Michael Kraland is financier, publicist en oprichter van Inveztor.nl. Disclaimer Kraland: long Xemplar, geen posities in overige genoemde fondsen op het moment van publiceren.

Michael Kraland is financier, publicist en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: long DEQ, Xemplar, Thielert, geen posities in overige genoemde aandelen.

Wat een leuke en leerzame dag toch. Inveztor ontmoet in de RAI erg veel aardige mensen. Zoals Peter Paul de Vries, de Gesel der AVA’s, de Beul van de Bava’s, die een Blauw Bord kreeg van de VEB.
De vraag is natuurlijk of hij hiermee voldoende is omgekocht om deze vergaderingetjes, waar hij jarenlang voor uw belangen streed, voortaan te mijden.

De VEB is een nuttige organisatie maar ook een olijke. Peter Paul’s met eigen hand uitgezochte en helemaal gehandpickede opvolger Jan-Maarten Slagter nam Inveztor even apart.
Ha, dachten wij. Die Slagter is natuurlijk ook een beul van een vent en die gaat ons een knallend voorstel doen.
Vergeet u dat maar ! Slagter, die een enigszins studentikoos voorkomen heeft, was bezig met een practical joke. “Konden wij niet samen gaan werken met de VEB ?”
Toch nuttig, zo’n dagje in de Rai, dacht Inveztor.
“Natuurlijk meneer Slagter”, zeiden wij beleefd, “wat had meneer Slagter in gedachten ?”.
“Ik wil graag iets met uw IEX Magazine doen.”

Een deel van zo’n dag gaat op aan het schudden van handen van vrienden en bekenden. Veel abonnees van De Kapitalist kwamen langs op de Inveztor stand.
Onder hen een aardige oudere heer. Toch leuk om ons te zien, zei hij. We waren wel iets anders dan op de foto, vond hij.
Die in IEX Magazine vond hij minder leuk dan in het echt.

Ja, het leven is vol van triomfen en van harde klappen zoals deze.
Gelukkig was het beantwoorden van vragen op de podia en voor de RTL Z camera’s eenvoudig.
De vragen zijn immers altijd dezelfde: wat gaat de markt volgend jaar doen ?
Wij hebben natuurlijk geen idee.
Wat vinden wij van de krediet crisis ?
Die is heel erg, beamen wij serieus.
Wat gaat de AEX volgend jaar doen ?
Fluctueren, denken wij.
Wat denken wij van de dollarcrisis ?
Ook erg vervelend, vinden wij, maar die corrigeert zichzelf wel op een dag, want hij gaat natuurlijk niet naar 2 cent.

Wij zagen ook een ons onbekend effectenhuis met een ijzersterk reclame concept. Zij hadden gewoon wat foto’s van Warren Buffett opgehangen.

Naast Inveztor staat de stand van de door ons zo aanbeden AFM.
Ce qui se ressemble, s’assemble, denkt Inveztor. Wij zijn immers een uitgave van Amsterdam Financial Media. U weet wel, de andere, strelende AFM.

nvt

Vanochtend tanden gepoetst maar ook…koffie gedronken !
Ja, u leest het goed. Daarna, ja daarna begon het pas in ernst. Telefoon rinkelde en wat deden wij ? Gewoon opnemen.

De berichten in de media vanochtend herinneren ons aan dit soort gruwelijke banaliteiten.
Zo onthullen de media ons een aantal belangrijke gebeurtenissen die zouden kunnen gaan plaatsvinden, volgens hen zelfs zeer binnenkort. Olie zou, volgens wel eens naar de $ 100 per vat kunnen. De dollar kan naar $ 1,50 tegen de euro.

En, zo mekkert men lekker door, de financials hebben het zwaar te verduren.
Jazeker, maar de lezers ook, waarde vertegenwoordigers van het journaille (m/v).

Hier schieten we allemaal niets mee op. De financials zijn verzwakt en worden zwakker. Dat die aandelen zo goedkoop zijn nemen we met enige zoutkorrels. Ja, de besten worden goedkoop. Bij de anderen past de prijs zich wat meer aan bij de waarde zoals die er nu uitziet.
Indices zakken door het grote gewicht van de krakende financials.
Olie stijgt en kijk vooral naar de olie/goud index hieronder, die een beter idee geeft van wat hier echt gebeurt.

[grafiek]Klik om te vergroten

In de PolderPortefeuille houden we onze grote overweging in energie exploratie onverminderd aan.
Xemplar knalde gisteren in een zakkende markt weer mooi naar boven.

Verlies geen tijd met financials, ontsla uw beheerder als hij er over door blijft zeuren, sla de pagina om die er over begint.
Michael Kraland is financier, publicist en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: long Xemplar op moment van publiceren.

Gisteren schreef ik een commentaar over financials en waarom je ze niet moet hebben. Voor ik het verstuurde liep ik er nog eens doorheen en haalde er een stukje uit.
Dat stukje ging over Goldman en waarom ik vond dat wat voor die andere financials geldt, niet voor Goldman gold. Ik had het ook over een ceremonietje, morgen, bij de vereniging van INSEAD Alumni.
Waarom haalde ik dat stukje er nou uit ? Misschien omdat ik vond dat het wat afleidde van de kern van het verhaal. Misschien is er wel een andere reden en daarvoor gaan we even terug in de tijd.
Goldman was de eerste firma die mij, nog midden in het academische jaar, in de lente van ’77, een aanbod deed. Ik heb het verhaal nog nooit verteld, misschien leuk voor het boekje dat ik aan het voorbereiden ben, want als je dingen opschrijft reken je er mee af.

De recruiters van Goldman waren naar de campus gekomen en gaven op zondagavond een presentatie in een hotel.
Maar Goldman stuurde geen echte recruiters, maar operationele mensen. Brokers en zakenbankiers. Al snel werd duidelijk wat een ongelooflijk gemotiveerde mensen dit waren.
Maar die motivatie viel niet bij iedereen in de smaak en op een andere plaats, een andere keer, leg ik wel uit hoe en waarom.
Laten we zeggen dat ze een beetje gechargeerd overkwamen. Maar omdat ik zelf wel interesse in beurszaken had en al wel eens wat knoeide met aandeeltjes ging ik met ze praten.
Ik kreeg een ticket opgestuurd om naar Londen te komen. Daar werkten zes man aan de aandelenkant in een klein kantoor. Aan de andere kant werkten de zakenbankiers. De zevende man rookte een sigaar achter zijn scherm, een inferieure quotemachine. Ik had met iedereen een gesprek maar niet met de sigaar. Waarom niet ? Omdat die meneer niet belangrijk was. “He does bonds.” Eén man.

Na het ticket voor Londen kwam het ticket voor New York. Omdat ik daar nog nooit geweest was ging ik maar. New York was toen een smerige en gevaarlijke stad, maar wel erg opwindend, veel meer dan nu.
Een muziekvriend van me woonde in de East Village, dat toen nog echt een smerige achterbuurt was, en ik besloot een paar dagen aan mijn verblijf vast te knopen.
Midden in dat dure jaar.
Zo kon het gebeuren dat ik bij Goldman solliciteerde en in de East Village tussen de kakkerlakken op de grond sliep. ’s Nachts, op straat, kraakten de injectienaalden onder mijn schoenen.
Een aardige man die Dick Rogoff heette deed me het aanbod en ik nam het uiteindelijk niet aan. Was het stom, was het wijs, ik weet het niet. Mensen zeggen me altijd dat je nooit spijt moet hebben. Goldman is een nogal Pruissisch bedrijf qua discipline en ik ben niet erg Pruissisch ingesteld. Wat deed ik anders tussen die kakkerlakken.
De Goldman mensen waren ook ongelooflijk gefocusd op geld en dat was in de jaren ’70 niet echt populair.
Goldman was toen nog privé. Er was buiten de VS één klein kantoor in Zürich en één klein kantoor in London.
Ik ging in de industrie werken en switchte pas op mijn veertigste naar de beurskant.

Gisteren haalde ik Goldman waarschijnlijk uit mijn stuk om het niet een te persoonlijk tintje te geven. Vandaag luisterde ik naar de Goldman webcast van CEO Lloyd Blankfein, op de financials conferentie van Merrill. U kunt hem hier afluisteren.

Door de jaren heen is er eigenlijk weinig veranderd. Goldman is nog steeds relatief klein en zeer dominant.
Wat een indrukwekkend bedrijf is dit toch, wat een interne cohesie en wat een constante kwaliteit. Natuurlijk, er zijn allerlei deelgebieden te noemen waarop Goldman niet de beste is en zelfs niet erg goed. Ze maken zoals iedereen fouten, maar wat een bewonderenswaardig constante koers hebben ze bij dat bedrijf. Veel dingen die Blankfein nu zegt zeiden de partners toen ook tegen me.
Ze proberen nog steeds de beste mensen binnen te halen, vast te houden en ook daarna bij de firma te betrekken en ook daarna met de alumni in contact te blijven. De alumni zijn een belangrijke bron van business. Net zoals in 1977 zeggen er maar weinig mensen nee tegen Goldman. Tachtig procent van de aanbiedingen worden aangenomen, meer dan op Harvard zei Blankfein.

Wat kost dit bloedmooie bedrijf nou op de beurs ? Niet veel. Minder dan acht keer de winst van 2008, als je die op $ 30 schat.

Hier de chart van Goldman vs. S&P 500 sinds de beursgang in 1999:
[grafiek]Klik om te vergroten.

Vandaag steeg Goldman ruim 8%.
Wat er ook met de financials gebeurt, dit is het beste en meest consistente team. Het aandeel is niet duur, ook al moet je op dit moment geen brokers hebben, geen financials en al dan niet geen Amerikaane aandelen.
Ik heb maar één grote fout gemaakt denk ik. Ik had dit verhaal er gisteren toch bij moeten zetten.

No pun intended.Michael Kraland is financier, publicist en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: geen positie in Goldman Sachs op moment van publiceren.

Zoals u hebt kunnen lezen is mijn column van gisteren door Wall Street ter harte genomen en de Nasdaq steeg dan ook met 3,5%.

Desondanks heeft niemand mij gebeld om de baan van Stanley O’Neal over te nemen maar dat kwam goed uit want het was toch al een drukke dag. Misschien staan er nog boodschappen van headhunters op mijn voicemail, ik moet dat ding nodig afluisteren.

De markt valt niet te voorspellen en zoals elke dag horen we ruis, ruis en nog eens ruis.
Ron Belt was toevallig in de buurt en viel even binnen met een interessant bedrijf waarover binnenkort veel en veel meer.
Deq’s website werd ongenadig afgekraakt nadat The Plunger er over begon. Wacht maar. Er is een gokshow gaande in Vegas en ik verwacht dat Deq op zo’n moment met nieuws komt.
Dit aandeel staat voor het eind van dit jaar dichter bij de $2 dan bij de huidige koers, nog een paar weken te gaan.

Opal begint morgen met een korte roadshow in Genève en komt na Parijs naar Amsterdam op weg naar Londen.
Donderdagavond geeft De Kapitalist een Opal borrel, exclusief voor onze abonnees.

Ryland Oil werd opgeschrikt door een aangetekende brief. Iemand wil geoloog Steve Swanson een proces aandoen omdat hij er met wat concessies vandoor is gegaan. Blijkbaar zijn die dus veel waard en daar hadden we juist dat aandeel voor gekocht. Toch zakte het een procent of 8. Paniek !

Een oprecht geschrokken belegger, deel uitmakend van een Komisch Duo in Effecten en zich daar gelukkig zeer van bewust, vroeg mij wat ik met mijn stukken deed. "Laten dansen op de bar in schaarse kledij" antwoordde ik en kijk, vandaag zijn de stukken weer aangekleed en van de bar af. Allemaal ruis.

Gennen McDowall, de CEO van Xemplar komt opnieuw naar Amsterdam, vlak voor zijn vertrek naar Johannesburg. De roadshow in de VS is afgelast want Xemplar wil op dit niveau geen financiering doen, dus geen tournée langs hedge funds aan de Oostkust.
Dat is heel goed zo, vermeld ik er maar even bij, dat vermijdt weer nodeloze mails en naar angstzweet riekende Ikea bureaustoelen. Laat ze die emissie maar een paar dollar hoger doen, liefst na publicatie van de boorresultaten, eind van de maand.

Abonnees op De Kapitalist hebben zich inmiddels ingeschreven voor de Xemplar borrel van zondagavond in een hoofdstedelijk établissement waarvan de naam vertrouwelijk blijft om het racaille buiten de deur te houden.

Alweer een borrel !
Welke andere nieuwsbrief staat u toe zoveel te verdienen en het in zulk goed gezelschap -met uitzondering van steller dezes natuurlijk- te vieren ?
Natuurlijk is deze vraag retorisch bedoeld.

Het gerucht gaat dat Ringo de Marbella, de andere succesvolle uraniumbelegger, ook van de partij zal zijn.
Goed nieuws voor iedereen die ondergetekende een pedante kwal vindt maar toch te belazerd is om een paar euro’s neer te tellen om deze zestigjarige aandelengladiator vijf uur lang het Congresgebouw te zien inpakken.

De avond wordt afgesloten met een jazz concert dus meer dan ooit geldt hier: neem die Miep maar mee.Long Deq, Ryd, XE

Waarom leverage in de PolderPortefeuille en stakingen in Parijs? Het verschil tussen Matignon en Montaigne. Waarom we niet in Fortis stappen. En waar gaat deze markt naar toe? We blijven rustig long.

« La plus subtile folie se fait de la plus subtile sagesse* ». (Montaigne, Essais)

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat wij in de PolderPortefeuille geleveraged staan?
Dat doen we normaal gesproken niet.
En wat moeten we niet denken van de huidige malaise op de markten?
Ja, die meneer Kraland zit daar wel mooi weer te spelen met zijn duistere aandeeltjes waar we nooit goed van weten of hij ze niet heeft verzonnen, opgezet, of ter betaling gepromoot voor een aantal boeven die eindelijk, middels diezelfde doortrapte meneer Kraland, een toegang tot de onschuldige lammeren van de Nederlandse markt hebben gevonden.

Ja, waarde lezer, dit soort dingen, dit soort dingen. Dit komt mij ter ore.
Allemaal vragen die men mij stelt.
Daar denkt men mijn weekend mee op te fleuren.

Staken
En dat is nog niet alles.
Parijs, waar ik woensdagavond moet zijn voor een ijdelheidstrelende ceremonie van het soort waar ik normaal nooit naar toe ga, gaat dicht. Staking van de transportjongens.
Omdat President Sarkozy de pensioenen tegen het licht houdt en zag dat de spoorwegenmachinisten die rustig op een paar zoefknopjes drukken, nog steeds op hun 50e verjaardag met pensioen mogen. Dat dateert nog uit de tijd van heroïsch verzet tegen de Duitsers op koolvretende loeihete locomotieven. Vorige maand ging Frankrijk ook al plat.
Nu probeert Sarkozy, die onder andere met dit schoonmaakklusje als mandaat tot president is gekozen, er iets aan te doen. Hij wil dat de monopoliegenieters een minimum aan werk blijven doen, ook als ze staken. Daar wordt nu dus tegen gestaakt. Maar vervelend is ook dat de studenten, die elke keer ook de straat op gaan als een nieuwe, heldhaftige minister (m/v, in dit geval is het een ambitieus blondje) iets probeert te doen aan het volkomen vastgeroeste onderwijs. Die knuppeltjes gaan nu de stations bezetten zodat de machinisten die wel willen rijden dat niet kunnen.
Maar het is een heel leuk land om te wonen verder.
Alleen ben ik wel naar Ierland verhuisd tot ik ophoud met werken want werken is iets dat je beter ergens anders kunt doen.
Morgen ga ik dus een toespraakje houden om de INSEAD gemeente uit te leggen waarom ik hier niet meer woon. In het gebouw van Axa, de verzekeraars. Claude Bébéar, de man die Axa groot heeft gemaakt, is de drijvende kracht achter het onvolprezen Institut Montaigne. Dat instituut is een frisse wind in politiek Frankrijk. Ze proberen het systeem open te breken door de Fransen te laten merken dat er ook nog andere ideeën zijn dan Colbertisme, Marxisme en andere gruwelijke vormen van democratisch centralisme.
Hun ideeën en hun actie vindt u hier.
Ik ben een grote fan van Montaigne, de filosoof van de contemplatieve verwondering. Een moderne man uit de XVIe eeuw. Dat Instituut zetelt in hetzelfde gebouw als Axa, aan de Avenue Matignon. Niet te verwarren met de Avenue Montaigne, waar Quote 500 achtige figuren hun echtgenotes kwispelend laten winkelen.
Ik heb het laatste nummer net in de brievenbus gekregen. Ik kan er niets aan doen, het is toch lachen elke keer. “Draagt u een klok, of een horloge?”.

Terug naar wat ons bezig houdt.

De markt
Ik blijf maar lezen, vandaag ook weer, over al die mensen die heldhaftig ING en Fortis kopen.
Het lijkt wel de slag aan de Somme, of de Chemin des Dames. Er zijn, zo zagen we gisteren bij de herdenking van de Wapenstilstand van 11 november, nog twee Poilus in leven. Poilu is een bijnaam voor Franse soldaten in de loopgraven van 1914-1918. In de Chemin des Dames, bij Verdun, mekkerden de soldaten toen ze door de dorpjes liepen. Ze mekkerden omdat ze als schapen naar het abattoir werden gevoerd. Wie niet gehoorzaamde en het niet leuk vond als kanonnenvoer tegen de Duitse mitrailleurs in te lopen werd gefusilleerd. Paths of Glory, van Kubrick, is de film die u moet zien.

Ik probeer altijd situaties te vermijden waarin ik het idee krijg dat ik heldhaftig tegen de mitrailleurs in loop. Onze voornaamste taak in de slag die beleggen heet, is te overleven.
Het klinkt een beetje cliché, maar je kunt het niet vaak genoeg zeggen.

Ik koop nu nog geen financials.
Op een dag worden ze weer koopwaardig, vandaag zijn ze dat misschien, je weet nooit. Financials zullen pas weer gaan lopen wanneer beleggers denken dat ze een goed kwantitatief idee hebben van wat er mis is. Zolang er onzekerheid heerst blijven die aandelen zakken.
Ik merk het wel en stap liever wat te laat in.

Nu heb ik dit al vaak op andere plaatsen betoogd en wie weet gaan de financials dus vanaf vandaag naar boven.
Dat neemt echter niet weg dat de logica achter beursgenoteerde financiële bedrijven ze zo verdomd riskant maakt.

Investment tanking
Wie rijst er naar de top en waarom?
Als u op die vraag het juiste antwoord weet, stapt u niet in.
Financials zijn interessant om door te verkopen aan grotere financials.
Financials in privé handen zijn interessant omdat je je risico kunt beperken.
Maar beursgenoteerde financials nemen per definitie teveel risico. Dan springt er een stop. Die heet O’Neal, die met $160 miljoen naar huis gaat, of Prince. En dan beginnen we weer van voren af aan.
Investment banking is een levensgevaarlijke business en ik investeer er niet in.

Ik doe het wel zelf, want het is mijn vak, die investment banking deals. Maar ik kan de risico’s overzien.
Bij financials die beursgenoteerd zijn kun je dat niet.
Wie wil er nou aandeelhouder zijn in een deal waar de baas of scoort en je dan ook wat krijgt, of mislukt. In dat geval krijgt de aandeelhouder niets en de baas $ 160 miljoen.
De logica om te kopen ontgaat me.
Er zijn maar weinig financials die echt voorzichtig zijn. Pas dus maar op, de baas van Bank of America zei het zo prachtig. Waarom zou hij in een business zitten die met grote regelmaat de winst van de laatste vijf jaar in één keer wegvaagt?

Hefbomen tot aan de hemel
Even terug naar de eerste vraag. Die leverage in de PolderPortefeuille.
Ik heb niets tegen leverage. Het zit in mijn gereedschapskist. Leverage is niet anders dan een opeenhoping van geld en dus van energie. Je moet dus alleen voorzichtig zijn.

In de PolderPortefeuille zijn we wat fondsen aan het terugbrengen maar we respecteren de uittreedperiode van drie maanden. In die periode kopen we alvast wat. Eind november, of eind december, of eind januari zijn onze stukken weg en de leverage ook.
Is dit dan onschuldige leverage? Nee, maar het is wel wat tammer dan normaal.

Terug naar de markt. Omdat iedereen ongerust is, is mijn eerste reactie dat het wel mee zal vallen en dat we afstevenen op een rally.
Maar dat de markt in de laatste fase van een bullperiode zit lijkt me duidelijk.
De reden dat ik bullish blijf – anders zou ik de Portefeuille geen seconde rood laten staan – is dat er wereldwijd groei aan de gang is.

1) Ik zie de kranten wel rapporteren wat er fout gaat maar nergens zie ik een stuk over de Baltic Dry Goods index. Die meet de handel en die spuit maar door.
2) De vraag naar energie zou afnemen als het minder gaat maar dat is niet zo, die neemt toe. Terwijl iedereen de hele dag lichten loopt uit te doen en met zijn drieën onder de douche gaat.
3) Beleggers zijn dol op paniek en journalisten schrijven allerlei onzin, dag in dag uit. Kijken naar de verkeerde dingen. Trekken dus, hoe hard ze ook werken, de verkeerde conclusies. De rente is laag en gaat lager. Dat is goed voor aandelen.
4) De US vertraagt. Nou en? Dat is toch allang ingecalculeerd? Proleten dragen klokken en geen horloges en waar gaan die klokken heen? Voor een steeds kleiner deel naar de VS. Er zijn nu ook andere landen met een stijgend proletengehalte. Laat maar komen. Proleten en hun klokken zijn goed. Die consumeren. In Azië, in Zuid-Amerika en in Rusland. Ik begrijp nog steeds niet dat Big die Quote 500 niet tot een wereldwijd succes heeft gemaakt. Proleten aller landen, verenigt u. Proleten zijn goed voor aandelen.
5) Er is ongelooflijk veel verdiend in de periode dat de VS kapot had moeten gaan volgens alle goeroes en aanverwante kulvoorspellers. De VS gaat nu pas kapot maar gelukkig net op een moment dat de Fed weer wat renteruimte heeft. Hup, rente naar beneden, zweet van het hypothekenvoorhoofd wissen en weer aan de slag. Pas op voor deflatie. Hier komt reflatie. Goed voor aandelen.
6) De dollar. Inderdaad, lunch met Johan Kamsteeg, de bekende IT tovenaar, was een koopje. We zaten lekker bij Nobu. Flesje ongefilterde saké, heerlijk. En het Nobu menu. The Works. Midden in Tribeca. Voor het equivalent van een pasta lunch met slechte wijn in London. De dollar is veel te goedkoop. Dat is dus het moment dat we hysterische boekjes lezen over hoe die nog goedkoper kan. Natuurlijk kan dat. Maar wat ook kan is dat juist op dat moment het ergste voorbij is. Let op, de Amerikaanse regering doet niets. Daar zit dus nog wat reserve. Misschien hebben ze die niet eens nodig.
7) De val van de dollar kan niet zomaar doorgaan. Euroland lijdt er al onder. Je krijgt deflatie bij ons door de dollarval. Op een dag draait dat. De dollar kan niet, zoals het aandeel Ahold, naar het equivalent van een paar cent. Dit soort trends draagt zijn eigen keerpunt mee en werkt zelfbegrenzend. Als de dollar nu draait, ook al stijgt die nauwelijks dan is dat, u raadt het nu al, allemaal tegelijk dus: goed voor aandelen.
8) Goud ging vandaag hard naar beneden. Hoera, als u me toestaat. Ja, ik beleg in goud – straks krijg ik alle goudgekken over me heen en dat wil ik vermijden. Goudgekken worden al boos als je minder dan 95% van je stuff in goud hebt. Heb ik natuurlijk niet, met al die olie en dat uranium. De olie/goud verhouding is belangrijk. Goud terug en olie stabiel ? Dat is, ja, nu de kleuters op de armen van hun ouders ook allemaal tegelijk: goed voor aandelen.

Ik heb nu genoeg van uw kostbare tijd in beslag genomen. U weet nu waarom we doen wat we doen en als u naar de PolderPortefeuille kijkt ziet u hoe we het doen.
Ach het is zo eenvoudig allemaal.
Als het weer moeilijk wordt geef ik weer een gil.
Laat u ondertussen niet afleiden door doemdenkers en kulverkopers.
Geef een deel van wat u hier verdient weg.
Dan voelt u zich nog beter dan nu.

*Oh ja, die kop hè? Was om u aan het lezen te krijgen. Als ik iets verstandigs neerzet kijkt geen hond.
Vraag u ook even het volgende af: als u er al intuint bij zo’n kop van een column, dan stapt u toch ook op de eerste beste hark in die levensgevaarlijke markt ?

Michael Kraland is financier, publicist en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: geen posities in bovengenoemde fondsen op het moment van publiceren.

Arnaud de Grainville ziet eruit alsof hij achteloos losgelaten had kunnen worden in een David Hamilton casting. De enige twee interessante vrouwen in het bijzonder goed vernieuwde restaurant aan de Place Gaillon slaan hun ogen op als hij binnen drentelt, als een jonge ree. Aan onze tafel zit een lange dunne vijftiger. Het is net alsof hij bij drie verschillende cultureel niet gecorreleerde ambtenaren van een provinciaal gemeentehuis delen van hun garderobe heeft geleend.

Russische Vikings
Dit is de CEO van Varyag en ik ben vergeten hoe hij heet want hij had geen kaartjes bij zich. Naast mij zit een man die eruitziet alsof hij een Russische profiteur is. In werkelijkheid heet hij Alex Stewart, een Schot die in Moskou woont. Toch bijna raak.
Een gapende salesman van Enskilda bestelt wat bijzonder goede Bourgognes die wij helaas aan ons voorbij laten gaan. Lionel Le Maux haalt een das uit de zak van zijn jasje en doet die om. Wij zijn op jacht.

Arnaud is Lionel’s jonge analist en doet Noord-Europa. Arnaud spreekt Zweeds en nog wat andere talen. Wij zijn long Varyag en hij kan dit bedrijf in zijn slaap in en uit elkaar schroeven. Ondanks dat verpest ik een prachtige lunch door drie pagina’s van de Varyag presentatie vol te kliederen met aantekeningen. Als u meer wilt weten over Varyag kunt u terecht bij het laatste nummer van De Kapitalist.
Niemand bij Enskilda volgt dit aandeel. Niemand schrijft er over.

De naam Varyag is veelzeggend. De Varangians -de Varyag- waren Vikings van het Oosten in de IXe eeuw. Tot de XIIIe eeuw werd er in Novgorod Oud Noors gesproken. De Varyags waren ook huurlingen voor de Byzantijnse keizers en vochten in Kreta en in het Midden-Oosten.

De nieuwe Varyags hebben een kantoor in Moskou en een Raad van Advies met Belangrijke Russen. De huurlingen zijn nu de huurders. Finse houtzaagmachines vinden belastingvrij hun weg naar Siberië. Daar zaagt Alex Stewart van dik hout planken die naar China en Japan gaan. Stewart weet waar hij het over heeft.

Met Le Maux besluiten we om onze belangen in dit bedrijf uit te breiden. We weten nu wie we uit willen kopen en voor hoeveel. En met wiens geld. Misschien wordt Lionel commissaris. Die avond zien we Stewart terug. Deal. U hoort hier nog meer van.

Chavez, de offshore truffel
Ik sleur Le Maux een taxi in en we vertrekken naar de enigszins verschoten burelen van een onconventionele durfkapitalist die goede vrienden is met Hugo Chavez en truffelbomen plant.
We bekijken een offshore bedrijf waar ik al een tijd mee bezig ben. Ik heb een flinke lijn stukken gekocht voor mijn participatiebedrijf en de vraag is of we dit samen gaan aanpakken.
Dat doen we en omdat ze bij dit bedrijf wel goede offshore contrapties bouwen maar geen flauw idee hebben hoe financiële markten werken gaan we ze meenemen door Europa. Er is geen broker die zich met het bedrijf bemoeit en niemand die het volgt, ook al is het maar uit de verte.
Dit wordt een winnaar, een verdubbelaar, een knaller die minstens een jaar gaat stijgen.

Laad maar
De week is voorbij. Vrijdagvond blijkt dat Xemplar, onze grootste uraniumparticipatie, licht stijgt in een desastreuze markt. Gedurende de week is Xemplar wat op en neer gegaan. Ik probeer het woord doorgaans te vermijden omdat het zo cliché is, maar heftig is hier op zijn plaats. Min 30% in een paar uur en toen plus 20%.
Door de drukte rond dit soort affaires ben ik de afgelopen maanden nauwelijks in mijn Parijse appartement geweest.
Het is er donker omdat de gevel wordt schoongemaakt. Ik pak een mand en loop door de kamers, denkend aan de slechte truffeloogst die ons te wachten staat dit jaar. Ik ben een liefhebber en een jaar zonder truffels is, op mijn leeftijd, moeilijk te verteren.
Al snel heb ik meer dan een half dozijn zwarte opladers als truffels in mijn mandje verzameld.
“Eigendom van Inveztor” staat op één van de laders. Hé, die is dus van mijn Blackberry.
Terug in mijn Tumi tas.

Een van mijn Canadese partners, die ook 80% van zijn tijd reist en in hetzelfde stadje in Ierland woont als ik, heeft een Tumi oplader voor me gekocht. Dat is een ding waarmee je onderweg je Blackberry vijf keer kunt opladen. Volgende week zijn we in vier steden dus handig onderweg.
Markt en ander gezeur
De week was te druk om naar de markt te kunnen kijken. Gelukkig niet gemist. Markt stort een beetje in en veel mensen zijn nerveus. Twee hedge funds in de PolderPortefeuille staan op nul voor dit jaar of bijna. Dat is een interessant teken en het wil zeggen dat er flink te verdienen valt als je je anders opstelt. Wanneer ik op Inveztor rondkijk zie ik dat een heleboel mensen zich druk maken om Fortis.
Het is me nog steeds niet duidelijk waarom je dat zou moeten doen, tenzij je belangstelling hebt voor kelderende aandelen. Maar Fortis is helemaal geen goede short. Goede shorts hebben een nog steeds verborgen grote exposure op Subprime 2.0.
Citigroup was een leuke maar daar is het grootste deel van de pret voorbij. Of niet. De vraag is wat het ons kan schelen. Ik kan u daar kort op antwoorden: helemaal nul komma niets. Waarom zouden we ons in godsnaam met al deze ellende bezighouden ? De longs hebben zich vergist en de shorts hadden al gecovered. Citi is, wanneer de kots in de keuken is opgeruimd, een long.
Wat een ruis allemaal weer.

Eén van de manieren om succes te hebben is die 98% ruis achter je te laten. De dagen zijn te kort, de jaren zijn te kort. Dit jaar is al bijna voorbij.
Wat hebben we bereikt ?
Inveztor is break-even en, zolang ik mijn tijd niet in rekening breng, rendabel.
Peter Vermeulen en Martin “Kettingzaag” Crum hebben zich een breuk gewerkt en verdienen hulde.
De PolderPortefeuille is ruim 40% omhoog, de AEX 3,6%. Elk jaar zeuren er mensen dat die twee niet te vergelijken zijn en dat klopt.
Vergelijk het dan niet, waarde zeurpieten, laat de maatstaf die de grote meerderheid van de Nederlandse beleggers interesseert voor wat die is en ga verder. In absolute termen, want dat is de term du jour, is 40% minder goed dan 50% maar beter dan 30%.
Wees nooit tevreden zei mijn lieve vader.
Hij bedoelde dat het altijd beter kan.
Maar geluk bestaat ook uit tevredenheid met wat je hebt.

Michael Kraland

Nog geen abonnee van De Kapitalist? Als u Kraland’s nieuwste stockpicks niet kunt missen, klik dan hier.Michael Kraland is financier, publicist en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: long Varyag, Xemplar op moment van publiceren.

Michael Kraland is financier, publicist en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: geen posities in bovengenoemde fondsen op het moment van publiceren.

Sommige dingen op de beurs veranderen niet. Wat verandert zijn de hulsjes, de spelers, de ambtenaartjes, de jaloerse kwalletjes, de Hiep Hiepers en de Bul Supers. Maar het gedrag van de spelers is constant. Het komt altijd weer terug.

We zien dat terug in bewegingen van onze posities. Zo had ik een tijdje geleden een positie genomen in MG International, de badmeesters uit La Ciotat, vlakbij Marseille. Het aandeel was net van € 70 naar € 7 gegaan.
We stapten in op 10, want het ging wat snel allemaal, en een paar dagen later konden we er op € 20 uit.
Op dat moment was het aandeel een regelrechte sell. Het ging dan ook snel richting 10 en stabiliseerde op 15. Nu is het 8.

Ik ga even voorbij aan de weddenschap die ik hiermee gewonnen heb maar bij Inveztor is er nu een medewerker met een wijnkeuze dilemma. Enfin, dat is in elk geval beter dan de hoofdstedelijke financier die een doosje ter waarde van een klein jaarsalaris wedde en verloor. Kijkt u eens naar de prijzen van Latour 2000.

MG blijft een leuk onderwerp. Ik denk dat het aandeel nog wat lager kan en daarna gaat er iets gebeuren, zou ik wedden.
Gelukkig zijn een groot aantal van de lezers van deze column geabonneerd op De Kapitalist. Deze bescheiden publicatie met het hoge rendement stelt u in staat om ook zonder riskante weddenschappen fatsoenlijke wijn in te slaan. Nee, geen discussie, ik weet dat in Nederland mensen liever hun geld besteden aan proleterige auto’s die net van de fabrieksband zijn gerold en het zij hen gegund.

Misschien hebt u in uw omgeving nog iemand die De Kapitalist nodig heeft?
We gaan met Sinterklaas een cadeau actie starten.

U geeft een Kapitalist aan een Kapitalist (m/v).
Wij nodigen u uit voor een leuke borrel in een beschaafde zij het net iets te lawaaige omgeving.
En u krijgt het Inveztor Sinterklaas cadeau, dat ik u nu nog niet kan onthullen, zo banaal is het. Goed, onthul ik het toch maar, het is een boek, nu tevreden? Snel een abonnee voor ons werven.
Niet voor mij, het gaat me goed dank u, maar mijn hardwerkende medewerkers en ploeterende aandeelhouders, vooral die laatsten met hun hoge kosten, die moeten ook gevulde speculaas eten.

En we hebben nog een verrassing: Runderen die zo oliedom zijn dat ze hun abonnement niet terug kunnen verdienen in drie maanden krijgen hun foto op de Voorpagina en hun abonnementsgeld terug.
Niemand biedt een betere mix van performance en exposure, dit wordt een knaller.

Nu nog een paar dingen als bonus en dan laat ik u met rust.
Er is nog heel veel te doen op deze beurs voor die knalt.
En niet alleen groundstuffs. Die blijven wel stijgen maar er is nog meer.
Volgende week kom ik met een nieuw actieplannetje voor nog een paar leuke zetten. Ik kom ook met MG International. En ik kom met het Rock Well verhaal: alles over wie er achter de schermen in zijn onderbroek staat. Wat de intriges nou waren. Wie er kapot is gegaan en wie er wint en vooral, wat er nu gaat gebeuren.

Een ding is zeker. Dit weekend krijg ik thuis weer veel gezeur over mijn bezigheden voor u, waarde beleggers.
En het dient allemaal nergens toe, zou Schopenhauer zeggen.
Niets van aantrekken, hij was een vrij medioker en lamentabel renteniertje met allerlei heel vervelende karaktertrekjes.
Maar wat een denker.
Long Rock Well, Xemplar