In de komende Kapitalist alles over Rock Well Petroleum. De financiering die te lang duurde maar nog net werd gered. Waarom de huidige prijs een opportunity is.

Plus een herschikking van onze grondstoffen aandelen. Waarom Rainy River nu gekocht kan worden maar we met RPT Uranium kunnen wachten.
Alles over de zesde Alaskiet van Xemplar en het commentaar van het management daarop.
Hoe kon Heartland stijgen van $ 0,85 naar $4 en zakken van $ 4 naar $ 1,wanneer het aandeel weer gaat stijgen en nog veel meer nieuws over Europese aandelen.

En ook: waarom ik optimistisch ben over deze levensgevaarlijke markt.Long RR, RPT, RWP HRI/RYD, XE.

Met een performance van 21,7% ytd scoort het Theta Deep Value Fund hoog, zo hoog dat het in één van de league tables nummer 1 staat voor dit jaar.

Nog een paar wetenswaardigheden uit hedge fundland: de eerste index voor Augustus die we zien is maar 1,31% naar beneden, wat erg weinig is voor de ergste maand sinds 2000.
Dit cijfer reflecteert op geen enkele manier de pijn die we waarnemen bij een aantal fondsen.

Bluecrest, een fonds in London, liquideert een aandelenfonds wegens slechte performance. We zijn er acuut van op de hoogte omdat er wat aandelen in de PolderPortefeuille zitten die meegeliquideerd worden.
Sommige Fund of funds raken heel veel activa kwijt maar de topper is een Franse bank die we hier ongenoemd zullen laten.
De activa lopen daar met miljarden tegelijk de deur uit – we hebben het nu over een mid-tier locale speler met ongeveer € 20 miljard onder beheer. Reden is dat hun geldmarktfondsen met tientallen procenten zakten. Beleggers krijgen nu de helft terug en voor de rest is het maar afwachten.
We kunnen een bankovername verwachten in Frankrijk, op de korte termijn waarschijnlijk.

Andere duidelijke trend; zoals we in Augustus voorspelden in een van mijn Miskunde postings, de bodemvissers in de ABS en CDO markten zijn nu allemaal als gekken actief om structuurtjes op te zetten die kunnen profiteren van de onduidelijkheid op de credit markten.
Meer daarover in de komende Kapitalist.

Geen posities

Komt dat zien !

Nog niet zo lang geleden kreeg ik een telefoontje van Martin -Bescheidenheid-is-his-Middle-Name Crum.

Martin houdt er niet van in het zonnetje gezet te worden, wat hem siert.
Maar soms ontkom je niet aan enige hulde en die dag hoorde ik van Martin dat Inveztor op de ranglijst van Analist.nl de eerste twee plaatsen bezette.
Dat is niets bijzonders als die eer ABN, Rabo of ING ten deel valt maar, hoe zullen we het zeggen, het research budget van Inveztor is wat minder omvangrijk dan dat van wat men in Duitsland een Grootbank noemt.
Niet alleen dat, het is zelfs kleiner dan dat van een Kleinbank.
Bovendien waren het twee ideeën van Crum zelf.

Daarom is het leuk voor Martin dat hij vanavond op RTL te zien is, in het nieuws van half acht, waar het over een van die ideeën gaat, namelijk Spyker.
Martin sloeg hem destijds op zijn kop met een dringend verkoopadvies, waarop het aandeel, om alle juiste redenen halveerde.

Om het in de woorden van Crum zelf te zeggen, hij zat die dag “redelijk goed.”
Geen posities

Nassim Nicholas Taleb, auteur van The Black Swan, het beste financiële boek van dit jaar is onder andere iemand die veel van wiskunde weet. Hij werkt samen met Benoit Mandelbrot, de Franse wiskundige die ondanks zijn gevorderde leeftijd nog steeds doceert en publiceert. Mandelbrot begon al in 1967 aan te geven dat de grondslagen van de financiële wiskunde niet deugen.
Zo is de hele Gaussiaanse kansverdeling in financiële markten irrelevant.
Mandelbrot en Taleb onderscheiden normale randomness en zogenaamde Wild Randomness. In Wild Randomness zijn alle proporties zoek.
Denk aan het verschil tussen een gemiddelde man en de grootste man van het land. Dat is nooit erg veel. Idem voor de kleinste, de dikste, de zwaarste. Maar neem een gemiddeld fortuin en dat van Bill Gates. Ja, in financiële markten is alles mogelijk, maar het is zo comfortabel om te doen alsof andere regels toch verklaren wat er hier gebeurt.

Denk eens aan stormverzekeraars. Die hadden het 20 jaar lang heel goed. Achteraf bleek dat zo te zijn omdat het niet stormde. Jarenlang was het rustig. Dus incasseerden de verzekeraars steeds meer premie en schreven ze ook steeds meer polissen.
Tot het begon te stormen.

De gemiddelden bleken niet te kloppen, net zoals nu.
Wat er nu gebeurt is dat het systeem bijna kapot is gegaan.

Wie zijn de stormverzekeraars van nu ? Dat is natuurlijk de financiële sector.
In Europa bestaat nu 30 tot 40% van de indices uit financiële waarden tegen vroeger een procent of tien.
Waarom is dat gewicht zo toegenomen? Onder andere omdat er zoveel nieuws onder de zon is. Derivaten, swaps, credit default swaps, CDO’s en tientallen andere nieuwe producten.

Alles is steeds meer onderling verbonden wat heel goed kan zijn tot het verkeerd gaat zoals nu. Dan stopt de handel want iedereen is bang gif in de bloedstroom te krijgen.
Misschien kan je zelfs zeggen dat de financiële sector is gegroeid omdat de financiers weten dat de overheid zal ingrijpen. Dan worden de risiconemers uiteindelijk toch gered.
Dat is geen goede zaak en je hoort dan ook stemmen opgaan die zeggen dat we hier te maken hebben met Moral Hazard. De verkeerden worden gered.
De voorzichtigen betalen om het systeem intact te houden.

Het is net alsof de financiële sector collectief heel veel puts heeft geschreven.
De premie is geïncasseerd. Nu gaat het fout, dat kan een dure grap worden maar gelukkig staat de overheid klaar, als Lender of Last Resort.

Maar de quants, wat doen die nu ?
Die zitten, hoe ongelooflijk het moge klinken, op de juiste plaats.
Zij hebben al die moeilijke instrumenten in elkaar gezet.
Wie kan die dingen weer ontwarren ?
Tja, dezelfde quants.

Die kunnen straks de fondsen die ik graag zou willen kopen, namelijk de Distressed Securities specialisten, helpen het kaf van het koren te scheiden. Want dat er heel veel babies met het badwater worden weggegooid en dat veel van de producten die niemand nu wil hebben best aangehouden kunnen worden tot maturity, dat lijkt me best een gok waard.
Maar dan moet je wel quants hebben die het verschil kunnen duiden tussen al die waardeloze papieren en de rest.

Is dit nu overdreven of gaat het nog erger worden ?
Wisten we het maar.
Geen posities

U hebt onze serie indrukken over Miskunde gelezen. U hebt deel I tot en met VII verslonden en u bent een van de velen die ons verzoekt om meer Miskunde.
U wordt op uw wenken bediend want wat gaat er toch veel fout en wat is het toch allemaal te herleiden tot dezelfde oorzaak.
Mathematische hubris,
Tot nu toe hadden we het over de quant fondsen. Het probleem met die quant fondsen was dat niemand dacht dat de correllatie zo zou toenemen en dat nog minder mensen – wiskundig is minder dan niemand een mogelijkheid – dachten dat zou gebeuren wat net gebeurde, namelijk een volledige verstoring van de verhoudingen tussen aandelen veroorzaakt door onvoorziene gebeurtenissen.

De werkelijkheid weigerde zich aan te passen aan de modellen.
U leest het goed, want eigenlijk denken veel quants, als ik de heren goed beluister op hun conference calls, dat dit de gang van zaken is.
Het is precies LTCM redux.

Want wat hebben we hier ? Niets anders dan Robert Merton en Myron Scholes in het kwadraat en dan zijn we nog heel aardig, het is natuurlijk veel erger dan een kwadraatje, want LTCM was maar 3,5 miljard. Goed, ze hadden wat leverage en het werd 125 miljard. Die storm had nooit moeten gebeuren maar gebeurde, net zoals nu.

Alleen, het is nu veel en veel erger.
Want toen viel alleen LTCM om, met haar financiers, zeg maar de rest van Wall Street minus Bear maar plus UBS die werd opgegeten door SBS ten gevolge van dit avontuur.

De quants faalden, in een crisis gaat alleen correllatie omhoog.

Wat hebben we nu ? De quant hebben zich vermenigvuldigd als de witte slakjes in mijn lavendelveld.
Want hoe werken CDO’s en andere ABS vehikels ? Dankzij veel wiskundige berekeningen die ervoor zorgen dat tinnef in triple A kan worden omgezet.

Maar nu blijkt dat we neerwaartse bijstellingen krijgen van de kredietbeoordelaars, die in een keer van triple A naar triple C kunnen gaan. Dit was nog nooit eerder vertoond.

Maar wie drukken op de knoppen bij de kredietbeoordelaars ?
Andere quants natuurlijk.
En denkt u dat er iemand in de directie of in de Raad van Comissarissen zit die nog begrijpt wat hier gebeurt ?
Nee, natuurlijk niet want dit was een rethorische vraag.

Maar het kan allemaal nog veel en veel perverser worden.
Want veel van dit papier zal uiteindelijk misschien nog best rendabel blijken.

Over de perversiteit die dit met zich gaat brengen, en waar we niemand over horen, hebben we het morgen.
In Zoon van Miskunde II.Geen posities

Waarin Magnus Minsky’s Moment ziet.

George Magnus, econoom bij zakenbank UBS, publiceerde gisteren een artikel in de Financial Times dat ingaat op het Minsky verhaal.
Ik hou niet zo van het publiceren van lappen tekst van andere publicaties maar hier is een deel van zijn stuk:

What this Minsky moment means
By George Magnus
Published: August 22 2007 19:14 | Last updated: August 22 2007 19:14
The “Minsky moment” in financial markets – the point where credit supply starts to dry up, systemic risk emerges and the central bank is obliged to intervene – has duly arrived. The Federal Reserve’s decision to lower the discount rate last week, while largely a symbolic act, was greeted with much enthusiasm – not least because of a sense of relief that the Fed was prepared to act. This followed a week in which both the Fed and the European Central Bank had injected large amounts of liquidity to help maintain orderly markets. This week the Bank of England also injected liquidity into UK markets as credit supply and funding tightened up.

…
In my view, two main propositions define the outlook. First, the flight from debt in this downswing may be as potent as the rush towards it was on the upswing. In the US, the credit share of gross domestic product rose from 270 per cent in 2000 to 340 per cent in early 2007, mainly as households and financial institutions relied on borrowed money or leverage to increase spending on goods and services and assets. It is most likely that the reduced availability of cheap credit is going to lead to a sharp reverse in spending.

Second, current credit cycle concerns are about solvency, not liquidity per se as was the case in 1998, after which the world economy recovered quite promptly. This time the problem is about solvency among homeowners, builders, mortgage providers and financial institutions. Despite the fact that aggregate corporate balance sheets are in reasonably good shape, the rapid deterioration in financial conditions and rising cost of capital will almost certainly lead to higher default rates. Currently, most people are focused on the availability of capital. But in due course the price of capital will become more significant and tend to depress borrowing, capital raising and capital spending and employment.

The US, of course, is on the front line, but there will be knock-on effects elsewhere. Europe and Japan should expect to slow down in sympathy as financial and capital market developments join with trade linkages as dampers of growth momentum. But unless the US goes into a deep recession or there are country-specific financial or housing market shocks, Europe and Japan may be spared a worse outcome. Asia, and many emerging markets that have strong current account positions, high reserves, plentiful liquidity and strong corporate balance sheets, would appear to have learnt their lessons of 1997-98 well. The threats to growth in most cases appear to lie in the as-yet-uncertain impact on growth in developed economies, especially the US.

The most likely outcome will not be a total decoupling in which the US takes it on the chin and other regions get off scot-free. The world economy is likely to lose momentum and the only question is how much. This will depend on the extent of the US slowdown.

Lower interest rates might work again. But downside risks to house prices and construction remain, with threats of an increase in both housing inventories and home repossessions. Added to these worries is an increase in the cost of capital, a cyclical switch from building up debt to rebuilding savings and probable declines in consumer and business confidence. Taken together, these all suggest that the business cycle is going to get quite rough.

The writer is senior economic adviser, UBS Investment Bank

Copyright The Financial Times Limited 2007Geen posities

(Utilitaristisch georiënteerde lezers kunnen de eerste paragrafen overslaan tot u een teken krijgt weer verder te lezen.)

Henri Laborit (1914-1995), was een Franse bioloog, filosoof, etholoog en verfijnd waarnemer van het mysterie van het menselijk gedrag.
Het is onmogelijk om een etiket op hem te plakken, zo veelzijdig was hij. Gelukkig voor de semi-intellectuelen onder ons heeft hij ook zijn medewerking verleend aan een opmerkelijke speelfilm getiteld “Mon Oncle d’Amérique” van Alain Resnais, met in de hoofdrollen Gérard Depardieu en Nicole Garcia, mijn favoriete Franse actrice.

De film is opmerkelijk door de structuur, waarbij acteerscènes worden afgewisseld met betogen van Professor Laborit en beelden van laboratoriumratten tijdens experimenten. U kunt nu natuurlijk meteen doorgaan naar de volgende paragraaf want de kans is, statistisch, groot dat dit u allemaal niet zo erg interesseert.
Eén van de punten die de film maakt is dat menselijke gedragspatronen door onze dierlijke instincten bepaald worden. Of als u dat liever hoort, door onze reptiliaanse hersenen. Sindsdien is er dan ook het nodige aan onderzoek verschenen over dit onderwerp, zodat deze gedachte nu gemeengoed is.
Maar wat origineel is bij Laborit is hoe hij duidelijk maakt dat ons gedrag bepaald wordt door de onbewuste wens ten koste van alles onze biologische structuur in stand te houden.
Dat is niet zo moeilijk te begrijpen en ook niet moeilijk te onthouden voor degenen onder ons die zich nog niet met een mentale rollator voortbewegen. Kortom, een bereikbaar objectief voor de lezers die deze paragraaf niet hebben overgeslagen. Laborit’s ideeënwereld komt goed van pas wanneer we ons afvragen wat voor reacties we kunnen verwachten.

Zo ook bij stress. Stress treedt op, zoals Laborit laat zien, wanneer er geen uitweg is. Ratten die getraind worden op elektrische schokken die komen na een geluidssignaal worden ziek van de stress als er geen uitweg is maar passen zich snel aan als ze naar een ander kooitje kunnen lopen. De andere oorzaak van stress is onzekerheid.
Dat verklaart waarom mensen ziek worden als ze niet weten wat er met ze gaat gebeuren. Het verklaart de grote populariteit van Stalin, je weet immers waar je aan toe bent, en ook waarom mensen die lang gevangen hebben gezeten het soms niet prettig vinden om op latere leeftijd vrij te komen. Het verklaart in onze financiële wereld waarom mensen liever een drogreden aanvaarden die toeval verklaart dan opgezadeld te zitten met onzekerheid.
(Hoera ! Nu kunt u verder lezen, u hebt niets gemist)
Bruin Zweet wordt veroorzaakt door stress. Het is maar een uitdrukking, Bruin Zweet, dit even voor een paar lezers die geschokt waren wat mij verheugde. Wat een fijnbesnaard publiek.
Stress krijgen we als we bang zijn dat onze structuur bedreigd wordt. Of ons bestaan. Of als we in grote onzekerheid zitten. Goede leiders voorkomen stress bij hun mensen door onzekerheid weg te nemen.
De financiële leiders van onze wereld zijn ongetwijfeld goed, ze hebben er tenslotte voor geleerd, maar ze zijn er nog niet in geslaagd de angst van de participanten weg te nemen en zolang angst regeert en de Hebzuchtporsches in de garage staan blijven markten illiquide.

Neem nou wat wij vanochtend weer over ons heen krijgen. Standard & Poors doet een neerwaartse bijstelling van AAA naar CCC. Nu zijn er twee mogelijkheden. U bent niet bekend met notering van schuldpapier en dan hebt u nog even uitstel van stress. Of u bent hiermee bekend en dan gelooft u niet wat u leest. Zelf heb ik nog nooit zoiets gezien. Dat is een downgrade van 16 stappen.
Was u net gewend geraakt aan het begrip 20 standaarddeviaties (zie “Miskunde” op deze site) moet u dit weer verwerken.
S&P verlaagde de rating voor twee hypotheekgedekte CDO fondsen van Solent in London en Avendis in Genève omdat ze geen korte termijnfinanciering meer kunnen ophalen voor hun fondsen.

Het gaat om fondsen van respectievelijk $4,5 miljard en $5 miljard, dus heel iets anders dan een snippertje hedge fund van € 50 miljoen aan de Zuid-As dat in de problemen is.

Hoe kan het dat we een downgrade krijgen die zo enorm groot is ? Klopt het ratingsysteem dan wel ?
Nu denk ik dat het ratingsysteem helemaal op de helling gaat nog voor deze crisis voorbij is, want een systeem dat niet functioneert moet veranderen.

In de financiële wereld gaat dat wat sneller dan in de ambtelijke sfeer, maar onderschat ook daar het verzet tegen verandering niet.

Geen ratings betekent geen zekerheid. Geen zekerheid, zelfs geen schijnzekerheid meer.
Dat betekent stress en stress leidt tot de titel van dit verhaal.

Een volgende keer meer over Laborit en zijn boek L’Eloge de la Fuite.
Utilitaristisch ingestelde lezers kunnen troost putten uit het feit dat uitgever Sanoma haar prachtige blad Donald Duck steeds meer gaat positioneren als een mannenblad.
Geen posities

Naarstig speurend als altijd vroeg de altijd alerte Inveztor redactie mij om advies in een delicate zaak. Een Nederlands hedge fund stond op omvallen en hoe pakken we dat aan ? Heel eenvoudig, legde ik mijn jeugdige medewerkers uit. Twee bronnen, het bedrijf in kwestie om commentaar vragen en eventueel nog wat reacties uit de markt en presto. Leuk dat wij in Nederland dan niet meer achterlopen en ook een heuse déconfiture hebben.
Zo eenvoudig gaat het echter allemaal niet. Nadat onze nijvere Crum en Vermeulen hun onderzoekje rond hadden werden zij met dikke kluiten in het spreekwoordelijke riet gestuurd door de beheerder.

Gelukkig haalde iemand bij de beheerder zich de volgende dag in het hoofd dat dit best eens een goede gelegenheid zou kunnen zijn om mij te bellen en me tijdens mijn vakantie te in te wijden in hun problematiek.

En zo kon het gebeuren dat ik vandaag een vlammend pleidooi aanhoorde van een Nederlands hedge fund dat aangaf dat ze helemaal niet kapot gingen.
Integendeel, het ging daar allemaal heel goed.
Het was wel zo dat de beheerder gespecialiseerd was in CDO’s. Het was ook wel zo dat ze € 50 miljoen aan kapitaal voor € 280 miljoen hadden belegd.

Maar zo werd mij op kameraadschappelijke toon uitgelegd, eigenlijk was er niets aan de hand.
Maar zoeken jullie niet naar redding, vroeg ik onschuldig. Want ik wist dat er een aantal beleggers benaderd was om als reddende engelen op te treden. Dan konden de oude beleggers aan het eind van de rit hun inleg terugkrijgen en voor de nieuwe beleggers zou dit wel eens een ongelooflijk buitenkansje kunnen blijken.

In feite, zo begon het bij me te dagen, stond het fonds wel degelijk aan de rand van de afgrond, maar had de directie het voornemen om een grote stap voorwaarts te zetten.

De directie suggereerde een leuke draai aan dit verhaal te geven. Kon ik dit niet een beetje positief beschrijven ?
Altijd bereid mijn bijdrage te leveren tot het voorkomen van paniek in de markt, voeg ik hierbij de daad bij het woord.
Mooier nog, ik onderbreek onze veelbelovende Bruin Zweet reeks hier even voor.

Wat we hier dus hebben is goed nieuws.
Toegegeven, het fonds heeft, door een paar rare papieren die er eigenlijk per ongeluk tussen waren geraakt, even wat liquiditeitsproblemen. Echter, er was veel animo om bij te springen.

Bovendien kon het fonds niet kapot want er was iets mee. Daardoor kon het niet stuk. Wat dat nou precies was en waarom het niet stuk kon werd niet duidelijk, maar Vermeulen gaat u dat morgen allemaal ragfijn uit de doeken doen.
Waarom pas morgen,vraagt u zich nu af. Waarom niet meteen ?
Dat is omdat de meneer die er over ging zich niet vrij kon maken om zelf uitleg te geven. Hij was natuurlijk het verkeer aan het regelen van de aan-en afrijdende Bentley’s van de belangstellenden. Enorme interesse natuurlijk.

Maar morgen komt Vermeulen met he hele verhaal, met wratten en al, zoals men in Bruin Zweet club zegt.
En hij gaat geen vervelende koppen gebruiken zoals deze hierboven, waar ik u nietsvermoedend mee naar mijn verderfelijke blog heb geleid.

U kunt doorlopen, er is niets aan de hand en Vermeulen gaat er ook een positieve draai aan geven.
“Hedge fund gered” bijvoorbeeld. Of “Crisis biedt slimme beleggers volop opportunities”.
En weet u wat zo raar is ?
Er hoeft niet eens zoveel te gebeuren en het komt nog uit ook.Geen posities

Vandaag beginnen we een nieuwe serie met één van mijn favoriete uitdrukkingen.

We zitten nog steeds in die periode na 15 Augustus waar ik in eerdere blogs naar verwezen heb.
Beetje lugubere titel vandaag maar ik kan u verzekeren dat ik niet in paniek ben en ook niet bekend sta als een perma-bear.
Wat ik vandaag in de loop van de dag toevallig hoorde, hier in mijn eentje in het lavendelveld van mijn vakantiehuis, buiten de informatiestromen van de markt, maakt me niet geruster.
Integendeel.

De één komt terug van vakantie en vraagt zich af waar nou die $ 200 miljoen gebleven zijn. Ja, eh, baas, die zijn niet beschikbaar. Waarom niet, heer Treasurer ? Tja, subprime.
Nu doen we even een stapje terug. Ik zal de eerste zijn om u niet lastig te willen vallen met dit soort details, wie weet bent u ook nog op vakantie en wat is tegenwoordig $ 200 miljoen ?
Wat veel interessanter is, is dat dit een publiek bedrijf is. Filiaal van. Niet in Nederland genoteerd natuurlijk anders krijg ik van alles over me heen tijdens mijn vakantie, die ook al subprime is met al dit gedoe.
Waar het om gaat is dat dit soort verhalen niet de krant halen.

Nee, dit blijft allemaal vertrouwelijk. Het geld is eigenlijk weg, maar “er wordt nu op een constructieve manier naar een oplossing gezocht”.
Ik ben dol op dit soort zinnen.
Goed onthouden, deze.
Kunt u echt in allerlei omstandigheden gebruiken.

Dit wordt dus niet bekend. Anders gezegd, wat wel bekend wordt is maar een klein deel van wat er allemaal fout gaat op dit moment. We willen immers geen paniek, dus zijn we nu doodsbang paniek te veroorzaken als dit bekend wordt.
Bruin zweet.

Want bij iedere crash komen er allerlei manipulaties en vormen van bedrog boven water die anders geheim gebleven zouden zijn.
Zo is het in het verleden gegaan en zo zal het nu ook gaan, ik sluit weddenschappen of om bepaalde gaten in mijn kelder te dichten, vooral 2000, 2003 en 2005.

De markt is helemaal illiquide, veel erger dan aandelenbeleggers zich kunnen voorstellen.
Iedereen is bang geld voor te schieten aan partijen die het misschien niet meer kunnen terugbetalen en door de crash in de Commercial Paper markt kunnen bedrijven die cash nodig hebben geen kant meer uit.

Maar de dag is nog niet voorbij. Kijk, daar horen we van een fund of funds dat wat probleempjes heft. Ze zijn dit jaar al een procent of 50 naar beneden. Ik denk niet dat ze dit gaan overleven en vanuit een Darwinistisch standpunt is dat misschien maar beter ook.
Vanochtend komt daar nog een ander probleem bij.
Een van hun onderliggende fondsen had kasgeld gestald bij Sentinel in Chicago. En Sentinel is kapot. Sentinel heeft haar overgebleven activa tegen een harde discount verkocht aan Citadel, één van de grootste fondsen in die stad. Maar nu heft het onderliggende fonds geen cash meer.

En het fund of funds had leverage en zit ook in de problemen, maar met een factor van drie en na een baisse van 50%.
Vervelender is dat het fonds dat haar geld niet van Sentinel terugkrijgt wat groter is. Vier miljard. Maar gelukkig zit niet al hun cash bij Sentinel. En de SEC, de Amerikaanse beurswaakhond, zit nu achter Sentinel aan.
Bruin zweet in een bord spaghetti.

En zo zitten er overall mensen in de piepzak.
In de VS blijkt, volgens Bloomberg, dat er voor $ 300 miljard aan geldmarktfondsen besmet zijn. Kijk, dat is nou een mooi bedrag.
We zijn er nog lang niet uit.
En denkt u vooral niet dat gedonder met hedge funds alleen in het buitenland voorkomt.

Ook in Nederland “wordt nu gewerkt aan constructieve oplossingen” en, met dank aan onze bronnen, ik kan u verzekeren dat er erg bruin wordt gezweet.
Er komt nog meer nieuws van dat front.
Geen posities

Om het even heel eenvoudig voor u te maken, er zijn naar mijn gevoel maar twee economen waar u het werk van moet kennen als u de huidige crisis wilt begrijpen.

Nassim Nicholas Taleb heb ik al vaak besproken. Zijn laatste boek, The Black Swan, beschrijft op briljante wijze de intellectuele fraude achter een aantal vooronderstellingen in de financiële wereld. Als u wilt weten hoe het zover kon komen met de crash in de kwantitatieve hedge funds moet u dat boek eens lezen (voor details over de quants zie mijn blog serie getiteld Miskunde op deze site).

Maar als u dit fenomeen doorhebt bent u nog niet klaar met de huidige crisis. De man die deze keurig heeft voorspeld en van een intellectueel kader heeft voorzien was Hyman Minsky (1919-1996), een Amerikaanse econoom.

Minsky is niet erg bekend maar veel bekender is Charles Kindleberger, een autoriteit op onder andere beurscrashes.
In de vorige crisis ried ik lezers aan vooral geregeld Kindleberger te lezen. Dat kan heel gemakkelijk, u bestelt Manias, panics and crashes op Amazon.

Minsky’s werk heeft Kindleberger beïnvloed.
En niet alleen Kindleberger. Toen ik Kindleberger Minsky Googlede vond ik 12700 referenties.

Van Minsky zijn een paar belangrijke werken niet meer in druk, wat op zichzelf een interessante constatering is.
Ik durf een doos bijzonder goede wijn te wedden dat hij in de komende weken een van de meest geciteerde economen gaat worden, zo goed past zijn model bij de actualiteit.
Jammer dat Minsky, wiens werk nauw verweven was met zijn privé leven, dit niet meer kan meemaken.

Minsky’s theorie is cyclisch en gaat uit van een expanderende economie. Hij onderscheidt drie cycli waarin beleggingen tot stand komen.

De Hedge leners zijn de meest solide beleggers en staan aan het begin van de beleggingscyclus. Zij hebben een volledige hedge, dus ze kunnen zowel de rente als de hoofdsom ten allen tijde terugbetalen.

Naarmate de cyclus vordert komen de Speculatieve leners opdagen. Ze kunnen de rente wel betalen maar hebben liquide financiële markten nodig om hun leningen door te kunnen rollen om te zijner tijd aan hun verplichtingen te kunnen voldoen.

Tenslotte onderscheidt Minsky de zogenaamde Ponzi beleggers. Tja, Ponzi…ik ben altijd verbaasd hoe weinig mensen in Nederland met die naam bekend zijn. Ponzi Scheme is de Amerikaanse naam voor een pyramidespel. René van den Berg, op zijn Goois.
Ik heb ooit als April grap op een website de mogelijkheid geboden om mee te beleggen met een nieuwe fondsbeheerder, Charles Ponzi genaamd. Precies volgens dezelfde methode als die waar Ponzi in 1923 Amerikaanse beleggers oplichtte. Ik kan u vezekeren dat er veel belangstelling voor was.
Ponzi leners hebben noch de middelen om hun rente te betalen noch om de hoofdsom af te lossen.
Dat is wat er net gebeurde met de subprime leningen aan huisbezitters die geen eigen kapitaal hoefden in te brengen.

Ponzi beleggers zijn niet helemaal irrationeel. Zij gaan uit van een verwachte waardestijging van hun bezit.
Ze kunnen dus in de toekomst verkopen en met enige zelfoverschatting kunnen ze straks de rente ook nog betalen.
Kredietverschaffers bieden hen de kredieten aan die nodig zijn, incasseren hun commissie, effectenbanken bundelen die kredieten, kredietbeoordelers zoals Standard & Poors, Moody en Fitch geven op de collectieve bundels ratings af die beter zijn dan op individuele hypotheken en het papier dat aldus gecreëerd is vind haar weg in het financiële systeem.

Als u nu een Aha Erlebnis voelt hoop ik voor u dat het niet is omdat u zich als belegger herkent in de derde categorie.

Maar op dat thema komen we nog terug, in Minsky IIGeen posities