Er blijft een waas van mysterie rondom de hedge fund industrie hangen. Sommigen worden hierdoor aangetrokken als muggen door een lamp. Dat is omdat deze sector, meer dan welke andere ooit in de financiële geschiedenis, hersens, talent, inventitviteit en winstgevendheid vertegenwoordigt.

Nog niet zo lang geleden lazen we daar wat spottende opmerkingen over, in een forumdebat op deze site. Dat is normaal, want de hedge fund sector is natuurlijk echt groot, gevariëerd, potentiëel zeer winstgevend en handelsgeheimen worden natuurlijk niet publiekelijk prijs gegeven.

Winst trekt niet alleen koren aan maar ook kaf. Er zitten dus boeven en boefjes in deze sector, net zoals elders. Iets geraffineerder misschien. Een beetje diepgaande kennis van het vak kan dus nooit kwaad. De record-resulaten die Goldman Sachs, de Amerikaanse effectenbank, deze week publiceerde, waren indrukwekkend.

Goldman’s evolutie
Nog indrukwekkender was dat Goldman het ook de voorgaande jaren redelijk bleef doen. Dat kwam door de handel voor eigen rekening. De zogenaamde VAR (Value at Risk, het bedrag dat aangeeft hoeveel het bedrijf potentieel in een dag kan verspelen als de markt totaal tegenzit) nam toe tot $71 miljoen.

De evolutie van slimste fusie-en overname adviseur tot grootste hedge fund ter wereld is gemakkelijk te volgen. Goldman verdiende het afgelopen kwartaal $360 miljoen met advieswerk, maar naar schatting ongeveer evenveel met handel voor eigen rekening.

Goldman is zeldzaam bedreven in deze handel en doet dan ook wat meer met het eigen kapitaal dan andere huizen op Wall Street. Het is al jaren zo dat de grote brokers voor eigen rekening handelen en veel hedge fund managers starten hun carrière dan ook op de prop desks van de grote firma’s. Prop staat niet voor iets waar mee geschoten wordt, maar voor proprietary trading, handel voor eigen rekening.

Goldman’s evolutie
Voor beleggers is zulke handel een welkome diversificatie. Wanneer de klanten geen business meer binnen brengen kan het huis zelf nog de rekeningen betalen. Wanneer de activiteit te veel begint voor te stellen worden beleggers ongerust omdat dan in hun ogen de kwaliteit van de winst daalt.

Het gaat dan echter om een kwestie van definitie. Als effectenbank wordt minder winst gemaakt, maar als we de organisatie als een hedge fund beschouwen is er niets aan de hand.
Hedge funds, zo leert ons de meest recente historie, krijgen een hogere waardering dan effectenbanken. Dat zal wel samenhangen met de hersens en de winstgevendheid.

Tijdens de Rusland-crisis verloor Goldman 600 miljoen dollar voor eigen risico. Anderen waren er dan mee opgehouden maar Goldman breidde deze activiteit alleen maar uit.
In het afgelopen kwartaal kwam de winst uit op bijna 1,3 miljard dollar.

Hoe rendabel hedge funds als onderneming kunnen zijn, werd nog eens onderstreept door de recente IPO van Rab Capital. Rab is een hedge fund dat op de nieuwe markt in London werd genoteerd. Opgericht in 1999, heeft deze firma nu een marktkapitalisatie van 136 miljoen pond, waarvan acte. Over de vragen die achter dit fenomeen opdoemen hebben we het een andere keer.

Pijpen nu verdacht
Wall Street vindt altijd overal een antwoord op. Zeker wanneer er iets mee verdiend kan worden. Neem nou Pipes. Pipe staat voor Private Investment in Public Equity. Dit soort vehikels bieden institutionele beleggers de mogelijkheid om via een niet bij de beurs geregistreerde secundaire emissie deel te nemen in een genoteerd bedrijf.

Regelgevers, en zij niet alleen, huiveren alleen al bij de gedachte. In sommige gevallen is dat zeer terecht, in andere gevallen bieden Pipes een mooie gelegenheid om op de korte termijn snel geld te verschaffen. Banken gaan vaak dicht voor dit soort bedrijven zodra het slechter gaat.

Zoals werksters tegenwoordig interieurverzorgsters zijn of, toepasselijker gezien de tussenkop hierboven, wij sinds de gratis reclame van Rob Oudkerk voor hookers.nl weten waar het woord “dames” voor staat, zo heetten Pipes vroeger anders. We zullen u niet te lang lastig vallen met eerdere incarnaties van dit wendbare begrip, maar gedegen kenners van het vak weten genoeg wanneer we Reg S en Reg D, twee regels uit de SEC bijbel noemen.

Niets nieuws onder de zon
Hedge funds zijn, het zal niemand verbazen, grote afnemers van Pipes, want de verdiensten zijn vaak interessant. Tip: vermijdt fondsen die veel van hun winst uit dit soort transacties halen. De SEC heeft zich inmiddels, zo vernemen wij uit een onopvallend artikel in de financiële pers, gebogen over de problematiek rond Pipes.

Eerder gebeurde dat ook al met Reg S, een voorloper van het Pipe fenomeen. Een belegger in een emissie die onder Reg(ulation) S plaats vond, mocht geen Amerikaans ingezetene zijn. Instituten mochten wel meedoen. De meeste Reg S deals waren dan ook banale emissies van obligaties of convertibles, maar aan de snelle financiering aan noodlijdende bedrijven schortte soms wel iets.

Amerikanen deden via offshore-vehikels mee met het spel, of schreven in op een emissie met een discount om vervolgens, liefst vantevoren, de aandelen te shorten. Wat dat betreft is er nu ongetwijfeld niets nieuws onder de zon.

Nieuwe ronde
Na het schandaal rond het fenomeen Market Timing, dat uiteindelijk een bijzonder groot geproportioneerde vorm van handel met voorkennis bleek te zijn, begint nu een nieuwe ronde.
Net zoals bij het Market Timing schandaal zijn echter de hedge funds hier net zo goed bij betrokken als long only fondsen.

Ook wat dat betreft niets nieuws, behalve dat de laatsten niet genoemd worden en de hedge funds uiteraard weer wel.

Michael Kraland is mede-oprichter van Inveztor.net. Hij woont in Parijs, is vermogensbeheerder in Amsterdam en is met name actief in de hedge fund sector. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Hij handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. In dat geval meldt hij of hij zelf of voor zijn cliënten actief is in een genoemd fonds. Uw reactie is welkom op kraland@Inveztor.net.

Nog niet zo lang geleden, al lijkt het nu heel lang, dacht iedereen dat bonds gebodemd hadden en werd er alleen nog maar gespeculeerd over de volgende renteverhoging door de Fed. Frank van Dongen was in die tijd één van de weinigen die obligaties zag stijgen.

Hij kreeg gelijk, wij luisterden gisteren niet naar de Fed-verhalen omdat we met belangrijkere dingen bezig waren en ongetwijfeld velen met ons. De consensus is nu dat hier geen verandering in komt, tot er drie maanden lang goed banennieuws is..

De enige arbeidsberichten uit de VS die tot nu toe goed waren, was het slechte nieuws. Daardoor blijft de rente laag, krediet goedkoop en bubbels intact. De dertigjarige hypotheekrente zit onder de 5%.

Hot mamma
Dat betekent dat, geheel in tegenstelling tot wat verwacht werd, de huizenboom kan doorgaan.
Consumenten kunnen nog eens meer kapitaal uit hun hypotheken halen voor onmiddellijke besteding. Weliswaar is dat slecht, maar het is goed. Of is het andersom? De toekomst moet dat maar uitwijzen.

Recent onderzoek van professor Elisabeth Warren van de Harvard Business School en Amelia Warren Tyagi toont aan dat vrouwen met kinderen in middenklasse gezinnen in de VS het meeste kans hebben persoonlijk failliet te gaan. We leggen nu niet uit waarom, dat doen we als we iets bearish schrijven. Even terug naar die moeders.

Mamma is in trek, hot zelfs. Het symbool is ietwat verwarrend MAMA. Mamma.com is een zoekmachine, het bedrijf staat in Quebec en het is een internetaandeel zoals we die sinds 2000 niet meer gezien hebben. In drie beursdagen verdrievoudigde de prijs op hoog volume naar 15,90 dollar. In de afgelopen twaalf maanden was de laagste prijs 1,90 dollar.

Adopteren
Eigenlijk hadden we hier wat eerder mee moeten komen, want gisteren gingen we weer bijna een kwart omhoog. Niet 0,25%, maar 24,43%. Mamma is een meta search motor. Met meta moet u oppassen hebben wij geleerd, in internetkringen staat dat woord vaak voor iets dat niet helemaal origineel is.

Mamma combineert zoekprogramma’s en maakt een herschikking. Daarom zeggen critici dat dit een zeepbelaandeel is. Dat zal wel, gezien de fundamenten en het koersverloop. Alleen, wij keken eventjes bij Mamma in de keuken en onze zoekopdracht verliep bijzonder goed. Wij adopteren haar daarom direct.

Mark Cuban, een soort Amerikaanse John de Mol, heeft groot in dit bedrijf geïnvesteerd, vandaar de commotie. Nu bent u op de hoogte en kunt u meepraten. Ubisoft, de belegging van de echte Mol (zie Mol’s hoop), zakt weer wat naar aankoopniveaus en daarom zijn er volop kansen voor de echte speler.

Neutraal
“Bulls make money, bears make money and pigs get slaughtered.” Zo luidt de Wall Street wijsheid en zoals vaker, er zit veel in maar het is niet altijd waar. Wij hebben twee weekends geleden, zoals gebruikelijk, met grote aandacht de brief van Warren Buffett gelezen. Waarom lezen we Buffett? Iemand vertelde ons dat hij er ook wel eens naast zat.

Dat is een interessante opmerking. Als we alleen kijken naar wie er nooit naast zit, kunnen wij onze bibliotheek bij de vuilnisbak zetten en onze abonnementen opzeggen. Mevrouw K. juicht, maar wij vrezen ten onrechte. Alleen bedriegers zitten er nooit naast, al geven wij toe wel eens naast een bedrieger gezeten te hebben. Helaas, Buffett is niet onfeilbaar.

Hij is wel beter dan uw dienaar en vele anderen. Hij is ook, sinds internet, gratis beschikbaar, wat veel Nederlanders moet aanspreken. Wat zijn we zuinig. Als iemand ons uitnodigde voor een spreekbeurt over Krenten uit de Polder, de kans hierop is helaas gering, dan verzekeren we u van een onderhoudende avond, dat bleek de afgelopen dagen weer.

36 Miljard dollar cash
Wij dwalen af, terug naar Buffett die niet onfeilbaar is. Zijn overigens succesvolle bedrijf Netjets draait slecht in Europa (full disclosure: wij zijn betrokken bij een piepkleine concurrent van deze mooie onderneming). Buffett’s timing is niet altijd perfect (big deal zouden wij zeggen) en soms zit hij in de verkeerde sector. US Air is een voorbeeld.

Hij zat te lang in aandelen van gisteren, zoals Gillette en Coca Cola, die nu weer aandelen van vandaag zijn. Money talks, Buffett’s spel is geld en daarnaar gemeten is hij één van de besten ter wereld. Er zijn verschillende manieren om te leren, zo is ons gebleken. Veruit de vervelendste is naar school te gaan. Dat zien we dagelijks in het onderwijs.

Vervolgens is daar de praktijk. We kunnen leren van onze fouten. Belangrijk, want de prijs is al betaald. Van Buffett kunnen we echter leren zonder te betalen. We investeren alleen wat tijd.
Krenten, ga daarom snel naar zijn gratis site en lees zijn gratis brief. Klik hier Wat zien we? De meester zit op veel geld. Op 36 miljard dollar cash.

Neutraal II
Bovendien is hij bearish op de dollar meldde hij vorig jaar in een uniek Fortune-artikel. Buffett heeft zoveel geld, omdat hij geen aandelen koopt. Hij vindt bedrijven goedkoper dan aandelen en hij koopt aandelen wanneer dat andersom is. Hij heeft zijn junk bonds verkocht. Toen hij ze kocht, werd junk gewaardeerd alsof alle emittenten failliet gingen.

Nu wordt junk gewaardeerd alsof ze allemaal overleven. Buffett heeft een reputatie. Een grotere in de meeste gevallen dan u of ik. Hij heeft ook meer te verliezen.

Laten we daarom maar naar hem luisteren.

Van Buffett gaan wij naar onze maandelijkse mailing van een marktneutraal fonds. Zo’n mail bevat een brief van de beheerder die zijn visie geeft. Die is uiteraard markt neutraal getint en omdat maar weinig mensen echt marktneutraal opereren, is dat vaak een leerzaam verhaal. Op die mailing kregen we in de afgelopen jaren geregeld commentaar van lezers.

Martkneutrale varkens
Vanaf april vorig jaar werd het stil. Het fonds in kwestie deed overigens niet veel in 2003, een kleine 7%. In de laatste mail stond niet veel nieuws, of het moest zijn dat de score sinds het begin van het jaar ruim 5% was. Zoiets is niet statistisch significatief. Toch kwamen er veel reacties los. Het plaatje ziet er natuurlijk optisch plotseling beter uit.

Opeens is er bij professionele partijen weer belangstelling voor risicomijdende beleggingen, zo lijkt het. Vorige week zaten we bij een fund of funds presentatie. De beheerder, die in deze tak van sport pretendeert voorop te lopen, legde uit hoe hij zijn marktgevoelige allocaties aan het vervangen was door marktneutrale.

Er blijft, ondanks de gunstige aandelenmarkten, veel geld naar hedge funds vloeien. Die markt is nu 750 miljard dollar groot. Er is een belangrijk verschil met de aandelenmarkt. Marktneutrale varkens overleven en hun klanten blijven verdienen, zij het met minder spectaculaire bewegingen dan in de klassieke sectoren.

Martha Stewart, succesvol ondernemer, oprichter van het beursgenoteerde Martha Stewart Living Omnimedia (MSO) én uitvinder van de Nieuwe Truttigheid in Amerika werd vrijdagavond schuldig bevonden aan tegenwerken van justitie en liegen tegen de Feds.

Ze werkte tegen en ze loog, omdat ze betrapt was bij het verkopen van aandelen Imclone, een biotech bedrijf. Imclone testte het anti-kanker geneesmiddel Erbutex in.

Toen ceo Sam Waksal, een flamboyante ondernemer met wie Stewart persoonlijk bevriend was, hoorde dat de resultaten niet goed waren, verkocht hij zijn aandelen voordat die onderuit gingen. Waksal’s broker Peter Bacanovic van Merrill Lynch was ook Stewart’s broker.

Obstructie en jokken
Bacanovic vroeg zijn assistent Stewart te laten weten dat Waksal verkocht. Toen verkocht Stewart ook en ze bespaarde hierdoor 51.000 dollar, want het aandeel stortte in. Erbutex, zo bleek kort daarna, was ironisch genoeg wel een succesvol medicament. Waksal zit nu in de gevangenis. Daardoor is er nu veel aanbod op de New Yorkse kunstmarkt.

De jury veroordeelde Stewart wegens obstructie en jokken op vier punten. Wie tegen de Feds liegt, gaat de gevangenis in – zo luidt de Amerikaanse wet. Omdat Stewart op vier punten schuldig werd bevonden, kan ze tot twintig jaar cel krijgen. Dat gebeurt waarschijnlijk niet, het lijken eerder twintig maanden te worden.

Deze affaire was vrijdag in de VS zó belangrijk, dat de media-aandacht vergelijkbaar was met de commotie bij ons rond de moord op Willem van Oranje of, iets recenter, die op Pim Fortuyn. De Martha Stewart affaire is alleen nog niet voorbij, want de ondernemer gaat waarschijnlijk in hoger beroep.

Relevantie
Als Martha Stewart meer dan voorpaginanieuws is in Amerika, heeft dat dan relevantie voor ons?
Ja, want dit is de meest kleurrijke voorkennisaffaire tot nu toe en alle meer en minder smakelijke aspecten die we hadden kunnen wensen spelen hier een rol. Laten we ze even opsommen. Stewart was een succesvolle vrouw en ondernemer.

Ze was in sommige kringen zo geliefd, dat talkshow-gastheer David Letterman ironisch meldde dat Al Qaeda en Hamas fuseerden. Hij had het van Stewart. Volgens Conan O’Brien, die na Jay Leno uitgezonden wordt, had ze een verklaring afgelegd. “Ik hoop dat mijn naam binnenkort wordt gezuiverd en iedereen mij weer als koud en harteloos ziet.”

Tot zover het klimaat, alleen, wat hier relevant is, ook voor ons, is dat het geen misdaad is om koud en harteloos te zijn. Dergelijke persoonlijkheidsconsideraties speelden ook een rol bij de Cor Boonstra affaire. Als de regels zijn dat het verboden is justitie tegen te werken, dan is het normaal dat iedereen die dat wel doet op dezelfde manier wordt behandeld.

Voorzichtig
Was Stewart een prettig doelwit, omdat ze een icoon was dat gemakkelijk impopulair te maken was bij een jury? Speelde het mee dat ze wat dat punt betreft het openbaar ministerie zoveel mogelijk hielp? Ze getuigde zelf niet, wat in Amerika mag en liet daarmee een kans voorbij gaan om haar eigen positie te verdedigen.

Dat was natuurlijk op advies van haar advocaten. Of die gelijk hadden door het zo te spelen is de vraag. Stewart’s broker had voorzichtiger moeten zijn. Hij had nooit moeten doorgeven dat Waksal aan het verkopen was. Het is de vraag of hij dat ook echt gedaan heeft. Stewart had ook voorzichtiger moeten zijn. Zij is zelf broker geweest.

Wie in de VS broker wordt, moet eerst een vrij diepgravend examen afleggen: Series Seven. Pas wanneer iemand dat diploma aan de muur heeft hangen, mag hij of zij met individuele beleggers praten. Wie die cursus heeft gevolgd weet daarom heel goed dat dit soort dingen helemaal niet mag.

Vragen
Er blijven vragen. Moest er via haar een voorbeeld worden gesteld? Er is een duidelijke uitspraak gedaan door een jurylid dat daar op wijst. Had dit proces zin? Misschien wel, misschien niet. De fout van 51.000 dollar staat in geen enkele verhouding tot de omvang die deze zaak aannam, niet publicitair maar juridisch.

Is het de moeite waard miljoenen dollars uit te geven om zo’n vergrijp recht te zetten? Er zijn op dit moment een paar zaken die spelen tegen échte boeven:

Jeff Skilling, Andrew Fastow en Kenneth Lay van Enron,
Dennis Koslowski van Tyco,
Bernard Ebbers en de zijnen van Worldcom.

Tot slot is er de gruwelijke boef Richard Scrushy van Healthsouth met zijn pornoconnecties en rockbandijdelheid. Er zitten natuurlijk ook kleine beleggers in Stewart’s beursgenoteerde bedrijf, dat nu vernietigd wordt en kleine beleggers betalen belasting. Stewart rommelt ongetwijfeld nooit meer met aandelenverkopen, dat staat vast.

Reputatieschade
Alleen, moest daar nu een proces voor gevoerd worden? Heeft gevangenisstraf nog zin? Het Amerikaanse systeem biedt, na een veroordeling, geen alternatief. Dat is ook iets waar een hervorming op zijn plaats is. Terug naar Nederland. Voorkennis is een verkeerde zaak en moet uitgebannen worden.

Beleggers oplichten is ook iets dat streng verboden moet zijn, maar het gebeurt te vaak. Bij ons, zo zagen we in de afgelopen tijd, is het ook mogelijk om mensen op grond van verdenking kapot te maken, ook al zijn ze niet veroordeeld. In dit verband schreven wij eerder over de gang van zaken rond de affaires bij Veer Palthe Voûte en bij Orange Fund.

Wat reputatieschade betreft is daar de doodstraf opnieuw ingevoerd, nog voor iemand veroordeeld is. Wat dat betreft is de financiële sector omtrent risico uniek geworden. Tegelijkertijd blijft het een uitzondering dat managers die er minder dan niets van terecht brachten een deel van hun bonus moeten teruggeven.

Boef en pak
Misschien moet dat deel groter worden, 100% bijvoorbeeld. Misschien is het ook beter als er duidelijkheid wordt geschapen over de ernst van financiële wandaden. Misschien moet er een nuance worden aangebracht tussen een fout, denk aan door een rood licht rijden en opzettelijk beleggers oplichten.

Misschien is het beter om boeven te pakken dan in elk pak een boef te zien. In Amerika zijn ze misschien gek, maar wij zijn niet veel beter.

Afgelopen week meldden we dat Talpa Beheer, de beleggingsmaatschappij van John de Mol, een 10% belang had genomen in Ubisoft, de Franse maker van videospellen. Sindsdien is Ubisoft gestegen van €17,80 naar € 20,77 na vrijdag een top van € 21.30 geraakt te hebben, op zeer grote volumes. Vrijdag ging 5% van het kapitaal over de toonbank.

Er is intussen nog het een en ander gebeurd. Ubisoft heeft aangekondigd de Wolfpack Studio’s over te nemen. Wolfpack maakt Shadowbane, een Massive Multiplayer spel.

In februari had Ubisoft de samenwerking met Warner voor een gelijksoortig spel afgeblazen. Dat maakte, samen met de omzettegenvallers van het kerstseizoen, deel uit van de teleurstellingen die tot de koersdaling van februari leidde. Het aandeel zakte toen van € 23 naar € 16. Dat spel was The Matrix, naar de gelijknamige film.

Geen plannen
Van Talpa ontvingen we geen commentaar. Aan de AMF, de Parijse regelgever, meldde Talpa afgelopen week dat eventueel nieuwe aandelen bijgekocht konden worden als de omstandigheden daarvoor gunstig waren, maar dat Talpa geen plannen had tot overname noch tot benoemingen in het bestuur van het bedrijf.

Yves Guillemot, één van de vijf Bretonse broers die met hun moederbedrijf het bestuur van Ubisoft vormen, verklaarde nergens van op de hoogte te zijn.

Terwijl dit speelde kwam Goldman Sachs naar buiten met een aankoopadvies. Daarvoor was Goldman neutraal geworden, na de teleurstellingen van het begin van het jaar. Het koersdoel van Goldman werd verhoogd van € 17 naar € 25.

Ubisoft is uniek in de zin dat het bedrijf haar productie meer dan andere spelers heeft geïntegreerd. Mocht de belangstelling voor dit bedrijf toenemen, dan komen we hier nog eens nader op terug.

Ubisoft is een Frans bedrijf dat electronische spelletjes maakt. De Fransen hebben een aardige cultuur op dit gebied opgebouwd, een mooie combinatie van fascinatie met strips, veel goede
jonge programmeurs en een paar dynamische ondernemers.

Infogrames, net terug van de rand van de afgrond en Ubisoft zijn de marktleiders in deze sector. De andere spelers zijn de Amerikanen, met Electronic Arts en Activision en het arme Eidos in Engeland, bekend van Lara Croft, maar in minder goede lichamelijke conditie verkerend.

Ubisoft is een aardig verhaal. Het bedrijf komt uit Bretagne en is opgezet door de broers Guillemot. Guillemot Soundblasters en aanverwante spelletjeshardware. Ubisoft maakt – de naam zegt het – de software.

Bodem met mooie volumes
Er gebeurt iets met Ubisoft, dachten wij vrijdagochtend. Het aandeel was net teruggegleden van iets onder de 30 euro naar 16 euro op een teleurstellende omzet rond de kerstdagen. Talpa Beheer, het investeringsvehikel van John Endemol, had toen 5% en blijkt nu inees 10% te hebben.

Wij vroegen collega Frank an Dongen om een grafiek en een technische visie. Voorwaar, zelfs wij konden duidelijk zien wat onderstaande grafiek aangeeft. Leest u eerst de titel, die is van de Meester zelf. Vervolgens komen wij met exegese. Zoals u ziet ,is het aandeel mooi gezakt. Dat betekent dat het nu goedkoper is dan eind vorig jaar.

Bovendien hebben we een drama vermeden, want de koers halveerde en dat is altijd triest. U ziet ook de grote volumes bij het bereiken van de bodem. Dat betekent dat er veel mensen zijn uitgestapt, coûte que coûte, zoals Fransen zeggen wanneer iets goedkoop of duur is.

Gekkigheid
De titel is nu duidelijk. Als wij goed zijn ingelicht was Oppenheimer, niet de Duitse privat bankers, of de uitvinder van de atoombom, maar de New Yorkse fund managers, de grote verkoper. Ze hadden er genoeg van. We weten alleen nu ook wie de koper was. Dat was John de Mol.

We zijn even snel door de researchrapporten over Ubisoft gelopen en daar vonden we weinig aanknopingspunten. Zo hoort het ook. Wel constateren we dat Prince of Persia in de Top-10 is opgedoken. Prince of Persia is een PS2 spelletje, Playstation van Sony, de meest verkochte terminal. Leuk, maar op zichzelf niet genoeg.

Er zijn twee mogelijkheden. Of De Mol weet van gekkigheid niet meer wat hij met zijn geld moet doen, of hij weet iets dat wij niet weten, want Money Talks.
Dankzij Endemol en Manchester United is De Mol nu een man met gouden handen. Vandaar een stijging afgelopen vrijdag van 4,52% in het aandeel.

De grafiek die u straks bekijkt is de meest veelzeggende illustratie uit de standaard presentatie, die we gebruiken om cliënten inzicht te geven in het nut van hedge funds in een beleggingsportefeuille. Hij is zo aardig, omdat in één enkel plaatje luchtbellen worden doorgeprikt.

Hedge funds zouden alleen interessant zijn in vlakke of neergaande markten, omdat de hoge kosten en short-posities de prestaties remmen. Zelf als dat niet helemaal waar is, dan nog is het zo, krijgen we dan te horen, dat hedge funds natuurlijk minder interessant zijn in snel stijgende markten.

Laten we eerst deze grafiek goed bekijken. De periode die we kozen is de laatste grote cyclus op de beurs en waarin ook hedge funds als industrie groeiden.

Richtinggevoelig of niet?
Er zijn nu zo’n 6000 hedge funds. Daarbij zitten goede en slechte beheerders, eerlijke en oneerlijke, competente en minder competente. Eén ding is zeker: slechte managers houden het niet lang vol in deze sector. Pech moet ook niet te lang duren. Dat zijn slechts twee van de vele redenen waarom er de afgelopen jaren zoveel hedge funds verdwenen.

De rode lijn is een indicator van wat de fondsen met directionele strategieën deden in in vergelijking met de Amerikaanse en Europese aandelenindices gemeten door MSCI (Morgan Stanley Capital International Indices). HFRI stelde de hedge fund-indices samen, dat is een hierin gespecialiseerde research firma. Nu weet u ook de afkorting te plaatsen.

Wat zijn directionele strategieën? Hedge funds die een strategie toepassen die gevoelig is voor de richting van de markt. Richtinggevoelig is een andere naam. Zijn niet alle fondsen dat, behalve de short sellers? Nee, juist niet. We hebben het een volgende keer over marktneutrale fondsen, die die juist ongeacht de richting van de markt een positieve bijdrage willen leveren.

Vier soorten
Sinds de Nasdaq-krach zijn die fondsen overigens gevraagd, maar het is een moeilijke activiteit met weinig echt succesvolle spelers. Er zijn veel meer directionele fondsen dan marktneutrale. Eén van de redenen is dat een fonds in zijn meest rudimentaire vorm het gemakkelijkst is op te zetten.

Het is enige wat nodig is zijn namelijk een paar goede stockpickers, die zowel long als short gaan. Dergelijke fondsen doen het meestal beter in opgaande markten. Laten we nog eens teruggaan naar de grafiek. De hedge fund-index is samengesteld uit vier soorten fondsen. Er zijn er meer, maar voor de illustratie van de prestaties van deze aanpak werd gekozen voor:

Long/short aandelen fondsen,
Global Macro fondsen,
Event Driven fondsen,
Distressed Securities fondsen.

Bron: Bloomberg/Attica

Dips
Nu vraagt u zich twee dingen af. Waarom 25% en wat zijn dit voor beestjes? De 25% is een arbitraire keuze die een zuiver illustratieve waarde heeft. Een vermogende particulier kan met enige hulp zo’n portefeuille samenstellen. De categorieën staan voor aandelenbeleggers die long en short gaan. Het long/short gebeuren, niet iets dat u ’s zomers op de golfbaan draagt.

Global Macro fondsen zijn beleggers in alles wat lost en vast zit, aan beide kanten van de markt. George Soros was zo’n speler. Event Driven fondsen arbitreren in fusies en overnames en Distressed Securities fondsen kopen obligaties van gestrande bedrijven op. Die stijgen meestal snel wanneer de markten het wat beter doen.

Hoewel de rode lijn spectaculair lijkt, zijn er toch dips geweest – zeker in de afgelopen tijd. Beleggers moeten niet denken dat directionele fondsen nooit zakken. Dat doen ze namelijk wel. Alleen, de grafiek toont duidelijk aan dat die verliezen in geen verhouding staan tot die van de normale aandelen indices.

Drie redenen
Soms krijgen we wel eens de vraag voorgelegd hoe het nou komt dat juist vermogende beleggers het meest in hedge funds beleggen. Daar zijn drie goede redenen voor. Ten eerste hebben vermogende beleggers vaak persoonlijke adviseurs of family offices, die dit soort vehikels goed weten op te sporen en te selecteren.

Ten tweede was het tot voor kort praktisch onmogelijk om als kleine belegger in hedge funds te beleggen. De meeste fondsen zijn nog steeds offshore en worden door regelgevers en ook door het publiek en de pers gewantrouwd. Soms is dat natuurlijk terecht, meestal echter niet. Ten derde hebben die vermogende beleggers deze grafiek gezien…

De G7 top in Boca Raton, Florida, ging over wisselkoersen. Amerika stond hier tegenover Japan, dat actief intervenieert en de Europeanen, die dat nog niet gedaan hebben. De Amerikanen deden in deze conferentie niets anders dan zich de moeilijkheden van het lijf te houden, de Europeanen zochten hulp tegen een te zwakke dollar. Die maakt de euro duurder en dat is slecht voor Europese exporteurs naar de dollarzone.

De uitkomst van deze conferentie kunnen we als volgt samenvatten: er kwam een communiqué waarin de woorden excessive volatility centraal stonden. De met zorg gekozen woorden wezen op een eensgezindheid om te hoge uitslagen van wisselkoersen tegen te gaan.

Vergist u zich niet in het belang van de woordkeus. Vorige keer was het more flexibility. Het lijkt niets, maar het is een groot verschil.

De Amerikanen zien het als volgt: wij Amerikanen hebben een soepel monetair beleid en trekken de wereldeconomie. Jullie Europeanen zijn rigide en zeuren. Bovendien zijn jullie vervelend en hinderlijk geweest met Irak en reken niet op ons om jullie daarvoor extra cadeautjes te geven.

Door ons soepele monetaire beleid zakt onze dollar weg. So what? Jullie probleem. Moeten jullie ook maar stimuleren, in plaats van de rente op 2% te houden en bevend voor de Franse en Duitse vakbonden maar mondjesmaat hervormingen door te voeren. Willen jullie niet meedoen, dan betalen jullie mee via een dure euro.

Jullie probleem
Eenvoudiger kan haast niet. Alleen, er wordt een internationaal toneelstuk opgevoerd waarbij deze zaken niet bij naam genoemd worden. “De dollar is onze munt, maar jullie probleem”, vatte een Amerikaanse minister van financiën het ooit samen. Die man was tenminste duidelijk.

Vrijdag, vlak voor de topconferentie, was de dollar weggezakt naar 1,27 dollar voor 1 euro. De consensus was toen dat deze top niets zou bereiken en dat de dollar dus maandag verder zou zakken. Gedurende het weekend steeg de dollar echter iets, richting 1,25 dollar. De echte proef op de som komt echter pas maandagochtend, wanneer Japan open is en de Europese beurzen ook openen.

Hoe kunnen we deze uitkomst interpreteren? Ten eerste en wij refereren naar een eerder stuk van ons met dezelfde strekking, dit zijn niets dan woorden. Tenzij wij het verkeerd interpreteren en er achter de schermen iets gelekt is over interventie.

Ten tweede poseerden de ministers van financiën die deelnamen allemaal met dezelfde blauwe das. Dat was om aan te duiden dat ze eensgezind waren. Hoera.

Let it Bleed
U kunt het ook anders zien. Als ze echt eensgezind zijn, hebben ze geen dassenceremonie nodig. We zouden zelfs zeggen, ontsla onmiddellijk de pr-sufferd die dit bedacht heeft. Doe volgende keer iets met feestmutsjes of sokken, want erger kan haast niet.

Hoewel, laat Inveztor.net een suggestie doen: streepjespakken met, heel klein, subtiele klasse, de woorden Let it bleed in de strepen geweven. Laat die dassen erbuiten. Ze zijn juist de meest vermaledijde kledingstukken van dit decennium. Draagt u er één en bent u geen bankier of begrafenisondernemer in functie, dan wordt u er op aangesproken.

Onze eigen DAR (dassen aantrek ratio, het aantal dassen in de kast gedeeld door het aantal keren dat die gebruikt worden) is de afgelopen vier jaar vertienvoudigd, er hangen er honderden werkeloos te bungelen en wij zijn vooral bang voor een nachtelijke wraakactie, waarbij onze dassen ons te grazen nemen en ons opknopen aan een gordijnroede.

Wij dwalen af.

Het belang van Bush
Terug naar de dollar. De kwestie is niet moeilijk. Het is in het belang van de VS dat de munt zakt, liefst zachtjes maar vooral niet te langzaam. Reden daarvoor is dat een zakkende dollar het Amerikaanse tekort terugdringt, doordat het de Amerikaanse industrie stimuleert.

We zijn dan ook niet bullish op de dollar. De reden daarvoor is dat het helemaal niet slecht is dat de munt zakt. Laten we eerst eens een stap terugzetten. Politici bepalen ons wel en wee en de valuta vallen daar onder. Bestuurders willen slechts één ding en dat is herkozen worden.

Zo ook president George Bush jr. De heer Bush jr heeft een vrij eenvoudige keuze. Of hij voert een soepel monetair beleid en de Amerikaanse economische machine wordt aangewakkerd door lage rente, of hij doet wat veel serieuze mensen die heel goed weten dat entrepreneur een Frans woord voor ondernemer is graag willen.

Die mensen willen eigenlijk liever dat de Amerikanen geen groot tekort hebben en nu alvast maatregelen nemen om verdere bubbels in huizen- of aandelenmarkten tegen te gaan. Immers, als de Amerikanen zich zowel persoonlijk als collectief in de schulden blijven steken wordt het vereffenen van de uiteindelijke rekening extra pijnlijk.

Niet dat zoiets de Europese politici iets kan schelen, die kijken alleen naar de opiniepeilingen. Die worden beïnvloed door de mate van economisch comfort van de kiezers. Massaontslagen zijn niet goed, nieuwe banen wel. Niet dat de Amerikanen zoveel nieuwe creëren, maar er is tenminste hoop op. In Europa is daar voorlopig minder kans op en voor een deel komt dat door de dure euro.

Hoe ver nog?
De consensus onder economen is dat de dollar blijft zakken. De vraag is hoe ver de munt moet dalen om de zaak in evenwicht te krijgen. Dat antwoord is niet gemakkelijk te geven. The Economist doet een schatting, gebaseerd op een rapport van Deutsche Bank. Om het tekort op de lopende rekening terug te krijgen naar 2,5% van het bnp moet de dollar zakken tot 1,98.

Nu is hier van alles tegen in te brengen, maar het geeft aan hoe groot het probleem theoretisch is. Laten we kijken naar de alternatieven die de Amerikaanse regering heeft. Nu het budget snoeien, in plaats van het tekort te laten stijgen naar 5% van het bnp is geen optie, omdat het lijnrecht staat tegenover de plannen van deze regering.

Irak moet direct ontruimd worden en er is minder geld beschikbaar voor defensie en antiterroristische maatregelen. De rente moet verhoogd worden, waardoor de consumenten automatisch minder schulden aangaan. Politiek gezien lijkt dit niet haalbaar voor Bush.

Electorale en economische pijn
Voorlopig steunen Japan en China de VS door Amerikaans schatkistpapier op te kopen. Zo blijft de Amerikaanse rente kunstmatig laag en kan de regering Bush doorgaan met haar huidige politiek. Uiteindelijk moet de rente stijgen en moet de dollar verder zakken dan nu. Het gaat ook meer pijn gaan doen, economisch dan.

Over electorale pijn hebben wij het maar niet, daar zorgt Democraten-kandidaat John Kerry wel voor. (Voor ons commentaar hierop zie Herry met Kerry en de discussie daarover in de Inveztor.net Koffiekamer).

Stiekem streepjespak
Europa? Misschien lukt het John Snow en de heer Groenspaan hun collega’s te overtuigen dat een soepeler monetair beleid wenselijk is. Laten we dat even aannemen. Dan nog kunnen we daar weinig mee, want het verdrag van Maastricht verbiedt dit soort soepele grappen.

Maar, zo horen we onze lezers nu al denken, dat verdrag wordt toch door Duitsland en Frankrijk met de voeten getreden, terwijl zelfs Italië lid is van de G7 en misschien ook overtuigd is? Goed, laat dat zo zijn. Die heren komen zondag allemaal thuis met stiekempjes toch een streepjespak met Let it bleed erin geweven. Ze overtuigen iedereen, inclusief onze eigen minister van Financiën Gerrit Zalm.

De rente wordt verlaagd, de euro daalt. Wat gebeurt er dan? Dan gooien de Japanners nog meer miljarden de markt in om ervoor te zorgen dat de dollar niet door de psychologische barrière van 100 yen heengaat. Nu kost een dollar nog iets meer dan 105 yen.

Is dat dan alles? Nee, want dan stijgt goud naar eenzame hoogte.

Grondstoffen en goud moeten wij hebben, alleen, zoals we gisteren aangaven in Foud, zit de laatste even in een pullback. Geeft niet, er zijn nog andere grondstoffen. Goud is tenslotte iets waar mensen al heel lang juwelen van maken.

Vroeger maakten ze er ook geld van, tot ze erachter kwamen dat dat niet nodig was. Die munten sleten alleen maar. Het werd daarna gebruikt als een reserve en de kluizen van de centrale banken liggen er anno 2004 nog steeds vol mee.

Een grondstof die ook flink in prijs is gestegen, maar veel minder dan goud en waar niemand aan twijfelt – veeg teken hoor ik daar? – is koper. Gisteren gingen wij daarom goed gemutst naar de presentatie van een kopermijn.

Twaalf jaar oud
First Goldwater Resources om precies te zijn, een junior. Dat wil zeggen, een potentiële scam, zoals al die bedrijfjes. Vooral als ze uit Vancouver komen. Waar komt dit bedrijf vandaan? Ja, u hebt het geraden. Daar trekken we een paar punten voor af. Waar ligt de mijn waarvoor ze 15 miljoen Canadese dollars willen ophalen?

In Mexico, ergens in Baja. Een punt erbij, want dat is lekker toegankelijk en bovendien gelden daar tegenwoordig wetten. Wie zijn de promoters? Dit is Vancouver taal. Promoters horen bij deze stad zoals hasjverkopers tot het meubilair van de Amsterdamse Dam behoren: “Hey, you want goldmine? She brand new.”

Ditmaal zijn er geen promoters, maar vier ingenieurs die al twaalf jaar hiermee bezig zijn en eindelijk een zakenbank hebben gevonden die tegen 10% van de opbrengst even met de pet langs gaat in Londen, Genève, Zürich en Parijs. Dat is alvast 1,5 miljoen dollars, al zijn die dan Canadees, aan lunchgeld.

Pluspunten
Vanwege die vier ingenieurs, die er serieus uitzien en tegen de vijftig lopen, geven we extra punten. Met de begeleidende koperpoetsers deden wij eerder zaken, die doen een paar van deze deals per maand. Het management komt betrouwbaar over, ze hebben een beter procédé dan hun voorgangers om de concessie die ze in handen kregen te exploiteren.

Want er waren voorgangers. Dat is een plus, want die gaven, samen met het huidige management, al 43 miljoen dollar uit aan dit project – een extra pluspunt. De mijn moet per jaar 46.500 ton opbrengen. De ertsgraad is hoger dan bij andere mijnen, de kosten zijn lager en er zit meer in de grond dan bij de meeste juniors, leert ons een vergelijkende analyse.

De 1,5 miljoen dollar wordt uitgegeven aan een dieptemijn, in plaats van werk aan de oppervlakte, maar het is niet om nodig dynamiet te gebruiken. Een plusje. De mijn bevat koper, daar is veel vraag naar en het is minder hard opgelopen dan andere metalen. Een plus. Verder is er kobalt. Nog een plus.

AIM aid
Om kobalt, dat nu 28 dollar kost op de wereldmarkt, tegen acceptabele condities aan te kunnen bieden, is een zogenaamde strategische partner nodig. Dat wil zeggen, een ander, groter bedrijf dat een strategische hoeveelheid van de baten in wil pikken. Al met al toch positief: kobalt gaat in batterijen, mobieltjes, pda’s en andere piefjes.

Cannacord schat dat de productie 57% koper is, 32% kobalt en 11% zink. Een mooie mix aan metalen: een plus. Links en rechts slingert nog wat zogenaamde exotica. Die metalen zijn leuk, maar tellen niet mee in de berekening. De bedoeling is dat Goldwater via deze emissie de nodige cash ophaalt.

Vervolgens komt ze met een nieuwe, definitieve studie die door de banken aanvaard wordt als de basis voor een krediet. Het aandeel verhuist dan naar Toronto om over een maand of drie op de AIM in Londen te worden genoteerd en dat over een jaar of vier à vijf de productie loopt. Tot dan is zo’n bedrijf speculatief, in feite een call op de metaalmarkt.

Zoethouder
Op dit moment noteert het bedrijf 1 Canadese dollar. Op die prijs worden nieuwe aandelen uitgegeven. Gelukkig vindt de begeleidende bank dat dit papier het dubbele waard is. Dat is een opluchting. Bij de emissie krijgen we ook een warrant à 1,56 dollar bijgeleverd. Dat is een zoethouder voor de inschrijvers. Het ding loopt vijf jaar.

Als de markt voor koper en kobalt goed blijft en als er geen tegenslag wordt ondervonden bij de ontwikkeling van de mijn, kan deze koperader veel waard worden. Het is niet noodzakelijk daarvoor te wachten tot de huidige cyclus voorbij is – er is een grote kans dat dat over vier of vijf jaar het geval is. Het omgekeerde kan ook, wij hebben daar geen mening over.

Dit aandeel is een warrant op koper, winst nemen onderweg is goed mogelijk, temeer omdat er altijd nog de echte warrants zijn, die van 1,56 dollar. Die worden in de loop van het jaar ook beursgenoteerd in Toronto. Bange speculanten kunnen altijd proberen de aandelen in de loop van het jaar met een winstje van de hand te doen en de warrants aanhouden.

Hausse
Als het aandeel dan explodeert, pikken ze toch een groot deel van de winst mee. Conservatieve beleggers blijven weg en wij? Wij zetten ons alvast schrap voor de bagger van degenen die menen dat conservatieve beleggers juist in dit soort zaken moeten beleggen – argument: kijk naar de laatste twee jaar.

Daarop zeggen wij dan weer: kijk naar de laatste twintig jaar. De ingenieurs zijn al twaalf jaar bezig met dit project. Ze zijn dolblij dat er nu een hausse is ontstaan.
Die twaalf jaar van die ingenieurs zijn natuurlijk ook een plus, want dit project ziet er serieus uit. Full disclosure: wij hebben geen positie, maar schrijven misschien in.

Vanmiddag namen wij een uurtje vrijaf om een prettige familieplicht te vervullen. Op weg naar de kapper van de kleine betreffende bengel liepen wij Daniel tegen het lijf. In jeans, hij althans. Wij hadden een pak aan, want we kwamen net bij een advocate vandaan.

Dat is een formele mevrouw en uit respect passen we ons dan altijd aan, vooral als wij zelf betalen. Daniel doet in goud en maakt dito tijden door. Hij plaatst mijnen en naar zijn collectie Aston Martins, Ferrari’s en Mini’tjes te oordelen – twee in dezelfde kleur, één voor hem en één voor haar – plaatst hij ze goed.

“Hé Daniel,” zeiden wij vrolijk. “Loopt dat gele spul even terug en kan je opeens geen pak meer betalen?” U ziet het, ook hier pasten wij ons aan.

Nuchter
“Goud gaat terug naar 380 dollar”, zei Daniel, die de hele dag niets anders doet en er misschien meer van weet dan wij, want wij zitten er natuurlijk altijd naast. Gek, dachten wij. Dat zei Hennie ook. Hennie? Ja, Hennie Rijnbeek. Onze Hennie Rijnbeek. Hennie werkt bij Rabobank, waar hij tot voor kort goudhandelaar was in Londen.

Ons land stelt op goudgebied ten slotte net zo veel voor als Noord-Korea op het gebied van xtc. Hennie schreef een tijdlang over goud op Inveztor.net. Hij heeft er een nuchtere kijk op: hoeveel wordt er gebruikt voor juwelen (90%), hoeveel wordt er nu en straks uit de grond gehaald en hoeveel kunnen de centrale banken op de markt gooien (honderden tonnen)?

Onze Hennie werd precies om die reden dan ook gehaat op Inveztor.net. Niet door ons en zeker niet door u, temeer omdat hij een zachtmoedige, goed analyserende en prettige man is. Hennie werd gehaat, omdat hij een afwijkende mening had. Daarom was hij een man naar ons hart. Hennie is nog steeds een goudbeer en ziet de hele handel wegzakken richting 320 dollar.

Goldwatergate?
Misschien dipt goud naar 280 dollar en dan hebben we het weer voor even gehad, zegt hij. Hennie is een platinumstier, dat hij om onverklaarbare redenen platina noemt (krijg je in Londen). In zilver gelooft hij helemaal niet, tenzij Kodak keihard terugkomt zonder te herstructureren. Met andere woorden: alleen als films uit de blikken herrijzen wordt Hennie weer een stier.

Tijd dat Hennie weer eens wat van zich laat horen en dat wij een vaste goudstier vinden, want welke kant het opgaat weten we nog steeds niet. Bij 380 dollar denken we aan bijkopen en we vragen Frank van Dongen om een nieuwe goudgrafiek. Vanmiddag lunchen we met Daniel, die dan weer een pak aan heeft en een nieuwe mijn naar de markt brengt.

Even spieken: First Goldwater heet dat bedrijf. Dat is een slecht voorteken, want wij associëren die naam nog altijd met Watergate en daarom met een verliezende Republikeinse president met een nepbril. U weet wel, uit de tijd dat er nog goede muziek op de radio werd gedraaid. Als het wat is, hoort u van ons.

Revenge of The Nerds bij ABN Amro vandaag. De resultaten zijn goed en alle lichten staan op groen. De bank schiet naar boven van de 21ste naar de dertiende plaats in de peer group, die als meetlat dient voor haar prestaties.

De omzet kwam uit op 4,9 miljard euro, waar 4,6 miljard euro werd verwacht. Het bedrijfsresultaat was 1,53 miljard euro (consensus: 1,46) en de nettowinst kwam uit op 847 miljoen euro (consensus: 777), ondanks de Parmalat-afschrijvingen.

In Nederland blijft het resultaat stagneren, maar particulieren en vermogensbeheer groeien weer sterk. Cfo Tom de Swaan is optimistisch en de bank gaat weer uitbreiden in de VS. Het dividend is nog steeds 5%.

Kopers
Victor Goossens van zakenbank Kempen & Co ziet ABN Amro in de komende maanden zomaar 15% stijgen naar tenminste 22 euro. “Het aandeel is in de grafiek uitgebroken op 18 euro. Het rendement is mooi en de resultaten zijn goed. Kortom, wat willen we als belegger nog meer?”

Inderdaad, meer van dergelijke resultaten bij dito rendementen. Goossens: “Investeerders maken zich teveel zorgen om het Amerikaanse hypotheekbedrijf van ABN Amro. Toegeven, die resultaten zijn lager, maar ze worden ruimschoots gecompenseerd door andere sectoren en landen.”

“Bovendien wil de bank uitbreiden in Michigan en Illinois. Dat deed ze niet, als het potentieel er niet is. Om 11:00 uur is er een conference call. Na het positieve interview van vanochtend met De Swaan, zie ik zeker kopers tijdens of na de conference. Het aandeel is te goedkoop voor woorden…”

Rood: AEX
Blauw: ABN Amro