Afgelopen week meldden we dat Talpa Beheer, de beleggingsmaatschappij van John de Mol, een 10% belang had genomen in Ubisoft, de Franse maker van videospellen. Sindsdien is Ubisoft gestegen van €17,80 naar € 20,77 na vrijdag een top van € 21.30 geraakt te hebben, op zeer grote volumes. Vrijdag ging 5% van het kapitaal over de toonbank.

Er is intussen nog het een en ander gebeurd. Ubisoft heeft aangekondigd de Wolfpack Studio’s over te nemen. Wolfpack maakt Shadowbane, een Massive Multiplayer spel.

In februari had Ubisoft de samenwerking met Warner voor een gelijksoortig spel afgeblazen. Dat maakte, samen met de omzettegenvallers van het kerstseizoen, deel uit van de teleurstellingen die tot de koersdaling van februari leidde. Het aandeel zakte toen van € 23 naar € 16. Dat spel was The Matrix, naar de gelijknamige film.

Geen plannen
Van Talpa ontvingen we geen commentaar. Aan de AMF, de Parijse regelgever, meldde Talpa afgelopen week dat eventueel nieuwe aandelen bijgekocht konden worden als de omstandigheden daarvoor gunstig waren, maar dat Talpa geen plannen had tot overname noch tot benoemingen in het bestuur van het bedrijf.

Yves Guillemot, één van de vijf Bretonse broers die met hun moederbedrijf het bestuur van Ubisoft vormen, verklaarde nergens van op de hoogte te zijn.

Terwijl dit speelde kwam Goldman Sachs naar buiten met een aankoopadvies. Daarvoor was Goldman neutraal geworden, na de teleurstellingen van het begin van het jaar. Het koersdoel van Goldman werd verhoogd van € 17 naar € 25.

Ubisoft is uniek in de zin dat het bedrijf haar productie meer dan andere spelers heeft geïntegreerd. Mocht de belangstelling voor dit bedrijf toenemen, dan komen we hier nog eens nader op terug.

Ubisoft is een Frans bedrijf dat electronische spelletjes maakt. De Fransen hebben een aardige cultuur op dit gebied opgebouwd, een mooie combinatie van fascinatie met strips, veel goede
jonge programmeurs en een paar dynamische ondernemers.

Infogrames, net terug van de rand van de afgrond en Ubisoft zijn de marktleiders in deze sector. De andere spelers zijn de Amerikanen, met Electronic Arts en Activision en het arme Eidos in Engeland, bekend van Lara Croft, maar in minder goede lichamelijke conditie verkerend.

Ubisoft is een aardig verhaal. Het bedrijf komt uit Bretagne en is opgezet door de broers Guillemot. Guillemot Soundblasters en aanverwante spelletjeshardware. Ubisoft maakt – de naam zegt het – de software.

Bodem met mooie volumes
Er gebeurt iets met Ubisoft, dachten wij vrijdagochtend. Het aandeel was net teruggegleden van iets onder de 30 euro naar 16 euro op een teleurstellende omzet rond de kerstdagen. Talpa Beheer, het investeringsvehikel van John Endemol, had toen 5% en blijkt nu inees 10% te hebben.

Wij vroegen collega Frank an Dongen om een grafiek en een technische visie. Voorwaar, zelfs wij konden duidelijk zien wat onderstaande grafiek aangeeft. Leest u eerst de titel, die is van de Meester zelf. Vervolgens komen wij met exegese. Zoals u ziet ,is het aandeel mooi gezakt. Dat betekent dat het nu goedkoper is dan eind vorig jaar.

Bovendien hebben we een drama vermeden, want de koers halveerde en dat is altijd triest. U ziet ook de grote volumes bij het bereiken van de bodem. Dat betekent dat er veel mensen zijn uitgestapt, coûte que coûte, zoals Fransen zeggen wanneer iets goedkoop of duur is.

Gekkigheid
De titel is nu duidelijk. Als wij goed zijn ingelicht was Oppenheimer, niet de Duitse privat bankers, of de uitvinder van de atoombom, maar de New Yorkse fund managers, de grote verkoper. Ze hadden er genoeg van. We weten alleen nu ook wie de koper was. Dat was John de Mol.

We zijn even snel door de researchrapporten over Ubisoft gelopen en daar vonden we weinig aanknopingspunten. Zo hoort het ook. Wel constateren we dat Prince of Persia in de Top-10 is opgedoken. Prince of Persia is een PS2 spelletje, Playstation van Sony, de meest verkochte terminal. Leuk, maar op zichzelf niet genoeg.

Er zijn twee mogelijkheden. Of De Mol weet van gekkigheid niet meer wat hij met zijn geld moet doen, of hij weet iets dat wij niet weten, want Money Talks.
Dankzij Endemol en Manchester United is De Mol nu een man met gouden handen. Vandaar een stijging afgelopen vrijdag van 4,52% in het aandeel.

De grafiek die u straks bekijkt is de meest veelzeggende illustratie uit de standaard presentatie, die we gebruiken om cliënten inzicht te geven in het nut van hedge funds in een beleggingsportefeuille. Hij is zo aardig, omdat in één enkel plaatje luchtbellen worden doorgeprikt.

Hedge funds zouden alleen interessant zijn in vlakke of neergaande markten, omdat de hoge kosten en short-posities de prestaties remmen. Zelf als dat niet helemaal waar is, dan nog is het zo, krijgen we dan te horen, dat hedge funds natuurlijk minder interessant zijn in snel stijgende markten.

Laten we eerst deze grafiek goed bekijken. De periode die we kozen is de laatste grote cyclus op de beurs en waarin ook hedge funds als industrie groeiden.

Richtinggevoelig of niet?
Er zijn nu zo’n 6000 hedge funds. Daarbij zitten goede en slechte beheerders, eerlijke en oneerlijke, competente en minder competente. Eén ding is zeker: slechte managers houden het niet lang vol in deze sector. Pech moet ook niet te lang duren. Dat zijn slechts twee van de vele redenen waarom er de afgelopen jaren zoveel hedge funds verdwenen.

De rode lijn is een indicator van wat de fondsen met directionele strategieën deden in in vergelijking met de Amerikaanse en Europese aandelenindices gemeten door MSCI (Morgan Stanley Capital International Indices). HFRI stelde de hedge fund-indices samen, dat is een hierin gespecialiseerde research firma. Nu weet u ook de afkorting te plaatsen.

Wat zijn directionele strategieën? Hedge funds die een strategie toepassen die gevoelig is voor de richting van de markt. Richtinggevoelig is een andere naam. Zijn niet alle fondsen dat, behalve de short sellers? Nee, juist niet. We hebben het een volgende keer over marktneutrale fondsen, die die juist ongeacht de richting van de markt een positieve bijdrage willen leveren.

Vier soorten
Sinds de Nasdaq-krach zijn die fondsen overigens gevraagd, maar het is een moeilijke activiteit met weinig echt succesvolle spelers. Er zijn veel meer directionele fondsen dan marktneutrale. Eén van de redenen is dat een fonds in zijn meest rudimentaire vorm het gemakkelijkst is op te zetten.

Het is enige wat nodig is zijn namelijk een paar goede stockpickers, die zowel long als short gaan. Dergelijke fondsen doen het meestal beter in opgaande markten. Laten we nog eens teruggaan naar de grafiek. De hedge fund-index is samengesteld uit vier soorten fondsen. Er zijn er meer, maar voor de illustratie van de prestaties van deze aanpak werd gekozen voor:

Long/short aandelen fondsen,
Global Macro fondsen,
Event Driven fondsen,
Distressed Securities fondsen.

Bron: Bloomberg/Attica

Dips
Nu vraagt u zich twee dingen af. Waarom 25% en wat zijn dit voor beestjes? De 25% is een arbitraire keuze die een zuiver illustratieve waarde heeft. Een vermogende particulier kan met enige hulp zo’n portefeuille samenstellen. De categorieën staan voor aandelenbeleggers die long en short gaan. Het long/short gebeuren, niet iets dat u ’s zomers op de golfbaan draagt.

Global Macro fondsen zijn beleggers in alles wat lost en vast zit, aan beide kanten van de markt. George Soros was zo’n speler. Event Driven fondsen arbitreren in fusies en overnames en Distressed Securities fondsen kopen obligaties van gestrande bedrijven op. Die stijgen meestal snel wanneer de markten het wat beter doen.

Hoewel de rode lijn spectaculair lijkt, zijn er toch dips geweest – zeker in de afgelopen tijd. Beleggers moeten niet denken dat directionele fondsen nooit zakken. Dat doen ze namelijk wel. Alleen, de grafiek toont duidelijk aan dat die verliezen in geen verhouding staan tot die van de normale aandelen indices.

Drie redenen
Soms krijgen we wel eens de vraag voorgelegd hoe het nou komt dat juist vermogende beleggers het meest in hedge funds beleggen. Daar zijn drie goede redenen voor. Ten eerste hebben vermogende beleggers vaak persoonlijke adviseurs of family offices, die dit soort vehikels goed weten op te sporen en te selecteren.

Ten tweede was het tot voor kort praktisch onmogelijk om als kleine belegger in hedge funds te beleggen. De meeste fondsen zijn nog steeds offshore en worden door regelgevers en ook door het publiek en de pers gewantrouwd. Soms is dat natuurlijk terecht, meestal echter niet. Ten derde hebben die vermogende beleggers deze grafiek gezien…

De G7 top in Boca Raton, Florida, ging over wisselkoersen. Amerika stond hier tegenover Japan, dat actief intervenieert en de Europeanen, die dat nog niet gedaan hebben. De Amerikanen deden in deze conferentie niets anders dan zich de moeilijkheden van het lijf te houden, de Europeanen zochten hulp tegen een te zwakke dollar. Die maakt de euro duurder en dat is slecht voor Europese exporteurs naar de dollarzone.

De uitkomst van deze conferentie kunnen we als volgt samenvatten: er kwam een communiqué waarin de woorden excessive volatility centraal stonden. De met zorg gekozen woorden wezen op een eensgezindheid om te hoge uitslagen van wisselkoersen tegen te gaan.

Vergist u zich niet in het belang van de woordkeus. Vorige keer was het more flexibility. Het lijkt niets, maar het is een groot verschil.

De Amerikanen zien het als volgt: wij Amerikanen hebben een soepel monetair beleid en trekken de wereldeconomie. Jullie Europeanen zijn rigide en zeuren. Bovendien zijn jullie vervelend en hinderlijk geweest met Irak en reken niet op ons om jullie daarvoor extra cadeautjes te geven.

Door ons soepele monetaire beleid zakt onze dollar weg. So what? Jullie probleem. Moeten jullie ook maar stimuleren, in plaats van de rente op 2% te houden en bevend voor de Franse en Duitse vakbonden maar mondjesmaat hervormingen door te voeren. Willen jullie niet meedoen, dan betalen jullie mee via een dure euro.

Jullie probleem
Eenvoudiger kan haast niet. Alleen, er wordt een internationaal toneelstuk opgevoerd waarbij deze zaken niet bij naam genoemd worden. “De dollar is onze munt, maar jullie probleem”, vatte een Amerikaanse minister van financiën het ooit samen. Die man was tenminste duidelijk.

Vrijdag, vlak voor de topconferentie, was de dollar weggezakt naar 1,27 dollar voor 1 euro. De consensus was toen dat deze top niets zou bereiken en dat de dollar dus maandag verder zou zakken. Gedurende het weekend steeg de dollar echter iets, richting 1,25 dollar. De echte proef op de som komt echter pas maandagochtend, wanneer Japan open is en de Europese beurzen ook openen.

Hoe kunnen we deze uitkomst interpreteren? Ten eerste en wij refereren naar een eerder stuk van ons met dezelfde strekking, dit zijn niets dan woorden. Tenzij wij het verkeerd interpreteren en er achter de schermen iets gelekt is over interventie.

Ten tweede poseerden de ministers van financiën die deelnamen allemaal met dezelfde blauwe das. Dat was om aan te duiden dat ze eensgezind waren. Hoera.

Let it Bleed
U kunt het ook anders zien. Als ze echt eensgezind zijn, hebben ze geen dassenceremonie nodig. We zouden zelfs zeggen, ontsla onmiddellijk de pr-sufferd die dit bedacht heeft. Doe volgende keer iets met feestmutsjes of sokken, want erger kan haast niet.

Hoewel, laat Inveztor.net een suggestie doen: streepjespakken met, heel klein, subtiele klasse, de woorden Let it bleed in de strepen geweven. Laat die dassen erbuiten. Ze zijn juist de meest vermaledijde kledingstukken van dit decennium. Draagt u er één en bent u geen bankier of begrafenisondernemer in functie, dan wordt u er op aangesproken.

Onze eigen DAR (dassen aantrek ratio, het aantal dassen in de kast gedeeld door het aantal keren dat die gebruikt worden) is de afgelopen vier jaar vertienvoudigd, er hangen er honderden werkeloos te bungelen en wij zijn vooral bang voor een nachtelijke wraakactie, waarbij onze dassen ons te grazen nemen en ons opknopen aan een gordijnroede.

Wij dwalen af.

Het belang van Bush
Terug naar de dollar. De kwestie is niet moeilijk. Het is in het belang van de VS dat de munt zakt, liefst zachtjes maar vooral niet te langzaam. Reden daarvoor is dat een zakkende dollar het Amerikaanse tekort terugdringt, doordat het de Amerikaanse industrie stimuleert.

We zijn dan ook niet bullish op de dollar. De reden daarvoor is dat het helemaal niet slecht is dat de munt zakt. Laten we eerst eens een stap terugzetten. Politici bepalen ons wel en wee en de valuta vallen daar onder. Bestuurders willen slechts één ding en dat is herkozen worden.

Zo ook president George Bush jr. De heer Bush jr heeft een vrij eenvoudige keuze. Of hij voert een soepel monetair beleid en de Amerikaanse economische machine wordt aangewakkerd door lage rente, of hij doet wat veel serieuze mensen die heel goed weten dat entrepreneur een Frans woord voor ondernemer is graag willen.

Die mensen willen eigenlijk liever dat de Amerikanen geen groot tekort hebben en nu alvast maatregelen nemen om verdere bubbels in huizen- of aandelenmarkten tegen te gaan. Immers, als de Amerikanen zich zowel persoonlijk als collectief in de schulden blijven steken wordt het vereffenen van de uiteindelijke rekening extra pijnlijk.

Niet dat zoiets de Europese politici iets kan schelen, die kijken alleen naar de opiniepeilingen. Die worden beïnvloed door de mate van economisch comfort van de kiezers. Massaontslagen zijn niet goed, nieuwe banen wel. Niet dat de Amerikanen zoveel nieuwe creëren, maar er is tenminste hoop op. In Europa is daar voorlopig minder kans op en voor een deel komt dat door de dure euro.

Hoe ver nog?
De consensus onder economen is dat de dollar blijft zakken. De vraag is hoe ver de munt moet dalen om de zaak in evenwicht te krijgen. Dat antwoord is niet gemakkelijk te geven. The Economist doet een schatting, gebaseerd op een rapport van Deutsche Bank. Om het tekort op de lopende rekening terug te krijgen naar 2,5% van het bnp moet de dollar zakken tot 1,98.

Nu is hier van alles tegen in te brengen, maar het geeft aan hoe groot het probleem theoretisch is. Laten we kijken naar de alternatieven die de Amerikaanse regering heeft. Nu het budget snoeien, in plaats van het tekort te laten stijgen naar 5% van het bnp is geen optie, omdat het lijnrecht staat tegenover de plannen van deze regering.

Irak moet direct ontruimd worden en er is minder geld beschikbaar voor defensie en antiterroristische maatregelen. De rente moet verhoogd worden, waardoor de consumenten automatisch minder schulden aangaan. Politiek gezien lijkt dit niet haalbaar voor Bush.

Electorale en economische pijn
Voorlopig steunen Japan en China de VS door Amerikaans schatkistpapier op te kopen. Zo blijft de Amerikaanse rente kunstmatig laag en kan de regering Bush doorgaan met haar huidige politiek. Uiteindelijk moet de rente stijgen en moet de dollar verder zakken dan nu. Het gaat ook meer pijn gaan doen, economisch dan.

Over electorale pijn hebben wij het maar niet, daar zorgt Democraten-kandidaat John Kerry wel voor. (Voor ons commentaar hierop zie Herry met Kerry en de discussie daarover in de Inveztor.net Koffiekamer).

Stiekem streepjespak
Europa? Misschien lukt het John Snow en de heer Groenspaan hun collega’s te overtuigen dat een soepeler monetair beleid wenselijk is. Laten we dat even aannemen. Dan nog kunnen we daar weinig mee, want het verdrag van Maastricht verbiedt dit soort soepele grappen.

Maar, zo horen we onze lezers nu al denken, dat verdrag wordt toch door Duitsland en Frankrijk met de voeten getreden, terwijl zelfs Italië lid is van de G7 en misschien ook overtuigd is? Goed, laat dat zo zijn. Die heren komen zondag allemaal thuis met stiekempjes toch een streepjespak met Let it bleed erin geweven. Ze overtuigen iedereen, inclusief onze eigen minister van Financiën Gerrit Zalm.

De rente wordt verlaagd, de euro daalt. Wat gebeurt er dan? Dan gooien de Japanners nog meer miljarden de markt in om ervoor te zorgen dat de dollar niet door de psychologische barrière van 100 yen heengaat. Nu kost een dollar nog iets meer dan 105 yen.

Is dat dan alles? Nee, want dan stijgt goud naar eenzame hoogte.

Grondstoffen en goud moeten wij hebben, alleen, zoals we gisteren aangaven in Foud, zit de laatste even in een pullback. Geeft niet, er zijn nog andere grondstoffen. Goud is tenslotte iets waar mensen al heel lang juwelen van maken.

Vroeger maakten ze er ook geld van, tot ze erachter kwamen dat dat niet nodig was. Die munten sleten alleen maar. Het werd daarna gebruikt als een reserve en de kluizen van de centrale banken liggen er anno 2004 nog steeds vol mee.

Een grondstof die ook flink in prijs is gestegen, maar veel minder dan goud en waar niemand aan twijfelt – veeg teken hoor ik daar? – is koper. Gisteren gingen wij daarom goed gemutst naar de presentatie van een kopermijn.

Twaalf jaar oud
First Goldwater Resources om precies te zijn, een junior. Dat wil zeggen, een potentiële scam, zoals al die bedrijfjes. Vooral als ze uit Vancouver komen. Waar komt dit bedrijf vandaan? Ja, u hebt het geraden. Daar trekken we een paar punten voor af. Waar ligt de mijn waarvoor ze 15 miljoen Canadese dollars willen ophalen?

In Mexico, ergens in Baja. Een punt erbij, want dat is lekker toegankelijk en bovendien gelden daar tegenwoordig wetten. Wie zijn de promoters? Dit is Vancouver taal. Promoters horen bij deze stad zoals hasjverkopers tot het meubilair van de Amsterdamse Dam behoren: “Hey, you want goldmine? She brand new.”

Ditmaal zijn er geen promoters, maar vier ingenieurs die al twaalf jaar hiermee bezig zijn en eindelijk een zakenbank hebben gevonden die tegen 10% van de opbrengst even met de pet langs gaat in Londen, Genève, Zürich en Parijs. Dat is alvast 1,5 miljoen dollars, al zijn die dan Canadees, aan lunchgeld.

Pluspunten
Vanwege die vier ingenieurs, die er serieus uitzien en tegen de vijftig lopen, geven we extra punten. Met de begeleidende koperpoetsers deden wij eerder zaken, die doen een paar van deze deals per maand. Het management komt betrouwbaar over, ze hebben een beter procédé dan hun voorgangers om de concessie die ze in handen kregen te exploiteren.

Want er waren voorgangers. Dat is een plus, want die gaven, samen met het huidige management, al 43 miljoen dollar uit aan dit project – een extra pluspunt. De mijn moet per jaar 46.500 ton opbrengen. De ertsgraad is hoger dan bij andere mijnen, de kosten zijn lager en er zit meer in de grond dan bij de meeste juniors, leert ons een vergelijkende analyse.

De 1,5 miljoen dollar wordt uitgegeven aan een dieptemijn, in plaats van werk aan de oppervlakte, maar het is niet om nodig dynamiet te gebruiken. Een plusje. De mijn bevat koper, daar is veel vraag naar en het is minder hard opgelopen dan andere metalen. Een plus. Verder is er kobalt. Nog een plus.

AIM aid
Om kobalt, dat nu 28 dollar kost op de wereldmarkt, tegen acceptabele condities aan te kunnen bieden, is een zogenaamde strategische partner nodig. Dat wil zeggen, een ander, groter bedrijf dat een strategische hoeveelheid van de baten in wil pikken. Al met al toch positief: kobalt gaat in batterijen, mobieltjes, pda’s en andere piefjes.

Cannacord schat dat de productie 57% koper is, 32% kobalt en 11% zink. Een mooie mix aan metalen: een plus. Links en rechts slingert nog wat zogenaamde exotica. Die metalen zijn leuk, maar tellen niet mee in de berekening. De bedoeling is dat Goldwater via deze emissie de nodige cash ophaalt.

Vervolgens komt ze met een nieuwe, definitieve studie die door de banken aanvaard wordt als de basis voor een krediet. Het aandeel verhuist dan naar Toronto om over een maand of drie op de AIM in Londen te worden genoteerd en dat over een jaar of vier à vijf de productie loopt. Tot dan is zo’n bedrijf speculatief, in feite een call op de metaalmarkt.

Zoethouder
Op dit moment noteert het bedrijf 1 Canadese dollar. Op die prijs worden nieuwe aandelen uitgegeven. Gelukkig vindt de begeleidende bank dat dit papier het dubbele waard is. Dat is een opluchting. Bij de emissie krijgen we ook een warrant à 1,56 dollar bijgeleverd. Dat is een zoethouder voor de inschrijvers. Het ding loopt vijf jaar.

Als de markt voor koper en kobalt goed blijft en als er geen tegenslag wordt ondervonden bij de ontwikkeling van de mijn, kan deze koperader veel waard worden. Het is niet noodzakelijk daarvoor te wachten tot de huidige cyclus voorbij is – er is een grote kans dat dat over vier of vijf jaar het geval is. Het omgekeerde kan ook, wij hebben daar geen mening over.

Dit aandeel is een warrant op koper, winst nemen onderweg is goed mogelijk, temeer omdat er altijd nog de echte warrants zijn, die van 1,56 dollar. Die worden in de loop van het jaar ook beursgenoteerd in Toronto. Bange speculanten kunnen altijd proberen de aandelen in de loop van het jaar met een winstje van de hand te doen en de warrants aanhouden.

Hausse
Als het aandeel dan explodeert, pikken ze toch een groot deel van de winst mee. Conservatieve beleggers blijven weg en wij? Wij zetten ons alvast schrap voor de bagger van degenen die menen dat conservatieve beleggers juist in dit soort zaken moeten beleggen – argument: kijk naar de laatste twee jaar.

Daarop zeggen wij dan weer: kijk naar de laatste twintig jaar. De ingenieurs zijn al twaalf jaar bezig met dit project. Ze zijn dolblij dat er nu een hausse is ontstaan.
Die twaalf jaar van die ingenieurs zijn natuurlijk ook een plus, want dit project ziet er serieus uit. Full disclosure: wij hebben geen positie, maar schrijven misschien in.

Vanmiddag namen wij een uurtje vrijaf om een prettige familieplicht te vervullen. Op weg naar de kapper van de kleine betreffende bengel liepen wij Daniel tegen het lijf. In jeans, hij althans. Wij hadden een pak aan, want we kwamen net bij een advocate vandaan.

Dat is een formele mevrouw en uit respect passen we ons dan altijd aan, vooral als wij zelf betalen. Daniel doet in goud en maakt dito tijden door. Hij plaatst mijnen en naar zijn collectie Aston Martins, Ferrari’s en Mini’tjes te oordelen – twee in dezelfde kleur, één voor hem en één voor haar – plaatst hij ze goed.

“Hé Daniel,” zeiden wij vrolijk. “Loopt dat gele spul even terug en kan je opeens geen pak meer betalen?” U ziet het, ook hier pasten wij ons aan.

Nuchter
“Goud gaat terug naar 380 dollar”, zei Daniel, die de hele dag niets anders doet en er misschien meer van weet dan wij, want wij zitten er natuurlijk altijd naast. Gek, dachten wij. Dat zei Hennie ook. Hennie? Ja, Hennie Rijnbeek. Onze Hennie Rijnbeek. Hennie werkt bij Rabobank, waar hij tot voor kort goudhandelaar was in Londen.

Ons land stelt op goudgebied ten slotte net zo veel voor als Noord-Korea op het gebied van xtc. Hennie schreef een tijdlang over goud op Inveztor.net. Hij heeft er een nuchtere kijk op: hoeveel wordt er gebruikt voor juwelen (90%), hoeveel wordt er nu en straks uit de grond gehaald en hoeveel kunnen de centrale banken op de markt gooien (honderden tonnen)?

Onze Hennie werd precies om die reden dan ook gehaat op Inveztor.net. Niet door ons en zeker niet door u, temeer omdat hij een zachtmoedige, goed analyserende en prettige man is. Hennie werd gehaat, omdat hij een afwijkende mening had. Daarom was hij een man naar ons hart. Hennie is nog steeds een goudbeer en ziet de hele handel wegzakken richting 320 dollar.

Goldwatergate?
Misschien dipt goud naar 280 dollar en dan hebben we het weer voor even gehad, zegt hij. Hennie is een platinumstier, dat hij om onverklaarbare redenen platina noemt (krijg je in Londen). In zilver gelooft hij helemaal niet, tenzij Kodak keihard terugkomt zonder te herstructureren. Met andere woorden: alleen als films uit de blikken herrijzen wordt Hennie weer een stier.

Tijd dat Hennie weer eens wat van zich laat horen en dat wij een vaste goudstier vinden, want welke kant het opgaat weten we nog steeds niet. Bij 380 dollar denken we aan bijkopen en we vragen Frank van Dongen om een nieuwe goudgrafiek. Vanmiddag lunchen we met Daniel, die dan weer een pak aan heeft en een nieuwe mijn naar de markt brengt.

Even spieken: First Goldwater heet dat bedrijf. Dat is een slecht voorteken, want wij associëren die naam nog altijd met Watergate en daarom met een verliezende Republikeinse president met een nepbril. U weet wel, uit de tijd dat er nog goede muziek op de radio werd gedraaid. Als het wat is, hoort u van ons.

Revenge of The Nerds bij ABN Amro vandaag. De resultaten zijn goed en alle lichten staan op groen. De bank schiet naar boven van de 21ste naar de dertiende plaats in de peer group, die als meetlat dient voor haar prestaties.

De omzet kwam uit op 4,9 miljard euro, waar 4,6 miljard euro werd verwacht. Het bedrijfsresultaat was 1,53 miljard euro (consensus: 1,46) en de nettowinst kwam uit op 847 miljoen euro (consensus: 777), ondanks de Parmalat-afschrijvingen.

In Nederland blijft het resultaat stagneren, maar particulieren en vermogensbeheer groeien weer sterk. Cfo Tom de Swaan is optimistisch en de bank gaat weer uitbreiden in de VS. Het dividend is nog steeds 5%.

Kopers
Victor Goossens van zakenbank Kempen & Co ziet ABN Amro in de komende maanden zomaar 15% stijgen naar tenminste 22 euro. “Het aandeel is in de grafiek uitgebroken op 18 euro. Het rendement is mooi en de resultaten zijn goed. Kortom, wat willen we als belegger nog meer?”

Inderdaad, meer van dergelijke resultaten bij dito rendementen. Goossens: “Investeerders maken zich teveel zorgen om het Amerikaanse hypotheekbedrijf van ABN Amro. Toegeven, die resultaten zijn lager, maar ze worden ruimschoots gecompenseerd door andere sectoren en landen.”

“Bovendien wil de bank uitbreiden in Michigan en Illinois. Dat deed ze niet, als het potentieel er niet is. Om 11:00 uur is er een conference call. Na het positieve interview van vanochtend met De Swaan, zie ik zeker kopers tijdens of na de conference. Het aandeel is te goedkoop voor woorden…”

Rood: AEX
Blauw: ABN Amro

We hebben een la met daarin een stapeltje redenen waarom de markt weer flink gedeprimeerd zou kunnen raken. Dat hangt een beetje samen met het feit dat Volgende Zaak net zo bang is voor bulls als voor bears, althans, voor de selectief lezende varianten van beide dieren.

Laten we dat thema even aanhouden en kijken waar dat ons naar toe leidt. Iedereen kent John Kerry nu. Mevrouw is rijk en dat is goed, kijk maar naar Kennedy en Bush sr en jr. Kerry komt gezaghebbend over. Ook dat is goed.

Kijk maar naar Bush, die komt niet erg gezaghebbend over bij een kleine 50% van de Amerikaanse kiezers en gelukkig mogen buitenlanders niet stemmen. Alleen, Bush probeert het heel hard, dat gezaghebbend overkomen.

Je ziet het bij elk interview. Hij kijkt gezaghebbend naar de prompter, worstelt met de meerlettergrepige woorden, maar op de één of andere manier lukt het hem vaak om Bushisms te vermijden. Niet altijd, anders bestonden die dingen niet.

Kerry heeft dat probleem niet. Gezaghebbend, rijk, maar er is één ding mis met hem. Hij is een Democraat. En Democraten zijn vaak slecht voor Wall Street. En wat slecht voor Wall Street is is slecht voor onze beurs.

Het zal nog even duren voor dit tot iedereen doordringt. Dan kan de beurs weer lekker terug. Want in het rijtje grotere tekorten, zwakkere dollar, stijgende rente, pauze in China en andere tegenvallers hebben we nu ook de Kerry-factor. Wacht maar, straks is het opeens herrie met Kerry. Volgende zaak.

Timing is alles
Dat horen we wel eens. Timing is alles. Voorkennis is ook heel efficiënt, evenals het lezen van de krant van morgen. Het laatste is moeilijk, al zijn er telkens weer helderzienden die claimen die krant, de meest interessante van allemaal, gelezen te hebben. Ook in ons nuchtere landje, dat natuurlijk allesbehalve nuchter is.

Hoe heette die leuk ogende door de notaris gecontroleerde verrekijker ook weer die vorig jaar in Quote geprofileerd werd? Hoor je ook niets meer van. Zeker één van zijn twee notarissen (één voor de bullvoorspelling en één voor de bearverhaaltjes) kwijt geraakt.

Terug naar Timing. We weten nu dat de jongens die zich vroeger echt openlijk en geheel officiëel market timers noemden, tegenwoordig niet meer aan die naam herinnerd willen worden. Komt door dat schandaal met market timing. Dat betekent doorhebben wanneer de markt de andere kant opgaat.

De Elliot Spitzer-variant gaat echter uit van een iets eenvoudigere techniek, enigszins verwant aan de betere, in circussen opererende, helderziende. Voor wie er niet op gelet heeft, we hebben het hier over het kopen van beleggingsfondsen tegen een achterhaalde prijs. Gek hè, dat dat eigenlijk niet mag. Gekker nog dat de grootste fondsenaanbieders in de VS bereid waren hier aan mee te doen.

Wat bleek gisteren? Bij CIBC, een Canadese bank die ooit de broker Oppenheimer overnam, hadden ze een broker die Michael Sassano heette. Of nee, dit is onzin. Ze hebben hem nog steeds en hij heet ook nog steeds zo. Niet Michael S. Nee, Michael Sassano.

Sassano pakte 10 miljoen dollar per jaar. Soms met uitschieters naar 15 miljoen. Dat is veel voor een broker. Ter vergelijking, de baas van een grote werkgever op dit gebied, groter dan de brokerspoot van CIBC (die CIBC World Markets heet, het vroegere Oppenheimer dus) krijgt een miljoen of twaalf mee naar huis en heeft bovendien nog onkosten.

Zo’n man moet altijd een das om, omdat hij nou eenmaal CEO van Goldman of Morgan Stanley is. Sassano had ook onkosten. Een huis in St Tropez bijvoorbeeld. Onroerend goed zakt daar nog steeds niet. Sassano, zo beweren boze tongen, verdiende zijn geld door net iets te laat bij beleggingsfondsen binnen te komen en toch bediend te worden.

Het is geweldige handel, te vergelijken met de krant van morgen. Bij Bear, AG Edwards, Lehman en Prudential is iedereen die met deze handel te maken had al ontslagen, maar Sassano heeft nog steeds zijn baan. Wie zei daar my lawyer is rich? Volgende zaak.

Dollar enveloppe
Is dit nu een dollarpauze? Een pullback? Als dat zo is, wat is het dan voor pauze? Een pauze in een bullfase of een pauze in een bearbeweging? De euro zakte lekker gestaag weg tegen de dollar. Opeens dwarrelen er wat gestampte muisjes uit een enveloppe in Washington en de grootste munt ter wereld verliest prompt een procent.

Dat kan zowel bullish als bearish uitgelegd worden. Munten horen niet aangetast te worden door envelopjes. We bellen weer Van Dongen, die het erg druk heeft, en vragen om een dollar-grafiek.

Ghosn with the Wind
Gisteren ging de markt kapot aan auto’s. Er werden minder auto’s verkocht. Klopt, maar wel meer BMW’s en aanverwant spul. Dus meer auto’s die wij graag zouden hebben en minder auto’s waar wij liever niet in gezien willen worden. Volkswagens, Renaults, Peugeots en dergelijke blikgroenten.

Jammer, want naar ons gevoel beginnen automakers eindelijk auto’s te maken die mensen graag willen. Alleen jammer dat er al veel te veel zijn (mensen? auto’s? kiest u maar).
Autoaandelen zakten. We zijn benieuwd hoeveel Renault nog gaat zakken. Renault, de maker van die afzichtelijke ogende en dito genaamde Vel Satis, doet het juist heel goed en hun auto’s slaan eindelijk aan. Behalve de dure dan, maar dat is niets nieuws.

Renault is, naar Nederlandse begrippen althans, niet duur. Reken maar. Renault heeft 44% van Nissan, u weet wel, die leuke nieuwe Micra. Die 44% zijn precies even veel waard als de prijs van het aandeel Renault. Dat bedoelden we dus. Spotgoedkoop naar alle andere maatstaven, maar in het land van het wereldkampioenschap krenten, hoe je het ook wendt of keert, niet duur. Die Laguna’s krijgen we er gratis bij.

Begin januari hadden we het hier over Iliad. De ipo van dit kleine, Franse telecombedrijf was vrijdag 25 keer overtekend. Het fonds steeg van 16,30 euro, de bovenkant van de band van de mogelijke uitgiftekoers, naar 21 euro en raakte daarbij 23 euro.

Wij hoorden al stemmen opgaan dat dit een bubbelfenomeen is, zie hiervoor de Inveztor.net Koffiekamer. Niets lijkt ons minder waar. Iliad groeide van 40 miljoen euro omzet naar 290 à 296 miljoen euro dit jaar, maakte constant winst en is een luis in de pels van France Télécom en is alleen daarom al een leuk bedrijf om naar te kijken.

Wij zijn dan ook blij dat we klant bij haar zijn. We gebruiken op het platteland haar internetdienst Free, maar hebben helaas al te lang adsl om die bij haar aan te sluiten.

Flink majoreren
Onze telefoon loopt via Onetel, een discount telefoonbedrijf dat Iliad bijna voor niets overnam van een paar roekeloze Australische bubbelinvesteerders die er een klein fortuin in hadden gestopt. Wel bekenden die Australiërs. De één was Lachlan Murdoch – zoon van – en de ander Kerry Packer, vriend van de vader van en eveneens miljardair. Zij lieten een veer.

De overtekening laat zich gemakkelijk verklaren. Dit was een loterij zonder nieten. Wat let dan een vermogensbeheerder of iemand die een goede relatie met de emittent heeft om flink te majoreren? We hadden een paar relaties aangeraden op dit aandeel in te schrijven en het is slechts een enkele Inveztor.net-lezer gelukt, zo vernamen wij.

Société Générale, een Franse bank, was leadmanager en deze heeft, zo bleek al snel, weinig zakelijke effectenlijnen open met buitenlandse banken. Full disclosure: wij hebben zelf retail ingeschreven en horen vanochtend pas of we onze 25 aandeeltjes maal drie (25 per rekening, gezinsleden meegerekend) hebben ontvangen.

420 euro per abonnee
U ziet het, dat is geen financiering van onze wintersport. Nieuwe disclosure: we geven waarschijnlijk een verkooporder. Tot zover ons eigen belang. Terug naar Iliad dat geen bubbelfenomeen is, maar een schaarsteverschijnsel. Deze ipo toont aan dat als een kerngezond bedrijf met eersteklas management naar de beurs komt er vraag ontstaat.

Het management verkocht niets, Goldman Sachs’s venture-poot verkocht aandelen, evenals andere beleggers. Dat lijkt ons een normaal verschijnsel. Venture beleggers stappen tenminste gedeeltelijk uit bij een ipo, dat is hun vak. Er zijn maar weinig goede bedrijven met een trackrecord als Iliad die naar de beurs komen.

Bovendien zitten we in een techbubbel en dan ontstaat vraag naar bedrijven die echt goed zijn. Wat de waardering betreft, als we de waarde per abonnee van Iliad vergelijken met die van Tiscali of Terra tijdens de bubbel (respectievelijk 10.000 en 18.000 euro per abonnee), dan is Iliad nu gewaardeerd op 420 euro per abonnee.

Google op de som
Nu weten we eindelijk wat we zelf waard zijn. De echte proef op de bubbel komt pas later, met de ipo van Google. Dat is pas opklopperij en wie weet is straks de succesvolle introductie van Google het einde van de huidige tech-hausse. Iliad was gewoon een geslaagde introductie. Vergeet niet, dat komt ook wel eens voor.

Volgende Zaak was even in Londen. Een balie vol in het zwart geklede glimkapsels en scheerschedels wachtte ons op in ons design hotel. Een stuk of twaalf verschillende soorten massages waren voorradig, maar helaas was er geen tijd.

Lunch op de eerste verdieping, bij Nobu. Daar droeg ook iedereen zwart, maar de sushi’s waren wit. De presentatie startte, maar eerst dronk iedereen mineraalwater en vruchtensap. Er waren twintig mensen komen opdagen om een bedrijfje met een market cap van 25 miljoen dollar te bekijken.

Naast ons zat Sergej. Dronk zelfs geen sake. “My wife is Brrritish” zei Sergej, die dat niet was. Sergej was in januari afgetreden als bestuursvoorzitter van een Rrrussische goudmijn.

Dure ijdelheid
Toevallig hebben wij daar een kleine, wat zeggen we, een nietige positie in. Wij waren daarom enorm geïntrigeerd. Sergej had net een nieuwe closing gedaan voor de financiering van zijn nieuwe mijn, ook in Rusland. Veel nikkel, de rest goud. Ipo in februari tegen 70 pence. De vorige financiering, net afgerond, was 15 pence.

De jonge man met de wijde strepen op zijn pak beheerde de Speciale Situatie Tafel bij een bekend Engels huis. De meeste klanten, zo vertelde hij, waren financiers. Zij stonden erop dat dat vermeld werd bij hun inschrijving als klant. Daardoor kregen ze, als er iets verkeerd ging, geen enkele bescherming.

Alleen echt als zodanig geregistreerde particulieren krijgen dat. Dure ijdelheid, dachten wij. Krijgen klanten eindelijk bescherming tegen de ergste excessen op de financiële markten, profiteren ze er niet van. Wij zijn benieuwd hoe dit, Darwinistisch gezien, af gaat lopen. Volgende zaak.

Bingo
Het genoemde bedrijfje met de market cap van 25 miljoen dollar was zo klein, omdat de marges net van 30% naar 2% waren gezakt. Moordende concurrentie in dvd-laders. Dat is een belangrijk onderdeel, hoeft u verder niet te weten, vergeet het. De marges zijn wel weg. Waarom dan die twintig mensen? Die nog gekwalificeerd waren ook?

Vanwege de fabriek. Die staat in China. De andere in India. Bingo. Vervang China door internet. Een vriend van ons is aandeelhouder in dit bedrijf (full disclosure: wij hebben geen positie, maar observeren slechts met verbazing). Dezelfde vriend vroeg ons eind 1999 een lunch te organiseren voor een Deens bedrijfje.

De president voerde het woord. Meteen was het alsof de spinnaker in het water gevallen was en de boot remde. Geen enkele belegger trok zijn portefeuille. Een paar maanden later was dit bedrijf het dertigvoudige waard. Onze vriend verdiende zeven miljoen dollar en verkocht. Nu is het China. Tijd om te verkopen? Of nog een maandje wachten? Volgende zaak.

Ipo geGoochel
Een gezonde ipo-markt is belangrijk voor de beurs. Mee eens? Wij wel. Heel belangrijk zelfs. In China zagen we onlangs het meest overtekende aandeel ooit: zestienhonderd keer om precies te zijn. De Chinese Goochel? Nee, de echte Goochel komt pas later en dat wordt een Amerikaanse ipo.

Een meneer die, geheel toevallig, voorzitter van de rvb van het 25 miljoen dollar bedrijfje was, deed ook iets in durfkapitaal met een Chinese familie uit Hong Kong. Zelf komt hij uit India. Tech-ondernemer, doet mee met Sequoia, want durfkapitalisten wisselen onder elkaar deelnames uit. Sequoia is een bekende, onder andere betrokken bij Goochel.

Als de Goochel-aandelen van Sequoia bij de openingskoers verkocht worden dan levert dat 2,5 miljard dollar op voor de firma. Als het tegen de koers in de handel nabeurs gebeurt, kan dat oplopen tot een nog hoger bedrag. Vier miljard dollar? Dat kan. Maar goed, Goochel is de heetste van de hete iop’s van dit moment.

Apekool
Dit Chinese bedrijf heet China Green Holdings. Maken groente. U leest het goed. Groente. Kool, broccoli. Niet Albert Broccoli, de producer van de James Bond-films, nee, gewoon de groente waar George Bush senior niet van hield. Omzet 31 miljoen dollar. Winst veertien. Zestienhonderd keer overschreven.

Sinds dit weekend zijn we in het jaar van de Aap. Vergeet dat. Dit wordt het jaar van de Apekool. Volgende zaak. Nogmaals particulieren. U kunt het aan iedere columnist op deze site vragen. Zodra één van ons iets schrijft over pennystocks wordt de gevel beschoten, kogelbrieven bezorgd, huisdieren door de shredder gehaald et cetera.

Ja, een ware hel barst los. Wij kunnen beter zeggen dat Volkert van der G. een leuke man is, of dat Moeder Theresa nymphomaan was, dan twijfelen aan de merites van de aandelen die wij ooit, in een ongelooflijk naïeve bui, brandhout hebben genoemd. Pennystocks dus. U weet wel, Antonov en zo.

Due diligence
Wij moesten hieraan denken omdat we na Nobu even langs gingen bij een hedge fund. We geven de naam daarvan niet prijs en wel om twee redenen. Ten eerste zijn we discreet. Ten tweede is de manager even onsympathiek als competent. U leest het goed. Zeer competent. Vorig jaar plus 80%, na alle kosten.

Wij volgen hem al zes jaar en elke keer wanneer we hem opnieuw ontmoeten besluiten we niet in te stappen, omdat hij zo ongelooflijk antipathiek is. Het fonds hoort bij de 1% topfondsen in de wereld, risk-adjusted over de afgelopen acht jaar. Toch is het nog open. Enige verklaring: de ongelooflijk nare beheerder.

Wij spraken een verder tevreden belegger in het fonds, in het kader van onze due diligence. Sprak vrijuit. Had miljoenen verdiend. Alleen in 2001 en 2002 leed het fonds een licht verlies en zakte van 500 naar 415. Het kwam van 25, in 1995. Waarschijnlijk is het eind deze maand 900 waard. Deze belegger kon de beheerder niet luchten of zien.

Sligro turven
Die beheerder doet twee dingen. Fundamentele research voor zijn long-posities en shorten wat de particulieren massaal opkopen. Storystocks dus. Hij zit long Burlington Northern. Dat is een koolbedrijf. Weer één? Net zoals in China? Nee, steenkool. Zijn shorts zitten vooral in de tech- en internetsector. Denk er over na.

Wanneer u bezig bent met het opdrijven van een aandeel zit de meest antipathieke hedge fund manager in Londen aan de andere kant van uw deal. China ligt aan één kant. Helemaal aan de andere kant van de wereld, zowel letterlijk als figuurlijk, ligt Nederland. Terug uit Londen en weer in de gewone wereld schoven wij aan bij Sligro.

Dat is een normaal bedrijf. De normaliteit is daar tot een credo verheven. Nederlandser dan Sligro kan haast niet, dan verandert u in een stuk turf. Ze is zuinig, voorzichtig, winstgevend, heeft nauwelijks schulden, groeit wat langzamer vanwege de gruttersgevechten maar groeit, is niet nummer één of twee, maar verdient beter dan de marktleiders.

België
Ze is ook goedkoper dan Colruijt, terwijl het vroeger altijd duurder was en heeft een dividend van 4%. Het aandeel genereert elk jaar een berg cash. De familie Slippens ziet graag dividend. Het enige dat de firma in het buitenland doet is inkopen. Van de non-food komt 20% uit China. Verder wordt er zelfs niet naar België gekeken.

Behalve voor zo nu en dan een gesprekje met Colruijt dan. Precies het omgekeerde van apekool dus.