De hierna volgende column verscheen eerder in FD Geld, het wekelijkse Personal Finance Magazine van Het Financieele Dagblad,

We hebben het hier al eerder gehad over de moord op de arme gebroeders De Witt, in 1672 in Den Haag, en onze rijke actualiteit. Het huidige equivalent van het toenmalige Oranjegepeupel geeft zich over aan het gangbangen van bonusontvangers. Natuurlijk ontvangt een aantal mensen in de financiële wereld veel te veel geld. Voor een deel is dat gemakkelijk te verklaren en voor een deel is dat niet terecht. Natuurlijk moet het systeem bij banken en effectenhuizen op de helling. Maar het ultrapopulistische hakken op AIG, vooral in Amerika, doet een beetje walgen. Dat ‘beetje’ bij het walgen is geïnspireerd door nog ergere zaken, waarover straks meer. Het gemakkelijke hakken leidt ook de aandacht af van de echte problemen, en dat is ernstig.

David Rosenberg en Richard Bernstein waren twee internationaal gerenommeerde topstrategen bij Merrill Lynch. Deze week hebben ze hun vertrek aangekondigd. Wie nog niet heeft begrepen dat het bonus-bashen leidt tot onbedoelde gevolgen moet hier eens naar kijken. Bij Merrill, een zakenbank die met zeldzame handigheid voor $ 53 mrd werd doorverkocht aan Bank of America in het weekend voordat de Denderende Horde het spoor van Lehman Brothers had moeten volgen, hebben ze nu een probleem. Merrill’s ceo John Thain verspeelde zijn glanzende reputatie door zijn kantoor voor $ 1,2 mln te laten opknappen en zo snel mogelijk zo veel mogelijk bonussen uit te delen. Gevoelloos, tactloos, exit Thain. Maar de nieuwe eigenaar snijdt hard in de bonussen en erger nog, probeert een dynamische roofdierencultuur gelijk te schakelen met de cultuur van een conservatieve kredietverlener. Nergens is dit cultuurverschil mooier geïllustreerd dan in een subliem clipje op YouTube waarin twee Bank of America-nerds een U2-nummer vertolken: tik Bank of America en U2 in op YouTube en rol van uw stoel.

Bij het AIG-drama zagen we ook zoiets. Daar riep een politicus dat de AIG-bonusnemers rituele zelfmoord zouden moeten plegen. Laten we hier even op voortborduren. We gaan er even van uit dat deze politicus spreekt voor zijn kiezers. Dat is net zoiets als de Efficiënte Markt Hypothese, een stuk pure theorie. Die kiezers zijn allemaal een beetje eigenaar van AIG, net zoals deze heer. Dit houdt geen waardeoordeel in, maar het was een meneer en geen dame, vandaar. Welke gek zou het in zijn hoofd halen om het management van zijn eigen bedrijf, dat de grootste moeite heeft deze storm te overleven, zo te kleineren?

Nu de echte problemen. Alles wijst erop dat de overheden een nieuw 9/11 aan het uithalen zijn. Ik bedoel niet dat 9/11 door de regering-Bush in scène is gezet, maar ik doel op de inperking van elementaire burgerlijke vrijheden die daarop volgden. Dankzij de huidige crisis proberen vooral de Franse, de Duitse en de Amerikaanse overheid iets te doen aan het bankgeheim. Ik ben niet tegen belasting en ik ben geen fan van het Zwitserse levensgevoel, want ik heb eind jaren ’60 een paar jaar in dat land gewoond en dan ben je voor je leven gevaccineerd. Maar dankzij het bankgeheim en de mogelijkheid voor burgers om met hun financiële voeten te stemmen kon de overheid nog fiscaal in toom worden gehouden. Werd het te gek, dan weken mensen massaal uit naar Zwitserland of een andere jurisdictie.

Net zoals bij de bonussen bestond hier ook allerlei misbruik, tot en met criminaliteit. Maar een belangrijk punt lag in de fiscale concurrentie die deze situatie creëerde. Frankrijk en Duitsland waren fanatiek voor afschaffing, evenals Amerika. Wij zijn bang voor vreemdelingen, maar de eigen overheid is het ergste gevaar. Opnieuw verdwijnt hier een deel van onze privacy. En wij hielden ons bezig met bonussen.

Michael Kraland

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

De nieuwe aflevering van De Kapitalist komt eraan.
Vorige week beloofde ik al een bank, nu komt ‘ie. Een keurig renderende instelling, een kapitalisatie van meer dan drie miljard, een dividend dat vandaag iets lager uitvalt dan de 10% van vorige week maar dat nog steeds prachtig is en geen monkey business. Dit wordt een PolderPortefeuille item.

Uranium is een geliefd onderwerp op deze site en voor de belangstellenden hebben we het eerste verhaal over een exploratiebedrijf in Afrika. Dat hadden we ook in 2006 en 2007, zo’n verhaal en dat liep niet erg goed af. Laten we hopen dat het deze keer beter gaat.
Dit wordt ook een kandidaat voor de PolderPortefeuille: een positie aangepast aan het formaat van dit aandeel, dat slechts een klein exploratiebedrijfje is.

Tenslotte vindt u in deze aflevering de eerste bijdrage van Jan Adriaansen. IT expert, vermogensbeheerder, academicus, modellenbouwer, Jan is van meer dan één markt thuis.

Voor de volgende aflevering van De Kapitalist kijken we naar een fundamentele short in de VS en wat goud onderwerpen.

disclaimer: nvt

Don’t fight the Fed. Het risico is nu even, voor hoe lang weten we niet, aan de short kant. We hebben nu een pullback. Dat is een koopgelegenheid in een bearrally. Het kan best dat deze rally nog even duurt. Het kan zelfs een record rally worden. Maar het blijft een bear rally.
De enige vraag die je je als speculant moet stellen, bij zo’n bearrally, is of die rally tradeable is.Deze is tradeable, we hebben al wat gekocht, verkocht en weer teruggekocht, zie hiervoor de commentaren van The Plunger.

In zo’n euforie zoeken mensen een excuus om even te verkopen. Dat is luchthappen. Tot nu toe werkten de rallies niet dit jaar maar deze wel.
Tot waar? Laten we zeggen tot S & P 880 of daaromtrent.
Dit is een vloedgolf aan liquiditeit.
De risico’s zijn nog steeds enorm, maar het allergrootste probleem is dat je zelfs als je niets doet en in cash blijft, je ook nog risico loopt.
Een ander risico, geldontwaarding via de drukpers, maar het blijft een risico.

Michael Kraland
 

Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

Gelukkig heeft Amerika een voortvarende President. Dat is meer dan we kunnen zeggen van Citigroup.
Obama toonde dat hij helemaal doorhad hoe de wereld in elkaar zit en wat belangrijk is en voor een President is het prettig wanneer hij dat soort dingen door heeft. President Bush werd nooit van dit soort dingen verdacht.

Het gedoe over wiens schuld wat nou is en wiens schuld niet, kwam President Obama de neus uit, dus zei hij publiekelijk dat hij de verantwoordelijkheid nam. En omdat iedereen weet dat hij er echt helemaal niets mee te maken had en absoluut niets van de financiële wereld weet, komt dat geloofwaardig en gezaghebbend over. Bravo, dit is presidentiëel gedrag, dit is leiderschap.
Nu even naar die arme Vikram Pandit. Die doet nu een Thain. U weet wel, John Thain, die een fantastische carrière in één ruk kapotmaakte door op het verkeerde moment bonussen versneld uit te betalen bij Merril. Dat kon een jaar geleden nog maar nu niet meer. Als CEO moet je aanvoelen in welke tijd je leeft anders wordt het een zootje, zeker als het al een zootje is, dan maak je het erger.

Maar dat was niet alles, Thain liet ook zijn kantoor nieuw behangen. Die arme Stan O’Neal, die met $ 175 miljoen vertrok zat natuurlijk in een soort fotokopiëerapparaten kast, een bezemhok. Met gruwelijke stoelen.
Dus belde de assistente van Thain, of mevrouw Thain,want zo gaat het vaak, even naar een binnenhuisarchitecte en die knapte het kantoor van de baas even op voor $ 1,2 miljoen.
Exit Thain.

Nu kent iedereen het verhaal van Citi, daar hoeven we niets aan toe te voegen. Wat doet vriend Vik ? Ook kantoor opnieuw behangen, brandveilig maken enzovoorts. Kosten $ 3,2 miljoen zegt Bloomberg. Vervolgens moet er volgens Bloomberg nog wat vertimmerd worden hier en daar, nieuwe asbakken, shreddertjes en je komt op $ 10 miljoen. Nou is dat niet alleen voor Vik maar ook voor de rest van de directie, in het kantoor op Park Avenue. Maar toch.
Er staat nu veel leeg in NYC.
Gelukkig is Inveztor er nog en hebben wij een oplossing.
Neem voor $1 Michelle Obama in dienst als binnenhuisarchitecte. Zij heeft vast smaak en ook als ze dat niet heeft, dan belt ze even IKEA want waar hebben we het nu over, dit hoeft toch niet allemaal ?

En vervolgens vliegen ze onze eigen vriend en hoofdredacteur, Martin "Kettingzaag" Crum in. Martin reist niet duur, hij heeft een Centurion Card bij Ryanair.
Crum regelt dat hele kantoor voor een bedrag dat zo laag is dat die Amerikanen hier een case study aan de Harvard Business School van gaan maken.

Vragen wij Pandit om Crum hier een weekje te vervangen als gasthoofdredacteur.
Wel om vijf uur opstaan Vik, want dan maakt onze Kettingzaag de Nieuwe Dag.
Dit is beter dan een Win/Win situatie, dit is een Vik/Win deal.
Even Geithner bellen, dit is een mooie oplossing.

nvt

Niet de sluiting van gisteren was opmerkelijk maar de intraday handel. De sluiting was niet meer dan op een andere positieve dag, maar goud was opmerkelijk. Net iets omhoog op slot, nu $ 932, maar intraday naar de $880, waar steun lag, door de steun van $890 en dat met een rotgang. Om vervolgens van $ 880 naar $940 te gaan.

De goudmarkt zoekt richting. Pas boven de $ 950 worden we technisch weer positief. Fundamenteel is het wat teleurstellend. Engeland doet aan Quantitative Easing. Zwitserland heeft geluiden laten horen en de Fed begon gisteren en toch trekt goud niet echt aan. Je zou kunnen zeggen dat dat al eerder gebeurde toen we door de $1000 gingen.

[grafiek] klik om te vergroten

Naar mijn gevoel is alles dat je tot de dag van vandaag over goud zou kunnen zeggen al gezegd. De reden is dat goud, in tegenstelling tot IBM, Exxon of Unilever gelovigen heeft.

Dat gebeurt niet zo vaak maar bij aandelen zie dat soms ook, denk aan Apple, RIM de Blackberrymakers en, excusez du peu, Antonov. Dat zijn van die aandelen waar je de wind van voren krijgt als je er iets negatiefs over zegt.
Zo moet je nooit aan Antonov getrouwen laten weten waar je kinderen naar school gaan en of je een hond hebt. Sommige zaken in onze open samenleving zijn gewoon taboe.

Terug naar goud. Waarom is alles al gezegd ? Omdat de gelovigen hun gebeden en geboden steeds herhalen, althans, zo komt het bij me over. Niet dat ik een ketter ben, kijk naar de PolderPortefeuille, daar zit goud rijkelijk in en ik heb het zelf ook.
Maar voor gelovigen is het nooit rijkelijk genoeg.
Op een dag waren Vermeulen en ik aan de dis genodigd door een Hogepriester in goud en een gelovige.
De gelovige vroeg ons of wij ook, net zoals hij bedoelde hij, 100% van ons vermogen in goud exploratiebedrijven hadden gestopt. Nee, dat hadden we niet. Teleurstelling alom.
Hij wendde zich tot de Hogepriester die uitlegde, met lichaamstaal want het werd niet zo uitgesproken, dat Vermeulen en ik niet kerkelijk waren.
Dit incident was zo mooi en speelde die avond zo prachtig uit dat we het nooit zo hadden kunnen verzinnen. Ik beloof u het hele verhaal, met de 39 CD’s over het hiernamaals die ook over de tafel gingen, nog eens op te schrijven. Maar u begrijpt het punt dat ik hier wil maken.

Goud is, en dat is een objectief feit, uniek in de zin dat het de jongste klasse activa is in ons universum want de goudprijs is pas sinds 1971 vrij. Maar goud is ook de oudste klasse activa, als we het andere geslacht even buiten beschouwing laten want die hebben ook een claim die daarop lijkt en we willen geen ruzie hier.

Gerard Minack van Morgan Stanley stelt dan ook dat je de mean reversion van goud anders moet zien dan van andere activa, want tot 1971 was de prijs van aandelen in feite uitgedrukt in goud, goud was immers constant.
Goud heeft ook een belangrijker punt aan de orde dan andere activa, zeker gezien de bijzonder kleine omvang van de goudmarkt. Goud is de hedge tegen fiat geld. Geld waar je maar in moet geloven.
En over geloof zijn we positief – nogmaals vooral geen ruzie en zeker niet in Nederland waar je gelovig kunt zijn en toch steeds ruzie kunt hebben met andere gelovigen over details van de beoefening of interpretatie. Alleen, wij zijn trouw aan onze prachtige Grondwet. Geloven doen we dus in de kerk.
Niet op de beurs.

Zoals dat altijd gaat, is het leven van gelovigen eenvoudiger dan van sceptici. Bij Inveztor behoren we tot de laatste groep. Sceptici. Goed, Schmull is een fervente aanhanger van goud maar hij baseert dat op rationele gronden en weet er meer van dan wie ook in dit land. Al is het maar omdat hij er al langer mee bezig is dan andere mensen die ik ken.

Het unieke van goud is dus enerzijds de geschiedenis als monetair alternatief dat je om je nek kunt hangen, maar ook, puur economisch gezien is er iets unieks.

In de chart hieronder, die teruggaat tot de XIXe eeuw, zien we hoe goud zich verhoudt tot koper. Koper is een substituut voor inflatie. En voor deflatie. Dat is niet uniek, dat is juist normaal.
Als we inflatie krijgen gaat koper omhoog, deflateren we, dan gaat koper omlaag en dat is wat we nu meemaken.

De meeste goudgelovigen zijn, net zoals in het Nederlandse Kerkelijke landschap zoals ik dat als volledige buitenstaander meemaak, één richting toegedaan. Die richting is inflatie.

Maar in tijden van deflatie doet goud het eigenlijk beter.
Dat betekent dat goud een unieke hedge is. Zoals iedere hedge, is het maar de vraag of je er iets mee gaat verdienen.
Die kans vergroot je door aan allebei de kanten mee te spelen en dus sceptisch te zijn.
Slaagt de overheid erin om de economie weer aan te wakkeren door als gekken geld bij te drukken dan krijgen we inflatie en kan goud stijgen.

Mislukt dit, dan krijgen we deflatie en ook dan kan goud het goed doen, wie weet zelfs beter. Want vergeet niet, de overheid gaat het wel proberen, die stimulans, dat is precies waar we nu midden in zitten.
Maar als het lukt dan heeft goud een kans en als het niet lukt ook.
Uniek dus. En daar is weinig geloof voor nodig.

Disclaimer Kraland: long goud en goudaandelen.

For everything there is a season. Het Turner rapport is uit. U hoort er niet veel over maar dit is toch belangrijk want dit is het rapport dat voorstelt hoe in Engeland voortaan de regelgeving plaats zou moeten vinden. U vindt hier het hele rapport.

Dit zijn interessante aanbevelingen die we ook kunnen gebruiken voor ons nationale debat.
Het Turner rapport stelt voor leverage te beperken, Special Investment Vehicles in te perken, anti-cyclische kapitaalbuffers aan te leggen en regelgeving uit te strekken naar de rating agencies (S&P, Moody’s, Fitch et al) . En nog veel meer, interessante lectuur, zo komen we het weekend gemakkelijk door.

Kundige, correcte regelgeving. Heerlijk. Een droom!

Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

Soms weten we niet hoe we boffen. Gisteren zag ik een documentaire over Ludendorff en Haig, die in het laatste jaar van de Eerste Wereldoorlog tegenover elkaar stonden. Ludendorff aan de Duitse kant en Haig als Engelse bevelhebber, voordat Maarschalk Foch de zaak begon te coordineren. Ik vertel het er maar even bij en zometeen zult u lezen waarom.
We klagen nu wel maar we hebben geen idee hoe het was om in die loopgraven te zitten. Ik heb eens een koffer vol brieven gevonden van een familielid. Hij overleefde de oorlog maar vraag niet hoe en in de Tweede sneuvelde hij.
In die brieven, die in prachtig Frans en in prachtig handschrift geschreven zijn, vertelt hij over zijn dagelijkse beslommeringen, zonder ooit te klagen.
Wij klagen wel.

Even terug naar de kop boven dit verhaal. Gisteren was het een soort Dolle Dinsdag op de Amerikaanse beurs. De hausse zet door. Vanochtend had ik het erover met onze dierbare medewerkers. Probleem was dat onze jonge academisch gevormde talenten geen idee hadden wat ik bedoelde. Dolle Dinsdag ?
Dolle Dinsdag vond plaats op 5 september 1944. Nederlanders stonden met vlaggetjes langs de weg, klaar om de geallieerden te begroeten. Dames bespraken met elkaar hoever ze bereid waren te gaan voor een reep chocola, wat sigaretten of die fantastische, ongelooflijke nylons.

Het had op de beurs kunnen gebeuren. Het is ons ook gebeurd, de afgelopen twee jaar. Extrapolatie. De geallieerden hadden op 3 september Brussel bevrijd en op 4 september Antwerpen. We gaan het nu even niet hebben over het nazistisch gespuis dat daar nog steeds vrij rondloopt, want het gerucht ging dat Breda ook bevrijd was. Pure extrapolatie. En als Breda bevrijd was dan zouden ze de volgende dag in Rotterdam zijn en een paar uur later in Den Haag.
NSB’ers weken uit naar Duitsland. De Duitsers verbrandden hun archieven. Paniek alom.
Maar de geallieerden kwamen niet, alleen een speerpunt was doorgedrongen tot Antwerpen en het zou nog een hongerwinter lang duren voordat wij bevrijd werden.

Vanochtend bleek me dat dit soort dingen niet meer bekend is, ook niet bij kiene jongen academici die van mij elk weekend The Economist moeten lezen.
Crum kreeg ik hier niet over te pakken, die weet dit soort dingen bijna altijd wel want hij is 40 en daar ligt de waterscheiding lijkt me.
Maar Crum had iets anders, belangrijks te melden. Hij wilde weten of ik dacht dat dit nu het eind van de ellende op de beurs was, voor de VS.
Nee, dat denk ik niet.
Er komen nu, zoals dat gaat in dit soort gevallen, wat leuke dingen naar buiten over de huizenmarkt en opeens merken we dat banken weer geld verdienen omdat ze de mensen aan wie ze lenen heel veel rekenen.

Maar de rest is doffe ellende en er zitten nog allerlei complicaties in de pijplijn als ik het zo bekijk en dan hoef ik mijn fantasie niet eens de vrije loop te laten.
De markt neemt een andere wending, we zitten in een bearrally denk ik, ik doe graag mee, leuk, we maken wat winst, maar curb your enthousiasm, zou Larry David zeggen.
Dat laatste leerde ik van Vermeulen.
En Vermeulen weet nu alles over Dolle Dinsdag, behalve dat de schrijver van Bob Evers ook een NSBer was en dat hij het eerst met die term kwam, in een namaak verzetsblaadje dat De Gil heette.
Vond het vroeger al niets, Bob Evers en nu kunt u die ramsj ook wegdoen.
We zijn de AEX even long omdat die zo achterblijft bij de andere indices. Komt door ArcelorMittal maar toch.

Long Dax en AEX

Azië stijgt omdat daar optimistische geluiden vandaan komen. Dat komt ook wel overeen met wat me het waarschijnlijkst lijkt en dat is dat wanneer de rook optrekt Azië wel eens het sterkst uit deze crisis zou kunnen komen.
Gisteren hadden we het hier over Japan dat qua koersniveau terug was naar 1981. Japan steeg met 3% vannacht.
In de VS stegen financials en zoals dat hoort gaat dat met percentages die naar historische maatstaven bijzonder hoog zijn. Toen kwam American Express met het bericht dat 8,7% van hun kaarthouders nu niet meer betalen, een nieuw hoogtepunt. Daarom zakt de rest nu weer terug na 5 dagen hausse.

Olie stijgt aardig naar $ 47. Dat was even een leuke trend in een weinig trendende markt, waardoor de CTA’s, de handelaren onder de beursbevolking, het al sinds december niet meer zo goed doen. Daarvoor waren er trends genoeg en daardoor waren de CTA’s vorig jaar topperformers onder de hedge funds.
Een gevoel bekruipt me dat je beter gewoon in die Graham aandelen van ons kunt zitten nu.
In De Kapitalist gaan we door met publicaties daarover en ik merk dat iedereen om die lijstjes vraagt.

In plaats van zo’n buy & hold aanpak, waar nu veel voor te zeggen valt, kan je jezelf ook gek maken en dan liefst op de volgende manier.
Is dit nu een sucker’s rally en krijgen we straks de grote klap naar beneden? Naar S&P 500 en AEX 147? Of denkt iedereen dat nu en is er daarom niet meer voldoende voorraad aan aandelen om te verkopen en zitten er al teveel shorts in de markt? Of werd de rally van de afgelopen dagen alleen maar gedreven door shortcovering en zijn er geen echte kopers? En kunnen we daarom weer terug naar beneden? Maar is iedereen die uit aandelen wilde er nu niet uit? Waardoor we weer naar boven kunnen? En zo kunnen we er nog wel een paar bedenken en The Plunger en ik deden dat vanochtend ook even aan de telefoon waarna we besloten dat ik het zou opschrijven want The Plunger is druk met zijn scriptie. Althans, dat hoort hij te zijn. Vaderlijke figuren onder onze lezers kunnen hem hiertoe aansporen via de reactiemogelijkheid op zijn blogs.

Vroeger was verliezen een ervaring die elke keer volgens hetzelfde scenario ging. Een verhaal kwam niet uit, of een sector stortte in en je verloor geld. Maar vorig jaar veranderde dat en hadden beleggers een ervaring die ze misschien nooit meer zullen hebben.
Die ervaring was dat alles naar beneden ging, goed en slecht. Het resultaat was dat iedereen daar heel raar van opkeek. Het antwoord was massale deleveraging.

Wat de meesten van ons vergeten waren was dat in de jaren daarvoor het omgekeerde gebeurde. Alles ging omhoog. Niet alleen alle klassen activa, iets dat ik nog nooit had meegemaakt, maar ook garbage, iets dat je vaker meemaakt aan het eind van een bullmarkt.

In tegenstelling tot vorig jaar zijn de dalingen en de stijgingen nu veel logischer verklaarbaar en je ziet ook allerlei sectoren die geen nieuwe laagtepunten hebben neergezet dit jaar. Neem mijnbouwers en goudmijnen bijvoorbeeld. Een bullmarkt in een bearmarkt.
Misschien is dat nu één van de redenen waarom die Graham aanpak zo goed werkt. Goedkoop stijgt wat meer dan duur.

Wat heel erg goedkoop is maar nog niet echt stijgt is gas en alles wat daarmee te maken heeft. Door een grote gasvondst in de VS is de gasprijs daar gezakt naar een ongekend laag niveau rond de $ 4. Cognoscenti zitten al twee jaar short en beginnen nu te coveren lezen we op Bloomberg. Dat wil niet zeggen dat we morgen gaan stijgen maar wel dat er goede kans is dat deze sector helemaal leeggezogen is en dat de minste en geringste opmars van de vraag straks voor een tekort zorgt. Meestal krijg je juist een voorval waardoor de vraag juist wat sterker toeneemt. De rigs zijn dan weg, de producenten die niet rendabel waren op $ 4 zijn er mee gestopt en er is dan geen gas meer en dat gaat dan naar $ 8 of veel hoger, voordat iedereen weer meedoet.
Amusant is dat het Graham lijstje vol olie- en gasproducenten staat. Is dit toeval ? Lijkt me niet.

Nu even terug naar iets dat ik al tijden niet heb gedaan. Al jaren niet. Een zonde, die ik uitgebannen had. Ik beken het hier, onderaan een stukje, heel discreet maar toch in het openbaar. Dit is het moment voor naming & shaming. Het gebeurde gisteren, op klaarlichte dag. Ik mag het er niet over hebben van Martin Crum want dat mag niet van onze compliance.
Pas morgen mag ik met naam en toenaam bekennen waar ik mij mee bevlekt heb.

Maar ik kan wel bekennen wat het ongeveer was dat ik heb gedaan.
Ik kan mij voorstellen dat u, gezien mijn op de foto duidelijk zichtbare leeftijd, niet verder wilt lezen en ik geef u dan ook de gelegenheid dit verhaal nu weg te klikken.
Pas hieronder biecht ik het op. Nee, ik vraag niet om vergeving.

Ik heb een financial gekocht.
Een bank.

Houd uw kinderen binnen.

Morgen alle vunzige details in De Kapitalist.

Michael Kraland 

Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

Weer hoger, weer gelijk voor Loef en weer een aanwijzing hoe mooi suckerrallies kunnen ontstaan en hoe je er iets aan kunt verdienen. Vrijdagavond sloten we onze S&P longs omdat we het weekend niet long wilden blijven maar vandaag proberen we dat weer wel.

De markt en de economie hebben niet dezelfde naam omdat het twee verschillende dingen zijn. Een goede economie is goed voor de markt, maar lang niet altijd en het omgekeerde is ook waar maar lang niet altijd en voor wie het nog niet de neus uitkomt, ik citeer al jarenlang Zimbabwe als groot voorbeeld hiervan.

Maar er zijn talloze andere Sukke en Fokke rallies en in het vak maken mensen dan graag onderscheid. Er zijn sucker rallies die tradeable zijn en er zijn er die dat niet zijn. Als ze tradeable zijn promoveren ze direct qua nomenclatuur en dan is het geet suckerrally meer maar een bearrally.

Suckerrallies heten suckerrallies omdat je aan het eind in een situatie terecht komt waar de naam Fokke toepasselijk is. Deze lijkt echter tradeable want hij duurt al vijf dagen en kan nog verder doorgaan voordat Droopy naar beneden kijkt en daar een afgrond ziet waar hij al een paar dagen overheen loopt, in het luchtledige.

Luchtje aan China
Misschien begint dat straks in China want verdorie, die markt blijft maar stijgen en hoewel we geen statistieken meer krijgen van in elkaar klappende electriciteitsverbruikcijfers is het daar geen rozengeur en maneschijn. Wie de Chinese keuken kent, althans het back office daarvan, en de Chinese riolering, om van de Chinese gewoontes betreffende handenwassen maar even niet te spreken, weet over welke vorm van rozengeur we het hier hebben. Je hoeft niet eens veel verder te gaan dan Hong Kong en eet u vooral smakelijk.
Blijkbaar is er goed Chinees nieuws en blijkbaar is het terecht dat ik me niet met die markt bezig houd want ik zie het goede niet eh…goed.

Nu meldt Bloomberg ons dat PetroChina in Hong Kong 52% goedkoper is dan in Shanghai en dat er allerlei prijzen in Shanghai zijn waar analisten geen Chinees touw aan kunnen vastknopen.
Dat versterkt ons in de gedachte dat we vooral ons best moeten doen om bearrallies goed in kaart te brengen want er zijn er altijd wel één of twee aan de gang. In dit geval goudmijnen en Chinese aandelen.
Die hebben geen nieuwe laagtepunten neergezet sinds november, integendeel, wel een mooie rally.

Wat ook mooi ralliede was onze Aegon pref, de 7,25% AEF. Die ging vorige week van $3,50 naar $7,85, nog iets onder de prijs die we er voor hadden betaald. Het hielp dat Aegon ons liet weten dat ze achter hun dividend staan en dat dat dividend maar liefst $ 1,80 op jaarbasis is. Bovendien gaat het ding na de 16e ex.

Vanochtend kwam er een 5 jaars obligatie van Schlumberger uit met een spread van 180 punten. Hoewel we graag bondjes verzamelen en flippen voor onze cash was dit toch niet iets waarvoor we op de koopknop durven te drukken ondanks de goede naam.

Wat weer wel netjes gaat is Deutsche Börse, Plunger’s suggestie van vorige week, meteen raak van € 33,40 bij publicatie vorige week naar € 39 nu, de top was eind 2007 € 135, en nog steeds 5% dividend. Dat is niet duur.

[grafiek] Klik om te vergroten

Als we het over niet duur hebben denken we, het Nederlanderschap verplicht ons hiertoe, aan goedkoop.
Japan is terug naar het niveau van 1981. Taiwan staat er net zo lekker bij als in 1987.
Goedkoop, echt goedkoop, is de CRB index, de grondstoffenindex. Die is terug naar het inflatiegecorrrigeerde niveau van, nee, geen tikfout, 200 jaar geleden.

Michael Kraland

Disclaimer Kraland: long Deutsche Boerse en Aegon prefs, geen positie in overige genoemde fondsen op moment van publiceren.

De hierna volgende column verscheen eerder in FD Geld, het wekelijkse Personal Finance Magazine van Het Financieele Dagblad.

Wat is dit toch een interessante tijd. Zowel in de Chinese zin des woords als letterlijk. Grote beroering is ontstaan doordat Minister Bos ook aandeelhouders verantwoordelijk hield voor de huidige ellende. Vinnig wordt de veelgeplaagde minister op de vingers getikt door belangenvereniging VEB die, geheel in haar rol, er op wijst dat aandeelhouders slechts kunnen kopen of verkopen.

Misschien bedoelde minister Bos het niet letterlijk en is hij één van degenen die hun buik helemaal vol hebben van het vingerwijzend deel der natie. In dat geval zijn aandeelhouders natuurlijk medeverantwoordelijk, in hun algemeenheid. Wie vroeg banken om 20% rendement? Wie wees het 3/6/3 model af, waarbij bankiers 3% op uw deposito betalen, voor 6% uitlenen en om drie uur op de golfbaan zijn?
Wie nog niet doorheeft dat onze maatschappij collectief verantwoordelijk is voor haar eigen financiële huishouding kan nog een paar weken ad nauseam door de verontwaardigde persartikelen ploegen tot iedereen er genoeg van heeft.
Ik zou zeggen, als u zoals de meeste mensen op deze wereld nog steeds De Zwarte Zwaan van Taleb niet hebt gelezen, maar toch eindeloos doorzeurt, lees dat boek dan en duim voor betere ambtenaren dan bankiers.

Wie goed weet dat de aandelenmarkt van Zimbabwe jarenlang prachtig heeft gescoord, ook gecorrigeerd voor hyperinflatie, begrijpt dat het weinig zin heeft onze aandelenmarkten nu al ten grave te dragen. De toekomst is onvoorspelbaar, zeker een complexe toekomst als die van de economie. Het laatste dat de heer Wellink wil is snijdende lessen van zijn collega uit Harare, die meer ervaring heeft met wanorde dan wij. Economie, "the dismal science", is een gedragswetenschap. Misschien is dat wel de reden waarom er niet een echte Nobelprijs bestaat, maar alleen een prijs die zo genoemd wordt. Omdat het zo moeilijk is om greep te krijgen op economische problemen hebben de economen besloten zich alleen nog maar wiskundig uit te drukken. Op die manier voorkom je al het gezeur van een publiek van buitenstaanders en kunnen economen doorpraten onder elkaar. Behalve zo nu en dan bij spelbrekers zoals Paul Krugman, die dan ook de Nobelprijs voor de Economie won die eigenlijk geen Nobelprijs is.  Voorspellen is gruwelijk moeilijk, zeker wanneer we ons in situaties bevinden die nog nooit in kaart zijn gebracht zoals nu.

Wanneer u dus constateert dat niemand echt weet wat er gaat gebeuren dan doet u een juiste, zij het voor economen niet aanvaardbare constatering. Tenzij u hiervoor een eenvoudige wiskundige formule verzint, zoals I=MC2, waarbij I staat voor ignorance, m uiteraard voor money en e voor de economie.

Vaak hoor ik de vraag wie er nou over ons waakt. Niemand natuurlijk. Neem uw eigen parachute mee.

Nu onze overheden besluiten om alle uitstaande rekeningen te betalen om het schip stabiel te houden, krijgen we enorme uitgaven, zo hoog dat we ze ons niet kunnen voorstellen.
Maar de vraagkant van de economie moet ook in stand worden gehouden. Zelfs Keynes zou dat niet afkeuren en Keynes, misschien de meest briljante econoom ooit, is weer helemaal terug. Door de vraag op te schroeven kunnen we deflatie te snel af zijn. Alleen, omdat ons geld minder waard wordt door die uitgaven, krijgen we dan inflatie. Vandaar die hang naar goud en de afwachtende houding van beleggers die zich vertaalt in het aanhouden van heel veel cash.
Maar als dit scenario zich zo gaat ontvouwen, dan is het aanhouden van cash juist heel gevaarlijk.
Waarmee ik maar één ding wil zeggen.
Voor die zinloze schuldvraag hebben we gewoon de tijd niet.

 Michael Kraland

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: niet van toepassing.