Ooit, heel lang geleden, was er in Nederland een meneer die Wim Kan heette. Wat Kan kon, kon Kan alleen, vandaar deze titel. Kees van Kooten is zijn artistieke erfgenaam. Humor, zelfspot, subtiliteit en weemoed.

Kan hield bijna letterlijk heel Nederland in zijn ban met zijn Oudejaarsavondconférences. Hij vond het genre uit. Dominique Strauss-Kahn kan niet wat Kan kon. De handige afkorting voor zijn naam is DSK, zoals hij in Frankrijk genoemd wordt. Fransen zien hem heel anders dan Amerikanen. Inveztor denkt dat DSK nog wel eens een dure hobby van ons zou kunnen worden. Een miljardenhobby.

DSK is een econoom, socialist en heeft een diploma van Harvard. Daardoor heeft hij in Frankrijk een presidentieel aura en in 2012 zijn er presidentsverkieziingen. Omdat DSK voorop loopt in de peilingen voor de socialistische nominatie staat alles nu in het teken van deze ambitie.

De enige oplossing voor het Griekse probleem ligt bij het IMF. We kunnen daar allerlei argumenten voor aanvoeren en het zijn er elke dag meer. Maar die argumenten zijn nu even secundair. DSK’s positie en zijn ambitie zijn de reden waarom het IMF zal falen en daarvoor zal Europa de rekening gepresenteerd krijgen. Laten we er van uitgaan dat we te maken hebben met een probleem van minstens $ 150 miljard. Dan weet u nu dat we het niet over bijzaken hebben. 

Klein land, groot probleem
De verhalen dat Griekenland zo’n klein land is slaan de plank mis. Griekenland is een land met een onmogelijke regering, een onmogelijke oppositie en een onmogelijke volksaard waardoor ieder probleem vele malen groter wordt dan het moet zijn. Als de EU en het IMF Griekenland haar beloop laten, dan is het hek in de EU van de dam en vallen andere landen ook om.

Het IMF weet heel goed wat het moet doen, namelijk hard ingrijpen. Dat zijn de Grieken niet gewend, het is het land van de ontkenning, het eerste woord dat u in Griekenland leert is ja en dat spreek je als nee uit. Ze spreken ook altijd tegen en in overlegorganen wordt iedereen gek omdat Grieken altijd zieken. Het vetorecht is een favoriet middel en anders gaan ze boycotten, weglopen, ruziemaken en buitenlanders de schuld geven zoals we hier al vaker hebben beschreven. En elke keer doen ze dat op een manier die buitenlanders niet voor mogelijk hielden.

Dit is één van de redenen waarom het IMF hier moet ingrijpen en niet de EU. Grieken maken ruzie en leggen die niet gemakkelijk bij, kijk maar naar de eis dat de Duitsers moeten teruggeven wat ze geroofd hebben. Griekenland moet na de sanering, als die ooit komt, verder met de EU. Het is dus beter om die relatie, die toch al moeilijk is, te sparen. Het IMF is anoniem en DSK zal er niet lang blijven. Die treedt uiterlijk in 2011 af om kandidaat te worden in Frankrijk. 

Sleutel
Daar ligt ook de sleutel van het probleem. DSK wil president van Frankrijk worden. Frankrijk heeft allerlei merites en zwakheden en voor een deel lijken die zwakheden op die van Griekenland. Voordat Inveztor nu tonnen bagger over zich uitgestort krijgt willen we deze visie even wat verduidelijken: Frankrijk is een industriestaat en niet een aanbieder van yoghurt met honing. De CAC 40 bedrijven in Frankrijk zijn voor het grootste deel wereldspelers. Een deel van Frankrijk werkt heel hard, Fransen zijn IT minded en hebben een moderne infrastructuur.

Maar Frankrijk is ook een emotioneel land dat erg naar binnen is gekeerd. In dat opzicht lijkt het op Griekenland. Frankrijk is ook erg moralistisch en chauvinistisch. In dat tweede aspect lijken de Fransen op de Grieken. Frankrijk ziet zichzelf als centrum van de wereld, de Grieken ook, die zijn immers de bakermat van onze beschaving. Grieken verzinnen ook allerlei verhaaltjes bij hun ondeugden. Zo zijn de Fransen, die ook een loodzware publieke sector hebben, er van overtuigd dat iedereen ze daarom benijdt. "Service Public à la française" is hier het sleutelwoord. Buitenlanders hebben vaak moeite dit te begrijpen, vandaar al die boekjes over het land.  

Om in Frankrijk president te worden moet DSK Sarkozy verslaan en de kiezers paaien. Dat kan alleen met beloften waarin woorden als "solidariteit" en "publieke sector" centraal staan. Op geen enkele manier kan DSK zich manifesteren als de slachter van de Griekse ambtenarij, noch van de Griekse werkgelegenheid. Sarkozy zorgt er dan wel voor dat hij verslagen wordt en als Sarkozy dat niet doet, dan zorgen zijn rivalen binnen de Franse PS (Parti Socialiste) daar wel voor.

Vandaag zien we opnieuw hoe het de kant van het IMF opgaat. De Griekse banken kunnen het niet meer aan, zo bericht Reuters vanavond. Ook Mohammed El-Erian, co-Directeur van Pimco, de grootste obligatiebeheerder ter wereld en een gematigde bond vigilante, drukt zich uit in termen die, wanneer je zijn vele diplomatieke verplichtingen in het achterhoofd houd, duidelijk zijn.

"Draag me"
Wanneer we die termen in gewoon Inveztoriaans Nederlands vertalen dan komen we uit bij een surseance voor Griekenland. Een default, om het in Angelsaksische termen uit te drukken. U zult dit woord de komende dagen vaker de voorpagina’s binnen zien sluipen.

Een default betekent concreet dat u ook mee gaat betalen of u dat nu wilt of niet, want de kans bestaat dat de EU of de ECB zich om politieke redenen geroepen gaat voelen om te helpen. De junkie krijgt dan wat meer heroïne, het is weggegooid geld. Of de EU, waar de ambtenaren en beleidsmakers ook niet gek zijn, geeft het gevecht snel op. Griekenland moet door de vervelende volgende stadia van woede en berusting heen.

Daar zijn we nog niet. Eerst hebben we nog een typisch Grieks stadium, hysterie. Het is een Grieks woord. In Nederland noemen we dat een run op de Griekse bank.  

Wie hier op wil handelen kan euro’s verkopen. We versturen vanavond nog een kort memo hierover aan de abonnees van De Kapitalist.

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: short euro.

Platinum en palladium zijn twee grondstoffen met Siffredi charts. Maar de discipline gebied ons twee dingen: niet instappen voor een pullback. Anders krijg je een pullback voor je back. De andere is dat we moeten oppassen met grondstoffen want iedereen wil er in.

En met sommige grondstoffen hebben we wat moeite.
Koper bijvoorbeeld, dat maar nieuwe records neerzet terwijl we niet begrijpen wat die Chinezen met al die enorme kopervoorraden doen.
Dat staal stijgt alleen maar omdat er in China steeds meer auto’s gemaakt worden wil er nog wel in, geen probleem zelfs. Maar al dat koper? We hebben zelf wat out of the money putjes voor luttele bedragen lopen, niet voor de PolderPortefeuille, en die schrompelen weg, zoals het meestal gaat met dit soort instrumentjes.

Onze eveneens eigen olie longs werden net voor de publicatie van de voorradencijfers uitgestopt, de markt liep even hard terug en herstelde. Toen kwamen de cijfers en kwam de markt wat terug en stapten we zelf op $86,21 weer in.

Voor de PortefeuillePortefeuille doen we nu mee. We kopen 1 QM olie contract mei tegen dezelfde koers. De multiplier is 500 vaten per contract, dus de nominale waarde komt neer op zo’n $ 43.000. 

We kopen ook wat aandelen, twee in Nederland, één halve positie in Engeland. Die komen straks de één na de ander in De Kapitalist aan bod.
We wilden eigenlijk ook wat Detour verkopen, maar goud blijft stijgen dankzij Griekenland. Hoe meer Griekenland, hoe minder zin je in die situatie krijgt.
Gert van der Scheer, de onvermoeibare, stuurde net een verhaal langs over de paralellen met Argentinië. En over wat het IMF daar fout deed.
Het IMF liet Argentinië genoeg ruimte om nog meer schuld op te bouwen zodat uiteindelijk de oplossing nog pijnlijker werd. Maar Argentinië’s probleem was maar half zo groot als Griekenland’s ellende.
Conclusie: zo snel mogelijk Griekenland uit de euro, devalueren, pijn nemen, les voor andere landen en uiteindelijk goed voor de euro en de rest van Europa.
Geleerde lessen: niet zomaar iedereen toelaten, cijfertjes toch maar controleren voortaan en ophouden met Europese rethoriek te gebruiken waar eerst een telraam ook zou kunnen volstaan.

Vermeulen is op vakantie in Faberland. Sommigen noemen het Feberland maar wij dus niet. Bij Griekenland hebben we het ook niet over de Febeltjeskrant immers. Omdat Vermeulen in Feberland de bloemetjes buitenzet moeten The Plunger, die andere onvermoeibare, en uw dinar extra aanpoten. Vermeulen had ons aangeraden de perkjes zou nu en dan bij te knippen. In dat kader moesten we ook wat Detour verkopen boven de $ 20 want dan was het een free ride. We laten dit voornemen nu even voor wat het is.

Kijkt u maar naar de chart van Detour. Ook Siffredi materiaal. Omdat we die andere twee Siffredi’s niet kunnen oppakken houden we deze even vast. Dan kunnen we straks bij een pullback diversifiëren over drie van die charts.
Tenzij dit natuurlijk nepdiversificatie is. Wij zetten het er maar bij voordat iemand met deze suggestie komt.
Alle grondstoffen zijn uiteindelijk één trade en alle edelmetalen ook.

Onze enige echte Hellas hedge is de euro. Die zitten we short.
Daardoor zitten we de dollar long, ook al denken we dat de dollar een Ponzi scheme is.
De euro is dat eigenlijk ook maar op een andere manier.
Het is ook een ander onderwerp.
Dus daarover later meer.

Disclaimer Kraland: long goud, olie, Detour, short euro.

Marc Feber gaf gisteren een seminar en het onvolprezen RBS hadden dit niet alleen georganiseerd maar ze hadden ons bovendien uitgenodigd.

Wie zijn RBS? Zij zijn, behalve een oude Schotse bank, ook de Sultans van de Structured Products, de Taras Boelba’s van de Turbo’s, de Levi Strauzen van de goudzoekers op de beurzen, aan wie zij de pikhouwelen en jeans verschaffen om fortuin te kunnen maken, Vroeger was dit het turbo team van ABN-Amro. Marc Feber, zo werd ons uitgelegd, moesten wij zien. De RAI was afgehuurd, 2000 man zei Ronald Koopman van RTL-Z en om ons heen kijkend leek deze schatting correct.

U moet twee dingen weten over Marc Feber. Ten eerste heet hij niet zo. Hij heet Marc Faber. Zoals wel vaker zijn eenvoudige dingen in de praktijk heel moeilijk. Hoe kan je je nou vergissen in een eenvoudige naam als Marc Faber? Wat heb je er bij de winnen om deze arme man’s naam te verbasteren naar Feber? Het menselijk brein werkt pijlsnel en velen maken deze afweging met groot gemak. Wij ook. Bij Inveztor zijn we contrarians, althans, wanneer we een goede dag hebben, en blijven we de heer Faber Faber noemen. Door de jaren wijs geworden hebben wij mild begrip voor een nieuwe lichting hoopvolle carrièrejagertjes die de heer Faber via Engelstalige media kennen waar hij, vaak geïnterviewd door elegante Aziatische dames, waarover straks meer, met Feber wordt aangesproken. Omdat wij in Nederland met de klakkeloosheid van de opwaarts mobielen dit soort taalgewoonten niet goed in weten te schatten, krijg je nu dat geFeber. Wij wachten met ongeduld op het volgende seminar van Rienk Kemer. Over die taalgewoonten straks ook meer want dat was ook een hoogtepunt van de avond.

Overigens, de beleggingssuggesties van de heer Feber-die-Faber heet beschrijft Thijs Klein Tank hier. U was er misschien niet bij maar dan weet u wat u niet moet doen – geen cash en geen lange staatsobligaties, en wat u eventueel wel kunt doen. Goud, agri, grondstoffen, opkomende markten en outsider Japan. Halverwege de jaren ’90 begon ik Faber te lezen. Hij publiceert elke maand zijn Gloom, Boom & Doom Report. Faber is Zwitser en hij werkte op Wall Street voor White Weld en Drexel voordat hij in de jaren ’70 naar Hong Kong verhuisde. Hong Kong was toen niet niets, maar wel heel weinig.
Tegenwoordig woont hij in Thailand en heeft hij nog een kantoor in Hong Kong.

Faber begon te zeggen dat hij het eng vond om als contrarian voor zo’n volle zaal te staan. Hij zoekt op conferenties naar de zalen die leeg zijn. Dat zijn de zalen waar sprekers het hebben over markten die nu niet populair zijn maar binnenkort kunnen gaan lopen.
Faber is wel degelijk een contrarian, maar hij heeft steeds meer succes omdat zijn scenario’s uitkomen.

Even later, in de lounge, luisterden wij naar de reactie van een paar Nederlandse beleggers. Die waren een beetje smalend en vooral sceptisch. "Wat heb je er nou aan?" "Hoeveel hiervan komt nou uit?" en ga zo maar door.
Dit verbaast ons maar geeft toch weer hoop. Het verbaast ons omdat Faber dingen doet die anderen niet kunnen. Hij houdt een boeiend, erudiet en ook zelfspottend verhaal over de economie dat zijn weerga niet kent. Niemand doet dit op zo’n manier. James Montier en Albert Edwards zijn even grappig en zitten vaak op dezelfde lijn, maar zij behandelen andere materie. Overigens, Edwards, strateeg van SocGen is donderdag in de stad. We gaan er heen.

Maar niemand kan blijkbaar wat Faber wel kan. Hij heeft een helicoptervisie en aarzelt niet zich te vergissen en geeft dat toe. Hij is een vrije man. Hij heeft een aantal commissariaten bij beleggingsfondsen, vooral in Azië en op grondstoffen gebied. We zagen hem vorige week met Eric Sprott langslopen in een restaurant in Toronto. Sprott – u mag van ons Sproet zeggen- en Faber hebben dezelfde visie over goud en het eind van de wereld zoals wij die kennen.
Wanneer mensen zo gemakkelijk kletsen over Faber komt dat toch wat gênant over. Faber praat met vloeiend gemak over de relaties tussen de economie en financiële markten. Hij studeerde magna cum laude af in economie. Dat doen er meer maar zij doen er minder mee.
Wie een economisch complex heeft, en wie heeft dat niet sinds de economen hun vak vermathematiseerd hebben, doet er goed aan Faber te lezen, als tegengif.

Faber zegt al jaren dat Azië de toekomst heeft. Tegelijkertijd is hij een groot Aziëkenner, hij woont al 40 jaar in de regio en kent veel van de belangrijkste families, in Hong Kong, in Indonesië, in Thailand, in Korea en in Singapore. Hij heeft de krachten en zwakheden van de Aziaten goed door.
Omdat hij Wall Street ook goed kent is hij erg sceptisch over wat daar voor goeds uit voort kan komen. En Europa is de regio waar hij vandaan komt. Hij heeft huizen in Zwitserland, maar ontwikkelt ook hotels en onroerend goed in Vietnam. De Frontier Markets, Vietnam, Laos, Myanmar en Cambodja beschrijft hij vaak of hij laat ze door zijn gastauteurs analyseren.

Er werd veel gelachen bij Faber’s presentatie. Daar waren twee aanleidingen voor. Ten eerste zijn mensen, vooral in Nederland, niet gewend aan sprekers die hun mond opendoen en controversiële dingen zeggen. Zoals dat President Obama bezig is Bush neer te zetten als een intelligente speler. We zeggen het wat netter dan Marc Faber zelf. Ten tweede heeft Faber wat stokpaardjes. In zijn werk en ook op zijn website komen die vaak aan de orde en ze kunnen gerangschikt worden onder sex, drugs en rock ’n roll. Op zich niets bijzonders maar er rust wel een taboe op. Kent u Wan Chai? Dat is de rosse buurt van Hong Kong. Dames voor zeelui. Ik ben er één keer geweest, in de jaren ’90. Faber raadt iedereen aan om te reizen en dan vaak terug te komen want dan zie pas wat er gebeurt. De verschillen tellen meer dan de indruk. Maar Wan Chai, dat kan ik u verzekeren, was weinig veranderd sinds ik er in een eerder leven als cognac exporteur was komen kijken. In die bars wordt nogal wat dure cognac gedronken. Wan Chai was, hoe zullen we het zeggen, toch minder chic dan de Walletjes. Faber is een expert op dat gebied. Zijn vrouw had in die tijd ook het beste Thai restaurant in Hong Kong. Heerlijk diner. Een eclectische man, met een wereldberoemde verzameling economische literatuur en duizenden Mao souvenirs.

Nu nog even over dat Engels. Faber heeft nog altijd een sterk Duits-Zwitsers accent. Maar hij schrijft uitstekend en zijn nieuwsbrief is altijd een genot om te lezen, ondanks de uitdagende materie. Denk aan een stijl zoals The Economist: helder en zonder nodeloos gecompliceerde woorden. Bij de panelvragen bleek de nadruk te liggen op het laatste te liggen. Soms leek het net een cabaretje met grappen over Dunglish. Een korte greep: "What factors do you look like?" en het onnavolgbare "Can you go building forward on Japan?"

Faber gelooft desgevraagd wel in het Plunge Protection Team en veel minder in een samenzwering van banken om de goudprijs laag te houden.
Hij heeft veel fysiek goud en dat ligt in kluizen in Zwitserland en in Hong Kong. Maar zonder enige illusie dat het daar echt veilig is.
"Het is gevaarlijk om gelijk te hebben wanneer regeringen ernaast zitten."

Als u dit verhaal wel gelooft maar toch denkt dat we een beetje overdrijven met de minder politiek correcte voorkeuren van Faber, bereid dan deze cocktail van hem:

Cocktail recipe: Chew fresh Peruvian cocoa leaves, after 10 minutes take two ecstasy pills, after one hour smoke some Laotian hillside marrijuana, finish off with a bottle of Petrus.

Wat hieraan opmerkelijk is, is de prijsstructuur van de ingrediënten. Petrus heeft nog het langst standgehouden maar ook daar is sinds de top van 2008 prijsbederf opgetreden, zij het vanaf een erg hoog niveau. Bij de drie andere soorten versnaperingen was dat al eerder het geval. Overproductie, zo heeft Inveztor zich laten vertellen.

Michael Kraland is financier en oprichter van Inveztor. Disclaimer Kraland: niet van toepassing.

In De Kapitalist spelen we vandaag met wat Europese aandelen.

Een maker van prikkeldraad die 70% van de omzet in Opkomende Markten haalt. Maar het bedrijf staat veilig in Europa. Hoewel, wat is veilig? Theo van Gogh heeft geen mening meer, Ayaan is bezig met Niall, vandaag kraaien we victorie omdat de Zuidhelft van Europa niet in de financiële Middellandse Zee is gedreven.

In Frankrijk leren ze wat dijkbreuk is. Vergeten dat dijken elk jaar onderhouden moesten worden. Teveel laagjes politici en bestuurders ertussen, hun mooie Departementale, Regionale en Nationale pakketbootpaleizen staan niet onderwater. Ze reizen even langs, schudden wat geruïneerde handen en laten vrijwilligers en brandweerlieden de rommel opruimen. Vrijwillige psychologen bieden een luisterend oor. Dat helpt.

Fantasie
De werkelijkheid haalt de fantasie in. Ik schreef wat politieke en financiële fictie over de Grieken en hun nationale held Rastapopoulos. En over Markopolos ook. Over hoe de Grieken altijd anderen de schuld geven en hysterisch overdrijven. En verdomd, vorige week begonnen heel serieuze, aardige, respectabele Grieken ons uit te leggen dat de Duitsers moesten bijpassen.

Nu moet u even weten, als u het al niet weet, hoe de nationale sympathiën liggen in die hoek van de wereld. Je hebt daar de Grieken en hun buren, de Turken. Op het eerste gezicht haal je ze zo door elkaar. Nu fluisteren we even, u moet het niet doorvertellen en als Grieken dit horen steken ze me neer of nemen ze me mee op een hele vieze ferry waar ik tot het einde van mijn dagen spaghetti meatballs moet eten, ik weet niet wat erger is.

Turkse overheersing
Maar eeuwen Turkse overheersing hebben hun sporen achtergelaten. Fysiek dan. Lijkt het. Je moet oppassen met dit soort constateringen. Je kunt Grieken met één kort zinnetje door het dolle heen krijgen. Een luchtige vraag over Turkse bastaards is ruim voldoende. Bij Turken net zo. U hoeft alleen het woord Armenië te gebruiken en het is raak. Tot in de beste kringen toe.

Maar even terug naar de voorkeuren in dat deel van de wereld. Heel eenvoudig. Een beetje Griek spreekt Engels en Frans. Eventueel ook Italiaans. Dat is mijn ervaring althans. Dat is niet onprettig, het geeft een vleugje beschaving aan dat land en haar ongelukkige inwoners die tot ver in de dertig bij pa en ma moeten blijven wonen. Voordat er bezuinigd gaat worden.

Eens kijken hoe dat afloopt. De Turken hebben allemaal een neef, broer, oom, zwager of vader in Duitsland. Ze komen terug in een Mercedes. Het is allemaal al lang geleden zo bepaald. Ataturk jaagde de Engelsen, Australiërs en Nieuw-Zeelanders terug de zee in bij Gallipoli. In twee wereldoorlogen stonden de Turken aan de Duitse kant of waren neutraal en sympathiseerden.

Turken houden niet van Engelsen en Fransen en van wie die talen spreekt. Amerikanen vinden ze ook niet leuk. Grieken haten Amerikanen overigens ook. Dit even als introductie bij wat we de afgelopen dagen te zien kregen. Miss Duitsland, Angela Merkel, houdt haar been stijf want 70% van de Duitsers wil niet opdraaien voor de Grieken. Dat was even vervelend.

IMF
Dan maar het IMF. Maar dat wil Sarko niet, want het IMF, dat is waar hij Dominique Strauss Kahn naartoe verbannen had en nu is zijn socialistische rivaal in een ideale situatie. Je pakt het geld van anderen, want daar gaat het uiteindelijk om, nooit van jezelf, en je zet de Grieken gruwelijk onder druk. Het laatste druppeltje honing wordt uit de baklava’s geperst. Er wordt bezuinigd, zo erg dat ze even ophouden met zeuren over het teruggeven van de Friezen van het Parthenon.

Dan kan Strauss Kahn bij afloop van zijn ambtstermijn, die heel toevallig net iets na de Franse verkiezingen valt, vroegtijdig ontslag nemen om het vaderland te redden van de gewetenloze neo-liberaal Sarkozy, die door de rest van Europa als een typisch Franse dirigist wordt gezien. Dus wil Sarko het IMF hier buiten houden.

De Engelsen beginnen op dat moment te strooien met wolkjes cijfers waaruit blijkt dat het eigenlijk in Duitsland’s belang is om hun producten te blijven exporteren naar Griekenland. Maar gelukkig zijn daar de Grieken zelf. Die verzinnen dingen waar u niet zo één twee drie op zou komen en zelfs de heer Wilders ook niet.

Duitsland’s schuld
Duitsland is Griekenland namelijk € 70 miljard schuldig. Zeggen een aantal keurige Engels en Frans sprekende Grieken die in het buitenland op school zijn geweest en er helemaal beschaafd en netjes uitzien en bovendien ook zo spreken.

Waarom dat bedrag? Dat was het goud dat de Duitsers in de oorlog gejat hebben van de Grieken plus wat opknapwerkzaamheden aan beschadigde gebouwen. Wat Wiedergutmachung, het woord dat in onze beleving mag meedingen naar de prijs voor het meest cynische woord ooit.

Ha denkt u nu, dit kan niet, deze man slaat op hol, dit is verzonnen. Nee hoor, en ik kan nog wel een paar andere Griekse grappen opnoemen met dezelfde strekking. De gemeenschappelijke deler is dat het altijd de schuld is van buitenlanders. Hedge funds, Duitsers, Amerikanen en hoe dan ook altijd ergens een beetje de Turken, al is het deze keer erg moeilijk die er nog bij te betrekken.
Misschien nog even geduld hebben. Niet al te lang, lees door.

Belastingbetalers draaien op
Nu kunnen wij in zoverre glimlachen omdat het ons allemaal wat minder raakt dat die exporterende Duitsers en verkiezingen winnende Fransen. Want ze financieren hun hulp straks allebei op dezelfde manier. Via overheidsbanken. De staat doet niets hoor! Nichts und Rien du Tout. In Duitsland gaat het via KfW, een overheidsinstelling en in Frankrijk via staatsbank CDC, de Caisse de Dépôts. Gewoon de belastingbetaler dus.

U vraagt zich nu af of de Fransen Griekenland ook bezet hadden. Weet u veel, het staat niet in de Canon en op school onderwijzen ze het niet dus hoe kunt u dit weten? Nee, de Fransen hebben Griekenland helemaal niet bezet en ook niets stuk gemaakt. Er staat wat stuff in het Louvre en dat is eigenlijk alles. Pure Sarko/DSK rivaliteit dus en meedoen met de andere grote Europese natie. De Engelsen houden zich wijselijk gedeisd. Niet alleen vanwege de Elgin Marbles maar ook vanwege hun eigen Griekse huishoudboekje.

Wat wij niet begrijpen is waarom de Grieken niet even doorredeneren. Die Duitsers, dat begrijpen wij, maar hoeveel eeuwen hebben de Turken daar huisgehouden, Griekse deernen verkrachtend en levend alsof het land van hun was? Wie liet het Parthenon ontploffen in de XVIIe eeuw? De grootste toeristenattractie van Zuid-Europa notabene, met 350 jaar rente. Met een beetje druk op de Turken is Griekenland er zo uit, gek dat ze daar niet aan denken.

Goud in euro’s
Maar vandaag stijgt de euro heerlijk, vanwege het bovenstaande en zijn we allemaal blij. Goud breekt uit in euro’s.

Als die Duitsers dat goud nou teruggeven en het blijft zo stijgen waarom zouden die Grieken dan bezuinigen? Misschien moet iemand ze dat eens vertellen. Het is dat wij het heel druk hebben bij Inveztor, maar anders zouden wij als overtuigde Europeanen ons direct melden voor deze gevaarlijke taak.

Disclaimer Kraland: long goud.