In de PolderPortefeuille gaat niet alles naar beneden. Rainy River, één van onze grootste posities is de afgelopen dagen een procent of tien gestegen. Het bedrijf start in Juli een roadshow in Europa maar komt daarvoor, volgende week woensdag al, naar Amsterdam.
Er is geen emissie aan de orde, het is een update voor beleggers.

Applied International Capital, het thermochemische researchbedrijf dat we onlangs in de PolderPortefeuille opnamen, stijgt weer boven de 300. Dat kan best komen door een duwtje in de rug, want vandaag sluit een herplaatsing van wat aandelen van de oprichters, die nog 50% hebben en die 6% van hun bezit verkopen. Dat zouden ze al bij de IPO doen, of kort daarna, maar nu staat de koers ruim drie keer zo hoog.
Als ik vandaag cash had zou ik bijkopen. Maar ik heb mijn stukken en hou die aan.

Thenergo, waar de laatste dagen veel over te doen is geweest, komt als ik goed ben ingelicht, op 14 Juni naar de beurs.
Long RR en AIC
Long Thenergo

Mijn bijdrage aan het nieuwe nummer van De Kapitalist, de sympathieke nieuwsbrief die zoveel bijdraagt tot uw materiële aaibaarheidsfactor, is ingeleverd. Vandaag produceren we.
Vanmiddag beginnen de paniekmailtjes binnen te komen van degenen die denken dat ze de boot missen en vanaf morgen gaat Daniël Visser, onze marketingman, hard aan het werk. Hij legt dan met beleefd geduld de ene na de andere klagende abonnee uit dat hij even zijn spamfilter moet aanpassen.
Een dag later keert de vrede weer.

Wie weet bent u van plan ook abonnee te worden. Als u de daad bij het woord voegt en meteen betaalt hebt u kans op een korting van € 25. Nou ja, korting, ik heb al een maand of elf een prachtig cadeau van onze nationale trots, de KLM, in mijn koffertje zitten. Het is een tegoedbon van € 25.

Die geef ik weg. Het ding is geldig tot Augustus dus dat is handig, met de vakantie voor de deur.

Nu zult u zich afvragen waarom ik dat ding weggeef en, sterker nog, hoe ik er aan gekomen ben.

Daarvoor gaan we een jaar terug. Op weg naar RockWell raakte KLM een deel van mijn bagage kwijt. Althans, de meneer van KLM zei dat zij dat niet waren, dat was Air France. “??”, vroeg ik beleefd maar toch gehaast, want inmiddels ging mijn vlucht naar Denver weg.”Zijn jullie niet gefuseerd en stond daar niet iets over in de krant ?”.
Eén ding werd mij snel duidelijk: met die onafhankelijke identiteit van KLM is het nog steeds goed gesteld. En de afhandeling van zo’n bagagemisser is nog steeds één lange, procedure-gerichte, doffe ellende.
Ik zal er niet over uitwijden, anders zijn we drie columns verder.

Bij terugkomst in Parijs deed ik, je weet maar nooit aangifte bij Air France.
Wat een verademing.
Bij de bagageclaims op Charles de Gaulle werd ik bijzonder hoffelijk te woord gestaan door een BCBG jongedame. BCBG staat voor bon chic, bon genre.
Zij introduceerde me al snel bij haar supérieur hiérarchique.
Dat was een mevrouw die, samen met haar jongere collega, het hele trieste KLM afschuif-avontuur deed vergeten. Wat een klasse. Mevrouw was al een jaar of vijfentwintig cliënte bij Cartier. Haar man, of haar minnaars, of alle acht, hadden haar alle succesnummers cadeau gegeven. De ringetjes, de Musts, het Tank américaine horloge, de kettingen, de armbandjes, de oorbellen, toute la panoplie.
Dat was pas service en hoewel ik net uit Wyoming terug kwam gevlogen en nog steeds geen bagage had, genoot ik.
Ik was terug in mijn vertrouwde Franse omgeving van Hermès zakagenda’s, Vuitton portemonneetjes en Rallye avondjes voor de kinderen.

“Ach, die arme mensen van KLM”. zuchtte Madame, toen ik haar van mijn mésaventures had verteld. “U dient gewoon een schadeclaim in en wij lossen het voor u op.”
“Bon courage Monsieur”, zei ze en keek me mondain aan.

Kort tijd hierna ontving ik een mechanisch briefje van KLM met excuses over het geleden leed en een bon voor € 25. En met de vraag wat ik hiervan vond.
“Beneden alle peil”, schreef ik er met de hand bij, want dit antwoord was niet voorzien.
Want wat moet je met zo’n bon ?
Die kan je alleen gebruiken als je aan een balie boekt in plaats van via internet.
Dan kost het boeken al snel een euro of 50 meer.

U mag mijn bon dus hebben. En omdat u niets aan mijn bon hebt, ook als u hem mag hebben, bieden we de eerste tien nieuwe abonnees die op dit KLM verhaal reageren gewoon € 25 korting aan op hun abonnement.
In de hoop dat Spinetta haast maakt met een volledige fusie.

Long RockWell

Applied Intellectual Capital was het onderwerp van de laatste flash van De Kapitalist, afgelopen vrijdag.
Vandaag steeg het aandeel hard: +18%. Weatherly International (WTI.L) koers vandaag onveranderd, gaat een proeffabriek opzetten samen met AIC, om koper, zink, lood en zilver uit hun mijn te halen. Dit wordt gedaan via het Everclear filiaal, onderdeel van de duurzame technologiegroep van AIC.

Abonnees van De Kapitalist hebben afgelopen vrijdag al van alles over dit bedrijf kunnen lezen, we zullen dat artikel op de site reproduceren omdat de beweging van vandaag het niet meer rechtvaardigt het aandeel exclusief te houden.

Het is amusant te zien hoe zo’n gebeurtenis zich ontvouwt. Toen ik voor het eerst naar AIC keek, een half jaar geleden ongeveer, vertelde een relatie me hoe hij op een mijncongres met mensen van Weatherly had gesproken. Die waren toen erg enthousiast over de mogelijkheden om uit overschot uit mijnen al die andere steeds duurdere grondstoffen te isoleren en op te sporen.
Dat leek me een mooi idee en daardoor ging ik naar dit bedrijf kijken. Deze firma is echt een buitenbeentje. Ik kocht het aandeel en ging op zoek naar een studie, die ik neerlegde bij Inveztor.

Het is altijd interessant om te zien hoe dat dan gaat. Iedereen bij ons speurt naastig naar winnaars want we bestaan bij de gratie van het enthousiasme van onze lezers.
Maar niemand pikte dit aandeel op.

Omdat mijn medewerkers het erg druk hebben probeerde ik het bij Johan Kamsteeg, de IT tovenaar.
Kamsteeg houdt van complexe situaties, zeker als hij ze zelf eenvoudiger kan maken en ze een beetje begrijpt. Anders koopt hij niet, dat soort mensen bestaat nog.
Of Kamsteeg verdient teveel met zijn HRI positie, of ik ben niet duidelijk over dit aandeel geweest.
Ook Kamsteeg, ik belde vanochtend om het te verifiëren, heeft niet gekocht. Terwijl ik toch al een tijd doorzeur over dit verhaal.

The Plunger heeft het nu in handen, zonder dat hij daarbij erg veel keuze had moet ik zeggen, want op een gegeven moment werd de nonchalante in mijn ogen tot meer dan een bullish signaal, het was een voorteken. En kijk, vandaag waren de Goden, Mammon, Fortuna en Hermes, ons gunstig gezind.

Ik hoop dat we de komende tijd veel aandacht aan dit unieke bedrijf gaan besteden. Het is succesvol, technologisch geavanceerd en actief in duurzame nichemarkten.
Alleen moeten we nu ook een beetje op de prijs gaan letten want de IPO was onder een pond en vandaag tikten we, zes maanden later al de £ 3 aan.

We hebben dit aandeel dus vrijdag maar meteen in de PolderPortefeuille gezet, niet op mijn eigen aankoopkoers natuurlijk, maar op die van vrijdag. Vandaag is gewoon een kwestie van even geluk hebben, er kwam een bericht.
Maar belangrijker is de inhoud van dat bericht.
Wie AIC goed analyseert en een beetje optimistisch is hoeft niet al te veel verbeelding te hebben om een hele serie van nieuwe ventures uit de koker van dit electrochemische research bedrijf te zien komen.
Hoort u daar blaffen ?
Ik niet.
Dat is omdat geen hond naar dit mooie bedrijf kijkt.

Long AINC

Vandaag verschijnt er opnieuw een flash van De Kapitalist.
Want hoewel uw schrijvende Kapitalist vandaag een vrije dag heeft in de Provence en zich afvraagt waarom zijn zwembad niet gevuld is, zijn tuin een rommeltje is en Jardinator, zijn tuinman weer aan het snoeien is geweest alsof hij op een auditie voor de Bonzo Dog Doo Dah Band was, desondanks en wellicht ook vanwege het bovenstaande blijft de boog van De Kapitalist gespannen.

We nemen afscheid van een aandeel in de PolderPortefeuille, maken ons zorgen om een microcap en voegen een nieuw, volledig onderbelicht, onbekend aandeel aan onze portefeuille toe.

“What else is new ?” hoor ik de sceptici al denken. En zij hebben gelijk, weinig behalve dat laatste aandeel dan. Een uniek verhaal. Alleen al de naam van dit bedrijf is verbazend.
Het staat in Engeland genoteerd, maar het is een Californisch bedrijf en u kent het niet, uw bank kent het niet, niemand kent het niet.
Maar morgen kennen alle abonnés van De Kapitalist het.

Nog geen abonnement op De Kapitalist? Klik hier.

Long …

Binnenkort starten we op Inveztor met een nieuwe rubriek genaamd Rundermans.
De rubriek is gebaseerd op een historisch citaat dat mij dierbaar is. “There is a sucker born every minute“. De auteur is P.T. Barnum, de circusondernemer.
Runderen zijn geen bedreigde diersoort, zo merken wij dagelijks. Ook binnen onze burelen niet, want wat zou ik veel goede doelen gelukkig kunnen maken als ik met de contante waarde van de fouten die ik zelf heb gemaakt.
Gelukkig kan ik u verzekeren dat ik niet de man achter dit medium ben vanwege de vele fouten maar ondanks. Want er zijn er die erger zijn.

Neem nu twee van onze zeer gewaardeerde lezers. Uit respect noemen we geen namen.
Dat woord “gewaardeerde” is niet zomaar een adjectief, nee, wij waarderen deze mensen echt, hebben ze lief en koesteren ze want zij zijn onze broodwinning en onze inspiratie. Daarom nemen wij ook de vrijheid hen en u er op te wijzen wanneer zij slachtoffer zijn van hun runderigheid. Want vergeet het nooit, blijf bescheiden, in bijna elke belegger schuilt ergens, vaak verdekt opgesteld of vermomd, een rund.

Terug naar onze twee gewaardeerde lezers. Zij klagen in een discussiedraad over hun grote pech. Zij zijn de speciale aanbieding van De Kapitalist misgelopen.
Inderdaad, onze mooie en nuttige nieuwsbrief, die wij noodgedwongen op de markt brengen voor het luttele bedrag van 399 euro. En wat zijn zij misgelopen ? De tijdelijke korting van 100 euro. Nu moeten ze de volle vreselijke mep betalen waardoor, u begrijpt het wel, de redactie van Inveztor een week lang kroketten had kunnen eten, in plaats van pindakaas.

Waar onze gewaardeerde vrienden niet naar kijken is naar wat ze mislopen voor die 100 euro.
Laten we het daar even over hebben. Gisteren tikte Xemplar even een nieuwe high aan. Vandaag spuit Rampart omhoog. Waarom ? Dat kunt u gratis op de site lezen. Maar het prachtige, kleinschalige onroerend goed aandeel dat nog een discount noteert tegen boekwaarde, dat krijgt u in de komende dagen alleen en exclusief in De Kapitalist. Elke keer dat we scoren kan zelfs de meest bescheiden belegger vele malen zijn abonnement terugpakken. Nieuw high voor Rampart dus. Maar er is nog een ander aandeel in onze PolderPortefeuille dat vandaag hard naar boven gaat. Waarom ? Dat zult u nergens anders vinden dan in De Kapitalist. Nergens anders omdat niemand dit aandeel volgt.
Binnenkort dus weer een flash.

U begrijpt hoe vreselijk ik het vind om mij te moeten verlagen tot dit soort commerciële uitingen. Toch ben ik zo vrij u uit te nodigen tot het nemen van een abonnement op De Kapitalist. Voor de volle prijs van 399 euro. Ik verlaag mij hiertoe op basis van een aantal komende ideeen. Hopelijk zullen die zo rendabel blijken dat u, zodra er weer een speciaal aanbod komt, zelf een goedkoper abonnement kunt nemen. Uw volle mep abonnement doet u dan over aan uw vrouw of, nog beter, aan uw vriendin.
Over hoe handig dat kan uitpakken hebben we het een andere keer.

Long RPT en XE.

Vandaag komt De Kapitalist met een flash.
Daar is natuurlijk een goede reden voor.
Het gaat om een van de posities in mijn portefeuille.

Neem nou de laatste update.

Vorige week dinsdag kochten we Xemplar bij op C$ 1,58. Gisteren tikte XE de 2,05 aan en sloot op 1,88. Ik zie dat aandeel alleen maar stijgen de komende tijd.

Kijk vanavond in uw brievenbus. Of neem snel een abonnement.
Dat zou wel eens uw beste investering van het jaar kunnen worden.

Long XE

De verkiezingsoverwinning van Nicolas Sarkozy is volledig. Hij heeft ruim 53% van de stemmen behaald. De Socialisten behaalden hun zwakste resultaat sinds 1965.

Sarkozy hield een acceptatiespeech die bijzonder verzoenend was. Hij was door zijn tegenstanders afgeschilderd als verbeten en fanatiek ambitieus. Enerzijds bevestigde hij dat de ambitie van zijn regering zou zijn om Frankrijk er weer bovenop te helpen maar ook om alle zwakkere elementen in de samenleving te helpen.
Zijn eerste buitenlandse reizen zullen naar Brussel en Berlijn zijn. De buitenlandse politiek kwam relatief uitgebreid aan bod, zowel in de campagne als in de eerste toespraak als winnaar van de verkiezingen – Sarkozy wordt pas op 16 Mei President.

De belangrijkste punten zijn dat hij van plan is nieuwe initiatieven te ontplooien in Europa en een constructievere houding zal aannemen tegenover de VS. Frankrijk en Amerika zijn oude vrienden, zei Sarkozy, en oude vrienden hebben het recht het niet altijd met elkaar eens te zijn.
Turkije hoort niet in de Europese Unie thuis maar Frankrijk gaat nieuwe initiatieven ontplooien in het Middellandse Zeegebied en richting Afrika. Afrika was tot nu toe en sinds de komst van De Gaulle in 1958 een politiek privé domein van Franse presidenten.
Sarkozy suggereerde dat hij deze presidentiële greep wil vervangen door een meer open aanpak.

De handelswaar van de Groenen werd weggevaagd door de aankondiging dat de regering een nieuwe politiek gaat voeren met als doel Frankrijk tot een wereldleider op het gebied van milieubescherming te maken.
Sarkozy maakte ook het standaardmenu van Mevrouw Royal tot het zijne: Frankrijk wordt een nieuw tehuis voor mishandelde vrouwen en vervolgde vluchtelingen.
Tot nu toe werd Sarkozy, die tot een maand geleden Minister van Binnenlandse Zaken was, afgeschilderd als een meedogenloze vervolger van buitenlanders zonder papieren.

De politieke consequenties van Sarkozy’s eerste stappen zullen we in Juni zien bij de parlementsverkiezingen.
De campagne daarvoor begon gisterenavond.
Terwijl Sarkozy door zijn verzoenende opstelling het gras voor de voeten van de oppositie wegmaaide, barstte er bij de verliezende Socialisten ruzie uit.

Mevrouw Royal is presidentskandidate geworden en heeft ook haar campagne gevoerd zonder de steun van de zogenaamde Olifanten van de partij. Als concessie aan haar traditionele electoraat had ze wel laten doorschemeren dat ze de voormalige Minister van Financiën Dominique Strauss-Kahn tot premier zou benoemen.

De reactie van Mevrouw Royal op haar nederlaag viel vooral op door een stralende glimlach die de hele avond aanhield. Zij pleegde direct tijdens haar eerste toespraak een kleine partijstaatsgreep door te zeggen dat haar verkiezingsstrijd een succes was geweest, ook al had ze de eindstreep niet gehaald en dat ze dus door zou gaan tot de volgende verkiezingen.

Nauwelijks een uur later kondigde Dominique Strauss-Kahn live op de televisie aan dat de reden waarom de partij verloren had lag in het feit dat als enige socialistische partij in Europa de Franse PS zich niet had vernieuwd en oude dogma’s hanteerde die de centrumverkiezers in de armen van Sarkozy dreven.
Strauss-Kahn stelde zichzelf kandidaat voor de vernieuwing van de partij.

Centrumkandidaat Bayrou wil ook door naar de volgende verkiezingsronde. Zijn probleem is dat de meeste Centristische parlementsleden over zijn gelopen naar Sarkozy. Zij hebben eieren voor hun geld gekozen omdat ze anders in hun arrondissement een Gaullistische kandidaat tegen zich zouden krijgen en daarmee hun zetel zouden verliezen.
Ook gisterenavond liep nog één van zijn supporters over.

Sarkozy moet nu de volgende parlementsverkiezingen winnen om een regeringsmeerderheid te krijgen om zijn plannen uit te voeren.
Door zijn eerste stap, gisteren, waarbij hij diepe verdeeldheid heeft gezaaid bij de oppositie, is die kans alleen maar vergroot.

Nog voor de zomer hoopt Sarkozy nieuwe financiële wetgeving door het parlement te laten goedkeuren.
Die wetgeving zal sterk stimulerend zijn voor zowel eigen woningbezit als kapitaalvorming. Voor Ségolène Royal was Sarkozy de kandidaat van de CAC 40. Dat was hij ook ongetwijfeld maar als hij in zijn plannen slaagt zal hij vooral de binnenlandse markt sterk stimuleren. De CAC 40 bedrijven halen al 80% van hun winst uit het buitenland.

Michael Kraland

Disclaimer: niet van toepassing.

De Franse markt was al gedeconnecteerd van de verkiezingen maar we verwachten wel een positieve impuls van een aantal agendapunten van Sarkozy.
Nieuw is zijn standpunt over de Franse rol in het milieu, zie de vorige blogeditie.
Niet nieuw maar nog niet speciaal verwerkt in de markt is de komende rol van de huidige minister van Sociale Zaken Jean-Louis Borloo. Borloo heeft zijn politieke maagdelijkheid zo duur mogelijk verkocht aan Sarkozy. Hij is een radicaal-socialist, die, daarom kan ik als Frankrijk kenner mijn brood verdienen, noch radicaal noch socialist zijn. Dit is de partij van Clemenceau en als alles u nu nog niet duidelijk is dan is het voldoende te weten dat deze partij haar basis heeft in Zuid-West Frankrijk en dat Borloo burgemeester is van Valenciennes, een stad ten zuiden van de Belgische grens.
We verwachten een sterke impuls in de woningbouw. De genoteerde vastgoed bedrijven zijn actief in commerciëel vastgoed, kantoren en winkelcentra. Een grote ontwikkelaar van woningen is Nexity.
En als u zelf van plan was een huisje in Frankrijk te kopen hebt u nu twee keuzes. Als u even wacht zullen de prijzen flink gestegen zijn. Nu toeslaan is beter en als er een kleine, verbeten speculant in uw schuilt, koop dan veel grond die later bouwgrond kan worden.
Neem een grote hypotheek want die worden binnenkort voor het eerst aftrekbaar als u van dit leuke huisje uw eerste woning maakt.

Suez is de eerste big cap die een Sarkozy effect kan verwachten. Sarkozy was tegen de toenadering tot Gaz de France. De koers van Suez is hersteld, maar in de huidige context voor nutsbedrijven wordt Suez nu een prooi. Ook voor speculanten.

Bouygues is de grootste bouwer en exploitant van de derde mobiele telefoonconcessie. En exploitant van het grootste televisiestation, TF1. Martin Bouygues is een goede vriend van Sarkozy en Bouygues was toch al koopwaardig. Sla uw Sarko slag: als er gebouwd wordt gaat Bouygues profiteren.
Bouygues is ook grootaandeelhouder van Alstom, de scheepswerf cum snelheidstreinbouwer die door Sarkozy van de ondergang werd gered.

Kleine groeiaandelen: we verwachten dat Sarkozy met fiscaal stimulerende maatregelen zal komen om beleggen in kleine, snel groeiende bedrijven verder te aan te moedigen.

Milieu industrie: zoals hierboven. Frankrijk wil sinds gisteren nummer één worden.
Ze zijn dat al op nucleair gebied met Areva. Driekwart van de Franse electriciteitsvoorziening is nucleair gedreven.
Het is te verwachten dat de alternatieve energie en andere sectoren ook verder gestimuleerd zullen worden.disclaimer: geen posities

Het is kwart voor zeven en het ziet er naar uit dat Nicolas Sarkozy de volgende president van Frankrijk wordt. De Franse televisie geeft pas vanaf acht uur nieuws vrij over de uitslag.

Naar mijn persoonlijke mening is het goed voor Frankrijk en goed voor Europa dat er een eind is gekomen aan twee ambstermijnen van Jacques Chirac, de huidige Gaullistische president. Twee verloren ambtstermijnen, waarin geen belofte werd waargemaakt en Frankrijk steeds dieper is afgegleden naar een langzame maar zekere crisisvorming.

Het is ook goed voor Frankrijk dat de kandidate van de oppositie, Ségolène Royal, niet is gekozen.
Zij was de kandidate van de stap terug. Zo wilde zij een recente belastingmaatregel, het zogenaamde fiscale plafond, dat de totale belastingdruk op 72% begrenst, afschaffen. Om hoger te gaan, zonder limiet.
Daarom verlaat officiëel één vermogende Fransman per dag het land, al jaren.

Maar het belangrijkste probleem is de al 25 jaar durende werkloosheid boven de 8%.
Nicolas Sarkozy is een kandidaat die al het één en ander op zijn naam heeft staan. Ten eerste is hij erin geslaagd de vermolmde Gaullistische partij te ontfutselen aan President Chirac. Hij heeft van de UMP een efficiënte verkiezingsmachine gemaakt.
Zijn programma roept om modernisering maar let op. Wat zijn Sarkozy’s echte doelstellingen ?

Daarvoor moeten we terug naar zijn allereerste uitingen in de verkiezingsstrijd. Sarkozy wilde een breuk, La Rupture. Dit woord horen we niet meer omdat hij later in de campagne zowel extreem rechts als het centrum in zijn kamp probeerde te trekken. Met succes, want de extreem rechtse Nationaal Front partij van Le Pen haalde een bijzonder lage score in de eerste ronde, met 11% tegen 20% in de vorige verkiezingen.

Centrum kandidaat François Bayrou bleek verrassend sterk voor de dag te komen in ronde één, met 18%. Dat was het moment waarop de socialisten hadden kunnen winnen. Een aantal hervormingsgezinde socialistische prominenten, zoals ex-premier Michel Rocard, ex-minister Bernard Kouchner en anderen riepen op tot een toenadering tussen Royal en Bayrou. Royal weigerde en bezegelde vervolgens in een debat met Sarkozy, van afgelopen woensdag, haar lot.

Wat kunnen we de komende tijd van Sarkozy verwachten ?
Sarkozy is een pragmatische en dynamische politicus. Hij heeft hard moeten vechten voor zijn verkiezing en heeft aangekondigd eerst in retraite te gaan.

De internationale houding van Frankrijk zal veranderen. Constante Gaullistische noten zoals economisch nationalisme zullen niet meteen verdwijnen, maar wel verzwakken, naar ons gevoel. Dat Sarkozy het tegenovergestelde heeft gesuggereerd in zijn campagne, was een geste naar traditioneel rechts en, vergeet niet hoe nationalistisch de Fransen zijn, naar links.

Sarkozy is de enige die, sinds de ongelooflijke verkiezingsoverwinning van Chirac in 2002, toen de socialisten immers uitgeschakeld werden in de eerste ronde en Chirac met ruim 80% van de stemmen won van de extreem rechtse Le Pen, de mogelijkheid heeft om dit land diepgaand te hervormen.

Een grote trap in de Franse mierenhoop ligt in de lijn van de verwachting, zodanig dat de Fransen er misschien zelf verbaasd over zullen zijn.

Mevrouw Royal heeft de afgelopen twee dagen, met haar nederlaag in zicht, aangegeven dat de voorsteden wraak zouden kunnen nemen en voor onlusten in Parijs zullen zorgen.

Dat zoiets bijzonder gunstig zou zijn voor Sarkozy, is zij vergeten.
Na de verkiezing van de president gaan de Fransen immers in Juni naar de stembus om een nieuwe parlementaire meerderheid te kiezen.
De socialisten en de centristen van Bayrou hebben dan een tweede kans. Maar als er onlusten ontstaan is er grote kans dat de meerderheid achter Sarkozy nog toeneemt, al was het maar uit angst.

Consequenties voor de beurs verwachten we nauwelijks, al zal het effect van een grote meerderheid voor Sarkozy, boven de 53%, gunstig zijn.

Onroerend goed pauzeerde wat, maar de CAC 40 heeft de uitslag niet afgewacht en zuigt aan de 6000 grens, het hoogste punt sinds de crash van 2001.

Onze onroerend goed aandelenkeuzes liggen klaar, we zullen daar deze week aandacht aan besteden.
Nvt

Uit De Kapitalist van 2 mei 2007:

Dinsdag heb ik op Inveztor uitgelegd waarom we het vandaag even over wat strategie gaan hebben. 

Vroeger belegde je in verschillende landen. Nu doe ik dat nog steeds, maar om heel andere redenen dat mensen dat vroeger deden. Vroeger deed je aan geografische diversificatie omdat het in het ene land goed kon gaan als het in het andere land slecht ging. Zelfs binnen Europa. Dat is nog steeds een beetje zo. Spanje heeft het recent erg goed gedaan. Nu komt het onroerend goed boontje daar om zijn loontje, zie hiervoor ook de verhalen van Spirit-manager Lex Werkheim in de laatste Hedge Fund Nieuwsbrief van Inveztor.

Op 15 april schreef ik in mijn Inveztor-blog:
Ik doe bijna niets aan het voorspellen van markten omdat ik die tijd en energie beter denk te kunnen gebruiken voor bottom up-research. Maar toch komt 80% van je beleggingsresultaat door het uitzoeken van de juiste markten en sectoren. Aandelen zijn minder belangrijk. Terwijl ik me juist daarop concentreer en dat bovendien heel goed loopt. Ik denk dat ik Lao Tse’s spreuk tot mijn devies moet maken: Wie kennis heeft voorspelt niet, wie voorspelt heeft geen kennis.
Er is maar één factor waar ik echt gevoelig voor ben. Dat is wanneer ik op mijn artisanale, amateuristische, willekeurige zoektocht naar ideeën niets leuks meer tegenkom.
Niets meer dat in absolute termen heel goedkoop is. De meeste beheerders denken immers nog steeds relatief.
Misschien betekent dat dat de markt nu gevaarlijk wordt.
Er is één heel goede reden om dat te denken: alle risicozoekende sectoren doen het tegelijkertijd goed. En als er een belletje afgaat, zoals in februari, doen ze het allemaal tegelijk slecht.
Wat dit betekent ? Denk maar even na.

Globalisering op zijn best
Je zou kunnen zeggen dat dit globalisering op zijn best is. Alle markten, van Europa tot Amerika, plus de opkomende markten van Azië, Zuid-Amerika, China, India, Rusland, plus Dure Oude Auto’s, Dure Nieuwe Auto’s, Eigentijdse Kunst, Art Deco, Chinese kunst, Arabische kunst, Zuid-Amerikaanse kunst, Tribal Art, Onroerend Goed, alles gaat tegelijk omhoog. Iedereen zoekt risico en risico lijkt steeds veiliger. De VIX, die volatitiliteit aangeeft, de spread van junk over staatspapier, dat obligatierisico aanduidt, alles staat op een absoluut laagtepunt. Iedereen wil risico, wie meer risico vindt en aankan is de held van de dag en verdient het meest.
Het is dat ik een contrarian ben en wel eens bij veilinghuizen rondkijk en zo zie je meteen dat XVIIIe- en XIXe-eeuws meubilair al ruim tien jaar stagneert, maar alles dat yuppen en bobo’s kopen is kostbaar.
Ook de Trophy-wijntjes waarop de heer Rob D. te A. mij trakteert.
Ook Pingus, de Spaanse Trophy-wijn.
En iedere proleet die zijn bling waard is, giet zijn golddiggertjes vol met Cristal, een zwaar overgewaardeerde champagne.

Jeremy Grantham vindt dat ook en ik luister graag naar hem want hij is een erudiete waarnemer van onze wereld.

Grantham constateert ook dat globalisering om zich heen grijpt en is bang voor de consequenties. Misschien staan we wel aan de vooravond van een nieuw type recessie, de globale downer.

Het begint natuurlijk allemaal met goedkoop geld. Je hebt niets aan goede economische condities als geld niet goedkoop is. Ook zwakke economische condities kunnen voor uitstekende beursresultaten zorgen zolang geld goedkoop blijft en dat is het voorlopig.
Dat zorgt voor een uitstekende sfeer op de beurzen en dat werkt stimulerend op het economische klimaat.

Grantham is ongerust over de correllatie tussen al die klassen activa tegelijk.
Hij weet niet wat de katalysator zal zijn voor de komende ommekeer, maar dat die er zal komen daarvan is hij zeker.

Ik ben er ook zeker van dat er een bearmarkt zal komen. Alleen, wanneer? En hoe erg? En waarom?
Ik schaam me er niet voor dat ik daar geen idee van heb.

Private Equity
Ik weet zeker dat er een paar lezers na het lezen van het bovenstaande zinnetje in de pen zullen klimmen en mij zullen uitleggen dat zij het wel weten.
Ik luister daar altijd geduldig naar, zeker als het ook nog cliënten zijn want die laat ik altijd beleefd uitspreken.
Wat ze niet weten is wat ik op zo’n moment denk. Niets bijzonders, ik denk op zo’n moment wat zo’n beetje elke fatsoenlijke professional denkt. Namelijk dat wij er al moeite mee hebben en u waarschijnlijk nog meer dan wij, alleen bent u zich daar iets minder van bewust.

Eén ding kan ik u verzekeren. Er zullen er een paar bij zijn die mij geduldig gaan uitleggen dat het door Private Equity zal komen.
Er zullen er ook één of twee zijn die gaan zeuren over hedge funds. Als ze me wat beter kennen weten ze dat ik daar niet erg in geloof, dus krijg ik dat soort verhalen weinig, behalve bij spreekbeurten.
Ik denk niet dat hedge funds voor een crisis zullen zorgen. We hebben net wat gevoelige ontploffingen van het Amaranth-kaliber gehad en er was niets aan de hand. Zelfs mijn oude fragiele horloge stond er niet stil van.

Consensus
Nee, met Private Equity heb je zo een consensus bij elkaar. Hoe kan het dat die private equity-huizen zulke gekke prijzen blijven betalen voor die beursgenoteerde bedrijven die in de meeste gevallen al best duur zijn?
Om die vraag goed te begrijpen gaan we even terug in de tijd, naar vroeger toen alles nog normaal was. Vroeger toen alles nog normaal was werd een beursgenoteerd bedrijf overgenomen tijdens een bullmarkt wanneer er genoeg geld beschikbaar was. Bedrijven die niet goed mee konden komen werden door de krokodillen opgegeten en dat waren de private equity-huizen. Die betaalden gewoon minder.
Tegenwoordig betalen ze meer. Vandaar dat zoveel mensen een crisis verwachten.
Misschien komt die ook wel, maar ik denk toch dat veel lezers van onze prachtige Kapitalist er niet goed naar kijken.
Om twee goede redenen.
Ten eerste is Private Equity een heel heterogene groep. Je vind er veel prutsers die waarde vernietigen. Maar de grote, competente fondsen voegen juist weer veel waarde toe en hebben sinds 2003 rendementen kunnen laten zien van 20% à 30% per jaar.
Alleen de beste klanten krijgen toegang tot die fondsen. U waarschijnlijk niet.

Ten tweede zijn de buy out-fondsen, want daar hebben we het over, tegenwoordig wat vaardiger dan vroeger. Ze leveragen niet alleen op, profiterend van het goedkope geld, maar ze zetten ook een hefboom onder het management. Tegenwoordig zie je dat een management dat een magere presentatie leverde onder een normaal beursregime, opeens veel gemotiveerder blijkt te zijn als een private equity-huis het voor zijn karretje spant. De managers werken twee keer zo hard en worden drie of vier keer zo efficiënt. Dat harde, gefocuste werken plus goedkoop geld zorgt voor een snelle terugbetaling van de investering. En daarna een leuke beursgang of een verkoop in de markt.
Waar aandeelhouders zich zo aan ergeren is dat het vaak hetzelfde management van vroeger is dat opeens zoveel harder blijkt te kunnen werken.
Vroeger werden aandeelhouders verneukt door het management. Toen namen ze maatregelen om het management beter te controleren. Nu neemt het management weer wraak. Grappig, vindt u niet?

Hoe lang nog
Hoe lang kan dit nog doorgaan? Het antwoord is eenvoudig: zolang er goedkoop geld is en er geld wordt opgehaald voor de private equity-fondsen.
De politiek begrijpt er natuurlijk niets van, dat zag je laatst in dat zielige Kamerdebat. Echt een ramp dat debat, behalve de bijdrage van Tjeerd de Vries, die wat orde schiep in al die warrige hoofdjes.
De pers begrijpt er ook niets van, dat zag je aan de onzinnige verslaggeving over dit onderwerp. Wat hier gebeurt, is eenvoudig. Zolang kapitaal een procentje of vier kost en aandelen een earnings yield hebben die boven de zes ligt – een earnings yield is het omgekeerde van een koers/winstverhouding en geeft een idee van hoeveel zo’n bedrijf nou opbrengt, zolang dat doorgaat zullen de private equity-huizen veel kunnen betalen.

Op een dag houdt de muziek op. De betere buy out-huizen zullen dan negatieve resultaten laten zien. De slechtere buy out-huizen zullen kapot gaan of bijna.

Alle andere sectoren zullen het dan ook slecht doen. Behalve wat uitzonderingen zoals goud of energie, maar ik vermeld dit vooral om discussies achteraf te vermijden.

Grantham geeft zelf aan dat zijn analyse waarschijnlijk juist is maar de timing misschien nog niet. Als we in een luchtbel zitten moeten er eerst excessen optreden. Die zijn er wel, ik ken zelfs mensen voor wie dit een levenswijze is, maar daar doelen we niet op.
Er moeten massale beursexcessen zijn. Die zie ik nog niet echt, behalve in Vietnam en China, waar de mensen al een tijdje echt gek zijn. Dat is niet genoeg. Maar maakt u zich geen zorgen.
Er komt altijd een bearmarkt. Vroeg of laat.

Michael Kraland

Abonneer u nu op De Kapitalist. Klik hier.   Disclaimer niet van toepassing.