Ooit, het lijkt nu al heel lang geleden, stuurde ik onze twee blondjes, alias de heren Vermeulen en Plunger, op pad om een interview te doen met een meneer die een echt hedge fund bestierde. Met de tong tussen de lippen bereidden de heren V en P hun vragen voor.
Die man zou het zwaar te verduren krijgen, dat stond vast.
En zo kon het gebeuren dat de heren terugkwamen met een verhaal en dat publiceerden.
Alleen onderaan stond een zinnetje:
"Dankuwel meneer Werkheim".

Gek hoe dit soort kleine dingen later zo ironisch blijkt te zijn.
Ik gaf de heren Blondjes op hun donder. Dit is geen schoolkrant, legde ik beide ambitieuze, hardwerkende debutanten uit. Dan schrijf je dat niet. Het interview is gewoon over, laatste vraag, klaar. Niet dit soort padvindersopmerkingen.
Nu drie jaar later is de wereld veranderd.
Spirit Aim, Werkheim’s fonds, is nul waard. De heren V en P zijn ervaren.
Bij Inveztor hebben we nu ook allerlei proprietary uitdrukkingen en één daarvan is "een Werkheim doen".
Dan denken we aan zo’n zinnetje.

Vandaag moest ik daar opnieuw aan denken.
Het prachtige blad World Finance, dat ik niet kende, koos haar man van het jaar.
Hier kunt u het resultaat zien.

Dank u wel, Sir Allen.
 

Michael Kraland

Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

De hierna volgende column verscheen eerder in FD Geld, het wekelijkse Personal Finance Magazine van Het Financieele Dagblad.

Het impopulairste punt dat je vandaag kunt aanroeren is een pleidooi voor bonussen voor bankiers. Onveilige anonieme seks in een backroom? Toch wel spannend. Een nieuwe Ferrari? Leuk, geen wachttijden meer. En dit is nog maar een spontane greep uit de vele mogelijkheden. Maar bonussen? Voor bankiers? Ondenkbaar!

Meehuilen met de wolven? Natuurlijk kan dat, maar dat doen er al zo veel. Vooral het politiek correct meehuilen is populair. Hakken op die arme minister Wouter Bos. Onrealistische verwachtingen. Twee woorden die de essentie van de huidige ellende samenvatten.

Een van de vervelende trekjes bij ons mensen is dat we een enorme drang hebben naar eenduidige oplossingen. Dat is niet nieuw. Unidimensionaal was een herontdekt toverwoord in de jaren ’60. Zo ook met bankiers. Zo ook met de schuldvraag van deze crisis. Als er iets fout gaat, moet er immers een schuldige zijn. We hebben hier al eerder betoogd dat het weinig zin heeft om vast te stellen dat topmannen (er zit geen enkele vrouw bij) van zakenbanken zulke harde, materialistische mensen zijn. Vergeleken met kleuterjuffrouwen bijvoorbeeld, of met medewerkers van de sociale dienst. Omdat iets waar is, is het nog niet noodzakelijkerwijs relevant.

Het enige punt dat we hier maken is dat er ook andere bankiers zijn dan topbankiers en dat er bankmensen zijn die enorm hard werken, erg competent zijn en een laag salaris hebben dat pas met een bonus erbij concurrerend is. Laten we nu aannemen dat die mensen hun doelstelling hebben gehaald of zelfs hebben overschreden. Goed, dan hebben die mensen nu pech gehad, even geen bonus. Er gebeuren wel ergere dingen. Maar laten we nu even aannemen dat er zo iemand uitvalt. Er moet een nieuwe meneer of mevrouw (op lagere niveaus zijn er immers wel vrouwen actief) ingehuurd worden. Als die persoon geen concurrerende beloning krijgt, komt die niet.

Dit punt is aan de orde omdat er een storm in een kop thee ontstaan is om de £ 120 mln aan bonussen bij Lloyd’s bank in Engeland. De gemiddelde werknemer verdient daar £ 17.000. We zijn nog nauwelijks begonnen met de heksenjacht op bonussen of we slaan al door. Dat het systeem niet deugde, is overduidelijk. Of de politiek correcte remedie daar het juiste antwoord op is mag u zelf bedenken.

Terug naar wat veel belangrijker is, de implosie van onze economische wereld. Ik las iets bullish over het stormachtige herstel van de Baltic Dry Index. Dat is de index die de scheepvaart meet en dus een idee geeft van de wereldhandel. Die index is met 95% ingestort en stijgt inderdaad fenomenaal de afgelopen weken. Dagen van plus 10% of plus 15% zijn geen uitzondering meer. Tegelijk zien we de Chinese beurs oplopen, nu ook een plus van bijna 30% voor het jaar.

Het ergste is dus voorbij, stellen de brengers van dit nieuws. Vergeet u dat maar. Wie kan rekenen, en slechts weinigen lijken deze gave van de Goden ontvangen te hebben, ziet al snel dat als je van -95% naar -85% gaat, je inderdaad verdrievoudigt. Het is alleen wat contra-intuïtief. De uitleg is eenvoudig. Als je geen orders meer krijgt als fabriek, stop je met fabriceren en probeer je eerst je voorraad op te maken. Je koopt geen enkele grondstof meer in. Pas daarna gaat de zaak langzaam naar een laag niveau. Een depressie is een jaar met -10% en wie nog niet doorheeft dat we daarin zitten, moet snel kleuterjuffrouw worden. De sociale dienst krijgt het eveneens druk.

Michael Kraland

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

Er is veel nieuws vandaag en grotendeels slecht behalve sommige items die heel erg slecht zijn, tandje hoger dus.
Het verlies van het vertrouwen in de ING perpetual door branchegenoot KBC is heel erg voor ING. Dat soort dingen zeg je niet zomaar, iedereen verliest nu nog meer vertrouwen. “Pas op met perpetuals” zei iemand tegen me. Welnee, die perpetuals zijn de kanarie in de koolmijn. “Pas op met verzekeraars”, dat is de boodschap.
Vandaag gaan we dus nog wat actie ondernemen op dit gebied. We houden maar één long en dat is de Aegon pref. Die loopt ook terug vandaag maar daar is de situatie wat anders. De Amerikaanse prefs van Aegon zijn cumprefs en hebben voorrang, ook boven Minister Bos. Ze betalen nu een procent of 23 en dat is zorgelijk want als het nog verder gaat, zoals bij de prefs van ABN, die 47% betalen, dan moet je je zorgen maken dat je je geld niet meer krijgt.

Bij ABN hebben we wat minder zicht dan bij Aegon en daar heb je als pref houder ook een zwakke positie. Er zijn wat hoopgevende regeltjes in het prospectus, dat onze vriend en betalend De Kapitalist abonné heeft doorgespit. Maar ABN lijkt ons toch te gevaarlijk.

Terug naar de knakkende markt.
We zijn onder Dow 7500 gesloten en gaan nu richting S&P 740. In Nederland staat de AEX 220 ons toe te grijnzen.
Saab vraagt uitstel van betaling, Chrysler wil samen met GM, JC Penney heeft voor het eerst sinds 5 jaar een verlies en ING zakt door de hoeven.
Maar er zijn ergere dingen. Terwijl we net de verzekeraars hard zien zakken, terwijl iedereen dacht dat die sector al genoeg afgestraft was, gaan we nog een étage lager.

Straks krijgen we de credit cards en de autoleningen nog op de voorpagina en daarna de derivaten en de CDS markt.

In De Kapitalist snellen we u met man en macht te hulp.
U krijgt van ons een nieuwe short en een lijst veilig ogende aandelen.
In de PolderPortefeuille gaan we verder omhoog.
We verkopen wat en vertellen u in De Kapitalist als eerste wat we eruit gaan gooien.
U zult verbaasd staan.
Inmiddels zitten we long goud, short de markt en in steeds minder aandelen.
De depressie is er al, de markt zuigt ons naar beneden, we zitten short.
Kunt u nog knakken ? Knak dan mee.

Long Aegon prefs, short verzekeringen ETF, short Prudential, long goud, short S & P en AEX.

U kunt het interview met de CEO van Thenergo hier vinden.

Thenergo is een mooi bedrijf waarvan het business model niet meer kan functioneren op 85% geleend geld, de banken willen minder erin stoppen dus moet er meer equity in wat minder rendement betekent.

Er komt straks wel weer een tijd waarin de banken weer meer belangstelling zullen hebben. De rentabiliteit van Thenergo gaat hiermee dus ook achteruit.
Maar om dat dit verhaal zo te gaan vertellen, en zelf je eigen kapitaalkosten door een paar zinnetjes belangrijk te verhogen, dat is uniek.
Een beetje Duct tape en alles komt weer goed.
Wat een blunder.

INTERVIEW-Thenergo CEO says growth delayed by recession

Mon Feb 16, 2009 10:33pm GMT
* Slump has delayed new projects not under construction

* Sees banks requiring more funding from equity

* Seeking new lenders less affected by financial crisis

* Mulling options like private placement to raise cash

* Sees sufficient cash flow to break even by 2010

By Anne Jolis

ANTWERP, Feb 16 (Reuters) – Pricier capital has forced Belgian renewable fuel firm Thenergo NV (THEB.BR: Quote, Profile, Research) to cool ambitious expansion plans and find creative ways to borrow and raise money, Chief Executive Carl Malbrain told Reuters on Monday.

Having already frozen new projects not under construction, Thenergo is hunting for banks less affected than its past lenders by the credit crisis, and is mulling options such as a limited private placement to raise future funds, Malbrain said.

The firm, which generates heat and electricity from natural gas and biological material, illustrates the challenge facing small, indebted companies struggling to grow in a recession.

"We will need new risk capital, and we’re investigating possible, alternative ways of getting it. If we want to do new projects, we will have to," said Malbrain in an interview.

Even so, Thenergo will not be able to continue the acquisition-driven, fivefold annual revenue and production growth it achieved between 2006 and 2008, Malbrain said.

"We’ve had to scale down our ambitions, and to abort, or freeze, some of the bigger and larger, very capital intensive projects," Malbrain said.

Thenergo’s existing projects in Belgium, the Netherlands and Germany generate enough heat and energy for 100,000 households.

Projects now being built — for which Thenergo has already secured financing — will bring Thenergo’s capacity to just under 100 megawatt electric by the end of 2009, far short of the 500 megawatt electric it had hoped for before the downturn.

But Thenergo has not abandoned expansion plans entirely.

"We do want to grow," said Malbrain, noting that Britain, northern France and Eastern Europe are all attractive markets for expansion after the downturn, perhaps in 2010 or 2011.

Thenergo listed on Euronext Paris and Brussels in August without raising any capital, after it canceled a planned July listing that was meant to raise about 80 million euros. The company previously listed on the Alternext exchange.

Thenergo is now studying other ways to raise cash, such as a limited private offer, Malbrain said.

"We’re investigating either offering new shares to existing shareholders, at a discount, or, alternatively, allowing some new investors to enter at terms the existing investors can agree with," said Malbrain.

The pressure to raise cash has increased since the credit crunch. Banks, which used to lend up to 85 percent of the money needed for a new project, now insist that a greater portion of financing come from investors, Malbrain said.

"We see that the equity portion required will increase to 30 percent from 15 percent," predicted Malbrain.

The company is also shopping for new lenders after the banks that traditionally lent to Belgian small-caps, such as ING, Fortis, Dexia and KBC, were hit hard by the crisis.

Malbrain cited Credit Agricole’s (CAGR.PA: Quote, Profile, Research) Belgian subsidiary Landbouwkrediet and Netherlands-based Triodos TRIOF.AS as potential new lenders.

Though Thenergo will need to find a successful strategy for securing funds to expand, its existing operations and projects due to come online this year will generate enough cash to let it break even by early 2010, Malbrain said.

Thenergo reported a loss of 3.6 million euros for the first half of 2008, long-term borrowings of 53.36 million euros and short-term borrowings of 4.71 million euros as of June 30 2008.

Without specifying a figure, Malbrain said Thenergo will show increased debt when it reports its 2008 results on March 30. (Editing by Jeffrey Benkoe)

Long Thenergo

…het wegglijden van de Dow onder de 7500.
Schmull lezers krijgen hier morgen een mail over, maar ook zonder dat verhaal kan ik u verzekeren dat dit voor de TA tuinlui, Fibonacci freaks, Kondratieff klutsers en Elliott Wevers een bron van inkt zal zijn.
We zijn nu ook onder het laagtepunt van november.
Het nieuws blijft slecht, ondanks vandaag wat opklaringen bij de Amerikaanse leading indicators.

Wie short zit of anderszins nog geld overheeft dankzij staatsobligaties en goed verhuurde portiekwoninkjes kan zich naar Parijs spoeden om daar in een beschaafd en voordelig restaurant genaamd Au Gourmand (www.augourmand.fr, +33142962219, 17, rue Molière) tegoed te doen aan duif, truffels of een menu van louter groenten dat zo geraffineerd is dat ik niet kon wachten u er nu over te vertellen.

Dit is een Alain Passard voor Nouveaux Pauvres. Passard is geweldig goed maar qua prijs naar mijn gevoel te fors voor dagelijks bezoek. Hier krijgt u de groenten van Joël Thiébault. De beste maraîcher van de regio Parijs, leverancier van de *** restaurants. Thiebault kweekt 1700 groentes.
Ik was € 100 kwijt voor een lunch met zijn tweeën en mijn geluk was volmaakt.
Thiébault staat zaterdag- en woensdagochtend op de markt, de Marché de l’Alma.
Rijd erheen, laad hem vol en vegeteer.
nvt

Niet met de economie, integendeel, wel met de PolderPortefeuille.

Vandaag komt De Kapitalist uit met een nieuwe koopaanbeveling. Het gaat om twee aandelen in dezelfde sector.

Niet dat we zo enthousiast zijn maar we hebben een paar sectoren waar we in willen blijven zitten. Zoals Agri, Medisch, Energie en Goud.

Verder zijn we de markt short.
Goud is net verdubbeld.
In de alternatieve energie hoek gaat het heel slecht met Thenergo, althans, het gaat slecht met de CEO.
Die heeft net het domste en kostbaarste interview uit zijn carrière gegeven aan Reuters.
Hij legde even uit hoe moeilijk hij het had om extra geld aan te trekken. Dat dit wel met een discount zou moeten, zo moeilijk was het.

Nu zijn markten vaak gewoon snel en heel logisch.
Die ploepten het aandeel direct naar een discount. Dus nu, bij een eventuele financiering, kunnen we rekenen op een discount op een discount, daar gaat je koers.
We gaan geen grapjes maken over de CEO, hij heet Carl Malbrain en wij hebben er ook koppijn van, temeer omdat het aandeel illiquide is en we er niet uit kunnen.

Hathor en Extract, onze twee uraniumposities die Xemplar (ook koppijn) vervangen doen het vandaag goed. Hathor stijgt 7%, ik verkoop een klein plukje om wat winst veilig te stellen, je weet immers nooit, zo vertelde een ervaren geoloog ons. Er wordt druk geboord maar op kleigrond weet je het nooit, er kan opeens water komen, net zoals in Cigar Lake, de ondergelopen mijn van Cameco. Dat is de nachtmerrie van iedere mijnbouwer.
Op Extract hebben we verdubbeld, daar neem ik ook wat winst nu, misschien kopen we dat plukje op een slechte dag weer terug.

Genmab blijft sterk, maar we hebben er teveel. We zijn wat voorzichtiger qua money management. Als het aandeel door blijft lopen denken we aan wat verkoop, maar we houden de kern van de positie, net als bij Extract en Hathor.

Ik deel de PolderPortefeuille nieuw in, zie een volgende flash van De Kapitalist.
We gaan ook een olie aandeel kopen. Een grote, liquide tent.
We blijven voor de helft in cash, short de markt, long goud en ik ga skiën voor een week.
Hopelijk gaat het dan nog beter dan nu.

Michael Kraland

Disclaimer Kraland: long Hathor, Extract, Xemplar, Genmab en Thenergo.

Vanaf de zomer hebben The Plunger en ik winst gemaakt met onze macro handel maar in januari maakten we een klein verlies. We werden vooral elke keer uitgestopt met de aandelenindices, vooral de DAX en de S&P. Er ontwikkelde zich geen trend. Alleen goud kwam onlangs echt van de grond en staat flink op winst. We gaan de positie nog wat uitbreiden en kijken ook naar zilver. Zilver staat op een bijzonder lage ratio versus goud, of andersom, goud is erg duur historisch tegenover zilver.

Maar het meest verbazende zijn die aandelenindices. Zijn wij nou gek ? Blijkbaar, want de markt heeft altijd gelijk. Wij zijn erg bearish en de markt minder.
Vandaag is het misschien zover. Oost-Europa is een zootje, wisten we allang maar vandaag is het nieuws. Oostenrijk heeft de Duitsers om hulp gevraagd.

Zolang de Westerse banken de projecten in het Oosten blijven doorfinancieren valt het allemaal nog mee, relatief gezien dan. Maar de vraag is hoelang die banken dat vol gaan houden, wankel als ze zijn.

The Plunger en ik begrepen maar niet waarom die markt zo sterk bleef. Vorige donderdag nog ging de S&P door de hoefjes en daarna vlak op het eind weer omhoog. Raar allemaal. Maar nu we een paar keer fout gezeten hebben zijn we extra voorzichtig.

Vanochtend, toen we onze ochtendcall hadden, leek het dat de markt klaar was om te knakken. Misschien lopen we nu weer achter, we merken het wel, misschien zijn we te voorzichtig.
We denken al een tijd dat de S&P om allerlei eerder uiteengezette redenen hard terug kan, door de 600 heen.

De dollar ralliet hard maar die durven we op dit niveau niet meer long te gaan. Dit is natuurlijk zuiver zucht naar zekerheid. En ook een reflectie van het slechte nieuws in de Euro zone. Ierland, Spanje, Oost-Europa, het is steeds erger.

We durven wel onze long positie in goud wat uit te breiden. Die loopt uitstekend. We gaan verdubbelen maar wel met een korte stop op die tweede positie die we nu innemen. Onze februari Goud 880 short puts zijn praktisch afgelopen. Onze 800 puts die we ter dekking long waren laten we waardeloos aflopen. Onze 1200 calls lopen mooi op.
Goud is in Euro’s aan een absolute top en in dollars nog iets onder het eerdere record. Hopelijk gaan we nu door de $ 1000 en zetten we ook een nieuw record in dollars neer.

De PolderPortefeuille loopt weer wat beter dan vorig jaar. Ook daar komt nieuws deze week. We zijn bezig met wat nieuwe longs en blijven vooral de indices short. We zijn ook bezig met een short in verzekeraars, dit tegen onze long in Aegon prefs maar ook omdat we denken dat verzekeringen de katastrofe du jour zijn.

Samenvattend, long goud, long wat special situations zoals LNG in Australië, Genmab en dergelijke.
LNG loopt op omdat er toch eens nieuws uit Australië moet komen. Genmab is sterk maar wanneer de positie van groot nog groter wordt gaan we die wat afschaven, het blijft biotech en we zijn te schijterig om al te veel risico te nemen.

Short de indices dus.
En binnenkort wat meer longs, zie daarvoor de volgende Kapitalist.

Long goud, short AEX, long Aegon prefs, LNG, Genmab.

De hierna volgende column verscheen eerder in FD Geld, het wekelijkse Personal Finance Magazine van Het Financieele Dagblad.

Het is raar maar ik kreeg vorige week meer reacties op deze column dan gebruikelijk. Zelfs van een vakbondsman en van een christelijke omroep. Het was ook de eerste keer dat ik het over een moreel onderwerp had in plaats van over geld. Dit bevestigt mijn overtuiging dat morele zaken hier meer aandacht krijgen dan financiële en zo hoort het ook te zijn. Vooral als je je financiële zaken al op orde hebt, waarbij we denken aan de piramide van Maslow. Is moraliteit een luxe? Het omgekeerde lijkt het geval. We hebben nu aanzienlijk minder geld en slechtere vooruitzichten maar wel vernieuwde aandacht voor moraliteit.

De scepticus moet zich op zo’n moment afvragen of al diezelfde mensen die hiervoor offers brachten op het altaar van Mammon nu definitief tot de Nieuwe Deugdzaamheid zijn bekeerd. Misschien zijn het niet dezelfde mensen.

Wie weet gaat onze Nieuwe Deugdzaamheid deze keer niet gepaard met het offeren van willekeurige slachtoffers en het beperken van de vrijheden van de overlevenden. Deugdzamen hebben de neiging vervelende trekjes te vertonen wanneer hun ideeën aanvaard zijn. Denk aan Savonarola, Calvijn en Het Comité voor het Algemene Goed. Dat comité bestond ook uit deugdzamen, ze verloochenden de katholieke kerk en probeerden de menigte een cultus van de rede aan te praten, wat niet echt aansloeg. Hun tegenstanders, of wie er maar toevallig voor hun rechtbank verscheen, werden een kopje kleiner gemaakt tot de Deugdzamen zelf een kopje kleiner werden gemaakt. Dit gebeurde in Parijs in 1794.

Wie had een jaar geleden gedacht dat Amerika onder Obama, een nieuwe Solon van Athene, zou neerkijken op een kruimelend Rusland? Toenemende moraliteit versus ultieme geldzucht? Materieel ligt onze toekomst voor een belangrijk deel in Azië, maar moreel zijn we de weg kwijt en de Aziaten nog meer dan wij. Dit punt is nergens aan de orde, maar zou de verontruste klasse in onze samenleving toch stof tot nadenken moeten bieden. De vraag is of nadenken aan de orde is, of dat handelen belangrijker is. Solon was zelf een handelaar. Daar hoor je ook zelden iets over, maar dat komt doordat handelaren zich niet voor Solon interesseren.

We leven in een maatschappij van Action Men. Geld en democratie vragen hierom. Van de keeper die bij een penalty naar links of rechts duikt, tot de politicus die snel met een plan moeten komen. Actie is belangrijker dan denken, want denken kost tijd en handelen is urgent. Stilzitten is meestal het beste, maar is geen verkoopbare optie. De keeper die duikt geeft tenminste de illusie dat hij iets gedaan heeft, al is het puur arbitrair en zinloos.

Zoals iedereen weet, redde Franklin D. Roosevelt het door de depressie geteisterde Amerika dankzij de New Deal. We denken dat we het allemaal weten, maar dat is niet zo. Die New Deal werkte misschien helemaal niet. Althans, dat zeggen economen nu. En dat wisten de mensen rond Roosevelt ook, zo blijkt uit dagboeken. Maar wat telt is de indruk, de perceptie. Daarmee zijn we terug naar wat het belangrijkste is in een democratie. Niet de werkelijkheid maar de perceptie daarvan.

Barbertje moet hangen. Bonussen moeten afgeschaft worden. Om de maatschappijcriticus Jacques Marseille te parafraseren, mensen hebben geen probleem met bonussen, alleen met bonussen van anderen. John Thain zou als taakstraf de herinrichting van het kantoor van president Obama moeten krijgen.
Wanneer alles onzeker is, waarom zouden we dan ergens bang voor zijn? Het zijn Solon’s woorden.

Michael Kraland

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

Het was koud in New York, bitter koud.
Bernard Madoff’s activa waren bevroren maar toch zag hij kans nog wat juwelen en horloges aan zijn vrouw te sturen.

De Madoff Madness gaat gewoon door en elke dag is er wel wat. Maar sommige dagen zijn echt meer de moeite waard dan andere. Er zijn ook dagen waarop we zaken zien die we nooit hadden kunnen dromen.

Rest de vraag wat we hier van kunnen leren. Dat wordt straks vanzelf wel duidelijk, lees rustig door.

Swindler’s List
Ten eerste is er een lange lijst met duizenden namen van Madoff slachtoffers verschenen. Een soort Swindler’s List met erg veel Joodse namen. Kijk hier voor deze lijst.

Want binnen de VS had Madoff zijn eigen kanalen, maar daarbuiten had hij een klein aantal feeder fondsen. Eén van de redenen, zo wordt nu langzaam aan duidelijk, is dat hij via die feeders de SEC kon omzeilen.
Want als hij minder dan vijftien cliënten had, dan was zijn vermogensbeheertak niet onderworpen aan toezicht.
Kijk hier voor de lijst van de grootste aanbrengersfondsen en andere grote beleggers.

En die duizenden individuele namen dan in de VS? Die zaten ongetwijfeld bij de brokerskant van het Madoff bedrijf. Ooit, toen ik zelf wat due diligence op Madoff deed, bekeek ik zijn website en zag ik dat Amerikaanse privé-personen daar zomaar terecht konden.
Voor Europeanen was dat niet mogelijk, dat kon alleen via de feeders, de aanbrengfondsen.

Bekende feeder-namen waren Fairfield (verreweg de grootste), Kingate, Tremont, Luxalpha, Access enzovoort. Fairfield had ook een kantoor in Nederland tot 2007.

De lange reis van Markopolos
Inmiddels heeft Harry Markopolos zijn getuigenis afgelegd voor leden van het Congres. Het Congres heeft recht en plicht om naar informatie te zoeken wanneer ze dat willen.

In de pers wordt Markopolos een whistleblower genoemd, maar dat is hij niet. Hij werkt niet voor de SEC, noch voor Madoff. Hij is een onafhankelijke derivatenexpert met grote kennis van zaken en een goed instinct voor fraude. En hij is een vasthouder want hij ging voor het eerst in 1999 naar de SEC toe, zonder enig succes.

De getuigenis van Markopolos (zijn naam wordt vaak fout gespeld als Markopolis of Markopoulos) is opzienbarend.
Je denkt dat je droomt wanneer je het leest en het hele verhaal staat hier.

Volgens Markopolos zijn er nog 12 à 14 onbekende fondsen en hij heeft contact opgenomen met een SEC official genaamd Kotz, what’s in a name, om die fondsen onder de aandacht van Europese regelgevers te brengen. Het verhaal vindt u hier.

Wat vertelt Markopolos nou precies? Hij legt uit hoe hij er achter kwam dat Madoff niet deugde. Hij vond een aantal rode vlaggen onder andere doordat hij verzeild raakte in een rondgang langs een dozijn Europese fondsen die bij Madoff belegden en die geen goed idee hadden waar ze mee bezig waren. Die rondgang was met Access, een fondsbeheerder in New York die onder leiding stond van Thierry de la Villehuchet en Patrick Littaye.
Villehuchet pleegde kort voor Kerstmis zelfmoord en Littaye is geruïneerd.

Markopolos kon alles zelf uitrekenen en interviewde met zijn team onder andere de grootste aanbrenger, Fairfield, die hoofdzakelijk via hun Fairfield Sentry fonds $ 7,5 miljard bij Madoff hadden staan.

Vervolgens sprak Markopolos off the record met een aantal vooraanstaande experts bij de grote huizen op Wall Street. Madoff was een grote partij, dus durfde niemand wat te zeggen, maar sommige experts hadden Madoff door.

Toen het huiswerk af was ging Markopolos naar de SEC, de beurswaakhond. Hij ging expres niet naar de Nasdaq omdat hij die niet vertrouwde. Hij nam ook allerlei veiligheidsmaatregelen omdat hij bang was dat er wel eens een vervelend ongeluk kon gebeuren. Het ging immers om miljarden. Markopolos kwam bij de SEC binnen via een agent die decennia lange financiële ervaring had en die hem introduceerde bij een Directeur Toezicht.

Dirty Harry
Markopolos heeft van 2000 tot en met 2008 de deur platgelopen bij de SEC en daar de ene na de andere verantwoordelijke figuur aangesproken, telkens op aanbeveling van andere SEC agenten met een bijzonder goede reputatie. Hij had zijn rekenwerk laten checken door een risk manager in zijn eigen team een een wiskundige expert van wereldniveau, van buitenaf.

Desondanks kreeg hij al die jaren geen voet aan de grond. Niemand interesseerde zich voor zijn verhalen en zijn goed gedocumenteerde rapporten. Uiteindelijk gaf Madoff zich zelf, via zijn zoons, aan in december 2008.

Maar we zijn nog lang niet klaar.

Links en rechts wordt nu geroepen om meer regelgeving. Het idee dat ons bijblijft na het zien van al deze documenten is vooral dat de regels er wel waren maar dat de regelgever gewoon niets deed.

Denk niet dat de Amerikanen niet doorhebben dat hun eigen SEC ze heeft laten vallen, kijk dan eens naar hoe volksvertegenwoordiger Gary Ackerman de SEC toespreekt.
Neem even 5 minuten van uw tijd en kijk naar deze video.

Hier kan u zien hoe rep. Ackerman de directrice van toezicht van de SEC de mantel uitveegt.
Vervolgens gaat hij nog even door met een door Bush benoemde topjurist van de SEC, de heer Vollmer. Deze jurist wil niet getuigen. Ackerman wordt erg kwaad en beticht  hem ervan erger dan Madoff te zijn.

Markopolos kunt u ook bewonderen, klik daarvoor hier.
Markopolos legt hier uit hoe hij in mei 2000, toen de Madoff fraude nog relatief klein was, waarschijnlijk minder dan € 4 miljard – wat is klein tegenwoordig vragen we ons af – bij de SEC langs ging en niets gedaan kreeg. Noch toen, noch in latere jaren.
Markopolos laat geen spaan heel van de SEC. Hij legt uit dat ze zich hebben gedragen als dove, blinde en stomme spelers. Niet alleen dat, Ackerman spreekt ze zo ook toe. “Vertel eens, wie gaat ons nu antwoorden: de dove, de blinde of de stomme?”.

De eerste lessen
Wat zijn de eerste lessen die we hier leren?
Ten eerste zijn er geen nieuwe regels nodig, maar moeten de bestaande regels toegepast worden.
Ten tweede blijkt dat de SEC mensen hier niet voor geschikt zijn. Het zijn bureaucraten, juristen en geen nieuwsgierige onderzoekers met een gezonde dosis scepsis.
Ze vangen dan ook alleen kleine vissen en laten de grote gaan, ook al worden ze in een net aangedragen.
Er is weinig reden aan te nemen dat het elders anders toegaat.

Het ergste is volgens Markopolos, dat de ambtenaren geen enkele verantwoordelijkheid nemen en zich verschuilen achter het feit dat het onderzoek nog loopt.
Luister ook even naar zijn requisitoir aan het eind van zijn tirade.
Hij maakt de SEC helemaal af, maar heeft ook weinig goede woorden over voor de Wall Street Journal, toch een begrip en een zeer gerespecteerde krant. De WSJ wilde hem niet helpen en verhinderde een journalist die dat wel wilde in een vliegtuig te stappen om het onderzoek uit te voeren.

Zo komen we tot een andere conclusie en dat is dat als het huidige SEC personeel niet geschikt is voor deze taak, wie dan wel?

De pers
We komen dan al snel terecht bij de pers.
Erin Arvedlund werkte in 2001 voor het New Yorkse beursblad Barron’s, dat overigens net zoals de WSJ deel uitmaakt van de Dow Jones groep, tegenwoordig onderdeel van Rupert Murdoch’s Newscorp. Arvedlund schreef een heel wantrouwig stuk over Madoff.

Dat interview hoort u hier, maar u kunt ook haar relaas lezen in Portfolio als u hier klikt.
U kunt haar originele Barron’s artikel hier lezen.

Een goed geïnformeerde pers kan veel gedaan krijgen, maar lang niet alles. Je ziet dat bij die weigering van de WSJ om mee te werken. En als het zo gemakkelijk was om dit allemaal uit te vinden en te bewijzen, dan hadden andere journalisten ongetwijfeld de scoop van hun carrière gevonden in Madoff. Maar dat is nooit gebeurd.

Toch zijn er ook anderen die denken dat de pers hier een rol kan spelen, al is het maar omdat journalisten er op getraind zijn om sceptisch en nieuwsgierig te zijn.
De baas van een financieel recherchebureau denkt dat ook en zijn mening vindt u hier.

Naschrift
Er zijn nog veel meer Madoffjes. Bij Inveztor vinden we ook de raarste dingen, maar meestal kunnen we er weinig mee – we zijn een beurssite immers.

Een paar jaar geleden raakte ik zelf met een paar privé-beleggers verwikkeld in een affaire waarbij we op het spoor waren van een bende notoire fraudeurs. We waren ook bang voor onze veiligheid, net zoals Markopolos, en niemand wilde ons verhaal aanhoren. We hadden honderden pagina’s pijnlijke documentatie. Er mankeerde $ 80 miljoen.
De boeven zaten in de VS en in Monaco.
De FBI, de SEC, de autoriteiten van het offshore centrum waar het fonds gevestigd was, de politie van Monaco, waar de gelden heengingen, niemand had er zin in. Een opzienbarend verhaal waar we misschien nog eens op terug kunnen komen.
Wanneer deze crisis voorbij is.

Michael Kraland

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: niet van toepassing.