Tafeltje Deq je.

Ik moet rennen naar de Deq lunch bij Laurent. Lunches bij Laurent zijn niet onprettig en het restaurant ligt in een aangenaam park op loopafstand van mijn appartement. Maar ik zit buiten de stad en ga mij proletarisch, per openbaar vervoer, begeven naar de herberg die het grootste aantal CAC 40 tafeltjes heeft. Wij hebben gelukkig een zaaltje waar onze tafel gedekt staat. Aan de orde is DEQ, een casino technologiebedrijfje waar ik in zit. Ik wil graag dat mijn jonge collega’s, The Plunger en Vermeulen, hier iets over gaan schrijven. DEQ heeft, zoals dat hoort, geen analisten coverage of heel weinig.

Inmiddels heb ik mijn stuk voor de hedge fund nieuwsbrief al geschreven. Een profetisch stuk, al zult u mij niet zien schrijven dat er iets van waarde in staat, ik zou niet durven. Maar wel iets profetisch. Kijk zelf, het ding is gratis, wat let u als zuinige Nederlander ?

Vandaag is het openbaar vervoerdag dus, en ik ga de statistieken over persoonlijke hygiëne in Frankrijk, waar mijn zoontje me gisteren op vergastte, aan den lijven ondervinden, als u me deze woordkeus toestaat.
En over gratis nog even het volgende. Als ik niet heel veel geld reken doe ik dingen gratis. Goede doelen en zo. Miljonairs en bankiers mogen betalen, want die hebben geld.

We gaan dat een beetje aanpassen. Donderdag komt mijn favoriete partner mij ophalen in die prachtige Rolls Silver Cloud 1956 met beschaafde chauffeur. Wij gaan lunchen in een hoofdstedelijke versie van Laurent, met een heel, heel Gallische kookstijl. Beetje over de top maar heel lekker.
Wij gaan het hebben over een ontwikkeling die een eind gaat maken aan allerlei gratis bezigheden.
We gaan het hebben over Helping Hands, de organisatie die ik met linker- en rechterhand ga helpen. Helping Hands helpt de 70.000 Holocaust slachtoffers die in Israel creperen zonder voldoende eten en medische zorg.
Nog afgezien van wat ik zelf doe kunt u meedoen.
Heel eenvoudig.
U kunt me voor ongelooflijk veel geld boeken.
Maar ik kost niets, integendeel. Alles gaat naar Helping Hands en niets via mijn rekening.

Met een beetje geluk kunt u dat geld vervolgens heel snel terugverdienen door gewoon een paar van mijn ideetjes na te spelen. Niet stelen. Dat is alleen voor de mensen die mij uitnodigen om gratis voor miljonairs op te treden.
Miljonairs met potlood in de aanslag, u kent dat wel.

Soms is dat naspelen zo gemakkelijk dat zelfs de meest talentloze prutser er nog iets aan overhoudt.
Ik ga die aardige mensen van Inveztor vragen of ze een hoekje willen inruimen om dit allemaal aan te kondigen.
Ik ben dan ook hard aan het werk om een paar heel leuke presentaties te maken.
Er is er een die heet : Hoe u heel veel geld kunt verdienen, ook als u denkt dat u dat al doet. Leuk voor vastgoedjongens en andere Rugwindrijken.
En ik ga er een afmaken, hij is namelijk nog niet helemaal klaar, die “De Dode Papegaai en andere Spannende Verhalen” heet.
Vorige keer mislukte die vanwege een fout piefje en die Dode Papegaai, maar als dat ooit weer gebeurd dan krijgt u uw geld terug. The Plunger zegt dat het volgende keer op rolletjes loopt.
Ik beloof u dat die presentatie over geld gaat, u kunt er echt heel veel mee doen en ook allerlei dingen laten waar u nu mee verliest.

Ik ben ook bezig met een ander verhaal, waarvan ik de titel nog niet heb, maar het gaat over Geld en Geluk. Leuk voor wie filosofisch geschoold is, maar omdat in Nederland dat slechts een handvol mensen betreft, is die presentatie aangepast aan het niveau van de gemiddelde VVD kruidenier, en dat zijn er best veel, ook al stemmen ze tegenwoordig vaak voor Wilders.
Wie zich voor wil bereiden leze de recentste werken van Daniel Gilbert, Nassim Nicholas Taleb en wat behavioral finance stukken, dan komt u een heel eind.

U ziet het, genoeg werk aan de winkel. En dan heb ik u nog niet eens verteld waarom ik zo blij ben dat ik uit LB Icon ben gestapt.

Misschien iets voor een andere keer.
Long DEQ, Geld en Geluk

DEQ – alle hens aan…

Bent u ook bijgelovig ? Ik wel. Ik kijk naar bepaalde tekens.
Neem nou The Plunger & Vermeulen. Ik maak die arme jongens gek door allerlei dingen op ze af te vuren, de hele dag door.
Zwetend werken zij zich door de rijstebreiberg aan nieuwe aandelen, draaipunten, contraire ideetjes en wat dies meer zij heen. Hun leven is een hel.
Gelukkig zit er wel een methode in de madness en heb ik ontdekt hoe ik heel veel geld aan deze jongens kan verdienen. Daardoor kan ik ze ook bijzonder goed betalen en blijven ze want ik kan u verzekeren het is een godswonder dat ze er nog zijn.

Het werkt als volgt. Als jongleurs die alle ballen proberen te vangen lopen ze de hele dag achter mijn ideeën aan en handelen ze mijn chaos af. Meestal lukt dat en zijn ze tegen tienen veilig thuis bij de messencollectie van The Plunger.
Soms gaat het fout.

Neem nou DEQ. Ideetje dat ik al eerder op ze afvuurde, net zoals een tijdje geleden AIC, dat op Vermeulen’s bord terecht kwam. Bleef daar lekker liggen.

DEQ is een gokbedrijf. Is natuurlijk zondig en wie weet ook zonde. Alleen, ze verkopen hun piefjes aan casino’s en die hebben genoeg geld om te investeren in nieuwe technologie.
Uit de Partouche hoek, en die jongens weten net zoveel van casino’s als Joe Zawinul van bassisten, hoor ik dat het allemaal geweldig is dus waarom zou ik me druk maken. Ik zit in het aandeel en het stijgt. Morgen komen ze naar Parijs. Dat wordt een leuk verhaal.
Hoe weet ik dat ? Omdat ze vandaag ergens anders zijn. So what ? Nou kijk eens naar dat aandeel. Vandaag +10% in een rotmarkt. Hier is iets aan de hand. Morgen ga ik goed opletten al kom ik daardoor laat aan in Amsterdam.
En hoe weet ik dat dit aandeel gaat lopen ? Omdat The Plunger & Vermeulen het hebben laten liggen.
Schreven dat mijn attachment er niet bijzat of zoiets. Krijg je wel eens op een Blackberry. Vinden dit niet interessant blijkbaar, zal dus wel gaan lopen.
Blijf contrarian.

Long DEQ

Zo’n dag hè, zo’n dag

Gelukkig heb ik mijn neef in New York nog. Wilde Goldman kopen bij de IPO maar is prijsbewust en vond het te duur. Dus pas gekocht toen het veel duurder was. Geprobeerd uit te leggen dat op een gegeven moment alles in de prijs zit. Maar dat Goldman natuurlijk wel de beste van de klas is, dus kopen als de hele sector in paniek is. Maar dat doen neven niet. Neven weten het altijd beter. Aan het begin van de cyclus heeft zijn vrouw, die zoals het hoort in NYC psychanalitica is, Bear gekocht, want ik had gezegd dat dat de goedkoopste was. Blijft het natuurlijk altijd een beetje, gezien de Bear cultuur, maar mijn neef loopt ook drie uur door NYC om goedkopere groente te kopen op een markt dus why argue.

Nu is Bear in elkaar getremd vanwege dat hedge fund schandaal met die subprime stukken. De hele Street is natuurlijk dolblij. Eindelijk een aangeschoten beer. Stukken downmarken, beer pakken. In de Middeleeuwen deden mensen dat ook al. Er verandert weinig.
Terug naar Neef. Wil nu weten of Bear een hold of een sell is.
Hé, dat is een didactisch moment.
Koop je een aandeel omdat het een sell is (ik wel soms, maar dat is een ander verhaal, dat is pas als analisten het op een “sell” zetten, dat betekent meestal capitulatie, goed koopmoment). Of is het dan een “hold” ?

Tja neef, wil je holds in je portefeuille ? Ik niet. Sells ? Nog minder. Dus je zoekt psychische steun. Iemand die zegt haal de trekker maar over ? Dan maar sell. Maar eerst even naar de chart kijken, je weet maar nooit. Zoals verwacht staat die op steun en is het technisch eerder een buy. Zelfs of juist voor iemand zoals ik die niet in TA gelooft behalve in die van Loef, is dat in elk geval duidelijk.
En weet je, als je toch te laat bent en het al een week in alle kranten staat, wat doe je dan nog ?
There’s time to be long, there’s a time to be short and there’s a time to go fishin’, zei Jesse Livermore.

Geen posities

DWDWDW, waarin de Polderportefeuille1111% doet in 11 jaar

Dat was weer de week die was.

Op 6 Juni 2006 kon je de radio niet aanzetten, internet niet op of de loge van de concierge niet langs of je hoorde en zag dat het een duivelse dag was. En dat dit niet vaak voorkomt. Wat we hieraan hadden is me tot vandaag de dag niet duidelijk. Satan is aan mijn deur voorbij gegaan of hij huist zo diep in mij dat alleen mijn eventuele vijanden hem kunnen bespeuren.

Veel moeilijker is om in 11 jaar een score van 1111% te halen. Niet 1112 of 1110, maar precies 1111%.
Ik kan het u verzekeren, probeert u maar eens.
Vandaag is daarom een feestdag en ik sluit weddenschappen af.
Als er iemand geïnteresseerd is in weddenschappen, dan hoor ik graag. Ik wed om dozen wijn.
Rob Defares, kapitalist (met een kleine K want hij is geen betalend abonnee) te Amsterdam, mag niet meedoen voor hij niet die doos Latour heeft bezorgd die hij nog schuldig is.
Zoals hij onlangs in een email erkende.
Ik raad u af weddenschappen met hem af te sluiten want ik wed dat hij wel incasseert als hij wint.
Ook dat bevestigde hij me immers onlangs.

Anthony Bohnenn, van Grange Resources mag ook niet meedoen. Die zuinige meneer is me nog een doosje Grange verschuldigd. Hij heeft me laten weten dat hij de verplichting niet wenst te voldoen.
Wij wilden deze belangrijke mededeling voor Grange aandeelhouders niet beperken tot het elitaire groepje betalende Kapitalisten, want wie weet kleurt dit uw mening over het aandeel.
Grange is een bijzonder mooie wijn die wij helaas niet vaak drinken, vandaar dat ik het zo jammer vind dat meneer Bohnenn verstek laat gaan. Ze maken natuurlijk veel kosten bij Grange en ik begrijp hem best. Nederlanders blijven Nederlanders, zeker als het flesjes van boven de € 100 betreft.

Ik ben dus bereid te wedden.
U mag meedoen maar ik raad het u af, zeker als u een betaald lezer van De Kapitalist bent. Die houden we graag financiëel gezond vanwege onze goede doelen (niet eigen doel, zoals Cruijff volgens één onzer lezers ooit zei).

Ik denk overigens dat ik dit over 11 jaar niet meer doe. Als ik het over 11 jaar nog steeds doe, dus publiekelijk een portefeuille bijhoud en iemand anders de score laat berekenen, dan wil ik best wedden dat we dan op 2222% of hoger staan, als ik iemand daarmee blij maak. Dat wordt dus tot en met 24 Juni 2118.
Mocht ik er in de tussentijds mee opgehouden zijn, wat waarschijnlijk is, of voor die datum het tijdige voor het eeuwige verwisseld hebben, wat voor deze weddenschap op hetzelfde neerkomt, dan vervalt de weddenschap.

Wie weet kan mijn voortijdig heengaan op deze wijze in bepaalde kringen voor extra opluchting zorgen. Wie weet knalt een slechte verliezer mij daags voor het verstrijken van de fatale datum neer.
Ook dat is al eerder vertoond. Toen ging het ook om een Fortuyn.

Nu even terug naar de betreffende portefeuille. Daar hebben we, zoals trouwe en tevens betalende lezers van De Kapitalist weten, vorige week twee aandelen uit verwijderd. Deze week komt er, sorry voor al het leeswerk maar we zullen het kort houden, een nieuwe flash uit. Of we laten gewoon De Juli Kapitalist wat eerder uitkomen.

In dat nummer gaan we aankondigen wat mijn conclusies zijn van de lunch met Gennen McDowell, Übergatenboorder van Xemplar, het uraniumbedrijf uit Namibië.
Mocht u proletarisch beleggen en kansarm op de wereld zijn gekomen, dan leveren wij u hierbij geheel gratis en voor niets de sterk nivellerende conclusie: wij verkopen niet en hij mag vaker langskomen.

We gaan ook in op een grote positie die wij gaan aankopen. En waarom. Het is een complex verhaal maar de bottom line is ook voor de eenvoudigen van geest gemakkelijk te volgen: wij kopen ons suf.

Onze vriend “Dooter” Vermeulen zoekt een nieuw wit heet exploratie aandeel. Even een paar details als u mij toestaat.
De t van Dooter wordt uitgesproken als een d, zoals de d van Dude in The Big Lebowski – dit voor wie hem wil bellen en zich niet graag al bij het eerste gesprek belachelijk maakt. Voor de strikt kansarmen onder ons, het middelste deel van The Plunger wordt op zijn Engels uitgesproken. Mail maar liever als u twijfelt. En voor sommige correspondenten die maar hardnekkig doorgaan hierbij een mededeling die ik jaarlijks herhaal: mijn voornaam is niet Michiel. Crum, Dwarshuis en Schmull kunt u daarentegen gewoon in het Nederlands uitspreken.
Wellicht verklaart dit een deel van hun populariteit.

Hebt u gezien hoe Inveztor, gestuurd door de magische gedachten van Martin Crum de tweede plaats in de hitparade voor analisten bereikte ? En dat de eerste plaats heel eentonig ook was weggelegd voor Crum ?
Als u hem wilt feliciteren (hij doet alsof hij daar niet gevoelig voor is maar hij is dat natuurlijk wel) dan kan dat alsnog deze week, mail iets leuks naar Crum@inveztor.nl.

Had u Martin’s ideeën niet gevolgd, dan liep u een vette 33 à 35% per stuk mis. Het ging om “verkoop Samas” en “verkoop Spyker” en dat in een bullmarkt. Zorg dan in elk geval dat u er de volgende keer wel bij bent.

Dat kunt u het beste doen door snel een abonnement op De Kapitalist te nemen. En u weet het, als u een reductiebon voor KLM wilt van € 25 en u bent een Kapitalist, dan heb ik er één voor u.Long 1 reductiebon KLM

re: Mijn naam is Bond. Kluns Bond.

Waarin we aandacht vragen over de discussie naar aanleiding van een eerdere blog

re: Mijn naam is Bond. Kluns Bond.
@Doede:
ach ja, maar dit is geen nieuw verhaal, alleen neemt het in omvang toe.
Ener zijn allerlei schrijvertjes en lezertjes die in paniek raken als de Chinezen wat zakgeld naar Blackstone schuiven.
Geen reden om ons te verbazen. Noorwegen en Singapore opereren al jaren zo.
Hebt u een jasje ? Dan is de kans groot dat u bij het dragen daarvan spitsburgers tegenkomt die het voor een zogenaamd colbert aanzien. Tegelijk roepen zij vol bewondering over uw broek. Die noemen zij een pantalon.
Ach, neem het hen niet kwalijk. De snelle toename van kapitaalconcentratie
in onze maatschappij zorgt ervoor dat de cultuur en mores achterblijven.
Zelfs bij de hoofdstedelijke confectionair waar ik mijn broeken en bretels betrek – zijn naam rijmt met Hoger maar hij laat hem zelf rijmen met marechaussée – wordt mijn broek aangeduid in het Frans, terwijl hij in Italië gemaakt is. Gelukkig maar overigens.
Met veel ophef nog wel. Wanneer ik een jasje wil kopen
roept men de naam van de minister van financiën van de Zonnekoning. Een Marsmannetje zou er niets van begrijpen u nu wel.

Waar ik slechts mee wil aanduiden dat SWF’s al sinds de manufactures van de heer Colbert bestaan.
Rien de nouveau sous le soleil.

Michael Kraland | 23 jun 2007 – 22:53 | Reageer op Michael Kraland
Long broeken en jasjes van de betreffende hoofdstedelijke confectionair

Mizzer

Overspannen verwachtingen liggen ten grondslag aan een groot deel van de potentiële ellende die de financiële markten u reserveren.
Meestal veroorzaken wij de ellende zelf. Ik memoreer deze omstandigheden om u beter uit te leggen waarom ik ooit zo enthousiast was over het bedrijfje Medical Intelligence en waarom ik dat niet meer ben.
In de analyse van Peter Vermeulen (voor De Kapitalist-abonnees) kunt u navorsen waarom. Wie zich interesseert voor de les die ik leer uit het afscheid dat ik van dit prachtige bedrijfje neem, kan doorlezen.

Een dik jaar geleden toen ik mijn aandelen MIZ kocht, was ik onder de indruk van de beloftes van de CEO. En het bleef niet bij beloftes. Orange tekende een contract. Telefonica tekende een contract. De koers liep wat op.

We zijn nu een dik jaar verder en we zijn nauwelijks opgeschoten. Toch worden we bestookt met enthousiaste persberichten.
Als belegger begint dat ons licht te irriteren. Er vindt een nieuwe plaatsing plaats op C$ 0,60. Dat schiet ook niet op tegenover vorig jaar.
Kijk, daar vernemen wij dat Mr Hillary Clinton, voormalig President van de VS een paniekknop van Medical Intelligence bij zich draagt bij zijn bezoek aan Quebec. Geweldig!
Fantastisch! Mochten zijn Secret Service boys opeens met beslagen zonnebrillen zitten, dan drukt Bill gewoon op de knop! Heeft hij als president nooit gedaan!

Wij bellen CEO Massicotte en vragen hem hoe het gaat. Geweldig, zo kraait hij vrolijk. Bill heeft onze button!
Ligt dat ding dan in de winkel, vragen wij beleefd. Eh, nee, nog niet. Wanneer dan wel? Over een paar maanden. Wat hebben we dan aan dit nieuws? Nou, het is toch geweldig? Een groot succes voor MIZ.
Er knapt iets bij ons.

MIZ is geen slecht bedrijf, daar niet van. Wij horen dat er mensen van Philips Lifeline langs zijn gekomen. Ze hebben zelfs een stukje van onze hand, in Quote, gelezen. Wij vragen ons af of dit geen management by press release aan het worden is.

Wij vertellen de CEO dat we aan verkopen denken. Hoe kom je daarbij, roept hij uit. We hebben net $ 12 miljoen opgehaald.
Bovendien verwacht Massicotte dat lokale overheden in Frankrijk het Columba apparaat voor Alzheimer patiënten gaat subsidiëren. Een gratis apparaat verkoopt beter.
Alleen blijkt dan opeens dat het Orange systeem niet goed functioneerde zodat de apparaatjes uit de lucht waren tot nu toe. Gek, daar hoorden we niets van in de persberichten.
Maar, zegt Massicotte, dat is allemaal verleden tijd! Nu gaat alles lopen. We zijn er klaar voor.

Inderdaad, er is grote kans dat een aantal van de eerder geplande verhalen nu gaan uitkomen. Het aandeel kan dan snel richting $1. Maar dan? Dan zitten we midden in de zomer. In een dunne markt. Als het fout gaat kom je er dan niet meer uit.
En als Philips het bedrijf zou kopen? Nog afgezien van de vraag of dit wel aan de orde is, houden we er niet van op dit soort verhalen te gokken.
Of een bedrijf is goed bezig en we geloven in het management, ook bij tegenslag, of niet.
In het geval van dit bedrijf bekruipt ons het gevoel dat de directie net iets te optimistisch is en misschien net iets te mediageil.
We houden dus onze warrants voor eventuele upside tijdens de vakantie maar de aandelen, daar hebben we allerlei alternatieven voor.

Mocht opeens alles uitkomen, dan hebben we ons huiswerk al gedaan en zijn we er zo weer terug in. Maar voorlopig blijven we sceptisch.
Uitstappen rond de C$ 0,60 lijkt ons de meest voorzichtige koers.

Michael Kraland

Liever ook tijdig op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en geen onnodige koersverliezen leiden? klik dan hier voor een abonnement op De Kapitalist.

Disclaimer Kraland: long Medical Intelligence op het moment van publiceren.

Mijn naam is Bond. Kluns Bond.

Gentlemen prefer bonds, zo luidt het gezegde.
Wie dat nog gelooft loopt vreselijk achter.

Bond beleggers voelen pijn, zo koppen de kranten. Natuurlijk voelen bondbeleggers pijn want de bondprijzen zijn heel hard gezakt. Hoe harder hoe beter, wat mij betreft. De laatste keer dat bondprijzen heel hard zakten, in 1994, kwamen een aantal van mijn toenmalige cliënten er achter dat ze eigenlijk helemaal niet veilig waren, die zogenaamd veilige obligaties van ze. En dat waren treasurers. Die konden bijna niet anders. De slimsten switchten naar hedge funds. Markt neutrale producten, die veel minder last hadden van rentestijgingen of daar zelfs van profiteerden.
Het werd een prachtig jaar voor me. Nog nooit had ik zoveel marktneutrale hedge funds verkocht. Nog nooit had ik zoveel blije cliënten.
Nu is het opnieuw zover. Laat u niets wijsmaken door uw adviseurs. Obligaties zijn een sterk directioneel instrument. Als de rente stijgt verliest uw obligatie in waarde. Hoe langer de obligatie loopt, hoe meer u verliest.
Maar wat moet u dan doen met het veilige deel van uw portefeuille ?

Zoek een adviseur die u helpt met het samenstellen van een goede marktneutrale portefeuille. Zijn daar dan geen risico’s ? Natuurlijk wel, maar een ding staat vast. U staat niet 100% zeker op verlies bij de eerste de beste rentestijging.

nvt

Dat was de week die was

Dit was weer een interessante week.
De wegen van onze Schepper zijn ondoorgrondelijk en zo kon het komen dat ik dinsdag het grootste deel van de dag door Nederland en België zoefde achterin een Silver Cloud 1956, het meest elegante model, zoals David Ogilvy schreef: “At 60 miles an hour the loudest noise in this new Rolls-Royce comes from the electric clock.”

Voornaamste constatering in het overleg met de eigenaar van deze prachtige automobiel was dat er in Israël nog steeds 70.000 Holocaust slachtoffers onder de armoedegrens leven.
Het is moeilijk om door te blijven ademen zonder daar iets aan te doen, vonden wij. Voor $ 60 per maand doe je er al iets aan.
Binnenkort meer op deze pagina.

Ondertussen zwiepten de beurzen op en neer en verspilden veel beleggers een deel van hun kostbare leven aan kopen en weer verkopen, al naar gelang hun mening van het moment. Wat maken de mensen zich toch een zorgen en wat veroorzaken de daarbij horende roos en haaruitval toch voor een stofwolken.

Ik zit er natuurlijk meestal naast, dat is bekend, maar wie deed wat ik in de laatste Kapitalist aanried, gewoon bullish blijven, zat vrijdag bij sluitingstijd weer op een nieuwe top.

Alfred E. Neuman was een tijdgenoot van Ogilvy. Ook zijn credo, “What me worry”, was deze week van toepassing.

Theolia zakte vanwege de stijgende rente maar Philippe Perret, de CFO van dit mooie bedrijf, was onverwacht op de televisie. Achter zo’n zinnetje gaan veel emoties schuil. Waarom kondigde hij dat niet even aan ?
Want vanaf dat moment ging de koers van Theolia weer omhoog, zonder dat er iets nieuws werd aangekondigd.
Klungelige investor relations. Wat is dat toch heerlijk. Beseft de AFM, die overal boze opzet vermoedt, wel wat een zootje het meestal is ? Dit was weer zo’n voorbeeld. Eigenlijk zou de AFM hier eervolle vermeldingen en speldjes moeten uitdelen wegens gebrek aan voorkennis.
Beleggers kunnen dan punten sparen en als ze vervolgens wegens voorkennis aangepakt worden voor iets dat waarschijnlijk geen voorkennis was, althans dat wijzen de statistieken tot nu toe uit, dan kunnen ze punten tegen elkaar wegstrepen, wat de gerechterlijke macht weer mooi ontlast.

Woensdag sprak ik met een verkouden meneer die nu in Wyoming zit, bij de firma Rock Well Petroleum. Een andere, niet verkouden meneer, is net terug. Zelf ga ik er half juli heen. U kunt dus, als u een Rock Well belegger bent, of als u heimelijk zit te wachten tot eindelijk blijkt dat dit bedrijf helemaal niet serieus is, binnenkort wat berichtjes verwachten.

Ik denk dat de financieringsronde meer tijd in beslag neemt dan verwacht omdat de CEO moeite heeft hiermee om te gaan. Sommige mensen maken het zichzelf graag ongemakkelijk.
Qua engineering is er echter niets aan de hand: het bedrijf produceert nu olie volgens hun nieuwe techniek en werkt aan grootschalige toepassing van de resultaten van hun testbron.
En die werkt, erg indrukwekkend. Dit is echt een nieuw paradigma in oliewinning. En brandschoon.

Woensdag sprak ik ook met een meneer die zijn geld, toch een niet onaanzienlijk bedrag, weg wilde halen bij ABN-Amro. Niet omdat hij bij Barclay’s werkt. Het is het oude verhaal: elk jaar een nieuwe glunderende doctorandus en elk jaar dezelfde huisproducten, althans, volgens de cliënt. Bij andere grote banken is het niet anders, horen wij.
De uitdaging voor die banken is natuurlijk om klantvriendelijker te worden of om beter te segmenteren. Het is gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Wel zijn die grote banken, die helaas door Jan en Alleman met een gruwelijk Germanisme als Grootbanken worden aangeduid, goed in het organiseren van golftournooien en andere evenementen voor pensionado’s en conventionele renteniers met teveel vrije tijd. Dat compenseert natuurlijk want veel mensen betalen graag een tonnetje aan opportunity losses voor zo’n dagje doctorandus kijken.

Hoewel, eerst je hele leven werken en dan met een zo’n blijmoedige maar tijdelijke doctorandus zo’n golfbaan moeten afsjouwen…
Arm blijven en doorwerken lijkt me dan zelfs voor vakkenvullers toch een niet te versmaden optie.

Ondertussen had onze zegsman, die een leidende professionele functie vervult, al die tijd niets verdiend. Het is natuurlijk niet erg sportief om dan te gaan zeuren maar onze zegsman had toch al geen tijd voor de golftournooien en de zeilwedstrijden en ook zijn idee van groen beleggen strookte niet met de principes van de golfsport.

Zoals u ongetwijfeld weet is dit opzet bij die grote banken.
De meest kritische klanten pesten ze weg door elk jaar een andere doctorandus op ze af te sturen. Die klanten merken helaas niet op dat al die doctorandussen dezelfde sleutel uit hun rug hebben steken en appreciëren onvoldoende voor hoeveel continuïteit zoiets toch zorgt. Ze verkassen naar kleine vermogensbeheerders. Die hebben ook wel doctorandussen maar zetten het minder vaak op hun kaartjes en ze hebben er minder beschikbaar voor de roulatie.
Zodra die beheerders groot worden en roulatiedoctorandussen in dienst moeten nemen om de zaak beheersbaar te houden worden ze voor veel te veel geld opgekocht door een hele grote Grootbank, of een Middelgrote Grootbank, die bulken van de overtollige middelen en die op zo’n manier toch nog kunnen lozen.

Wat mij overigens in herinnering brengt dat Atticus, een hetze fund, de onsportiefste opmerking heeft gemaakt van de week. Barclay’s aanschrijven is tot daar aan toe. Ik schrijf ook wel eens zo’n bedrijf aan en krijg dan meestal een bon ter waarde van € 25 terug, zoals laatst bij KLM.
Die betichten Barclay’s ervan hun geld te investeren in een quote “inferior product”, unquote.
Daar is voorkennis over ontstaan (en de vraag is hier natuurlijk: wat doet de AFM ?) want in de weken daarvoor hoorden we al berichten van klanten die bij bosjes ABN verlieten voor – en nu wordt het spannend – de Rabo.
Tot de directie van de Rabo, bang dat hier teveel verwachtingen gewekt zouden worden, haar acquisitiejongens in de provincie vroeg het wat kalmer aan te doen.

Ik zou het jammer vinden als ABN-Amro in haar huidige gedaante verdween. Het zijn alerte, slagvaardige mensen en wij weten waar we het over hebben want onze marketingmensen onderhandelen al heel lang over een plannetje om iets samen met ze te doen. Straks moeten ze dat tegelijkertijd met de mensen van Santander, RBS en Fortis doen. Dat wordt pas moeilijk.

Een andere reden dat u bij ABN een fantastische deal kon doen, de zogenaamde De Kapitalist lening.
U kunt er hier alles over lezen, althans, het kleine deel van de actie die de publiciteit haalde:
http://www.dft.nl/nieuws/article1678898.ece.

Gelukkig is Inveztor er om ook hier u te helpen met de nodige duiding.
Het werkte als volgt. Bij ABN kon je, tot vorige maand, een lening krijgen om een bedrijfje mee te beginnen. Tot € 125.000 werd dat automatisch gefiatteerd.
Onze abonnementenverkoop op De Kapitalist desk schoot omhoog !
Beleggers sloten massaal kredieten af, namen een abonnement op De Kapitalist en belegden de som, minus een fooi voor ons onderneminkje, in een reeks veelbelovende aandelen met zwakke balansen maar snelle koersstijgingen.

Al die mensen zijn dit jaar een procent of 18 omhoog, net zoals de PolderPortefeuille en belangrijker nog, de allochtonen onder hen hebben een Nieuwe Waardigheid ontdekt als mede-eigenaars van oliebronnen, uraniumprojecten en goudmijntjes.

Zonder enige bezorgdheid over de sociaal-economische impact van hun actie maken de ABN bonzen daar nu een eind aan.
Alles moet dus weer gefiatteerd worden door een doctorandus die van Adam Smith, Schumpeter en Benjamin Graham geen kaas heeft gegeten.
Hoeveel duizenden kleine Buffetts hierdoor weer de straat op moeten om auto’s leeg te halen en fietsen te stelen weten wij niet, maar als wij het afmeten aan de verkochte Kapitalist abonnementen, dan ligt hier een taak voor een tweede honderd dagen van de Coalitie.

Inmiddels blijkt ook waarom Rijkman Groenink iets meer dan modaal gaat overhouden aan het spelletje rond zijn bank.
Ik vind het niet alleen normaal dat hij met een tiental Patates vertrekt, ik juich dat toe. Mensen moeten ook niet zeuren dat die bank al die jaren zo weinig is opgeschoten. Kijk eens naar de koersstijging dit jaar ?
Niemand die die arme Groenink, die zijn voornaam toch al niet mee heeft, bijvalt of steunt. Behalve de steller dezes.
Ik ben voor Groenman, voor zijn Gouden Handdruk en zal comités ter ondersteuning van Groenman dan ook, eh, ondersteunen. Met raad en daad.
U dacht toch niet dat hij er expres een potje van had gemaakt bij De Bank ? Hoe verkoop je zo’n tent anders ? Als de aandelen te duur zijn wil niemand ze hebben. Als je een quote “Superior Product” unquote hebt, wordt het lastig integreren.
Ik vind dat Meneer Groenman het heel subtiel heeft gespeeld al die jaren. Om dan nog uitgejouwd te worden zo vlak bij de finish vind ik beneden peil. Dat krijg je met dat quote Maaiveld unquote in Nederland. Die man steekt er ver boven uit. Hij verdient het.

It’s lonely at the top.Long RWP

Dit was een groeistuip

Trouwe lezers van mijn laatste 1300 columns weten dat ik me zelden bezig houd met waar de markt heengaat. De reden is dat je daar zoveel tijd aan kan besteden dat je niet meer toekomt tot de manier waarop ik voor mijn klanten, lezers en mijzelf geld verdien. Dat doe ik door aandelen te vinden die goedkoop zijn en ze voor veel meer geld te verkopen wanneer ze duur zijn geworden.

Die markt vreet tijd en energie. Maar ik kijk er natuurlijk wel naar. Alleen veel minder dan de meeste van mijn jonge collega’s en veel minder dan vroeger.
Daarom raad ik u ook aan om het werk van sommige van mijn eerbiedwaardige collega scribenten over te slaan, eventueel ten gunste van het telefoonboek, de Donald Duck of een automobielenpublicatie, wanneer ze het hebben over waar de markt naar toe gaat, liefst morgen.

Ik kan u wel vertellen waar die markt naar toe gaat, daar niet van, want ik schrijf dit stuk op een zaterdag en morgen is alles dicht. Maar wat er maandag gaat gebeuren weet ik niet. Goed, Europa zal omhoog gaan tenzij er iets heel raars gebeurt, maar wat maakt dat nou uit ? Voor het kopen van calls is het al veel te laat. Bovendien, waarom zouden we calls kopen ?

Rentepaniek
Wat wel interessant is, is om je af te vragen waarom de markt opeens 5% daalt.
Zeker als je denkt dat je het antwoord een beetje aanvoelt.
Er was even sprake van rentepaniek. Nu moet de markt even wennen en met een beetje geluk komt het allemaal weer goed. Dan gaan we nog hoger. Ik zeg dat niet om u zo gek te krijgen dat u stiekem de juwelen van mevrouw verpand. Dat soort dingen moet u alleen doen als u een hele leuke vriendin hebt. Nee, het gaat mij er om of we kunnen doorgaan met ons spelletje van aandelen kopen om ze een stuk duurder te verkopen. Want als je tegenwind hebt is dat spelletje een stuk minder leuk. Als u dat nog niet wist, dan moet u bovendien extra oppassen en liever iets anders gaan doen dan mee-speculeren met de grote jongens.

De rente is in de meeste markten nog steeds relatief laag. Dat wil zeggen dat de economie een stuk sneller groeit dan de reële rente. Zeker in China maar bij ons ook wel een beetje.
Dan heb je veel kans dat de economie blijft groeien en dat is niet slecht voor onze aandelen.

Als de economie wat blijft groeien is dat ook goed voor onze grote olieposities en blijft er ook vraag naar uranium, waar we ook in zitten.

Vol energie
Privé heb ik bijvoorbeeld veel en veel meer Heartland Resources, mijn grootste positie met Rock Well, dan in de PolderPortefeuille omdat ik denk dat de koers zal exploderen zodra de olievoorraad daar bewezen is. Nu is er nog niets bewezen en moet je wat voorzichtig zijn. Maar die olieprijs kan mooi rond de $60 blijven als de economie niet stagneert. Dat is meer dan genoeg voor een koersexplosie. Tien dollar minder is ook niet erg.

Dan is er nog iets. Misschien gaat het wel beter in de VS dan we dachten. Er was een mooie consensus ontstaan over de Amerikaanse economie. Die kon alleen nog maar kapot. Laat in de cyclus, als eerste hersteld en nu die huizenmarkt die in elkaar klapt. Hoe kan die Amerikaanse consument in godsnaam nog blijven consumeren ? Want als die ophoudt, dat weten we, dan vergaat de wereld. Of zoiets dergelijks.

U kunt het overal horen en lezen en het zal dus wel niet zo zijn denk ik dan maar.
Temeer als er goede redenen zijn om dat te denken.
Doordat de wereldeconomie goed loopt en de dollar zwak is gaat de export lekker. Dat is goed voor de banen en het lijkt gek, maar het hebben van een baan, liefst twee banen voor man en vrouw, moedigt de consument meer aan dan de prijs van huis en hypotheek.

Wat funest zou zijn is duurdere olie, duurdere hypotheken en geen baan meer. Maar de Amerikaanse economie toont weer tekenen van hernieuwde groei. Zeker is dat nog niet, maar dat verklaart wel waarom de Amerikaanse indices zo mooi blijven liggen en de dollar de laatste dagen wat sterker is.

Wij gaan dus weer wat kleine, snel groeiende aandeeltjes kopen.
En de Canadese dollar dekken we niet af.
En we gaan er nog niet op speculeren dat de ellende in de huizenmarkt achter de rug is.

Michael Kraland

Disclaimer Kraland: long Heartland Resources en Rock Well Petroleum.

Kapitalisten aller landen…

…goed nieuws ! Niet alleen stijgt Rainy River weer en komen ze naar Nederland om uit te leggen hoe het met ze gaat, maar we hebben een nieuw idee. Althans, een idee dat nu al voldoende uitgewerkt is om in De Kapitalist te zetten.

En u weet hoe het dan gaat. Je vind een prachtig internet bedrijfje. Het groeit 100% (per jaar, niet per maand, ik wil straks geen klagers).
Het kost een fractie van die groei. Als ik zeg dat ik 14 keer de winst schat, voor 2007, wat denkt u dan ? Te goed om waar te zijn ?
Nee hoor, gewoon over het hoofd gezien. Tentje is ook de last man standing in de sector, alle andere concurrenten zijn al opgekocht. Maar niet voor 14 x de winst.

Ah….u hebt nog geen abonnement op De Kapitalist ?
U niet willen iets verdien ?

Opschieten dames en heren. Dames vooral: ik heb net een prachtige Paris Bombay tas gezien van Hermès. Wat een mooi binnenwerk ! Hermès, een beetje duur aandeel, van mij mag u het short zitten, laat niets zien op hun website, maar u vindt het wel hier: http://www.aufeminin.com/mag/luxe/d324/c9502.html.

Op een gespecialiseerde stand op de Marché Serpette in Parijs zag ik een brandnieuw tweede hands exemplaar in zwart leer voor een luttele € 2900. Daar gaan we iemand plezier mee doen.

En u ?

U gaan we ook plezier doen !
Neem een abonnement !
Doe het nu en pak het prachtige spotgoedkope, snelgroeiende aandeel mee waarmee u zelf naar Hermès kunt stappen.
Maak eventueel een mooie rel, net zoals Oprah.

Want je kan short het aandeel zijn maar long hun tassen en koffers, vooral de vintage variëteit.

Ik denk dat ons verhaal maandag of uiterlijk dinsdag uitkomt.
Kapitaliseer nu !
Prettig weekend.
Geen posities