Neteller-beleggers, opgelet: Patriot Act slaat toe! De koers staat onder druk vanwege Oxley – niet de promotor van de meest pure LSD, noch de hond Oakley van de man van de zonnebrillen. Nee, wij bedoelen de Republikein Michael Oxley.

Dat is de man van de Sarbanes-Oxley Act, de Amerikaanse wet met goede bedoelingen die ondernemingen gek maakt, wouden verwoest om papier te produceren en ons beleggers ook op kosten jaagt.

We hebben het nog niet eens over de cfo’s met roos, haaruitval, hyperventilatie en potentieproblemen, die aan deze wet toe te schrijven zijn. Wat zijn de nog niet failliete accountants en advocaten Paul Sarbanes (Democraat) en Oxley toch dankbaar.

Beveiligingsbudget
Zij kunnen nog jarenlang nutteloze dossiers aanleggen om te voorkomen dat er een nieuwe Enron wordt gemaakt. Ondertussen is Oxley solo bezig. Hij heeft een verzoek ingediend om het gebruik van financiële instrumenten voor het wedden op sportevenementen via internet te verbieden. Dat is al eerder geprobeerd, drie keer zelfs.

Het Rules Committee van het Amerikaanse Congres heeft die bepaling er elke keer uitgehaald. Het voorstel van Oxley kan daarom pas in de zitting 2005/2006 behandeld worden. In meer begrijpelijke taal, Oxley wil voorkomen dat Osama bin Laden-sympathisanten geld verdienen aan internetcasino’s of met wedden op sportevenementen.

Dat geld sluizen ze door naar slecht geschoren keelafsnijders voor hun kogelbudget. Wie dat voorkomt, is een patriot – net zoals die raketten. Nu zijn wij net bezig om via onze belegging in Neteller ons eigen beveiligingsbudget te regelen. Wij worden zelfs al bedreigd, wanneer we de eerste beste gek die ons aanschrijft niet meteen antwoorden.

Patriot discount
Of als we bullish zijn op iets waar een andere fanatiekeling bearish op is. Of vice versa. Wij hebben daarom onze eigen patriottische uitgaven, zoals ook u ze ongetwijfeld hebt. Die Oxley is een zeurpiet. Laat eerst al die vijftien Amerikaanse veiligheidsdiensten eens met elkaar samenwerken. Dat had 11/9 voorkomen, maar wij dwalen af.

Terug naar de beurs: Neteller zakt vandaag van 330 naar 284 pence. Dat komt door dit verhaal. Wij denken dat er niets gaat gebeuren. Zoals wij al eerder schreven, het grootste risico voor Neteller is de dreiging van Amerikaanse wetgeving. De Britse overheid heeft Neteller net goedgekeurd via haar lokale AFM en vandaar die spurt naar 352 pence.

We zitten nu daarom met een 20% Patriot discount. We kijken even wanneer het aandeel bodemt en we kopen dan wellicht bij. Ons koersdoel ligt rond de 450 pence en dat is meer dan 50% potentieel.

Een paar weken geleden nodigde Walter van Voorst van Beest, Inveztor.net lezer van het eerste uur, ons uit voor een middagje Rienk Kamer gevolgd door een prettig diner in goed gezelschap. Voor die verleiding bezwijken wij extra snel, temeer omdat bleek dat Walter ons het diner zou aanbieden omdat hij de volgende dag vijftig werd, of iets van dien aard.

Wij hadden Rienk Kamer nog nooit gezien, maar omdat in vakkringen iedereen op hem neerkijkt en omdat een paar van onze cliënten ons constant om een second opinion vragen over de punten die hij in zijn nieuwsbrief aansnijdt, waren wij zeer nieuwsgierig.

De wetenswaardigheden hebben we samengevat in een artikel voor Inveztor.net Magazine. Dat is een soort blad, dat vorige week nog niet bestond, maar sinds vrijdagavond wel, zoals u in de bijdrage van vriend Warrum Buffet kon lezen.

Leuk, alleen een beetje lang
Er staan stukken in van onze columnisten en iets over Rienk Kamer. Zo zijn we gaan uitrekenen wat Rienk Kamer’s beleggingen over de laatste twaalf maanden opbrachten. We zijn gaan schatten wat hij verdient en we zullen hier de pret niet gaan bederven door alvast te onthullen hoeveel maar één ding kunnen we u verzekeren, wij verdienen minder.

We hebben ook even aan Rienk gevraagd wat hij van onze schatting dacht. Hij glimlachte minzaam, nam een trekje van zijn sigaar en suggereerde dat wij er aardig onder zaten. Kijk in ons Magazine, dan weet u over hoeveel wij het hier hebben. Eén ding was duidelijk in het Congresgebouw. Of Rienk gelijk heeft of niet, het doet er niet echt toe, zijn publiek is dol op hem.

Bovendien is zijn verhaal best leuk, al is het een beetje lang. Vijf uur is veel, het kon best in twee lijkt ons. Het grote probleem met Rienk Kamer is dat je hem, zoals bij het establishment salonfähig is, wel enigszins misprijzend kunt afdoen als zijnde minder serieus, maar hij heeft tegelijkertijd meer invloed dan welke andere Nederlandse belegger ook.

Bréguet
Blijkbaar is het zo dat de andere Guru’s nogal wat steken laten vallen of een gat in de markt ongedicht laten. Het Congresgebouw zat namelijk vol, met ruim 2000 mensen. Rienk is een beer op de dollar, een beer op pensioendekking, een beer op de beurzen en een bull op India en China, waar ze vanouds goed zijn in aardewerk en niet op een stier meer of minder kijken.

In India zijn runderen zelfs heilig, vandaar ongetwijfeld. Rienk’s voorspelling kwam, voor een belangrijk deel, al snel uit. Weliswaar zakten de beurzen niet direct na zijn presentatie, dat gebeurde pas aan het eind van afgelopen week, maar de dollar reageerde heel beleefd in ging de gewenste richting op. Goede timing van Rienk.

Zijn prachtige Bréguet horloge was daar ongetwijfeld debet aan. Van alle Guruwatches die wij kennen was dat verreweg het mooiste exemplaar. De rest kunt u vanaf morgen lezen in ons nieuwe magazine.

Het gaat zo snel allemaal. Eerst moest u wennen aan het prestige dat een goede aandelenanalist kon verwerven. Dat was nieuw. Vroeger waren er eigenlijk nauwelijks analisten. Er was een prijscourant, mensen lunchten met elkaar, informatie werd doorgegeven en er werd belegd.

Toen kwamen de analisten want er waren zoveel aandelen en het werk werd verdeeld. De één die het minst contactgestoord was mocht sales gaan doen. Hij praatte met beleggers en als die beleggers heel groot waren nam hij ze mee uit.

De analist mocht jaarverslagen doorwerken en zich later ook helemaal lam werken met RSI dankzij de uitvinding van Visiocalc en vervolgens die zegen der mensheid, Excel. Toen kregen we de jaren ’90. Analisten bleken de enigen te zijn die wisten waar ze het over hadden.

Verhuisd en vergruisd
Al die technologie en internetbedrijfjes, poeh, wat een werk. Tot iedereen het door begon te krijgen, wat samenviel met de bearmarkt. Omdat een aantal analisten teveel had meegelopen met hun veel en veel beter betaalde collega’s die zakenbankierden, werd de bedrijfstak door het publiek verguisd. Ook op deze site.

Soms werd ons, o gruwel, verweten dat wij zelf analist waren. Nooit geweest maar het had zo kunnen zijn. Gelukkig viel de schade in zoverre mee dat de effectenbanken grootschalig hun analisten ontsloegen, wat erg voorkomend van ze was want op die manier ontliepen die arme mensen veel spitsroeden. Een derde van de analisten verdween in de laatste bearmarkt.

De meer vermogenden naar hun huis in Toscane, anderen naar hedge funds, sommigen de taxi in – als chauffeur- maar het merendeel bleef toch aan. Zij het dan met veel en veel minder prestige. Dat stadium is nu ook voorbij. Goede analisten worden weer gezocht. Maar wat zijn goede analisten?

Tempel van Mammon
In elk geval niet de gemiddelde Suit Supply sukkels met neerdwarrelende kurketrekkers sokken. De goede analist is een zeer vakkundige meneer of mevrouw die hedge fund cliënten aan zich bindt. Hij weet de goede en slechte bedrijven duidelijk aan te geven, kent het management en geeft advies dat winstgevend is. Een goede analist wordt goed betaald.

Omdat hedge funds zelf goede analisten kunnen gebruiken kopen zij voor veel meer geld dan de effectenbanken kunnen betalen de beste analisten weg. Dat is geweldig voor degenen die overblijven bij de betreffende effectenhuizen. De pretentieuze opscheppers verdwijnen naar de tempel van Mammon en wordt weer rustig in de zaal. Zijn klanten worden snel verdeeld.

Maar als dit effectenhuis zaken wil blijven doen met de beste hedge funds, lees met de best betalende klanten, dan moet er een analist worden ingehuurd waar die veeleisende klanten naar willen luisteren. Vandaar het nieuwe prijskaartje in de City: één à vier miljoen dollar voor een goede. Maar wat wilt u? Hebt u de prijs van Ebay en Google de laatste tijd gezien?

Zaterdag is de Dag van het Aandeel. Inveztor.net is mediapartner en wij hopen dat u komt. De 16.000 lezers van de Inveztor.net Hedge Fund Nieuwsbrief zijn welkom op de presentatie die wij om 13.15 uur houden. Ongetwijfeld is dat in een klein zaaltje. Wij hoorden iets over negentig plaatsen.

Als 1% van de lezers van deze nieuwsbrief komt opdagen en als er nog wat mensen verdwalen en ook bij ons terechtkomen, al is het maar voor hun Sinterklaas inkopen, dan hebben we een probleem.

Wie herinnert zich nog de commotie van vorig jaar, toen het bomvol was en we naderhand beschuldigd werden een lege zaal te hebben getrokken en, wij vergeten het nooit meer, openbare dronkenschap (full disclosure: wij waren sober).

100 miljard erbij
De beste manier om zo’n presentatie voor te bereiden is met ons publiek. Daarom gaan we eens kijken naar een paar punten die de moeite van het bespreken waard zijn. Vandaag zagen wij een statistiek die onze aandacht trok. En toen nog één. Vervolgens nog een paar en daarmee hadden we voldoende materiaal voor onze discussie op zaterdag.

Wat deze nieuwsbrief betreft, voor een column of vijf. Laten we het maar kort houden, dan blijft er ook iets over voor zaterdag. De eerste statistiek was van hedge fund analyse bureau Tass. Het ging over de toename van de geldstroom naar hedge funds in het derde kwartaal.

Tass schat die stroom op 100 miljard dollar, ongeveer evenveel als de schatting van het HFRI eerder deze maand. Dat gebeurt in een jaar van magere prestaties. Het is nog niet voorbij, want de tweede statistiek was het product van een onderzoekje waarin 56% van ondervraagde instituten in Duitsland aangaven dat ze hun hedge fund beleggingen wilden uitbreiden.

Twee soorten
Dat soort cijfers zien wij overal, het is niets bijzonders meer. Wat hier de onderliggende trend is, is dat de hedge fund sector fundamenteel aan het veranderen is van een aanbiedersmarkt aan vermogende particulieren naar een aanbod van institutionele kwaliteit beleggingsproducten aan pensioenfondsen.

Naar ons gevoel onstaan er twee markten. Enerzijds de beheerders die particulieren die best een stootje kunnen verdragen willen helpen met het behalen van goede resultaten en anderszijds oersolide, maar ongetwijfeld minder presterende fondsen, waarvan vooral het proces, de compliance, de klantenservice en de communicatie bijzonder goed geregeld zijn.

Byron Wien, de talentvolle strateeg van Morgan Stanley, kwam met een commentaar waarin hij aangaf dat hij vindt dat hedge funds tegenwoordig juist geen risico meer durven nemen. Wien bedoelt dat hij liever heeft dat fondsen bewust risico zoeken en dat de koper, als het een pro is, zelf kan uitzoeken hoe hij dan zijn portefeuille samenstelt.

Hedgie
Als de risico’s maar niet met elkaar samenhangen kan immers een goede portefeuille met een relatief lage volatiliteit worden samengesteld uit volatiele componenten. Het resultaat hoort dan ook een hogere opbrengst te tonen. Wien zegt dat hij bang is voor de perverse resultaten van een goed idee.

Hedge fund managers beleggen namelijk, als ze een beetje hedgie zijn, in hun eigen fonds (u moet altijd kijken of ze dat ook inderdaad doen, anders moet u niet meedoen). Omdat ze zoveel verdienen worden ze nu te voorzichtig, uit angst om hun eigen geld kwijt te raken. Eén van de cijfers die ons absoluut niet verbaasden betrof het grootste hedge fund ter wereld.

Die vraag komt wel eens boven bij presentaties die we geven. Goed, we laten de Fed hier even buiten, al zal straks misschien blijken dat het toch zo was. Laten we serieus blijven. Soms hebben we Goldman Sachs wel eens opgevoerd als het grootste hedge fund ter wereld. Anderen denken aan Soros of aan het beursgenoteerde MAN Group.

Nummer 1
Zij zijn het niet. Het is een ander fonds. Eén cijfer kunnen we als hint bekend maken.
De twee best betaalde medewerkers, allebei obligatiejongens, nemen dit jaar 25 miljoen dollar mee naar huis. Dat is overigens niet extreem veel, er zijn andere beheerders, meestal eigenaars, die meer krijgen of, laten we het anders stellen, pakken.

Wie zaterdag komt mag meeraden. Laatste hint: voor kenners is het geen verrassing, maar de meeste aanwezigen zullen verbaasd zijn en zich afvragen waarom we dat in Nederland niet ook zo doen. Tot zaterdag.

Als u volgende week een blik slaat in het Inveztor.net Magazine zult u daarin
een stuk zien staan waarin wij uitleggen waarom wij in micro caps beleggen
en hoe we dat doen. Laten we het zo samenvatten: iedereen kijkt naar big caps.

Steeds meer mensen kijken naar mid caps en hoewel small
caps wat minder aandacht krijgen, wordt elk Nederlands bedrijf dat meer
dan 100 miljoen euro waard is op de beurs uitgemolken. En niet alleen hier.
Bij micro caps, waar meestal niet één analist op zit heb je dat
minder. Zodoende. Maar er zijn nog veel meer redenen, die we elders omstandig
uitleggen. Daarbij zult u ook een paar van onze favorieten aantreffen die nog
niet op deze site besproken zijn.
Goudgekken
Bijvoorbeeld dat prachtige media bedrijf dat minder dan 90 euro miljoen
kost, goed loopt en zo’n mooie filmcatalogus heeft. Die meer waard is
dan het bedrijf. Terwijl de baas en grootaandeelhouder oud is, ouder zelfs dan
wij, in de zestig dus je hoeft maar even te schudden en het vlees valt van zijn
botten.
Je zou dus kunnen denken dat hij op een dag iets zal gaan doen. Terwijl ook
zijn bedrijf erg goedkoop is en hij daar misschien ook wat aan gaat doen. En
dat het aankopen van zo’n bedrijf tegen een keer of zes de winst misschien
minder risico inhoudt dan allerlei opties die u nu in uw hoofd hebt. Behalve
cash natuurlijk.
Hoewel ook dat ontwaardt, lees de goudgekken er maar even op na. Proudhon zei
het al, zij het net iets anders, cash is diefstal. Nog even geduld dus, volgende
week ligt het in de kiosk en, wie weet, bij u thuis, als u zichzelf opgegeven
hebt met een naam anders dan Klaas Bruinsma en ik verzeker u dat dit geen grapje
is maar werkelijkheid, er zijn zulke namen ingevuld en die krijgen blijkbaar
niets, wij kunnen het ook niet helpen.Bij Inveztor.net zijn ze meedogenloos.
Abu Ammar
Gisteren waren wij uitgenodigd voor een lunch in een vijf sterren hotel dat
bekend staat als de woonplaats van mevrouw Abu Ammar. Vlakbij, aan de overkant
honderd meter verder, woont die andere How to Make Friends and Influence
People kampioen, Jacques Chirac. Helaas viel de keuken wat tegen en er
werd slechts een eenvoudige rode bordeaux bij de visgerechten geserveerd.
Dat kon ons niets deren, overtuigd als wij zijn, in onze naïeve en onprofessionele
bijgelovigheid, dat de waarde van een belegging omgekeerd evenredig is met de
cadeautjes en de lunches die aangeboden worden. De lunch ging over iets dat
we nu laten rusten, namelijk onze belegging in Oriel Resources,
een bedrijf dat in Kazakstan en Rusland zoekt naar nikkel en chroom, dat soort
dingen.
Wij weten heel weinig van dit soort zaken maar zo nu en dan klussen we wat
bij. Oriel is ook een micro cap, althans, vandaag is dat nog zo want het bedrijf,
dat aan de Londense
AIM genoteerd staat, kunt u krijgen voor 90 miljoen pond en wat wisselgeld.
Rommelen
Als u absoluut wilt weten waarom we erin zitten en of u er aan moet
ruiken dan kunnen we dat als volgt samenvatten, in twee punten.
1. De oprichters verdienen meestal veel geld en een deel daarvan blijft op
de tafel liggen voor de aandeelhouders.
2. De huidige koers staat onder de IPO koers terwijl er intussen veel is gebeurd.
Ons koersdoel is boven de 90 p en het aandeel kost nu 55 p.
U moet wel oppassen voor China (voor Rusland helemaal, kijk maar in de krant,
maar de oprichters zijn vrij goed in het rommelen in Rusland en Kazakstan).
Dat rommelen in Rusland is eigenlijk een soort kernactiviteit van deze firma
en de baas heeft hier een perfect CV in opgebouwd. Als China ophoudt met het
importeren van metalen krijgen dit soort jongens een probleem want het zijn
natuurlijk junior mijnen.
Als daarentegen de huidige trends voor grondstoffen doorgaan, dan koopt Oriel
activa voor, om een zegsman te citeren “15 cent op de dollar”. Dat
is beter dan 100 cent rekenden wij onszelf voor. De waarheid zal daar ergens
tussen liggen maar zoveel doen we niet in grondstoffen en dit soort jongens
kan knallen als het goed gaat, vandaar die lunch dus. Maar goed, we zouden dit
laten rusten en wij houden woord. Terug naar Goud en China.
Caledon Resources
Vorige maand schreven we in op een emissie van Caledon Resources,
een ander bedrijf dat in London genoteerd staat. Vroeger moest je naar Vancouver
om een gat in de grond met een leugenaar ervoor te vinden, nu kan je low cost
naar London, waar alles maar dan ook alles behalve smog verder high cost is.
Die emissie van Caledon deden we eigenlijk om iemand een plezier te doen maar
gisteren bleek dat de jongens van Caledon woord hielden. Caledon doet twee dingen
die in de belangstelling staan. Ze zoeken naar goud en ze doen dat in China.
Met zo’n bedrijf kan je tegenwoordig scoren in de rij bij de bakker op
zaterdag, net zoals vroeger met Baan. Wat was de beurs toen
gezellig hè?
Toevallig is Steven Dattel, een ex CFO van Barrick, in de
gouden periode, no pun intended, tussen ’82 en ’87. Dat was in de
tijd van Peter Munck, de legendarische goudondernemer. Barrick is het grote
goudbedrijf dat zo mooi kon hedgen en daar zo lang mee doorging, ook
de baas bij Caledon. Daarom konden we gisteren even bijpraten.
Verheugd
Eén van de redenen waarom we Caledon kochten in een emissie
op 4,50 p was de overname van Afcan, een ander bedrijf dat
gaten boort. Steve had een overeenkomst gesloten met Afcan en kort daarna pakte
één van die gaten goed uit. Afcan ging gisteren van 0,30 naar
0,40 Canadese dollar. Die deal werd vrijdag bekend gemaakt.Wij waren verheugd,
want dit was precies wat Caledon’s CEO ons had verteld bij de emissie.
Vandaar dat Caledon gisteren 20% omhoog ging, althans, het ligt dus aan Afcan
(AFK.TO). Hoe zit het met de waardering? Om hierop antwoord te geven moeten
we even kijken wat Caledon kost en doet. Het bedrijfje is 18 miljoen pond waard.
Ze hebben drie miljoen pond cash. Hun 25% in Afcan, 19% in aandelen en de rest
in inmiddels in-the-money warrants, is ongeveer 4,5 miljoen pond waard.

Straks gaat Caledon hopelijk fuseren met Kingsway in Hongkong.
Dat zeggen ze en misschien komt ook dat verhaal wel uit. De Kingsway mensen
hebben wat mijnen in China, maar zoals de meeste mensen daar mankeren ze know
how. Caledon heeft die. In Kingsway zit ook nog 20 miljoen dollar, Amerikaanse
dit keer. Kortom, terwijl Steve wielt en dielt wordt Caledon aanzienlijk meer
waard.
Nep
Dan zijn er nog twee condities: het zou leuk zijn als er wat goud gevonden
wordt, of in de Caledon concessies, maar dat is nog ver weg, of, dichterbij,
in de Afcan gaten, of, straks weer, in de Kingsway concessies, als die deal
doorgaat. Geloof ons maar, wanneer zo’n junior goud vindt reageert de
markt daar heel vrolijk op.
Is dit dus iets voor conservatieve beleggers? Absoluut niet. Is dit iets om
eens naar te kijken als u toch belangstelling hebt voor het aan elkaar rijgen
van wat belangen waarbij China en goud de trefwoorden zijn? Dan misschien wel.
Tenslotte: wordt u hier opgelicht met een illiquide nepbedrijfje? Er gingen
vandaag 1,3 miljoen aandelen om en het is nog vroeg in de middag.
Nepbedrijfje dus misschien, illiquide zeker niet.

In Nederland gebeuren zelden echt grappige dingen op de beurs. Goed, soms wordt
iemand betrapt met de hand in de koektrommel en dan worden beleggers allemaal hysterisch, want het gaat uiteindelijk om hun centen, maar leuk is dat niet.

In Frankrijk, waar meer aandelen genoteerd staan en waar wij naar kijken omdat
wij er wonen en de radio ’s ochtends samenspant met de wekker
om ons tot activiteit aan te sporen, daar gebeuren merkwaardigere dingen.

In juni hadden we het hier over Iliad in de Vijgenbladcode,
dat mooi benoemde telecombedrijf dat ook zo lekker volgeprijsd was en dat we
verkocht hadden na de ipo. Welnu, dat aandeel kelderde omdat de baas beschuldigd
werd van betrokkenheid bij pornozaakjes.

Keurig gewaardeerdEchte porno, niet kinderporno of zo. We hebben het over financieren van peepshows.
Niets ernstigs op zichzelf, maar niet goed voor de reclame van je bedrijf, zeker
wanneer je beursgenoteerd bent. Wij waagden dan ook te voorspellen dat het bedrijf
snel herstelde. Wie onze raad opvolgde en na de klap kocht, kan nu weer verkopen.
Tijdens de zomer ging het aandeel even lager, rond de 17 euro zelfs, maakte
toen een klassieke W-bodem en is nu weer te koop boven 22 euro. Op die prijs
is Iliad keurig gewaardeerd. In de column over Iliad hadden we het ook over
Freenet, als goedkoper alternatief. Die mening zijn we nog
steeds toegedaan
U kunt ook even kijken naar Mobilcom, eveneens in Duitsland
(Iliad is Frans). Mobilcom staat grofweg te koop voor de waarde van de cash
plus haar aandeel in Freenet. De rest krijgt u er gratis bij. Gratis is niet
duur en wie weet blijft dat niet zo. Het kan zelfs gebeuren dat de beurs aan
Mobilcom waarde gaat toekennen. Bij andere bedrijven doet ze dat immers ook?

Koers Iliad

Zaterdag houden wij een hedge fund presentatie op de Dag van het Aandeel in de RAI. Er zijn helaas slechts 90 plaatsen, dus kom tijdig en neem een kussentje mee voor in het gangpad, want wie weet ontstaat er weer een controverse zoals vorig jaar.

Dat is altijd leuk en bovendien is het gratis, dus het zal wel storm lopen, vooral om de laatste reden natuurlijk. Eén van de punten die altijd op zo’n presentatie aan de orde komt is dat we proberen uit te leggen dat er allerlei soorten hedge funds zijn en dat die hedge funds enorm van elkaar kunnen verschillen.

Wanneer mensen het dan ook hebben over “de hedge funds” die nu eens dit en dan weer eens dat gedaan hebben, bedoelen ze meestal een bepaald type fonds.

Lekker long
Long/short aandelen fondsen wanneer Numico in elkaar gestampt wordt. Macro spelers wanneer de dollar of de ringgit een dreun krijgt en een bepaald niet nader gespecificeerd Nederlands fonds wanneer Wessanen wordt opgejaagd en vervolgens zakt na een winstwaarschuwing, een aantal nietsvermoedende analisten in haar val meeslepend.

Maar de long/short jongens zijn tegenwoordig niet eens meer de helft van de markt, de meeste hedge funds zullen nooit Wessanen kopen of verkopen en Numico was typisch zo’n geval waar de hedge fund managers keurig hun werk in de voedselketen deden, zij het dan als wolven, haaien of hyena’s, naargelang uw voorkeur.

Er zijn ook hedge funds die niet hedgen maar hoofdzakelijk long gaan. Neem nu Eddie Lampert’s ESL Investments. Dat fonds, of de heer Lampert zelf want de naam van ESL staat voor zijn initialen, haalde afgelopen week de voorpagina’s. Hij was grootaandeelhouder van Kmart en Sears, twee grote winkeliers die moeite hebben met de wereld van Wal-Mart.

Beleggingsvehikel
Lampert, één van de meest succesvolle spelers in de VS en algemeen beschouwd als een financieel genie, liet de twee bedrijven fuseren. De shorts werden gesqueezed, wat betekent dat ze in paniek aandelen moesten terugkopen om zich in te dekken, waardoor beide aandelen een ruk omhoog lieten zien om vervolgens vrijdag wat lager te eindigen.

Maar misschien is het nog opmerkelijker dat de kans bestaat dat Lampert nu van zijn nieuwe structuur een hedge fund kan maken, of laten we het anders noemen, een beleggingsvehikel, een investeringsmaatschappij als u wilt. Precies zoals Warren Buffett en Charlie Munger in de jaren zeventig deden met Berkshire Hathaway.

Dat was destijds een uitgeput textielbedrijfje dat ze lieten fuseren met nog wat kapotte boedels. Berkshire is sindsdien het bedrijf waarrbinnen Buffett verzekeringsactiviteiten ontplooit en waarin hij de float, dus het beschikbare premiekapitaal, van de verzekeraar gebruikt voor aandelenbeleggingen die hem beroemd hebben gemaakt.

Onder de 100 euro
Kmart eindigde de week op 104 dollar. In de krant staat dat beleggers wild enthousiast werden omdat Lampert voor een turnaround had gezorgd. Of omdat hij de waarde van het onroerend goed beter inzag dan anderen. De kans is echter ook groot dat hij de grote fiscale reserves van Kmart, dat tot mei vorig jaar in staat van faillissement verkeerde.

Dat was zo totdat Lampert voor een miljard dollar aan obligaties kocht, die Kmart gaat gebruiken om zijn toekomstige deals fiscaal af te dekken. Kmart en Sears zijn er nog niet, maar de combinatie is gedurfd en ziet er beter uit dan beide bedrijven apart.
Op onze presentaties komen steevast mensen die klagen dat hedge funds zo duur zijn.

Meestal zijn die immers pas te krijgen vanaf een minimum inleg van 100.000 dollar of euro. En er wordt geklaagd over het gebrek aan liquiditeit. Op zijn best één keer per maand, soms aanzienlijk minder. Dat is nu verleden tijd. We gaan goed kijken wat Lampert doet, want de kans is groot dat beleggers straks voor minder dan 100 euro een hedge fund kunnen kopen.

Nieuwe of oude Buffett
Een die dagelijks verhandelbaar is en via iedere e-brokers te krijgen is, met lage instapkosten. U wordt verzocht niet te zeuren dat het eigenlijk geen hedge fund is. Misschien kunnen we Lampert beter beschrijven als een meester in herstructurering, of als een zeer geconcentreerde belegger met ongekende schaal, of als een long only speler van formaat.

De Amerikaanse pers noemt hem al de nieuwe Buffett. En voor Buffetts, nieuw of oud, past slechts ontzag.

Duffe aandelen hebben altijd al onze voorkeur gehad en Gamma, waar alles tegenzit, is geen uitzondering. Een dag of tien geleden verdubbelden we onze eigen positie, rond de 31 euro, omdat we hoorden dat Ten Cate geïnteresseerd zou zijn.

“Nee”, zei Gamma tegen een bevriende relatie. “Ja”, zei Ten Cate, tegen een andere meneer die wij kennen. Uiteraard moet je nooit op horen/zeggen afgaan. Behalve wanneer een aandeel erg goedkoop is, voor de boekwaarde of minder te koop staat, veel cash heeft en een mooi dividend betaalt.

Ze spreken al een tijdje met elkaar, zo gaat het verhaal, maar er is onvoldoende synergie, vertelde Gamma. Ondertussen gaat het niet goed met Gamma, maar minder slecht dan de beurs dacht.

Zeer matig
Daarom steeg het aandeel wat na bekendmaking van de resultaten. Inmiddels is het de afgelopen drie weken zo’n 20% aangetrokken. Dat komt niet door de bullmarkt, die misschien maar tijdelijk is. We belden even rond en er zijn meer mensen die denken dat Ten Cate iets met Gamma heeft.

Gamma is goedkoop. Er is geen reden om te denken dat het snel beter zal gaan voor het bedrijf, integendeel, we verwachten dat er nog wat zeer matig nieuws zal komen en dat er geherstructureerd zal worden, misschien begin volgend jaar.

Koers Gamma

Vinger aan de trekker
De koers geeft echter aan dat er iemand belangstelling heeft. Gisteren kwam er weer 3% bij. Wanneer Ten Cate alles categorisch en geloofwaardig ontkent kunnen we zo weer terug, maar ondertussen blijven we even long en houden we de vinger aan de trekker. We houden onze eerste long-positie en verkopen de verdubbelde positie op 38 euro met 20% winst in tien dagen.

Buy the rumour, sell the news. De analisten die het aandeel volgen, Fortis, Kempen en Rabo staan op hold met respectievelijk 38, 31 en 35 euro als koersdoel. Bloomberg geeft ons een koers-winstverhouding van 8,32, een dividend van 5% en een prijs-boekwaardeverhouding van 1,32.

Wie onze eerdere stukken over NETeller (London, NLR, 304 p) las weet dat we dit
aandeel op 182 p aanbevolen, na een mislukte IPO op 200p. Wij hebben nu een dilemma.
We dwalen ook even af, als u ons toestaat. Enerzijds zijn wij voorstander van
Winston Churchill’s voorkeur voor korte, liefst oude woorden.

Dat maakt tekst begrijpelijk en moeilijke ideeën eenvoudig. Anderszijds zijn
wij al naar het buitenland vertrokken en kunnen we niet opnieuw verhuizen, louter
en alleen omdat Nederlandse eindredacteuren onze eenvoudige, heldere taal graag
opfleuren met lange, weinig elegante en visueel afstotelijke woorden.
Neem nou de definitie van NLR als een offshoreinternetcasinobetalingsbedrijf.
Zo’n woord krijg je bij ons zonder moeite geplaatst.
Het probleem lost zichzelf in zoverre op nu NLR een onlangs goedkeuring van
de Engelse FSA kreeg. De FSA is een soort AMF, maar dan met andere letters en
die kijken goed met wie ze zaken doen.

Nu kunnen we dus ook spreken van een internetcasinobetalingsbedrijf. U kunt,
als u in een jolige bui bent, zelfs spreken van een onshoreinternetcasinobetalingsbedrijf.
En aan bedrijf kunt u weer andere woorden vastplakken, kortom, onze taal biedt
tal van mogelijkheden, zeker voor wie haar graag verkracht.
NLR is een soort gokpaypal dus, know what I mean?
Tot zover onze hulde aan Churchill, die niet alleen een begaafd politicus was
maar ook een verdienstelijke schrijver en historicus. Het is dan ook goed te
begrijpen dat de internetgeneratie weinig met deze man opheeft. Als hij een
internetgeneratiegeschiedenisuitblinker was geweest, dan was dat vast anders
gelopen.
U vraagt zich nu natuurlijk af waar we heen willen en het antwoord is: nergens.
Maar wat hier telt is dat NLR hard steeg toen de FSA het bedrijf goedkeurde.
Uitbaters van betalingskaarten houden niet zo van internet casino’s. Niet omdat
daar gegokt wordt, maar omdat ze achterna gezeten worden door de Amerikaanse
regering, die haar onderdanen liever ziet bidden dan pokeren. Credit card verschaffers
en casino operators kunnen dan aansprakelijk gehouden worden. Gek dan dat die
business offshore gaat. En dat de Amerikaanse regering allerlei vormen van imperialistische
druk uitoefent op eilandjes die een tehuis bieden aan pokerservers. Internetcasinobeperkingsimperialisme
dus.
Nu denken wij dat dat allemaal in de prijs zit en dat je, wanneer je een bedrijf
met 50% winstgroei in de schoot geworpen krijgt, zonder schulden, voor 11 keer
de winst van volgend jaar, je wat minder kieskeurig mag zijn.
Dit gezegd zijnde steeg NLR na ons laatste stuk vrolijk door, alsof er geen
einde aan kon komen. Meteen daarop kwam er dus wel degelijk een eind aan, kijk
nog maar eens naar bovenstaande grafiek, die wij er niet bij gezet hadden als
wij niet overtuigd waren dat die meer zei dan honderd woorden.
Vorige week begon het aandeel namelijk te zakken. Net toen er een mooi stukje
in de Financial Times was verschenen. Verkopen Michael, riep een TA jongen mij
toe. Zo zie je meteen hoe nuttig TA is, vooral als je op niets anders afgaat.
Want nog nauwelijks had mijn goedbedoelende collega deze historische uitspraak
gedaan of de telefoon rinkelde.
De broker die ons de aandelen had verkocht deelde mee dat de oprichters een
deel van hun belang wilden verkopen. We hadden liever gehad dat hij, hoe zullen
we onze gevoelens nauwkeurig maar toch fatsoenlijk weergeven, ons gewaarschuwd
had toen het aandeel nog 350 p stond. Dan hadden we het kunnen aanlappen, want
dat soort taal gebruiken die jongens, en vervolgens voor een hoop extra commissie
voor deze ellendige slordevos zorgen door nieuwe stukken op te nemen. En dat
met een kleine 20% ertussen.

Maar helaas, de oprichters wilden er voor 280 p uit, de deal bleef goed geheim,
althans, wij wisten van niets, dus het aandeel ging richting 290 en dan moet
je niet meer zeuren, maar of niets doen, of bijkopen, als het verhaal tenminste
nog intact is.
Wij vermoeden van wel. Er is immers niets nieuws gebeurd, behalve dat de oprichters
van 75,4 % naar 49,9 % zijn gegaan en intussen 86 miljoen pond in hun zak steken.
Sterling natuurlijk, anders puilen ze zo uit. De oprichters verplichten zich
ook tot een lock-up van twaalf maanden. Maakt u zich geen zorgen, dierbare lezers
uit het Zuiden, dit is geen Dutroux verhaal maar een manier om te voorkomen
dat in de komende periode die grappenmakers weer met een emissie komen.
Intussen is dit voor wie nog mee wilde doen een geschenk uit de hemel – tenzij
we straks allemaal naast het net – no pun intended – vissen en wij schreven
zelf dan ook bruisend van enthousiasme in.
Wat kan er nu allemaal gaan gebeuren?
Ten eerste wordt het aandeel meer liquide.
Wisten de oprichters meer dan wij? Ongetwijfeld, want wij weten hoofdzakelijk
hoe weinig we weten en zelfs dat weten we niet goed, maar op 200 p verkochten
ze de eerste 25% dus waarom nu niet wat meer?
Ons volgende datapoint is op 15 november. Op die dag moet NLR met resultaten
komen. Wij verwachten dat die erg goed zullen zijn en dat ze in de toekomst
beter zullen worden want vergeet niet, het bedrijf is nog nauwelijks actief
in Europa, helemaal niet in Azië en wie weet krijgt die fantastische nieuwe
president – "The Incompetent or The Incoherent" schreef The Economist
op de voorpagina – het te druk met vuurwapens, abortus, bidden op school en
andere grappen en grollen, om nog een stokje te kunnen steken voor het favoriete
tijdverdrijf van huisvrouwen met goede contingency lawyers.
Dit is wat de markt verwacht, in dollars, maar het geeft een aardig idee van
de trend:

2003E

2004E

2005E

2006E

Omzet

24,6

78,1

117,3

156,5

Brutowinst

15,6

54,1

79,2

101,3

Winst
per aandeel

N/A

0,28

0,52

0,67

Andere positieve punten: wanneer wij met zo’n aandeel bezig zijn gebeurt het
wel eens dat wij het voorleggen aan een bevriende analist. Die jongens werken
bijna altijd bij hedge funds, waar daar zitten de echte pitbulls die loon naar
werken krijgen en niet van die Suit Supply types die de Nederlandse markt volgen
en nooit iets anders of het moest Nokia zijn, waar niemand op zit te wachten.
Pitbull één kwam, inseinend vanuit een vliegveld, binnen een half
uur met een ongelooflijk goed beargumenteerd verhaal over de risico’s van dit
bedrijf.
Pitbull twee liet, ook bijna per omgaande, via zijn baas weten dat ze een belegging
in een bedrijf dat zomaar buiten spel – weer no pun intended – kan worden gezet
niet aandurven.
Allemaal goede argumenten dus.
Dat wil zeggen dat er nog potentiële kopers zijn.
We riedden vorige keer even te wachten met kopen, tot het aandeel weer onder
de 300 zou komen. Dat is dus net gebeurd en inmiddels staan we er weer iets
boven.
Zeur niet over een paar pence. Als u dit een goed verhaal vindt en niet bang
bent voor een gok – slechts met bedrijven zoals Ahold en Unilever zit u echt
safe, dit is een micro cap- pak er dan nu wat op. Op 15 november weten we meer
en 50% groei tegen 11 keer de winst is misschien risicovol, maar hadden we maar
wat meer van die risico’s.
Wie weet gaan we na 15 november over tot verkoop van onze tweede pluk en houden
we de eerste.
Overigens, als u een ervaren micro cap speler bent is er niets aan de hand,
maar als dat niet zo is, vergeet dan niet dat u zich niet moet blindstaren op
één zo’n aandeeltje, hoe sexy het ook lijkt. Er kan altijd iets
verkeerd gaan, soms wel drie dingen tegelijk. Er zijn nog andere leuke aandelen
te koop. Wordt nooit verliefd op een aandeel, diversifieer altijd.
Wees dus echt voorzichtig, waarmee we het enige serieuze en belangrijke deel
van dit betoog kunnen afronden.
NB: NETeller (u schrijft het inderdaad zo, niet Neteller, nee, NETeller, net
zoals het Yahoo! is en niet Yahoo) staat genoteerd aan de AIM in London. Dat
is de plaatselijke startersmarkt. In hun ondoorgrondbare wijsheid hebben de
meeste internet brokers besloten ervoor te zorgen dat u niets op die markt kunt
doen.
Een goede ouderwetse broker kent deze markt echter wel en weet precies hoe het
moet. Maak dus uw keus, als u mee wilt spelen.
Binnenkort komen we hier of elders met een verhaal over een ander gokbedrijf,
ook aan de AIM genoteerd, dat bedrijf heet CES Software, code CES.

Kunnen heggen tot in de hemel groeien? Die vraag stellen we ons wanneer we naar een paar recente cijfers kijken. Reuters citeert een zegsman van Dexia’s hedge fund kant, die 70% groei in Europa constateert, per eind juni van dit jaar.

Dat is aanzienlijk meer dan de wereldmarkt, ook al groeit die ook fors, van 766 miljard dollar vorig jaar naar 866 miljard dollar dit jaar. Europa maakt nu 25% van de markt uit, tegen 6% in 1999.

We pinnen ons niet vast op deze cijfers, want er doen allerlei cijfers de ronde, maar we kijken wel met aandacht naar de trend. Die is duidelijk. Wanneer we ons oor te luisteren leggen in Nederland horen we dat iedereen over hedge funds praat maar dat de echte groei nog moet komen.

Ten eerste zijn er weinig plaatselijke fondsen, al groeit de belangstelling onder traders en beleggers sterk. We horen elke week van nieuwe plannen en in dit nummer stellen we u voor aan Volteq, een Nederlandse volatility arbitrageur en signaleren we ook 3D, een systeem trader.

Gevoelige tenen
We hopen dat we met onze korte definities geen gevoelige tenen betrappen. Volgende maand zullen we het hebben over Worldview, een institutioneel fonds en over Transtrend, een ander al langer bestaand Nederlands fonds. De twee Nederlandse sterren, het Global Opportunities Fund van Go Capital en Aster-X, gaan nog steeds op de oude voet voort.

Go Capital is marktleider en trendsetter met de beste performance: 23,4 % en Aster-X is nummer twee met een score, beiden per eind september, van 10,4%. Go heeft een zogenaamde hard close, wat betekent dat het fonds voor nieuwe beleggers gesloten is, maar niet alleen voor hen.

Ook de mensen die vanaf het begin vertrouwen in het team hadden, kunnen even geen nieuw kapitaal inbrengen. Mogelijk opent Go de poorten weer, begin volgend jaar. Aster-X is nog open, maar bericht dat het fonds een toevloed van institutioneel geld kent en dat ook die beleggers slechts trapsgewijs kunnen instappen.