.com/mag/luxe/d324/c9502.html.

Op een gespecialiseerde stand op de Marché Serpette in Parijs zag ik een brandnieuw tweede hands exemplaar in zwart leer voor een luttele € 2900. Daar gaan we iemand plezier mee doen.

En u ?

U gaan we ook plezier doen !
Neem een abonnement !
Doe het nu en pak het prachtige spotgoedkope, snelgroeiende aandeel mee waarmee u zelf naar Hermès kunt stappen.
Maak eventueel een mooie rel, net zoals Oprah.

Want je kan short het aandeel zijn maar long hun tassen en koffers, vooral de vintage variëteit.

Ik denk dat ons verhaal maandag of uiterlijk dinsdag uitkomt.
Kapitaliseer nu !
Prettig weekend.
Geen posities

In de PolderPortefeuille gaat niet alles naar beneden. Rainy River, één van onze grootste posities is de afgelopen dagen een procent of tien gestegen. Het bedrijf start in Juli een roadshow in Europa maar komt daarvoor, volgende week woensdag al, naar Amsterdam.
Er is geen emissie aan de orde, het is een update voor beleggers.

Applied International Capital, het thermochemische researchbedrijf dat we onlangs in de PolderPortefeuille opnamen, stijgt weer boven de 300. Dat kan best komen door een duwtje in de rug, want vandaag sluit een herplaatsing van wat aandelen van de oprichters, die nog 50% hebben en die 6% van hun bezit verkopen. Dat zouden ze al bij de IPO doen, of kort daarna, maar nu staat de koers ruim drie keer zo hoog.
Als ik vandaag cash had zou ik bijkopen. Maar ik heb mijn stukken en hou die aan.

Thenergo, waar de laatste dagen veel over te doen is geweest, komt als ik goed ben ingelicht, op 14 Juni naar de beurs.
Long RR en AIC
Long Thenergo

Mijn bijdrage aan het nieuwe nummer van De Kapitalist, de sympathieke nieuwsbrief die zoveel bijdraagt tot uw materiële aaibaarheidsfactor, is ingeleverd. Vandaag produceren we.
Vanmiddag beginnen de paniekmailtjes binnen te komen van degenen die denken dat ze de boot missen en vanaf morgen gaat Daniël Visser, onze marketingman, hard aan het werk. Hij legt dan met beleefd geduld de ene na de andere klagende abonnee uit dat hij even zijn spamfilter moet aanpassen.
Een dag later keert de vrede weer.

Wie weet bent u van plan ook abonnee te worden. Als u de daad bij het woord voegt en meteen betaalt hebt u kans op een korting van € 25. Nou ja, korting, ik heb al een maand of elf een prachtig cadeau van onze nationale trots, de KLM, in mijn koffertje zitten. Het is een tegoedbon van € 25.

Die geef ik weg. Het ding is geldig tot Augustus dus dat is handig, met de vakantie voor de deur.

Nu zult u zich afvragen waarom ik dat ding weggeef en, sterker nog, hoe ik er aan gekomen ben.

Daarvoor gaan we een jaar terug. Op weg naar RockWell raakte KLM een deel van mijn bagage kwijt. Althans, de meneer van KLM zei dat zij dat niet waren, dat was Air France. “??”, vroeg ik beleefd maar toch gehaast, want inmiddels ging mijn vlucht naar Denver weg.”Zijn jullie niet gefuseerd en stond daar niet iets over in de krant ?”.
Eén ding werd mij snel duidelijk: met die onafhankelijke identiteit van KLM is het nog steeds goed gesteld. En de afhandeling van zo’n bagagemisser is nog steeds één lange, procedure-gerichte, doffe ellende.
Ik zal er niet over uitwijden, anders zijn we drie columns verder.

Bij terugkomst in Parijs deed ik, je weet maar nooit aangifte bij Air France.
Wat een verademing.
Bij de bagageclaims op Charles de Gaulle werd ik bijzonder hoffelijk te woord gestaan door een BCBG jongedame. BCBG staat voor bon chic, bon genre.
Zij introduceerde me al snel bij haar supérieur hiérarchique.
Dat was een mevrouw die, samen met haar jongere collega, het hele trieste KLM afschuif-avontuur deed vergeten. Wat een klasse. Mevrouw was al een jaar of vijfentwintig cliënte bij Cartier. Haar man, of haar minnaars, of alle acht, hadden haar alle succesnummers cadeau gegeven. De ringetjes, de Musts, het Tank américaine horloge, de kettingen, de armbandjes, de oorbellen, toute la panoplie.
Dat was pas service en hoewel ik net uit Wyoming terug kwam gevlogen en nog steeds geen bagage had, genoot ik.
Ik was terug in mijn vertrouwde Franse omgeving van Hermès zakagenda’s, Vuitton portemonneetjes en Rallye avondjes voor de kinderen.

“Ach, die arme mensen van KLM”. zuchtte Madame, toen ik haar van mijn mésaventures had verteld. “U dient gewoon een schadeclaim in en wij lossen het voor u op.”
“Bon courage Monsieur”, zei ze en keek me mondain aan.

Kort tijd hierna ontving ik een mechanisch briefje van KLM met excuses over het geleden leed en een bon voor € 25. En met de vraag wat ik hiervan vond.
“Beneden alle peil”, schreef ik er met de hand bij, want dit antwoord was niet voorzien.
Want wat moet je met zo’n bon ?
Die kan je alleen gebruiken als je aan een balie boekt in plaats van via internet.
Dan kost het boeken al snel een euro of 50 meer.

U mag mijn bon dus hebben. En omdat u niets aan mijn bon hebt, ook als u hem mag hebben, bieden we de eerste tien nieuwe abonnees die op dit KLM verhaal reageren gewoon € 25 korting aan op hun abonnement.
In de hoop dat Spinetta haast maakt met een volledige fusie.

Long RockWell

Applied Intellectual Capital was het onderwerp van de laatste flash van De Kapitalist, afgelopen vrijdag.
Vandaag steeg het aandeel hard: +18%. Weatherly International (WTI.L) koers vandaag onveranderd, gaat een proeffabriek opzetten samen met AIC, om koper, zink, lood en zilver uit hun mijn te halen. Dit wordt gedaan via het Everclear filiaal, onderdeel van de duurzame technologiegroep van AIC.

Abonnees van De Kapitalist hebben afgelopen vrijdag al van alles over dit bedrijf kunnen lezen, we zullen dat artikel op de site reproduceren omdat de beweging van vandaag het niet meer rechtvaardigt het aandeel exclusief te houden.

Het is amusant te zien hoe zo’n gebeurtenis zich ontvouwt. Toen ik voor het eerst naar AIC keek, een half jaar geleden ongeveer, vertelde een relatie me hoe hij op een mijncongres met mensen van Weatherly had gesproken. Die waren toen erg enthousiast over de mogelijkheden om uit overschot uit mijnen al die andere steeds duurdere grondstoffen te isoleren en op te sporen.
Dat leek me een mooi idee en daardoor ging ik naar dit bedrijf kijken. Deze firma is echt een buitenbeentje. Ik kocht het aandeel en ging op zoek naar een studie, die ik neerlegde bij Inveztor.

Het is altijd interessant om te zien hoe dat dan gaat. Iedereen bij ons speurt naastig naar winnaars want we bestaan bij de gratie van het enthousiasme van onze lezers.
Maar niemand pikte dit aandeel op.

Omdat mijn medewerkers het erg druk hebben probeerde ik het bij Johan Kamsteeg, de IT tovenaar.
Kamsteeg houdt van complexe situaties, zeker als hij ze zelf eenvoudiger kan maken en ze een beetje begrijpt. Anders koopt hij niet, dat soort mensen bestaat nog.
Of Kamsteeg verdient teveel met zijn HRI positie, of ik ben niet duidelijk over dit aandeel geweest.
Ook Kamsteeg, ik belde vanochtend om het te verifiëren, heeft niet gekocht. Terwijl ik toch al een tijd doorzeur over dit verhaal.

The Plunger heeft het nu in handen, zonder dat hij daarbij erg veel keuze had moet ik zeggen, want op een gegeven moment werd de nonchalante in mijn ogen tot meer dan een bullish signaal, het was een voorteken. En kijk, vandaag waren de Goden, Mammon, Fortuna en Hermes, ons gunstig gezind.

Ik hoop dat we de komende tijd veel aandacht aan dit unieke bedrijf gaan besteden. Het is succesvol, technologisch geavanceerd en actief in duurzame nichemarkten.
Alleen moeten we nu ook een beetje op de prijs gaan letten want de IPO was onder een pond en vandaag tikten we, zes maanden later al de £ 3 aan.

We hebben dit aandeel dus vrijdag maar meteen in de PolderPortefeuille gezet, niet op mijn eigen aankoopkoers natuurlijk, maar op die van vrijdag. Vandaag is gewoon een kwestie van even geluk hebben, er kwam een bericht.
Maar belangrijker is de inhoud van dat bericht.
Wie AIC goed analyseert en een beetje optimistisch is hoeft niet al te veel verbeelding te hebben om een hele serie van nieuwe ventures uit de koker van dit electrochemische research bedrijf te zien komen.
Hoort u daar blaffen ?
Ik niet.
Dat is omdat geen hond naar dit mooie bedrijf kijkt.

Long AINC