In 1969 vertrok ik uit Nederland en voor het eerst ben ik enthousiast over de president van Frankrijk. Sarkozy is er eerst in geslaagd de Gaullistische partij over te nemen – hij blijft de feitelijke leiding in handen houden, ook als President van de Republiek. Dat was geen gemakkelijke klus en commentatoren onderschatten dat. De Gaullistische partij was een conservatief bolwerk vol vijanden van Sarkozy: de Chirac aanhangers en de aanhangers van de Gaullistische baronnen haatten deze drukke, relatief jongen agitator.

Nu is Sarkozy president. Hij is nu op Europees niveau omstreden vanwege zijn aangekondigde budgetaire overschrijdingen.
Ik denk dat dat een non-evenement zal blijken te zijn. Waar Sarkozy onder te lijden heeft, is de reputatie van zijn voorgangers, Mitterrand en Chirac. Mitterrand was een typische socialist in de zin dat bij hem de economie minder telde dan de ideologie en Chirac was in feite niet veel beter, maar als rechtse politicus viel het minder op dat hij toch een collectivistische politiek voerde. Daarbij hoorden budgetoverschreidingen die hoofdzakelijk neerkwamen op verhoging van de vaste kosten van de staat. Sarkozy investeert nu om die kosten terug te brengen en de economie blijvend te activeren.
Voor het eerst zie ik hier een man die ook inderdaad kan slagen, een wezenlijk verschil met Chirac.

Op binnenlands niveau is het heel goed mogelijk dat Sarkozy het vertrouwen van de Fransen zal vasthouden. In recente peilingen zien we een score zonder precedent: 85% van de kiezers steunen zijn politiek van opening naar de Socialistische kopstukken die mee willen doen. De laatste overloper is Jack Lang, bestuurder van de Socialistische Partij en voormalig minister.

Technocraten houden in hun schattingen zelden goed rekening met wat de verrassing zou kunnen zijn, namelijk de resultaten van hernieuwd vertrouwen van de Fransen.
En van wat er zou kunnen gebeuren als Frankrijk weer aan het werk gaat.
Acht weken vakantie zijn geen uitzondering hier, en een bestseller is een naar boekje van een Miep die een baantje heeft bij EDF, het electriciteitsbedrijf dat bekend staat om haar statische arbeidsverhoudingen. Het boekje gaat over hoe je daar in dienst kunt blijven zonder iets uit te voeren. Heel vertrouwenwekkend dat zo’n boek een bestseller werd. Misschien gaat dat voor een deel van de bevolking veranderen.

Dan zou de uitkomst best wat beter kunnen zijn dan verwacht, waardoor de investering van de Fransen in hun eigen toekomst wel eens erg rendabel zou kunnen uitpakken.

Als we een Sarkozy voor Dummies aandelen strategie willen samenstellen dan is dat niet zo moeilijk.

Kijk goed naar wat Vincent Bolloré, Martin Bouygues, Bernard Arnault en Albert Frère doen. Frère is een Belg, één van de allerhandigste beleggers in dat land. Hij heeft een grote kennis van de Franse markt en de beste contacten op het hoogste niveau.
Frère is vaak de partner van Bernard Arnault. Arnault is de rijkste man van Frankrijk, met een miljard of 40. Hij is onlangs begonnen zich actiever op te stellen, buiten de perimeter van zijn vlaggenschip LVMH en buiten zijn bestaande private equity fondsen.

Arnault is een goede relatie van Sarkozy. Vincent Bolloré, één van Frankrijk’s top ondernemers en ook meester in het spelen van beursspelletjes, is ook een persoonlijke vriend van Sarkozy. Zijn activiteiten zijn beursgenoteerd en kunnen via zijn holding bespeeld worden.
Martin Bouygues is president van het gelijknamige bouwbedrijf en is ook nummer 1 in televisie en nummer 3 in mobiele telefonie.
Er is sprake van een eventuele toenadering tussen atoombedrijf Areva, voor het grootste deel nog in handen van de Staat en Bouygues samen met Alstom, het bedrijf dat ooit, onder grote kritiek van Staatsbemoeienis gered werd door de toenmalige Minister van Financiën, Sarkozy.

Een andere bijkomstigheid van een succesvol herstel van de Franse economie ligt in de onroerend goed sector.
Nexity is dan een interessante speler maar voor particulieren zijn er ook nog interessantere, kleine REIT’s te koop.
Een mooi onderwerp voor een toekomstige uitgave van De Kapitalist.

Geen posities

Als u dit soort columns van Kraland liever direct ontvangt in plaats van weken later en ook liever goedkoper wilt inkopen, klik dan hier. De summersale actie waarbij u € 100 korting op een abonnement op De Kapitalist krijgt, loopt nog maar tot 31 juli. Let op: ook tijdens de kortingsperiode geldt: niet goed, geld terug. Als u nu een abonnement afsluit op De Kapitalist, met een tijdelijke korting van € 100, en u bent niet tevreden, dan kunt u binnen een maand opzeggen waarna u uw resterende abonnementsgeld retour krijgtDisclaimer Kraland: long Xemplar.

Helemaal voor. Niet alleen spellen, ook spelen.
Panem et circenses ?
Go for it.
Vuurwerk op 14 Juli ?
Geweldig !
De meest sympathieke manier om mijn belastinggeld in rook te zien opgaan.

Alleen voorspellen, pas daar mee op. Taleb was een hele middag op de radio in New York vertelde iemand me. Mensen kunnen het niet laten, dat voorspellen.
Joe Battipaglia voorspelde weer het een en ander. Bijna buiten adem. Ja ja, die voorspellers kunnen het allemaal niet bijhouden en telkens, telkens het oude liedje: hun voorspellingen zijn, in de meeste gevallen, volstrekt willekeurig.

Ik zeg “in de meeste gevallen” want het gebeurt regelmatig dat professionals onder de willekeurslijn scoren. Dat gebeurt vaker dan u, het publiek, denkt. Net zoals dokters vaker foute diagnoses stellen dan u denkt.
Waarom gaat u dan toch naar die dokter ? Omdat u zich beter voelt als een dokter zich in uw gezondheid vergist dan als uw werkster dat doet.

Zo viel vandaag bij het opruimen van mijn mailbox mijn oog op een item dat Henk-steven Renzenbrink me had opgestuurd.
Het ging over het succes als stockpickers van Playmates.
Een van die dames had het zelfs zeer goed gedaan.
En de vijf beste dames deden het vorig jaar allemaal beter dan de bekende, nee beroemde beheerder Bill Miller, hier al vaak besproken (hij doet het sinds 2005 niet meer zo goed en zijn fonds is veel te groot lijkt me).

Het artikel stond, geheel kritiekloos, met wat lacherig commentaar zo van huh huh, die Playmates kunnen het ook, in een landelijk financiëel blad.

Dat is natuurlijk een aanfluiting want het echte verhaal is als volgt. Ten eerste kan je dit verhaal beter weglaten want het zegt niets.
Ten tweede, als je zo melig bent dat je het toch plaatst, dan kun je als enig commentaar erbij zetten dat Playmates er leuker uitzien dan arme, hardwerkende verpleegsters in dit of dat ziekenhuis. Verder maakt het niets uit want hun keuzes en de uitkomsten zijn volstrekt willekeurig en zeggen absoluut niets, behalve dat een idioot hiermee in de tijd van zijn baas aan de gang is gegaan en er zelf dus blijkbaar geen bal van snapt. Krijgt nog toestemming hun lezers er mee te vermoeien ook.

Alleen de les is wat anders: dit is schering en inslag.
Statistisch wordt er maar wat raak geluld, hoewel je eigenlijk het werkwoord mislullen zou moeten gebruiken, dat dekt de lading beter.

Visueel was het verhaaltje ook niet aantrekkelijk. Hoe kan dat met zo’n onderwerp vraag je je af. Ik ben toen maar even via Google gaan kijken en voorwaar, daar had ik snel weer wat prachtig materiaal voor mijn presentatie bij elkaar, airbags and all.

Nu weet u ook waarom het niet zo belangrijk is wat ze over je zeggen in de krant, als ze je naam maar goed spellen.
En ik ben voor spellen, zolang ze maar niet gaan voorspellen.

geen

Disclaimer: niet van toepassing.

maar soms heb ik er even zin in want dan ligt het geld op straat.
Daarom gaan we nu vandaag heel snel wat aankopen doen in de PolderPortefeuille. Ik ga die aankopen nu naar de redactie sturen en hen vragen of ze een flash voor De Kapitalist willen maken.
Omdat ik bijna nooit handel willen ze dat vast wel doen.

Met een beetje geluk krijgt u nu dus een kans om nog net voordat de markten definitief flauw worden uw abonnement er een paar keer uit te halen, een leuke zomerjurk voor iemand anders te kopen en nog iets goeds voor de mensheid te doen.
Inderdaad, waar vind je dat nog ?Geen posities

Runderen komen in allerlei vormen en maten. Soms zijn wij zelf het Rund en u weet hoe het werkt met poker: als u niet kunt zien wie van de spelers het Rund is, dan is de kans groot dat u dat bent.

Schmullrunderen komen slechts in één vorm en er is kans dat u tot deze categorie behoort. Dat is het slechte nieuws.
Het goede nieuws is dat het gemakkelijk te verhelpen is.

Kijk, ik ben zelf geen Schmullrund. Dat komt omdat ik Schmull elke dag lees, behalve op dagen dat ik wat moet inhalen.
Nu ben ik enigszins bevooroordeeld want ik ben een fan van Schmull. Omdat Schmull heel origineel is wil ik best aannemen dat er een aantal mensen zijn die hier niets aan vinden. Ik ken er een paar die verder heel sympathiek zijn. Schmaken verschillen.

Maar het gros van de beleggers heeft baat bij Schmull. Als u een beetje serieus bezig bent dan kunt u niet zonder deze ideeënmachine.
Nu is het waar dat u daar een kleine abonnementsprijs voor moet betalen maar die hebt u er zo uit, tenzij u echt een Rund bent.
Als u dit u nu allemaal weet en om die paar centen geen abonnement neemt, of omdat u te lui bent om even te klikken, dan bent u dus gekwalificeerd voor de Schmullrund® status.

Wellicht behoort u tot de categorie van de SchmullMinotaurus. De SchmullMinotaurus is geen Rund tout court. De Minotaurus staat daar boven maar heeft extra overtuiging nodig. Bewijs dat het echt wat oplevert, al dat gedoe.

Dat bewijs hebben we voor u.
The Plunger, alias Thijs Klein Tank heeft het werk van Schmull grondig geanaliseerd.
Zo heeft hij een lijst gemaakt van alle door Schmull aangestipte aandelen van de afgelopen 12 maanden.
Als u nou gewoon alle aandelen koopt die Schmull noemt dan komt u uit op +30%. Ook al bevat uw hypergediversifieerde portefeuille dan veel aandelen die er dan pas heel kort in zitten.

Ik zou niet weten waar je aan zo’n goede score kunt komen met zoveel diversificatie.
Dus, tenzij u zelf meer dan 30% scoort, hebt u alle reden om een abonnement op Schmull te nemen.

Wie moeite heeft met al dat geklik kan bellen met Daniël Visser, bij Inveztor: 020-577 60 90.

Klik op de titel of onderstaand PDF om een rendementsoverzicht te openen.

long Schmull

Elk voordeel hep z’n nadeel. Ik kan u aanraden om, als u vanuit Parijs vertrekt, L’Avion te nemen naar New York. Het is een all-business class vliegtuig en u zit lekker ruim. Het eten valt wat tegen maar ik had de ruimte en kwam heel kwiek Newark binnenstuiven.
Het nadeel ? Ik ga niet door naar Vancouver en wil dus mijn ticket veranderen. Maar dat kan alleen per telefoon. Dat moet ik dan wel snel doen. Het kan alleen tijdens Europese kantooruren. Daarom ga ik morgenochtend zo vroeg opstaan dat ik me afvraag waarom ik naar bed ga. Net als de After clubs open gaan.

Je hoeft niet in New York te werken om te weten wat een Post Nup is, of een Cov Lite. Cov Lite is een lening zonder nadere bepalingen, die vervelende covenanten die er voor zorgden dat bankiers wisten wat er met hun geld zou gebeuren en het terug konden eisen als een covenant gebroken werd. Bijvoorbeeld als een bepaalde financiele ratio niet meer werd gehaald. Er staan ook niet altijd trema’s op hotelcomputers in New York.

In een markt met een grote dorst naar risico’s werden de meeste leningen de afgelopen tijd cov lite. Onvoorwaardelijke leningen dus. Niet alleen waren de spreads al klein, de lener kon bovendien nog doen met het geld wat hij wilde. Zo groot was de behoefte van banken, verzekeraars en pensioenfondsen om hun geld uit te zetten.

Op een dag gaat dat mis en de afgelopen dagen zien we een sterke daling van prijzen doordat papier marked to market wordt. De realiteit slaat toe. Eerst in subprime, nu ook elders. Nog niets ernstigs maar wel getrouw aan mijn visie van de markten: onwaarschijnlijk geachte risico’s worden te laag geprijsd en wanneer die fout hersteld wordt horen we gepiep.

En er is nog geen catastrofe. niet dat die niet kan komen. De waarschuwing van S&P, gisteren, liet aan duidelijkheid niets te wensen over.
We moeten wat voorzichtiger gaan opereren maar aandelen zijn nog steeds niet te gek duur. Wat wel duur is, is wat gisteren goedkoop was. Kleine aandelen zijn duur geworden. Als categorie staan hun prijzen nu veel te hoog vergeleken bij die van grote kwaliteitsaandelen.
Waarom komt General Electric niet van haar plaats ?
Wie slaagt zoekt risico en vice versa.

Opkomende markten kosten nu net zoveel als grote liquide markten met bewezen bedrijven. Dat kan een tijd goed gaan, tot de muziek stopt.

Maar de muziek stopt nog niet, Chuck Prince, de baas van Citigroup zegt het zelf en hij kan het weten. Tenzij hij morgen geen baan meer heeft want als de baas van UBS al bedankt wordt ondanks de goede stijging van zijn aandelenkoers, wat gaat er dan gebeuren met de arme opvolger van Sandy Weill, de man die de groep zo groot maakte ? Prince presideert over een stagnerende bank en speelt zelf zijn laatste kaarten. City Limits.

Een jonge vriend van me die een hedge fund had dat het niet rooide omdat het toch wat moeilijker bleek een hedge fund te runnen dan een portefeuille, heeft zijn fonds gesloten. Het liep niet zo goed met dat fonds en die vervelende eleggers trekken dan hun geld terug. Het leven @ 2 en 20 % is hard. Maar nog voor we een inzameling kunnen organizeren heeft hij alweer een nieuw fonds opgericht, als een van de Tiger welpjes. Dat zijn jonge fundmanagers die gesponsored worden door veteraan Julian Robertson, die het zelf in 2000 niet meer kon trekken. Hij heeft de infrastructuur van zijn eigen fonds gehouden en incubeert nu jonge beheerders. Dat levert wat op en je zit op de eerste rij als die jonkies het goed doen.

Wanneer je dan na wat vallen en opstaan als hedge fund manager succes hebt zit je weer met een ander probleem. Je wil nieuwe partners aantrekken. Die kunnen dan rijk worden. Heel rijk soms, want een goed hedge fund is een licence to print money.
Als je goede partners binnen wilt halen moet je ze partner maken anders komen ze niet.
Dan zit je met het probleem van mevrouw. Stel dat het niet meer botert straks tussen meneer en mevrouw, of vice versa. Dan zit je als hedge fund opeens met een andere, heel vindicatieve partij rond de tafel.
Dat is niet iets waar hedge fund managers naar uitkijken. Ze vragen nieuwe kandidaten dan ook om een Post Nup, een Post Nuptual Agreement.
Dat is het tegenovergestelde van een Pre Nup, een gewoon huwelijkscontraact, dat ter gelegenheid van een huwelijk wordt afgesloten. Meestal tenminste.
Hedge funds willen voorkomen dat meneer achter hun receptioniste aan gaat en ze vervolgens met mevrouw rond de tafel zitten. Ze dwingen dus hun toekomstige partner er voor te zorgen dat hun echtgenote niet de sfeer op kantoor kan komen bederven. Na het betrappen van meneer met de receptioniste bijvoorbeeld. Echt, het gebeurt.
Ook in Nederland. Ook met receptionistes. En ook bij ons zijn de eerste Post Nups al gesignaleerd.
En die schijnen erg cov lite te zijn.
Geen posities- no pun intended.

Long al deze prachtige auteurs

Ik zit helemaal fout met JumpTV en er zijn zoveel interessantere situaties dat ik mijn verlies neem.

Overigens, ik verkoop nog niet, doet u dat vooral eerst. Ik leg pas morgen een order in, of volgende week.

Je moet een edge hebben als je in een aandeel zit. Je moet het goed begrijpen. Beter dan de meesten. Dan heb je een kans. Niet meer dan dat, een kans.
Bij JumpTV zat ik fout, dus niet zeuren, eruit.

Overigens, ook als u denkt dat ik echt waardeloos ben en dat die 1111% in 11 jaar (zie mijn eerdere blog hierover) volledig op fraude, voorkennis, bedrog en andere vormen van strafbare en verwerpelijke ellende berust, dan is dit bericht interessant.
Want als ik er naast zit gaat u toch gewoon long ?
Wi stappen uit op 4,95. Basta. Doek.Long JumpTV

Onze strategie die er voornamelijk uit bestond ons niets aan te trekken van de renteperikelen, bleek tot nu toe goed te werken.
De rente steeg hard maar de vraag is of de sub prime crisis de rente niet zal matigen.
Ik denk van wel en zie, dollarbeleggers denken dat ook en verkopen het spul massaal.

Maar voorlopig gaat het nog goed.
Sceptici, nee, cynici zullen zeggen dat wie uit het raam valt van een wolkenkrabber dit ook kan zeggen, vrolijk zwaaiend naar iedereen die hij op elke verdieping voorbij komt, tot het moment van de afrekening komt en er een definitieve grote vlek wordt gemaakt op het asfalt. Of u maakt iemands autodak kapot, krijgen uw erfgenamen nog een claim ook.

Vrijdag vertrek ik naar New York, vandaar de wolkenkrabber. Met het verstrijken der jaren vind ik NYC steeds minder leuk, maar Woody Allen steeds leuker. De natuur en menselijke situaties hebben mijn voorkeur boven de ontmenselijkte stad en New York City is één van de meest grandioos ontmenselijkte steden die ik ken. Vooral in de zomer, als het veel te warm en vochtig is, en in de winter wanneer er smurrie ligt en je schoenen snel naar de eeuwige jachtvelden geholpen worden. Tenzij je galoshes draagt, rubberen overschoenen.

Met de jaren vind ik ook de hype en de hebberigheid niet meer leuk. Zelfs filantropie is hevig concurrerend en intens narcistisch. Nee, ik zeg het verkeerd: vooral filantropie.

Ik heb maar een paar afspraken, omdat ik met mijn familie ben. “Teveel afspraken”, roept die familie.
Taleb is er niet, naar Vegas met zijn zoon, maar ik heb hem vorige week al uitgebreid in Amsterdam gesproken. We hadden het over Tekne en Episteme. Kennen en kunnen. Doen en duiding.
Als u Taleb’s Black Swan nog niet gelezen hebt moet u het boek nu bestellen, het is een meesterwerk. Taleb vindt dat zijn eerdere bestseller, Fooled by Randomness, niet veel voorstelt.
Hij trekt de lijn door, filosofisch gezien, van Toeval naar het Hoogst Onwaarschijnlijke. Zijn volgende boek zal over religie gaan. Het verbaast me niet. Mircea Eliade, de Roemeense godsdienstfilosoof en historicus, die in het Frans publiceerde, heeft zijn belangstelling.
Eliade was een pionier maar wel met wat minder prettige associaties in het Roemenië van zijn jeugd. Hij zag goed hoe de oude mythes nog steeds functioneren in een massa samenleving.
Ik maak Taleb attent op Odon Vallet. Vallet is een dubbelganger van Buster Keaton met geverfd haar en een ribfluwelen pak. Hij is een veelzijdig publicist over zaken die een relatie hebben met religie. Een iconoclast, die € 50 miljoen van zijn vader’s verzekeringsbedrijf erfde en weggaf voor de opvoeding van minder bedeelde kinderen.

Mensen vullen leegte want ze willen iets begrijpen. Ook als er niets te begrijpen is.
De verbinding met de populariteit van technische analyse is gemakkelijk te leggen. De beurs is te gecompliceerd, net zoals onze samenleving. Er is dus behoefte aan reductie. Het is ook heel oncomfortabel, dat wij zo weinig begrijpen. We weten meer dan vroeger maar wat doen we daarmee ? En vroeger wisten we minder dan daarvoor. Maar nu dus veel meer, sinds kort.

En hoeveel weten we niet ? Bijna alles, voor wie even doordenkt, we weten bijna niets.
Het is dus bijzonder comfortabel om dat niets te vullen met technische zekerheden.
Tekne versus Episteme.

Morgen wordt een drukke dag. Vroeg de trein in. Onze discussie met onze aandeelhouder, het FD, is nog niet voorbij. En morgen start Penrose Investors, onze participatiemaatschappij.
Ik moet een presentatie geven en onze mede-aandeelhouders ontvangen.
Zo veel te doen en zo weinig tijd.

Long The Black Swan