De Dag van de Belegger is voorbij en we gaan er volgend jaar graag weer heen.
Als we volgend jaar om deze tijd nog leven zal blijken dat weinig van de voorspellingen, gedaan door enthousiaste bankemployés tijdens deze geldkermis, zijn uitgekomen.

De arme jongens van de ABN, die toch ook een nummertje moeten opvoeren op zo’n dag, wisten niet of de Fortisboys ze met mosterd of met mayonnaise zouden oppeuzelen. Dat wordt nog leuk. En wie peuzelt Fortis op ?
Want zelfs met ABN erbij is Fortis niet meer dan een regionale speler, sterk in de Benelux en wat is de Benelux ? Een regio waar de kwestie van mosterd of mayonnaise belangrijk is. Arme, arme ABN. Die moeten meemaken dat hun de kleine harige vriendjes worden afgeknipt en ze moeten tegelijk een toontje lager zingen.
Wie had dat ooit gedacht ? Vrij veel mensen die wij kennen helaas, is ons antwoord.

Als wij niet al zo bevlogen waren van het Child at Venture Fund van Jan Jaap van der Wal zouden wij bijna een collectie houden. Veel stil leed.
Want u dacht toch niet dat de Fortis boys uit het Bilderberg hotel in Zuid de zaak zaten te integreren daar ? Eerst moeten ze de zaak uit elkaar halen en denkt u maar niet dat dat met schroefjes gebeurd.

Op zo’n Dag van de Belegger praat je noodgedwongen alleen in soundbytes en veel van de woorden die Inveztor dan in de mond neemt zijn al te lang voor de jachtige mediawereld.
Een bijzonder aardige en elegant geklede meneer interviewde Inveztor voor een ABN video die we hopelijk op de site kunnen krijgen, direct of via een link. Hierbij werd mij gevraagd naar mijn favoriete markt, de beurs van Zimbabwe.
I kid you not.

Inveztor heeft al eerder betoogd dat voorspellers en andere analisten er vaak naast zitten omdat het niet noodzakelijkerwijze de economie en haar voorspoed zijn die de aandelenkoersen omhoog of omlaag helpen. Wat bepalend is, het klinkt wat simpel, is vraag en aanbod. En in een land met inflatie van 8000% is er veel vraag naar alles dat niet in een jaar alle waarde verliest.
Maar Zimbabwe is natuurlijk niet een wenselijke situatie. Wel een goed voorbeeld, bedankt elegante geklede meneer van ABN.

De huidige turbulentie op de markten is te wijten aan het feit dat de markt vindt dat de Centrale Banken de zaak niet in de hand hebben. De markt verwijt de Centrale bankiers dat ze de ernst van de krediet crisis onderschatten. Nou is dat niet echt het geval, maar er zit nogal wat angst voor inflatie in de verslagen van vergaderingen van de Fed en dat begrijpt de markt niet.
Bovendien zijn aandeelhouders er van overtuigd dat de dollarzwakte de Fed er van zal weerhouden de rente agressief te verlagen.
Daardoor dalen de koersen en die koersen kunnen weer stijgen wanneer de rente inderdaad naar beneden is gehaald. Maar wat gebeurt er dan met de dollar ?

Die vraag krijg je niet te horen op een Dag van de Belegger en zo’n antwoord kun je ook niet geven. Het is een kort antwoord maar het is, voor gebruik op zo’n dag, veel te lang.

Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

Deze Week Die Was begon op zondag in Londen.

Inveztor had een Bevriende Schrijver meegenomen op een roadshow jet vanuit Amsterdam. Het klikte, zoals gepland, tussen hem en een andere heimelijke intellectueel, energie expert Ron Oligney, van Opal Energy. Als u naar Ron googlet weet u waarom hij zo’n interessante man is. De Bevriende Schrijver houdt zich bezig met het verbeteren van de wereld. Hij luncht vandaag met Kofi Annan en Nelson Mandela in de bibliotheek van Alexandrië, wat Inveztor een overtreffende trap van super achievement lijkt. Ron was tijdens Gore’s campagne diens adviseur voor energiezaken maar is zelf Republikein. Hij is sceptisch over Gore’s documentaire.

Vanuit London ging het naar Amsterdam, helaas via Heathrow. In Dante speelt op zondagavond een jazzband, meestal van goed niveau en leuk om naar te luisteren. Het is om de hoek van ons hotel en de weinige keren dat Inveztor op zondag in Amsterdam ben ga we er heen. Daarom vond de Xemplar borrel daar plaats. De stemming was om begrijpelijke redenen uitstekend en hetzelfde was het geval op maandag, bij de institutionele presentatie.

Modemiep
Op dinsdag lopen wij toevallig Dana Thomas tegen het bijzonder slanke lijf. Dana heeft net Deluxe: How Luxury lost its Lustre gepubliceerd en het boek stond op de bestseller lijst van de New York Times. Dana’s man is een vriend en we komen elkaar vaak tegen op de markt. Ze is columnist bij Newsweek en de Washington Post en schrijft al twaalf jaar over mode vanuit Parijs. Een baan die iedere vrouw haar benijdt. Althans, dat zouden twintig jaar geleden nog hebben durven schrijven maar nu niet meer want dit is stereotyperend, randje sex-racistisch, onaanvaardbaar politiek incorrect en ga zo maar door. Dana houdt die avond een lezing voor de John Adams Society in Felix Meritis en dus gingen we daar heen.

Deluxe is een leuk boek over de mode industrie en een kijkje achter de schermen. Niets nieuws wat Inveztor betreft want als beleggers kijken wij naar LVMH en aanverwante bedrijven, we kunnen ons goed voorstellen dat Amerikaanse fashionistas hier opgewonden van worden. Dana houdt een vlammend betoog waarin ze zegt dat het kopen van namaak Vuitton tassen gelijk staat met het laten mishandelen van arme Chinese kinderen.
Dat kan je wel zeggen, maar die sweatshops zijn een realiteit en als ze geen Vuitton-of Chaneltassen namaken dan doen ze iets anders. Bijvoorbeeld het goud uit onze gebruikte computers halen of no-logo textielproducten fabriceren. Zoals Dana’s jurk en haar jas. En ongetwijfeld haar T-shirts, jeans en lingerie.

Het vragenuurtje na de lezing geeft aan dat er onder de modeminnaars nog minder wordt nagedacht dan in het financiële, waar men toch ook niet uitblinkt door originaliteit en gestructureerd denken.
De meeste vragen zijn vlammende betogen. "Do joe no a Dutsj desaainer kolt Jan Jansen? No? Do you no dan dat hie hes soolt a desaain to Prada ?"
Wat is ons onderwijs toch gebrekkig, wat drukken we ons pover uit en wat kunnen we toch lomp voor de dag komen.

Wichtigmachers aan de macht
Dinsdag, lunch met Jan Voûte in Dauphine, de brasserie onder het FD waar tegenwoordig de Inveztor burelen gevestigd zijn. Jan wordt al jaren geleefd door de ellende met OM en AFM die hem kapot willen maken vanwege de voorkenniszaak rond de handel in aandelen Dordtsche Petroleum.
Voûte is een keurige man, denken wij, en zeker geen zwendelaar. Hij is een Barbertje dat moet hangen. Hetzelfde geldt voor zijn medeverdachten Henk van Heijst en Michiel Palthe.
Wat een triest drama. Triest voor ons land dat individuen zo gepakt en geknakt kunnen worden. Carrières zijn vernietigd en waarschijnlijk nog veel meer. Jan klaagt nooit, hij heeft allerlei plannen maar zijn appèl is weer drie maanden uitgesteld.
Regeltjes en anonieme ambtenarenmacht, dolgedraaide overheidsprocedures en Wichtigmachende getuigen à charge, een trieste travestie van het recht. En wat duurt het allemaal lang. Er zijn dagen dat het goed voelt weg te zijn uit Nederland.
Dit soort willekeur en deze langzaam malende molens, iedereen in ons vak die ook maar een beetje zijn nek uitsteekt kan de volgende zijn.

Monceau Fleurs is de naam van een nieuwe deelname die we privé met onze Franse partners aankopen. Monceau is de grootste bloemenhandel in Frankrijk, ooit een participatie van de Rothschilds, nu bezield door een nieuwe dynamische manager.
We verwachten een IPO over een jaar of anderhalf, misschien eerder. Het verhaal ziet er veelbelovend uit en hetzelfde geldt voor de jongens van een internetbedrijf, waar we ook een deelname overwegen.
Dat internetverhaal is te goedkoop om waar te zijn, binnenkort meer over dit interessante aandeeltje.

Sjoerd van Stokkum, nieuwe hoofdredacteur van Quote, vroeg of Inveztor weer een maandelijkse column voor zijn blad kon maken.
Het leuke van Quote is dat we daar kunnen schrijven waar we zin in hebben. Niet dat we dat op Inveztor niet doen, maar het kan niet overal, dat begrijpt u wel.
Er staan zoveel megalomane materialistische verhalen in dat prachtige blad, dat volledige losgeslagen gekte de enige juiste houding is.
Alles is natuurlijk relatief, als je in Nederland over geld schrijft ben je al gauw non-conformistisch.
Eénoog, land vol blinden.

Nepdiversificatie
Donderdag blijkt een dag te worden van telescopische afspraken, gelukkig niet te ver van elkaar af.
Een paar bevriende privé-beleggers vragen me hen eens uit te leggen hoe ze zonder complicaties, papierwinkel en dubbele beheerskosten een gediversifieerde hedge fundportefeuille kunnen opbouwen. Veel diversificatie is immer nepdiversificatie.
Dat zag ik kort daarvoor toen een vriend me voor de lunch uitnodigde om zijn hedge fundportefeuille te analyseren.
Die portefeuille zat bij vier verschillende beheerders. Geweldig voor hem dat hij zo het beheerdersrisico wist weg te diversifiëren. Maar een nadere blik op de portefeuille leerde dat het eigenlijk één pot nat was. Dezelfde fondsen, of als het niet dezelfde namen waren, dan waren het in elk geval dezelfde strategieën. Geen diversificatie dus, maar opeenhoping. Maar wel alle post en alle kosten van vier verschillende beheerders.

Als een donderdagslag bij heldere hemel vernemen wij het wereldschokkende nieuws uit Nijmegen. Spoedoverleg! Speciale raadszittingen! VVD raadslid weg! Waarom zij wel en hij niet, wat het vrouwvriendelijke Inveztor overigens een zeer terechte overpeinzing lijkt.
Wie dacht dat Jan Voûte Nederland op zijn smalst had ervaren komt zwaar bedrogen uit. Dat was alleen juridisch, ambtelijk en financieel Nederland. Gemeentelijk Nederland treedt nu naar voren en laat zien tot wat het in staat is.
Een nieuwe Lewinsky affaire!
Net nu de Bring Back Monica Lewinsky sticker van onze Oude Schicht is gejat.
Iedereen hysterisch. Waar is het filmpje gebleven? Tevergeefs struinen miljoenen waakzame Nederlanders dit weekend Internet af.
Niemand ziet het positieve in deze zaak.
Paul Depla is de nieuwe Clinton, iets waar wij in ons kleine kikkerlandje toch trots op moeten zijn. Hij heeft alles van Clinton. De look en het feit dat hij uit een ietwat achterlijke streek komt waar mensen zich over dit soort zaken opwinden.
Wordt er eens eindelijk goed mondeling overleg gevoerd, zonder de belastingbetaler zelfs maar op verwarmingskosten te jagen en iedereen heeft er de mond vol van, als u ons toestaat.
Weet u wel hoe koud het in zo’n fietsenhok kan zijn, en hoe donker?
Depla staat nu bovenaan de politieke pikorde, Inveztor wil een nieuwe bumpersticker:

Depla Premier!

Vrijdag was de Dag van de Belegger, vol actes de présence en ook een paar leuke ontmoetingen met mijn vroegere vrienden van IEX, nu onze concurrenten.
Inveztor is Gaia Nieuwsbrief redactrice Janneke Willemse kwijtgeraakt aan Belegger.nl. Beleggerbaas Matthijs Kanis heeft een goede slag geslagen want hij heeft Janneke binnengehaald als hoofdredacteur. Janneke is zo’n beetje de enige vrouw in deze sector en ze ziet er bovendien erg leuk uit. Mediageniek als ze is trekt dat vast een nieuw publiek en wie weet veel vrouwen, want die beleggen beter en krijgen zo misschien meer zelfvertrouwen. Misschien is het juist andersom en trekt Janneke juist mannen.

Cabaretier Jan Jaap van der Wal reikte het eerste VEB boek uit dat Inveztor om onbegrijpelijke redenen in ontvangst mocht nemen. Dit is de tweede keer dat de VEB dit boek uitbrengt. Het is een mooie uitgave geworden, goede fotografie, dikker en beter dan vorig jaar – ik heb het over het boek, niet over mezelf.
De aanbevelingen van de VEB schrijvers hebben gemiddeld 23% opgebracht. Geen bewijs dat professionals het beter doen dan de markt maar wel een zet in de goede richting.
Van der Wal straft vanaf het podium de arme Willem Middelkoop af omdat die onderaan de score lijst van 2007 staat.
Die hoeft niet meer terug te komen roept Van der Wal.
Gelukkig blijkt dat niet waar te zijn. Ik doe opnieuw een belegging en word trots aandeelhouder van het Child at Venture Fund van Van der Wal. Ik verheug me al op de AVA.
Het emotionele dividend is al geïncasseerd.

De Dag van de Belegger barst uit haar voegen, veel belangstelling, volle zalen en veel De Kapitalist abonnees komen bij het heel bescheiden standje van Inveztor langs.

Hoogtepunt is de oudere heer die Vermeulen en mij zo graag leest. Alleen leken we niet erg op de foto’s. In IEX Magazine.

Het FD komt uit met een nieuw supplement genaamd Geld, dat ontsierd wordt door een column van mijn hand maar dat er verder erg mooi uitziet. Prachtige vormgeving van Rob Heideman. Inveztor’s eerste medewerker, hoofdredacteur Vincent Strik, maakt nu deze uitgave. Er lijkt een eind te komen aan de Koude Oorlog tussen delen van de FD redactie en Inveztor. Het lijkt er bijna op dat Inveztor in FD kringen een beetje geaccepteerd gaat worden. Mijn medewerkers zijn blij. Eindelijk.

Als dank voor de medewerking ontvang ik van de VEB een mooi boeket en een Samsonite koffer. Het boeket gaat naar Miss Linda, die Inveztor de hele dag geholpen heeft en de koffer gaat naar een op alle andere gebieden voorbeeldige hoofdstedelijke effectenbankier die nog niet weet dat hij hem maandag krijgt. Wij gaan zijn vrouw bellen om haar te vragen zijn huidige koffer, een afzichtelijk allochtonen zomervakantie model uit de jaren ’80 te laten fijnmalen, verbranden en over de sloot achter het huis uit te strooien.
Om begrijpelijke redenen is zijn naam slechts bij de redactie bekend.

Volgende week is Inveztor in Parijs, Amsterdam, Frankfurt, Jo’burg en weer in Namibië.
U hoort pas weer van DWDWDW over een dag of tien, tegen Sinterklaas is Inveztor terug in Europa.
Maar eerst gaan we op reis, nieuwe avonturen tegemoet.

Michael Kraland

Michael Kraland is financier, publicist en oprichter van Inveztor.nl. Disclaimer Kraland: op het moment van publiceren een longpositie in Opal, Xemplar en Monceau Fleurs. Geen positie in overig genoemde fondsen.

Michael Kraland is financier, publicist en oprichter van Inveztor.nl. Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

Michael Kraland is financier, publicist en oprichter van Inveztor.nl. Disclaimer Kraland: long Xemplar, geen posities in overige genoemde fondsen op het moment van publiceren.

Michael Kraland is financier, publicist en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: long DEQ, Xemplar, Thielert, geen posities in overige genoemde aandelen.

Wat een leuke en leerzame dag toch. Inveztor ontmoet in de RAI erg veel aardige mensen. Zoals Peter Paul de Vries, de Gesel der AVA’s, de Beul van de Bava’s, die een Blauw Bord kreeg van de VEB.
De vraag is natuurlijk of hij hiermee voldoende is omgekocht om deze vergaderingetjes, waar hij jarenlang voor uw belangen streed, voortaan te mijden.

De VEB is een nuttige organisatie maar ook een olijke. Peter Paul’s met eigen hand uitgezochte en helemaal gehandpickede opvolger Jan-Maarten Slagter nam Inveztor even apart.
Ha, dachten wij. Die Slagter is natuurlijk ook een beul van een vent en die gaat ons een knallend voorstel doen.
Vergeet u dat maar ! Slagter, die een enigszins studentikoos voorkomen heeft, was bezig met een practical joke. “Konden wij niet samen gaan werken met de VEB ?”
Toch nuttig, zo’n dagje in de Rai, dacht Inveztor.
“Natuurlijk meneer Slagter”, zeiden wij beleefd, “wat had meneer Slagter in gedachten ?”.
“Ik wil graag iets met uw IEX Magazine doen.”

Een deel van zo’n dag gaat op aan het schudden van handen van vrienden en bekenden. Veel abonnees van De Kapitalist kwamen langs op de Inveztor stand.
Onder hen een aardige oudere heer. Toch leuk om ons te zien, zei hij. We waren wel iets anders dan op de foto, vond hij.
Die in IEX Magazine vond hij minder leuk dan in het echt.

Ja, het leven is vol van triomfen en van harde klappen zoals deze.
Gelukkig was het beantwoorden van vragen op de podia en voor de RTL Z camera’s eenvoudig.
De vragen zijn immers altijd dezelfde: wat gaat de markt volgend jaar doen ?
Wij hebben natuurlijk geen idee.
Wat vinden wij van de krediet crisis ?
Die is heel erg, beamen wij serieus.
Wat gaat de AEX volgend jaar doen ?
Fluctueren, denken wij.
Wat denken wij van de dollarcrisis ?
Ook erg vervelend, vinden wij, maar die corrigeert zichzelf wel op een dag, want hij gaat natuurlijk niet naar 2 cent.

Wij zagen ook een ons onbekend effectenhuis met een ijzersterk reclame concept. Zij hadden gewoon wat foto’s van Warren Buffett opgehangen.

Naast Inveztor staat de stand van de door ons zo aanbeden AFM.
Ce qui se ressemble, s’assemble, denkt Inveztor. Wij zijn immers een uitgave van Amsterdam Financial Media. U weet wel, de andere, strelende AFM.

nvt

Vanochtend tanden gepoetst maar ook…koffie gedronken !
Ja, u leest het goed. Daarna, ja daarna begon het pas in ernst. Telefoon rinkelde en wat deden wij ? Gewoon opnemen.

De berichten in de media vanochtend herinneren ons aan dit soort gruwelijke banaliteiten.
Zo onthullen de media ons een aantal belangrijke gebeurtenissen die zouden kunnen gaan plaatsvinden, volgens hen zelfs zeer binnenkort. Olie zou, volgens wel eens naar de $ 100 per vat kunnen. De dollar kan naar $ 1,50 tegen de euro.

En, zo mekkert men lekker door, de financials hebben het zwaar te verduren.
Jazeker, maar de lezers ook, waarde vertegenwoordigers van het journaille (m/v).

Hier schieten we allemaal niets mee op. De financials zijn verzwakt en worden zwakker. Dat die aandelen zo goedkoop zijn nemen we met enige zoutkorrels. Ja, de besten worden goedkoop. Bij de anderen past de prijs zich wat meer aan bij de waarde zoals die er nu uitziet.
Indices zakken door het grote gewicht van de krakende financials.
Olie stijgt en kijk vooral naar de olie/goud index hieronder, die een beter idee geeft van wat hier echt gebeurt.

[grafiek]Klik om te vergroten

In de PolderPortefeuille houden we onze grote overweging in energie exploratie onverminderd aan.
Xemplar knalde gisteren in een zakkende markt weer mooi naar boven.

Verlies geen tijd met financials, ontsla uw beheerder als hij er over door blijft zeuren, sla de pagina om die er over begint.
Michael Kraland is financier, publicist en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: long Xemplar op moment van publiceren.

Gisteren schreef ik een commentaar over financials en waarom je ze niet moet hebben. Voor ik het verstuurde liep ik er nog eens doorheen en haalde er een stukje uit.
Dat stukje ging over Goldman en waarom ik vond dat wat voor die andere financials geldt, niet voor Goldman gold. Ik had het ook over een ceremonietje, morgen, bij de vereniging van INSEAD Alumni.
Waarom haalde ik dat stukje er nou uit ? Misschien omdat ik vond dat het wat afleidde van de kern van het verhaal. Misschien is er wel een andere reden en daarvoor gaan we even terug in de tijd.
Goldman was de eerste firma die mij, nog midden in het academische jaar, in de lente van ’77, een aanbod deed. Ik heb het verhaal nog nooit verteld, misschien leuk voor het boekje dat ik aan het voorbereiden ben, want als je dingen opschrijft reken je er mee af.

De recruiters van Goldman waren naar de campus gekomen en gaven op zondagavond een presentatie in een hotel.
Maar Goldman stuurde geen echte recruiters, maar operationele mensen. Brokers en zakenbankiers. Al snel werd duidelijk wat een ongelooflijk gemotiveerde mensen dit waren.
Maar die motivatie viel niet bij iedereen in de smaak en op een andere plaats, een andere keer, leg ik wel uit hoe en waarom.
Laten we zeggen dat ze een beetje gechargeerd overkwamen. Maar omdat ik zelf wel interesse in beurszaken had en al wel eens wat knoeide met aandeeltjes ging ik met ze praten.
Ik kreeg een ticket opgestuurd om naar Londen te komen. Daar werkten zes man aan de aandelenkant in een klein kantoor. Aan de andere kant werkten de zakenbankiers. De zevende man rookte een sigaar achter zijn scherm, een inferieure quotemachine. Ik had met iedereen een gesprek maar niet met de sigaar. Waarom niet ? Omdat die meneer niet belangrijk was. “He does bonds.” Eén man.

Na het ticket voor Londen kwam het ticket voor New York. Omdat ik daar nog nooit geweest was ging ik maar. New York was toen een smerige en gevaarlijke stad, maar wel erg opwindend, veel meer dan nu.
Een muziekvriend van me woonde in de East Village, dat toen nog echt een smerige achterbuurt was, en ik besloot een paar dagen aan mijn verblijf vast te knopen.
Midden in dat dure jaar.
Zo kon het gebeuren dat ik bij Goldman solliciteerde en in de East Village tussen de kakkerlakken op de grond sliep. ’s Nachts, op straat, kraakten de injectienaalden onder mijn schoenen.
Een aardige man die Dick Rogoff heette deed me het aanbod en ik nam het uiteindelijk niet aan. Was het stom, was het wijs, ik weet het niet. Mensen zeggen me altijd dat je nooit spijt moet hebben. Goldman is een nogal Pruissisch bedrijf qua discipline en ik ben niet erg Pruissisch ingesteld. Wat deed ik anders tussen die kakkerlakken.
De Goldman mensen waren ook ongelooflijk gefocusd op geld en dat was in de jaren ’70 niet echt populair.
Goldman was toen nog privé. Er was buiten de VS één klein kantoor in Zürich en één klein kantoor in London.
Ik ging in de industrie werken en switchte pas op mijn veertigste naar de beurskant.

Gisteren haalde ik Goldman waarschijnlijk uit mijn stuk om het niet een te persoonlijk tintje te geven. Vandaag luisterde ik naar de Goldman webcast van CEO Lloyd Blankfein, op de financials conferentie van Merrill. U kunt hem hier afluisteren.

Door de jaren heen is er eigenlijk weinig veranderd. Goldman is nog steeds relatief klein en zeer dominant.
Wat een indrukwekkend bedrijf is dit toch, wat een interne cohesie en wat een constante kwaliteit. Natuurlijk, er zijn allerlei deelgebieden te noemen waarop Goldman niet de beste is en zelfs niet erg goed. Ze maken zoals iedereen fouten, maar wat een bewonderenswaardig constante koers hebben ze bij dat bedrijf. Veel dingen die Blankfein nu zegt zeiden de partners toen ook tegen me.
Ze proberen nog steeds de beste mensen binnen te halen, vast te houden en ook daarna bij de firma te betrekken en ook daarna met de alumni in contact te blijven. De alumni zijn een belangrijke bron van business. Net zoals in 1977 zeggen er maar weinig mensen nee tegen Goldman. Tachtig procent van de aanbiedingen worden aangenomen, meer dan op Harvard zei Blankfein.

Wat kost dit bloedmooie bedrijf nou op de beurs ? Niet veel. Minder dan acht keer de winst van 2008, als je die op $ 30 schat.

Hier de chart van Goldman vs. S&P 500 sinds de beursgang in 1999:
[grafiek]Klik om te vergroten.

Vandaag steeg Goldman ruim 8%.
Wat er ook met de financials gebeurt, dit is het beste en meest consistente team. Het aandeel is niet duur, ook al moet je op dit moment geen brokers hebben, geen financials en al dan niet geen Amerikaane aandelen.
Ik heb maar één grote fout gemaakt denk ik. Ik had dit verhaal er gisteren toch bij moeten zetten.

No pun intended.Michael Kraland is financier, publicist en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: geen positie in Goldman Sachs op moment van publiceren.

Zoals u hebt kunnen lezen is mijn column van gisteren door Wall Street ter harte genomen en de Nasdaq steeg dan ook met 3,5%.

Desondanks heeft niemand mij gebeld om de baan van Stanley O’Neal over te nemen maar dat kwam goed uit want het was toch al een drukke dag. Misschien staan er nog boodschappen van headhunters op mijn voicemail, ik moet dat ding nodig afluisteren.

De markt valt niet te voorspellen en zoals elke dag horen we ruis, ruis en nog eens ruis.
Ron Belt was toevallig in de buurt en viel even binnen met een interessant bedrijf waarover binnenkort veel en veel meer.
Deq’s website werd ongenadig afgekraakt nadat The Plunger er over begon. Wacht maar. Er is een gokshow gaande in Vegas en ik verwacht dat Deq op zo’n moment met nieuws komt.
Dit aandeel staat voor het eind van dit jaar dichter bij de $2 dan bij de huidige koers, nog een paar weken te gaan.

Opal begint morgen met een korte roadshow in Genève en komt na Parijs naar Amsterdam op weg naar Londen.
Donderdagavond geeft De Kapitalist een Opal borrel, exclusief voor onze abonnees.

Ryland Oil werd opgeschrikt door een aangetekende brief. Iemand wil geoloog Steve Swanson een proces aandoen omdat hij er met wat concessies vandoor is gegaan. Blijkbaar zijn die dus veel waard en daar hadden we juist dat aandeel voor gekocht. Toch zakte het een procent of 8. Paniek !

Een oprecht geschrokken belegger, deel uitmakend van een Komisch Duo in Effecten en zich daar gelukkig zeer van bewust, vroeg mij wat ik met mijn stukken deed. "Laten dansen op de bar in schaarse kledij" antwoordde ik en kijk, vandaag zijn de stukken weer aangekleed en van de bar af. Allemaal ruis.

Gennen McDowall, de CEO van Xemplar komt opnieuw naar Amsterdam, vlak voor zijn vertrek naar Johannesburg. De roadshow in de VS is afgelast want Xemplar wil op dit niveau geen financiering doen, dus geen tournée langs hedge funds aan de Oostkust.
Dat is heel goed zo, vermeld ik er maar even bij, dat vermijdt weer nodeloze mails en naar angstzweet riekende Ikea bureaustoelen. Laat ze die emissie maar een paar dollar hoger doen, liefst na publicatie van de boorresultaten, eind van de maand.

Abonnees op De Kapitalist hebben zich inmiddels ingeschreven voor de Xemplar borrel van zondagavond in een hoofdstedelijk établissement waarvan de naam vertrouwelijk blijft om het racaille buiten de deur te houden.

Alweer een borrel !
Welke andere nieuwsbrief staat u toe zoveel te verdienen en het in zulk goed gezelschap -met uitzondering van steller dezes natuurlijk- te vieren ?
Natuurlijk is deze vraag retorisch bedoeld.

Het gerucht gaat dat Ringo de Marbella, de andere succesvolle uraniumbelegger, ook van de partij zal zijn.
Goed nieuws voor iedereen die ondergetekende een pedante kwal vindt maar toch te belazerd is om een paar euro’s neer te tellen om deze zestigjarige aandelengladiator vijf uur lang het Congresgebouw te zien inpakken.

De avond wordt afgesloten met een jazz concert dus meer dan ooit geldt hier: neem die Miep maar mee.Long Deq, Ryd, XE

Waarom leverage in de PolderPortefeuille en stakingen in Parijs? Het verschil tussen Matignon en Montaigne. Waarom we niet in Fortis stappen. En waar gaat deze markt naar toe? We blijven rustig long.

« La plus subtile folie se fait de la plus subtile sagesse* ». (Montaigne, Essais)

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat wij in de PolderPortefeuille geleveraged staan?
Dat doen we normaal gesproken niet.
En wat moeten we niet denken van de huidige malaise op de markten?
Ja, die meneer Kraland zit daar wel mooi weer te spelen met zijn duistere aandeeltjes waar we nooit goed van weten of hij ze niet heeft verzonnen, opgezet, of ter betaling gepromoot voor een aantal boeven die eindelijk, middels diezelfde doortrapte meneer Kraland, een toegang tot de onschuldige lammeren van de Nederlandse markt hebben gevonden.

Ja, waarde lezer, dit soort dingen, dit soort dingen. Dit komt mij ter ore.
Allemaal vragen die men mij stelt.
Daar denkt men mijn weekend mee op te fleuren.

Staken
En dat is nog niet alles.
Parijs, waar ik woensdagavond moet zijn voor een ijdelheidstrelende ceremonie van het soort waar ik normaal nooit naar toe ga, gaat dicht. Staking van de transportjongens.
Omdat President Sarkozy de pensioenen tegen het licht houdt en zag dat de spoorwegenmachinisten die rustig op een paar zoefknopjes drukken, nog steeds op hun 50e verjaardag met pensioen mogen. Dat dateert nog uit de tijd van heroïsch verzet tegen de Duitsers op koolvretende loeihete locomotieven. Vorige maand ging Frankrijk ook al plat.
Nu probeert Sarkozy, die onder andere met dit schoonmaakklusje als mandaat tot president is gekozen, er iets aan te doen. Hij wil dat de monopoliegenieters een minimum aan werk blijven doen, ook als ze staken. Daar wordt nu dus tegen gestaakt. Maar vervelend is ook dat de studenten, die elke keer ook de straat op gaan als een nieuwe, heldhaftige minister (m/v, in dit geval is het een ambitieus blondje) iets probeert te doen aan het volkomen vastgeroeste onderwijs. Die knuppeltjes gaan nu de stations bezetten zodat de machinisten die wel willen rijden dat niet kunnen.
Maar het is een heel leuk land om te wonen verder.
Alleen ben ik wel naar Ierland verhuisd tot ik ophoud met werken want werken is iets dat je beter ergens anders kunt doen.
Morgen ga ik dus een toespraakje houden om de INSEAD gemeente uit te leggen waarom ik hier niet meer woon. In het gebouw van Axa, de verzekeraars. Claude Bébéar, de man die Axa groot heeft gemaakt, is de drijvende kracht achter het onvolprezen Institut Montaigne. Dat instituut is een frisse wind in politiek Frankrijk. Ze proberen het systeem open te breken door de Fransen te laten merken dat er ook nog andere ideeën zijn dan Colbertisme, Marxisme en andere gruwelijke vormen van democratisch centralisme.
Hun ideeën en hun actie vindt u hier.
Ik ben een grote fan van Montaigne, de filosoof van de contemplatieve verwondering. Een moderne man uit de XVIe eeuw. Dat Instituut zetelt in hetzelfde gebouw als Axa, aan de Avenue Matignon. Niet te verwarren met de Avenue Montaigne, waar Quote 500 achtige figuren hun echtgenotes kwispelend laten winkelen.
Ik heb het laatste nummer net in de brievenbus gekregen. Ik kan er niets aan doen, het is toch lachen elke keer. “Draagt u een klok, of een horloge?”.

Terug naar wat ons bezig houdt.

De markt
Ik blijf maar lezen, vandaag ook weer, over al die mensen die heldhaftig ING en Fortis kopen.
Het lijkt wel de slag aan de Somme, of de Chemin des Dames. Er zijn, zo zagen we gisteren bij de herdenking van de Wapenstilstand van 11 november, nog twee Poilus in leven. Poilu is een bijnaam voor Franse soldaten in de loopgraven van 1914-1918. In de Chemin des Dames, bij Verdun, mekkerden de soldaten toen ze door de dorpjes liepen. Ze mekkerden omdat ze als schapen naar het abattoir werden gevoerd. Wie niet gehoorzaamde en het niet leuk vond als kanonnenvoer tegen de Duitse mitrailleurs in te lopen werd gefusilleerd. Paths of Glory, van Kubrick, is de film die u moet zien.

Ik probeer altijd situaties te vermijden waarin ik het idee krijg dat ik heldhaftig tegen de mitrailleurs in loop. Onze voornaamste taak in de slag die beleggen heet, is te overleven.
Het klinkt een beetje cliché, maar je kunt het niet vaak genoeg zeggen.

Ik koop nu nog geen financials.
Op een dag worden ze weer koopwaardig, vandaag zijn ze dat misschien, je weet nooit. Financials zullen pas weer gaan lopen wanneer beleggers denken dat ze een goed kwantitatief idee hebben van wat er mis is. Zolang er onzekerheid heerst blijven die aandelen zakken.
Ik merk het wel en stap liever wat te laat in.

Nu heb ik dit al vaak op andere plaatsen betoogd en wie weet gaan de financials dus vanaf vandaag naar boven.
Dat neemt echter niet weg dat de logica achter beursgenoteerde financiële bedrijven ze zo verdomd riskant maakt.

Investment tanking
Wie rijst er naar de top en waarom?
Als u op die vraag het juiste antwoord weet, stapt u niet in.
Financials zijn interessant om door te verkopen aan grotere financials.
Financials in privé handen zijn interessant omdat je je risico kunt beperken.
Maar beursgenoteerde financials nemen per definitie teveel risico. Dan springt er een stop. Die heet O’Neal, die met $160 miljoen naar huis gaat, of Prince. En dan beginnen we weer van voren af aan.
Investment banking is een levensgevaarlijke business en ik investeer er niet in.

Ik doe het wel zelf, want het is mijn vak, die investment banking deals. Maar ik kan de risico’s overzien.
Bij financials die beursgenoteerd zijn kun je dat niet.
Wie wil er nou aandeelhouder zijn in een deal waar de baas of scoort en je dan ook wat krijgt, of mislukt. In dat geval krijgt de aandeelhouder niets en de baas $ 160 miljoen.
De logica om te kopen ontgaat me.
Er zijn maar weinig financials die echt voorzichtig zijn. Pas dus maar op, de baas van Bank of America zei het zo prachtig. Waarom zou hij in een business zitten die met grote regelmaat de winst van de laatste vijf jaar in één keer wegvaagt?

Hefbomen tot aan de hemel
Even terug naar de eerste vraag. Die leverage in de PolderPortefeuille.
Ik heb niets tegen leverage. Het zit in mijn gereedschapskist. Leverage is niet anders dan een opeenhoping van geld en dus van energie. Je moet dus alleen voorzichtig zijn.

In de PolderPortefeuille zijn we wat fondsen aan het terugbrengen maar we respecteren de uittreedperiode van drie maanden. In die periode kopen we alvast wat. Eind november, of eind december, of eind januari zijn onze stukken weg en de leverage ook.
Is dit dan onschuldige leverage? Nee, maar het is wel wat tammer dan normaal.

Terug naar de markt. Omdat iedereen ongerust is, is mijn eerste reactie dat het wel mee zal vallen en dat we afstevenen op een rally.
Maar dat de markt in de laatste fase van een bullperiode zit lijkt me duidelijk.
De reden dat ik bullish blijf – anders zou ik de Portefeuille geen seconde rood laten staan – is dat er wereldwijd groei aan de gang is.

1) Ik zie de kranten wel rapporteren wat er fout gaat maar nergens zie ik een stuk over de Baltic Dry Goods index. Die meet de handel en die spuit maar door.
2) De vraag naar energie zou afnemen als het minder gaat maar dat is niet zo, die neemt toe. Terwijl iedereen de hele dag lichten loopt uit te doen en met zijn drieën onder de douche gaat.
3) Beleggers zijn dol op paniek en journalisten schrijven allerlei onzin, dag in dag uit. Kijken naar de verkeerde dingen. Trekken dus, hoe hard ze ook werken, de verkeerde conclusies. De rente is laag en gaat lager. Dat is goed voor aandelen.
4) De US vertraagt. Nou en? Dat is toch allang ingecalculeerd? Proleten dragen klokken en geen horloges en waar gaan die klokken heen? Voor een steeds kleiner deel naar de VS. Er zijn nu ook andere landen met een stijgend proletengehalte. Laat maar komen. Proleten en hun klokken zijn goed. Die consumeren. In Azië, in Zuid-Amerika en in Rusland. Ik begrijp nog steeds niet dat Big die Quote 500 niet tot een wereldwijd succes heeft gemaakt. Proleten aller landen, verenigt u. Proleten zijn goed voor aandelen.
5) Er is ongelooflijk veel verdiend in de periode dat de VS kapot had moeten gaan volgens alle goeroes en aanverwante kulvoorspellers. De VS gaat nu pas kapot maar gelukkig net op een moment dat de Fed weer wat renteruimte heeft. Hup, rente naar beneden, zweet van het hypothekenvoorhoofd wissen en weer aan de slag. Pas op voor deflatie. Hier komt reflatie. Goed voor aandelen.
6) De dollar. Inderdaad, lunch met Johan Kamsteeg, de bekende IT tovenaar, was een koopje. We zaten lekker bij Nobu. Flesje ongefilterde saké, heerlijk. En het Nobu menu. The Works. Midden in Tribeca. Voor het equivalent van een pasta lunch met slechte wijn in London. De dollar is veel te goedkoop. Dat is dus het moment dat we hysterische boekjes lezen over hoe die nog goedkoper kan. Natuurlijk kan dat. Maar wat ook kan is dat juist op dat moment het ergste voorbij is. Let op, de Amerikaanse regering doet niets. Daar zit dus nog wat reserve. Misschien hebben ze die niet eens nodig.
7) De val van de dollar kan niet zomaar doorgaan. Euroland lijdt er al onder. Je krijgt deflatie bij ons door de dollarval. Op een dag draait dat. De dollar kan niet, zoals het aandeel Ahold, naar het equivalent van een paar cent. Dit soort trends draagt zijn eigen keerpunt mee en werkt zelfbegrenzend. Als de dollar nu draait, ook al stijgt die nauwelijks dan is dat, u raadt het nu al, allemaal tegelijk dus: goed voor aandelen.
8) Goud ging vandaag hard naar beneden. Hoera, als u me toestaat. Ja, ik beleg in goud – straks krijg ik alle goudgekken over me heen en dat wil ik vermijden. Goudgekken worden al boos als je minder dan 95% van je stuff in goud hebt. Heb ik natuurlijk niet, met al die olie en dat uranium. De olie/goud verhouding is belangrijk. Goud terug en olie stabiel ? Dat is, ja, nu de kleuters op de armen van hun ouders ook allemaal tegelijk: goed voor aandelen.

Ik heb nu genoeg van uw kostbare tijd in beslag genomen. U weet nu waarom we doen wat we doen en als u naar de PolderPortefeuille kijkt ziet u hoe we het doen.
Ach het is zo eenvoudig allemaal.
Als het weer moeilijk wordt geef ik weer een gil.
Laat u ondertussen niet afleiden door doemdenkers en kulverkopers.
Geef een deel van wat u hier verdient weg.
Dan voelt u zich nog beter dan nu.

*Oh ja, die kop hè? Was om u aan het lezen te krijgen. Als ik iets verstandigs neerzet kijkt geen hond.
Vraag u ook even het volgende af: als u er al intuint bij zo’n kop van een column, dan stapt u toch ook op de eerste beste hark in die levensgevaarlijke markt ?

Michael Kraland is financier, publicist en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: geen posities in bovengenoemde fondsen op het moment van publiceren.