Dat hadden we nooit gedacht. Daar gaan we. Impressies schrijven van het laatste verhaal dat onze vriend Groenspaan ons, per communiqué, vertelt. Dit is natuurlijk te gek voor woorden. Mee eens? Toch leest u dit verhaal. Gisteren zakte Wall Street in.

Waarom? Omdat in het laatste Fed communiqué de uitdrukking a considerable period weggelaten is. Als mensen op een plein samenscholen om te kijken of er witte rook uit een schoorsteen komt, worden ze niet als voorlopers van de maatschappij gezien.

Als we op jacht gaan op de considerabelen en kwispelend met een period in onze bek terugkomen, dan worden we om een mening gevraagd. Lees daarom verder. Wat zei de Fed?

Witte Economische Rook
Het stelsel van centrale banken in de VS hield een prachtig Sibillijns verhaal. De zaak is zo ongeveer in evenwicht, zei het. Dit is erg vrij vertaald, maar dat stuk was niet zo belangrijk. Over inflatie zei de Fed dat het risico daarop ongeveer gelijk is aan deflatie, die als onwelkome negatieve inflatie wordt gezien. Mooi gezegd hè?

Verder en dat is het laatste en belangrijkste zinnetje, denkt de Fed dat ze geduld kan oefenen. Geduld met het weghalen van de accommoderende politiek. Ook mooi. Dat betekent gewoon lage rente. Die kan daarna omhoog. Wanneer weten we niet, maar dat komt omdat we niet genoeg naar Witte Economische Rook kijken.

Deden we dat wel, dan wisten we nu dat dit mei of juni betekent. Misschien althans. Mei, juni wat? Renteverhoging natuurlijk! Daarom zakte de markt. Betekent dit dat de beurs nu al voorspelt dat zodra de rente wordt verhoogd het feest voorbij is? Alleen beren zeggen dat. Houdt dat in dat er niets aan de hand is? Alleen stieren zeggen dat.

Euro-dollar

Raar
Waarom zakt de markt dan? Omdat het raar is als die op zo’n dag stijgt, ondanks de goede winstcijfers. Wel goed voor de dollar overigens, want die steeg meteen. De vragen hierover ziet u in de Inveztor.net Koffiekamer. De euro zakte niet, de dollar steeg, want hogere rente is beter dan lagere. Weten we nu meer dan gisteren? U misschien wel, maar wij niet.

Vorige week werd bekend dat Thom Calandra, hoofdcommentator van CBS Marketwatch, een leidende Amerikaanse beurssite, het doelwit was van een onderzoek van de SEC, de Amerikaanse beursregelgever. Calandra trad terug als commentator. Er is verder niets bekend over de aard van het onderzoek.

Voor Inveztor.net is dit een gebeurtenis om even bij stil te staan. Voor een beursmedium is het altijd belangrijk conflicten te vermijden.

Concreet gesproken moeten commentatoren geen aandelen aanbevelen die ze net gekocht hebben om die vervolgens te kunnen verkopen wanneer het publiek hun raad opvolgt.

Om dit soort praktijken tegen te gaan hebben we bij Inveztor.net vanaf het begin de regel ingevoerd dat columnisten moeten aangeven of ze een positie hebben in het aandeel dat ze bespreken, onderaan de pagina. Er is ook een tweede, informele controle, door onszelf en door onze lezers. Daarover straks meer.

Juniors zijn gevoelig voor informatie
Wanneer we terugkijken op onze bestaande praktijken, denken we dat we hiermee voldoen aan onze eigen eisen. Het is namelijk zo dat er geen publieke doctrine bestaat, maar die zal op een dag komen en we proberen die voor te zijn. Misschien is er niets aan de hand met Calandra en misschien maakt deze man helse dagen door terwijl hij onschuldig is.

Misschien heeft hij wel iets gedaan dat niet kan en als dat zo is dan is het gemakkelijk te zien wat. Calandra schreef namelijk steeds vaker over Junior Mining Companies. Deze zogenaamde juniors zijn bedrijven die bezig zijn goud te zoeken en ze zijn erg gevoelig voor informatie. Een bekende definitie van een Junior is een gat in de grond met een leugenaar ervoor.

Die definitie is niet zomaar ontstaan, maar dat is een ander onderwerp. We hebben deze maatregelen genomen omdat we, bij de oprichting van deze site, vonden dat het droevig gesteld was met de ethiek van een aantal schrijvers. We noemen geen namen, in het verleden zijn die wel genoemd, wij herinneren ons artikelen in Quote, en er is nooit, voor zover wij hebben kunnen nagaan, onderzoek ingesteld.

Eenvoudig recept
Bij een bekend weekblad verdween ooit een columnist die het wat te bont had gemaakt, evenals bij een groot landelijk dagblad. Professionals, dat is het grappige, zien meteen hoe een schrijver de boel kan oplichten. Het recept is eenvoudig. Zorg eerst voor voldoende volgelingen. Neem vervolgens een onbekend aandeel of een aandeel dat illiquide is.

Liefst een aandeel dat niet gevolgd wordt door analisten. Zo’n aandeel is extra gevoelig voor geruchten en opinie. Lanceer vervolgens een mooi verhaal. Vergeet niet eerst het aandeel te kopen. Wanneer de belangstelling gewekt is en het aandeel stijgt is het bewijs geleverd dat de schrijver er meer van weet. Een tweede verhaal kan dan ook nog wonderen doen.

Vervolgens verkoopt de schrijver, tijdens de hausse. De meelopers zien maar dat ze eruit komen. Het is dus eenvoudig om misbruik te spotten: kijk of iemand rare dingen schrijft over een aandeel dat weinig wordt gevolgd, zonder dat hij een eigen belang duidelijk aangeeft. Hou de chart in de gaten.

Manipulatie?
Als de activiteit direct ophoudt zodra de schrijver stopt, is er een aardige kans dat de koers gemanipuleerd wordt. Calandra heeft als journalist uitstekend werk geleverd. Zijn columns over goud behoorden tot de besten op dit gebied. Hij had kennis van zaken, wist wat er speelde en verschafte inzicht in een markt die vaak met iets teveel enthousiasme benaderd wordt.

Laten we hopen dat er niets aan de hand is. Laten we ook hopen dat er nog eens onderzocht wordt wat er de afgelopen jaren op dit gebied in Nederland gebeurd is. Dat kan nog leuk worden.

In deze rubriek proberen we een korte indruk te geven: feiten, meningen en onderbelichte kanten van het nieuws van de dag. Maar afgelopen week was Volgende Zaak op reis, reden om in deze aflevering ook wat nieuws van vorige week te bekijken.

LVMH versus Morgan Stanley
Dit is belangrijk nieuws en daarom komen we er op terug. U kent de zaak waarschijnlijk al. Bernard Arnault en François Pinault, twee Franse tycoons, hadden ruzie om Gucci.

Uiteindelijk lukte het Pinault, dankzij de Nederlandse wetgeving waardoor wij internationaal te kijk staan, Gucci in handen te krijgen.

Of hij daarbij bofte is een tweede, want bestuurder Domenico Del Sole en topstylist Tom Ford besloten hun contract niet te verlengen. Zij gaan waarschijnlijk samen een nieuw bedrijf overnemen, Versace bijvoorbeeld.

Geïnteresseerd in alles wat luxe en te koop is
Arnault is baas van LVMH, wat staat voor Louis Vuitton Moët Hennessy. De champagne, cognac en whisky-poot (via Guinness) speelt al jaren geen rol meer. De tasjes zijn rendabeler, Louis Vuitton is de grote winstmaker van dit concern, voor de parfums en de andere modehuizen. LVMH is nummer één in luxe, in de wereld.

Andere LVMH merken zijn Dior, Guerlain, Galliano, Fendi, Bottega Veneta, Givenchy, Sephora enzovoorts, het is maar een greep. Als er een luxe merk te koop is, is Arnault geïnteresseerd. Claire Kent is een goed bekend staande analiste bij Morgan Stanley. Zij schreef tijdens de tasjesoorlog een analyse over LVMH die niet goed bij Bernard Arnault in de smaak viel.

Afgelopen week werd Morgan Stanley door een Parijse rechtbank tot 30 miljoen euro boete veroordeeld, plus een nader te bepalen schadevergoeding, vanwege de schade die het researchrapport aan LVMH zou hebben toegebracht. Wat zei dat gemene kreng Kent dan over LVMH? Meedogenloos management?

Geen jubelende hagiografie
De man die het groot maakte wreed uit zijn eigen bedrijf gegooid en aan de kant gezet? Te hoge marges? Discriminerend gedrag tegen Japanse toeristen die meer dan één tasje willen kopen in een Franse Vuitton winkel? Dat had ze kunnen schrijven, want het is allemaal waar. Maar dat deed Claire Kent niet, ze had het over een bedrijf dat mature was.

Dat betekent rijp. Het is een gewone zakelijke term. Het betekent dat zo’n bedrijf al heel wat bereikt heeft. Het is niet meer een Emerging Growth bedrijf, dat een omzetgroei van soms wel 100% per jaar heeft. Nee, het is een dominante firma. Rijp lijkt ons een redelijke beschrijving. Neutraal, professioneel, niets aan de hand. Morgan Stanley werkte in die tijd voor Pinault.

Mede om die reden was het rapport van Kent niet een jubelende hagiografie, maar een rapport met een redelijk neutrale toon. Dus deed LVMH Morgan Stanley een proces aan. Als we de Parijse rechters mogen geloven, is het van nu af aan verboden voor een analist iets anders dan leuke dingen over een bedrijf te vertellen. Sodexho, wereldleider op catering gebied en een CAC 40-aandeel, klaagde kort daarna Smith Barney aan.

Sodexho-soap
Een analist van deze firma had moeite met securitization van een aantal debiteurenposten en vroeg het bedrijf om informatie. Hij kreeg geen goed antwoord en schreef dat dit een risico was. Dat bleek niet zo te zijn. Smith Barney corrigeerde direct, maar Sodexho stapt naar de rechter. Om schadevergoeding te vragen. Maar krijgen beleggers dan ook schadevergoeding van Sodexho, vragen wij ons af?

Want is het probleem van Sodexho niet vooral dat ze net drie achtereenvolgende winstverwachtingen achter de rug hebben? En dat hun koers, op 24,50 euro vlak onder de strikevan hun warrant ligt die in Juni afloopt en voor veel extra kapitaal kan zorgen als de koers dan boven 24,71 euro staat? Volgende zaak.

Analisten, die, vergeet dat nooit, op een paar uitzonderingen zoals Jack Grubman, de telecomregenmaker en Mary Meeker, de koningin van het internet na, geen toppositie hebben in de pikorde van deze wereld, hebben als beroepsgroep duur betaald voor de excessen van de beurshausse.

Ethisch Reveil
Onkreukbare analisten werden ontslagen of op een zijspoor gezet en dat was toen de hausse nog aan de gang was. Vervolgens werden alle analisten zondebokken. Er werd inderdaad veel misbruik gemaakt, maar sindsdien is grofweg een kwart tot een derde van de analisten ontslagen of uit het vak gestapt, dat is een persoonlijke schatting, en de salarissen zijn sterk teruggebracht.

In Nederland kreeg een beetje analist voor de bearmarkt een ton of anderhalf. Sindsdien, zo vertrouwde een researchdirecteur Volgende Zaak toe, zijn ze voor een ton te krijgen, vooral als ze thuis zes maanden hebben kunnen nadenken over hun marktwaarde. Onafhankelijke research is nu de smaak van de dag, en al zien we wat verbeteringen, vooral qua vorm.

Toch vragen we ons af of dit nieuwe Ethisch Reveil de komende IPO-hausse overleeft. We blijven sceptisch. Maar het oordeel van de rechtbank in Parijs zal één direct en duidelijk gevolg hebben. Geen enkele bank of broker zal meer aandurven een rapport te publiceren.
Het risico is te groot dat de koers van een aandeel negatief wordt beïnvloed. Want die 30 miljoen euro zijn nog maar een begin.

Doldwaze dollarzaak
Hoeveel schade heeft mevrouw Kent nog meer aangebracht? Die schade moet uitgedrukt worden in een percentage van de marktwaarde van LVMH. We hebben het dan over 27 miljard euro . Volgende zaak. Dit was de eerste week sinds november dat de dollar terrein won en niet zo’n beetje ook.

Dat gebeurde net nadat we hier hadden genoteerd dat er geen enkele reden meer was om te twijfelen aan verdere dollardalingen en dat er dus wel iets zou gebeuren. Een reversal dus, richting 1,20. We komen, in één week, van een fractie onder de 1,29, we zitten nu rond de 1,236. Dat is dus een flinke beweging in de grootste markt ter wereld, de valutamarkt.

Het is niet verbazend dat de markten die positief interpreteren, want de ECB heeft niet eens moeten schieten met het rentewapen. Alleen de JCB, voor beginners: dat is de Japanse CB, want de Amerikaanse heet de Fed, terwijl we eigenlijk over een FRB zouden moeten praten, maar probeer dat maar liever niet te begrijpen. Even kijken, gewoon voor de grap, wat er nou veranderd is.

ECB kon wapens op zak houden
Sentiment? Ja, maar sentiment is belangrijk. Sentiment zegt nu dat het best redelijk gaat in de VS, dus dat er dollars gekocht moeten worden om mee te kunnen doen in de spelletjes aldaar, want die luiden in dollars. Het gaat ook wat beter in Europa, als we niet meenemen dat Duitsland’s economie voor het eerst in tien jaar niet groeide, maar dat ligt achter ons, voor ons ligt slechts groei.

De ECB, zo werd vorige week gedacht, maar dat is nu dus historie, stond klaar om in te grijpen als de dollar nog verder zou zakken, richting 1,40. Gelukkig kunnen de wapens weer in de kast gezet worden. De Amerikaanse obligatiemarkten hadden ook een goede week, alweer, want de week daarvoor was ook al positief.

Reden was dat iedereen opeens van mening was dat gouverneur Groenspaan en zijn collega McTeer waarschijnlijk gelijk hadden toen ze verklaarden dat de rente voorlopig en voor langere tijd op 1% zou blijven. Nu zien we achter in de klas wat mensen hun vinger opsteken. Zeg het maar! O, u vindt dat als de rente op de dollar laag blijft, de dollar zwak zou moeten blijven? Juist.

Goud topt en daalt
Omdat u dat denkt zit u achter in de klas en niet aan een Bloombergmachine om tegen een vorstelijk salaris in valuta te handelen, want u hebt er niets maar dan ook niets van begrepen. Volgende zaak. Als we het goed begrepen hebben van de goudhaantjes kan goud alleen maar omhoog.

Vorige week noteerde goud een record, althans, voor deze fase van de markt, want goud heeft al op 800 dollar gestaan in een periode waarin wij ons eerste geld verloren met speculeren. Dat was in de tijd dat stagflatie een nieuw en hip woord was en John Kenneth Galbraith bij colleges veel meer studenten trok dan Robert Mundell. Nu horen wij daar achter in de klas geroezemoes.

Zeg het maar jongens! Niet allemaal tegelijk. Ja, inderdaad, de dollar is naar boven en het goud naar beneden. Wat zeggen jullie? Dat dat logisch is? Inderdaad, een hele geruststelling. Onderstaande chart met dank aan Kitco. Het staat er onmiskenbaar en met koeienletters op.

En nu?
Maar wat gaat er nu gebeuren? Als de trend du jour, acht weken lang stijgende beurzen in de VS en in Europa, waar de beste score sinds zes jaar werd neergezet doorgaat, kan goud verder terug en Van Dongen zal ons, als het ware telepathisch ingeseind, met een chart aangeven tot waar. Zilver bereikte afgelopen maandag een nieuw hoogtepunt.

En zilver wordt gezien als de minder liquide aanhangwagen van goud. U kent het aankoopverhaal van zilver. Er is nooit genoeg van, net zoals met goud, en Buffett (niet Warrum , maar Warren) en Bill Gates hebben het gekocht. John Templeton ook. Erger nog, wij ook en dat is natuurlijk een enorm bearish signaal.

Hetzelfde geldt voor verhalen op de voorpagina van een beurssite in een land dat geen goudcultuur heeft en waar Indianenverhalen over Mongoolse goudzoekers worden gepubliceerd. Dat is ook bearish. En de topman van een een Algerijnse goudmijn die nog net niet zijn chequeboek trekt als hij hoort dat wij een verhaal over zijn mijn gaan schrijven. Ook bearish.

Nee, het beste voor de goudmarkt zou een serie bloedneuzen voor de nieuwe goud evangelisten zijn. Althans, voor hun volgelingen. Want de evangelisten zitten erin sinds onder de 300 dollar/oz maar de volgelingen zijn pas later ingestapt.
Als die voor een flink deel worden uitgeschud, zou dat juist weer bullish zijn voor de goudmarkt.

Bundesbank mag niet met goud smijten
Wat ook juist weer bullish lijkt, is dat het plan van de heer Welteke niet doorgaat. Welteke is niet zomaar een meneer. Hij is de president van de Bundesbank, vroeger een heel bekend instituut. Welteke wilde vorige week 600 ton goud, dat zich rot lag te vervelen in de Buba-kluizen gewoon wegdoen, zoals anderen een emmer koud water over een hitsige hond gooien.

De hitsige hond was de goudmarkt, die vorige week zo ergerlijk topte om vervolgens vrijdag in elkaar te ploffen. Die grap gaat volgens Der Spiegel niet door.
Inmiddels stijgt echter de dollar, terwijl de aandelenmarkten toch al niet kapot te krijgen zijn. Niet door de firma Melkweg uit Parma, niet door de misser van Koninklijke Olie en Shell, binnenkort in dit theater onder één naam en niet door Adecco.

Nu kan iedereen de markt in. Alles werkt nu immers mee: januari-effect, valuta en een gevoel van onkwetsbaarheid. Toch zijn wij van plan deze week ’s ochtends vroeg op te staan en ons huiswerk te doen. Elke markt die te gemakkelijk wordt, is immers klaar voor een reversal. Gek dat die aandelenmarkt nog niet gedraaid is, nog even wachten tot daar ook echt iedereen bullish is.

Dat moment kan niet meer erg ver zijn. Vijf keer de omzet voor een zachtwaarbedrijf is weer normaal. Benieuwd wat deze week ons brengt.

Iemand verweet onlangs een prominent Inveztor.net-columnist selectief lezen. Raar, zo’n verwijt. Wie dat niet doet schrijft immers nooit een commentaar, omdat hij blijft steken in telefoonboeken, reclamedrukwerk, handleidingen voor elektronische apparatuur en damesbladen.

Selectief lezen is juist waar het om gaat. Wij hebben het zelf zo druk met selecteren, dat we bijna niet meer aan lezen toekomen en ons hele kantoor thuis ligt vol met het selectieproces.

Wij doen kwantitatieve concessies aan de operations manager van onze woning, anders weigert zij onze abonnementen te verlengen. Het leven van een columnist hangt aan elkaar van spanning en tegenstellingen, waarbij het dialectisch proces van lectuur nog één van de minste hindernissen is.

Schoenen poetsen
Wij dachten hieraan, toen wij vanochtend besloten dat vandaag geen goede dag wordt. Niet alleen omdat het buiten regent en wij geen zin hebben om weer een heel weekend lang schoenen te poetsen. Doet u ook altijd uw eigen schoeisel? Dat is naar ons bescheiden gevoel een bron van Zen-inspiratie.

Die stimuleert die nederigheid, ontzag voor de natuur – hoe kon een kwartiertje regen mijn schoenen vijf jaar ouder maken? – en respect voor details en handwerk. Alleen, na drie keer poetsen hadden we nog de schade van vorige week niet weggewerkt en nu regent het weer. De andere reden was het bericht van Adecco, de marktleider op de uitzendmarkt.

Ze maakte bekend dat vanwege materiële onvolkomenheden in haar Amerikaanse filiaal – goed voor 20% van de omzet en Frankrijk is goed voor eenderde van de opbrengsten – de bedrijfsresultaten later worden gepubliceerd. Weet u nog? Ecco, dat samenging met Adia, was een uitzendhuis in Lyon.

Arme Shell-analisten
Daar is melk weg, dachten Adecco-beleggers indachtig het Italiaanse Parmalat. Het uitzendconcern kreeg meteen een minnetje van 38% voor de kiezen, dat terugliep naar 34% op het moment van schrijven. Of het feit dat Arthur Andersen hier tot vorig jaar creatief boek hield er iets mee te maken heeft, weten we niet.

Hier gaat ongetwijfeld wat gebeuren. Verder gaat alles overigens goed, leuk voor Randstad dat al in de lift zat en de schade aan de markt is gering. Daarom is dit nieuws eigenlijk erg bullish. U ziet nu ook dat wij niet selectief lezen, want vandaag schrijven wij alleen maar en dan nog met een rotsnelheid, omdat we naar een afspraak moeten.

Ja, door de regen om een toespraak aan te horen van een belangrijke meneer. Dat wordt weer schoenenpoetsen. Volgende zaak. Shell-analisten hebben een rotweekend gehad. Ze konden de hockey-wedstrijden van hun kroost niet bijwonen, want alles moest opnieuw doorgerekend worden.

Hondenbaan
Naar ons gevoel zijn Inveztor.net-lezers erg hard en ongevoelig tegenover analisten. Dit is zo’n beetje de enige beroepsgroep die alleen nog maar met negatieve adjectieven aangeduid wordt, zoals: “incompetente”, “verdomde”, “overbetaalde” et cetera. Voor liefhebbers van deze adjectieven hebben wij goed nieuws.

De meeste effectenbanken hebben opruiming gehouden onder hun analisten. Bear Stearns was een uitzondering, omdat ze wel vet sneed, maar vorig jaar stug nieuwe mensen aannam. Grofweg een kwart à eenderde kon eruit en de rest kreeg salarisverlaging, ook iets in die grootte, hetzij via het wegvallen van bonussen, hetzij via andere maniertjes.

Veel van de meest succesvolle analisten zochten een weg naar hedge funds, de echt incompetente klampten zich aan hun baantjes vast – als ze al niet werden ontslagen – en wie een nieuwe baan kon vinden, kreeg direct korting – alleen op salaris, helaas. Niemand heeft het hierover dat Shell juist op een vrijdag de mist in ging.

OK dan
Die arme mensen die toch al een hondenbaan hebben, namelijk het schrijven van Shell-rapporten, moesten dat gedurende het weekend helemaal overdoen. Want als beleggers op maandag niet hun nieuwe spreadsheets hebben, worden ze lastig. Vandaag komen die dingen door en we durven nu al te wedden dat de berekeningen tegenvallen.

We zien daarom nu een unicum. In twee werkdagen tijd vielen twee Eurostoxx 50-aandelen door de mand. Dat is een nieuw record. De neiging is dan om te zeggen: volgende zaak. Die houdt hier echter mee verband. De ogen van de hele wereld zijn op Europa gericht. Eerst Parmalat, toen een staccato van Shell en Adecco.

De wereld weet dat er in Europa slechts één man is die tegen deze situatie opgewassen is, want hij heeft hier, gelijk de halfgod Hercules, een schild waar geen monster tegen opgewassen is. Dat ding heet de OK Score en de uitvinder daarvan is Willem Okkerse. Onze redactie mailt hem vandaag om zijn visie te vernemen.

Die schöne, grüne dollar
De OK Score van Okkerse had deze drama’s ongetwijfeld voorspeld en wij zijn benieuwd. Inveztor.net houdt u op de hoogte. Volgende zaak: de dollar. Zonder die munt waren wij werkloos lijkt het soms. Er is niet veel te melden sinds onze vorige missives, behalve dat het verhaal gewoon doorgaat. Nieuwe dag, lagere dollar – richting 1,29.

Vandaag is er G10 overleg, waar ze het ongetwijfeld over Okkerse hebben en Inveztor.net op hun schermen hebben staan om vooral niets te missen, maar wellicht ook over de dollar: 1,30 here we come. We gaan er haast long van, zo mooi reageert de dollar. Komt er slecht nieuws, dan zakt de greenback.

Hermann Remsperger, geen onbetekenende figuur, want hij is de topeconoom van de Bundesbank , probeerde zondag op de radio er iets aan te doen. Ongetwijfeld deed hij dat niet op eigen houtje, want dat doen Duitsers nooit. Als ze het al doen, dan haalt dat de media of is het oorlog.

Slikken
Remsperger zei dat de zakkende dollar de economische groei in Duitsland niet remt. Een moedige uitspraak, want prompt ging de munt weer naar beneden. En dit was geen slecht nieuws! Integendeel, vrijdag, met die slechte werkloosheidscijfers, kon u zich nog voorstellen, een begripvol mondje tuitend, dat die dollar even zwak was.

Met Remsperger die zijn schouders eronder zet, had u wat anders verwacht. Hoe noemen we dat ook alweer, als iets op goed en op slecht nieuws naar beneden gaat? Er is een uitdrukking voor: volgende zaak. Hoe scherp Remsperger analyseert, blijkt uit de uitlatingen van de topman van Eads dit weekend in een interview met Le Monde.

Eads, bekend van de Airbus en andere vliegmachines, denkt er drie miljard euro op achteruit te gaan vanwege de dollar. Dat was toch even slikken, temeer daar een aardig deel van wat Eads in elkaar schroeft in Duitsland gemaakt wordt. Remsperger waakt, niets aan de hand dus.

Het grote nieuws vandaag was… nog even onbeslist eigenlijk. Dollar of Shell? Laten we met de laatste beginnen, want over de dollar schreven wij deze week als ad nauseam (zie Dollardag) en daarmee gebeurt niets anders dan wat we al zeiden.

Dat is niet spectaculair – of juist wel, al naar gelang u deze auteur als contraire indicator gebruikt – in dat geval: sorry. In de toekomst proberen wij dit soort miskleunen uiteraard te vermijden.

Bij Shell blijkt opeens dat ze veel minder in huis hebben dan ze dachten. Nu zijn wij opgegroeid met Donald Duck en al zijn we daar vroeg mee gestopt – in tegenstelling tot collega’s die hem nog steeds als inspiratiebron gebruiken – een paar lessen zijn ons bijgebleven.

Watt?
Neem nou Goofy. Sommige van onze klasgenootjes spraken zijn naam fonetisch uit, wat mijn kosmopolitische moeder met afgrijzen vervulde. Goofy had één grapje en daar had hij patent op: “Wie vond de stoommachine uit?” Wat? Ha, u hebt de eerste prijs gewonnen! Duizend gulden. Ik ben zo oud dat ik me herinneren kan dat dit veel geld was: de tijd van Cobra.

Als iemand mij gisteren had voorspeld dat Shell vandaag ineens een gaatje van 20% in haar oliereserves heeft, had ik hetzelfde gezegd: Watts? Ja inderdaad, zijn schuld! Toevallig voorzag iemand dit, zij het niet letterlijk. Frank van Dongen ging long Olies voor de Inveztor.net Premium Polderportefeuille en stapte er maandag weer uit (zie Een raar land)

Nou is een groot deel, zij het lang niet alles, van de know how van Van Dongen gebaseerd op het aanvoelen van wat anderen gaan doen en die stapten uit. Misschien was hij wel right for the wrong reasons, want zelden zagen we een sector zo snel aantrekken en weer dalen als olie in de afgelopen weken.

Schuld
Terug naar Shell. Daar is toch een probleem met het management. U leest nooit wilde verhalen over de top, omdat de gemeente die die verhalen kan publiceren niet erg onder de indruk is. Een beetje stoffig, dat management, als wij de analisten moeten geloven. Nou is het toch al niet leuk om olie-analist te zijn.

Shell is, evenals de andere grote jongens, een complex bedrijf en mensen zitten niet te wachten op het zoveelste lijvige rapport, waarvan lezing onveranderlijk het tegenovergestelde gevoel opwekt van prikkeling. Die paar vaten minder leveren in de komende dagen een discussie op, waarbij wordt ingegaan op wiens schuld dit nou is.

Watts was de baas van de afdeling die die reserves moest bijhouden, voordat hij de dirigent van de hele tent werd. Hoe het ook zij, om erachter te komen wie wat voorspelde moeten we het hele weekend al die zwaarlijvige Shell-rapporten doorlezen. Een lot dat naar onze smaak erger is dan de dood. Volgende zaak derhalve.

Koninklijke Olie

Nog een dollardag
De dollar ging onderuit en hoe dat gebeurde was zo stom en kinderlijk eenvoudig, dat het nu alleen maar erger kan worden. Wij kunnen een zekere glimlach niet onderdrukken, het enige dat ons ongerust maakt is hoe lang we al gelijk hebben. Zie daarvoor onze eerdere artikelen hierover in ons archief.

De feiten: vandaag werd bekend dat in december in de VS 149.000 banen minder zijn gecreëerd dan iedereen dacht. Grote zaak, zeggen Amerikanen dan. Zouden wij ook doen, ware het niet dat de omstandigheden zo lachwekkend zijn. Iedereen was dollarbear, althans 70% en dat betekent bijna iedereen. Tot woensdag, toen begon de dollar sterker te worden.

Na een top van 1,28 vlak daarvoor, daalde de munt naar 1,25 plus wat kleingeld. Dat was vanwege de ECB die op donderdag orakelde. Na een maand van commentaar van functionarissen, analisten, strategen en bankiers dat het niet zo erg is, zei bankpresident Jean-Claude Trichet dat de dollar een probleem kan worden, zeker voor exporteurs.

Futureshock
Wij slaakten een zucht van verlichting. Had hij importeurs gezegd, dan zaten we nu voor een paar jaar vast aan de verkeerde man, die een betonnen contract heeft en één van de sterkste munten ter wereld onder zijn beheer heeft. Gelukkig koos hij de goede sector. De dollar ging opnieuw naar beneden, van 1,25 naar 1,27.

Dit klinkt wat onnatuurlijk – vandaar misschien al die verwarring ook – en in de media lazen en hoorden wij dat de dollar was hersteld. Wij krabden ons, wat zullen we zeggen, achter ons oor en probeerden dit te laten rijmen met onze eigen observatie: nieuw record van 1,28, vervolgens een stijging richting 1,25 en toen een daling naar 1,27. Hé, noemen we dat herstel?

Voordat we ons realiseerden dat het hier om een typisch geval van futureshock ging, kwam het nieuws van de niet-gecreëerde Amerikaanse banen uit en toen kwam de dollaraap uit de mouw: een nieuw dieptepunt voor de munt, want de greenback noteert 1,285 op het moment van schrijven van dit stuk.

Puts in de polder
Wat bleek? Iedereen zag opeens in dat de dollar was gezakt aan het begin van de week, terwijl al het nieuws goed was. Alle economische indices in Amerika zijn immers beter? Fed-gouverneur Ben don’t fight the Fed Bernanke had toch keurig commentaar geleverd? Daar zakte de dollar overigens op, maar een kniesoor die daarop lette.

Eén slecht cijfer en de dollar gaat helemaal onderuit, opnieuw. Nu hoort u het hele weekend lang allerlei mensen zich op tv en in de krant afvragen tot wanneer dit gaat duren. Laten we een gok doen: november, als president George Bush de strijd met de ponskaarten aangaat. Anders kan hij zelf naar Mars. Volgende zaak derhalve deel 2.

Ofwel, voorspellingen 2004 deel 2. Wij houden niet zo van voorspellingen, al waren de laatste twee van Van Dongen voor de Polderportefeuille perfect (genoemde Olies en AEX puts op dinsdag, zie Puts in de polder). Niettemin heeft hij het als Today’s Beer natuurlijk ook niet altijd even gemakkelijk.

Euro-dollar

Mea culpa
De Sybille van Cumae verbrandde, in een meesterlijke truc, 66.6% van haar Nostradamus avant la lettre. Delphi is een ruïne – wat gelijk alles zegt over het plaatselijke orakel – en van die Nederlandse meneer, die laatst in Quote opdook en ook voorspellingen doet, horen we weinig meer en zelden zagen we zoveel verwarring als nu.

Stephen Roach, de onvolprezen econoom van Morgan Stanley, die, als we het ons goed weten te herinneren, de term double dip uitvond, heeft publiekelijk zijn mea culpa geschreven. Hij zat er naast, vond hij. Dat was een elegante geste, bovendien, zoals altijd, had hij het ook nog eens prachtig neergepend.

De beste, leukste, interessantste en meest uitdagende voorspeller op dit moment is naar onze bescheiden smaak Roach’ collega, Byron Wien, die zijn glazen bol ook ten burele van Morgan Stanley heeft staan. Dat toont aan dat ze bij die zakenbank het voorspellen pas echt goed in de vingers hebben.

Bull Byron
Recept: neem een half dozijn strategen. Biggs en Canelo zijn om verschillende redenen verdwenen, Galbraith (VS-strateeg) vertrekt naar Maverick, het hedge fund van Sam Wiley. Vervolgens even schudden. Neem daarna een bear of bull, naar gelang uw voorkeur. Klaar. Byron was bull. Hij is ook de auteur van de tien verrassingen.

Ja, die surprises van Byron vormen iedere jaar weer een hoogtepunt voor ons en kijk, wat deed hij dit jaar? Twintig verrassingen had hij maar liefst, waarvan één kantje bull en één kantje bear. Voorspellen blijft moeilijk, vooral – inmiddels is dit afgezaagd, maar dat komt ook door dit moeilijke begin van het jaar – als het de toekomst betreft.

Prettig weekend.

Vandaag is het dollardag bij de ECB in Frankfurt. De rente kan vandaag worden verlaagd, maar waarom zou de bank nu al haar kruit verschieten? Waarschijnlijk geen verlaging. Aan de munt worden woorden gewijd en reken maar dat die op een – excusez le mot – goudschaal zijn gewogen.

Want als dat niet het geval is, staat de dollar meteen weer aan de 1,28 te trekken. Gisteren zakte de greenback namelijk, omdat de markt zich er opeens bewust van werd dat er vandaag iets kan gebeuren.

Wat precies? Woorden, alleen goedgekozen mots kunnen iets aan de daling doen en dan nog. De Amerikanen gebruiken daarentegen andere, minder goed gekozen woorden om aan te geven dat het allemaal niet zo erg is.

Interventie
Nee, met die dollar van hun is niets mis, omdat de munt namelijk precies doet wat ze willen, namelijk hun tekort kleiner maken. Tot dat moment maakt het misschien even wat uit wanneer er vandaag goed gekozen woorden worden gewijd aan de bedenkelijke kanten van deze val, maar lang duurt dat niet.

Het enige dat immers helpt is interventie en vastberadenheid van beide kanten, Europa en Amerika. Waarom zouden de Amerikanen daaraan meewerken? Als de Europeanen gaan zeuren en huilen maken ze het alleen maar erger. Daarom kregen we tot deze week alleen maar flinke reacties van Europese kant, met inbegrip van de meeste industriëlen.

Gisteren begon het wat te kraken. De Belgische premier Guy Verhofstadt verwoordde zijn ongerustheid. Uit Duitsland kwamen ook geluiden. De trend van de dollar is naar beneden, de beweging van goud en metalen is naar boven, maar zoals we gisteren schreven (zie Eenheidsworst dollar), wanneer iedereen hetzelfde denkt, wordt het gevaarlijk.

Alles of niets
Als wij centrale bankiers waren, gingen we eerst na hoe lang de Amerikanen van plan zijn het ding te laten zakken en vervolgens probeerden we een deal met ze te sluiten. Dan grommen we steeds luider om de markt lekker volatiel te houden en wanneer de bodem in zicht komt, dan interveniëren we samen met de Japanse centrale bank en de Fed.

Op dat moment kan ook de rente worden verlaagd. Dan krijgen de dollarshorts een harde tik op hun neus en kan de markt draaien. Goud wijst nu op een dollarkoers van 1,40, maar vandaag kan van alles gebeuren. Of er gebeurt niets; niets dan woorden, woorden, woorden. Om 13:45 uur weten we het.

Wanneer iedereen denkt dat iets gebeurt, vindt het omgekeerde plaats. Vandaar contrarians. Daarom zakt de dollar ordelijk. Iedereen weet dat de greenback zakt, u hoort steeds minder contrarians opmerkingen maken over een dollar die misschien weer kan stijgen.

Er is geen spoor van een pullback te bespeuren en als toppunt van absurditeit gooit Fed-gouverneur Ben Bernanke olie op het vuur.

Hoe harder hij en Groenspaan, hierin tenminste gesteund door hun Europese collega’s, roepen dat er eigenlijk geen dollarcrisis is, hoe dichter we erbij in de buurt komen.

Het is leuk om te stellen dat de Amerikaanse munt tegenover een valutamandje meer is gezakt dan tegenover de euro.

De dollar moet draaien
Als wij een er korfje met alleen euro’s, Aussies en Swissies van maken, komen we, van bodem naar de huidige top, in de buurt van de 60%. Reken maar: -56% voor de euro, -61% versus de Aussie en -67% versus de Swissie. Als we de Kiwi erbij nemen. komen we ruim boven de -70% uit, dit (Nieuw-Zeeland, ook een dollar) is geen belangrijke munt.

Bloomberg peilde eerder deze week 70% dollarberen. Dat is erg veel. Dat betekent dat bijna iedereen denkt dat de munt door zakt. De ervaring leert ons dat dit gevaarlijk is. Jean-Jacques Chenier, een systematisch handelende cta die in New York in valuta handelt voor vermogende privé-cliënten en instituten, bekent zoveel dollars te shorten als hij maar kan.

In de eerste twee dagen van het jaar was hij 4% omhoog. In december 19% en vorig jaar 41%. Volgens het boekje moet dit daarom snel afgelopen zijn. Alleen, er is geen reden voor. Als wij het ons goed herinneren, hoort dat gevoel er ook altijd bij. Het zij zo. De dollar moet daarom draaien.

Waarschijnlijk wordt het another day, another drop.

To err is human but it feels divine.
Mae West

Wie had verwacht dat Warrum_buffet, een even anonieme als excentrieke outsider, één van de meest vruchtbare auteurs van Inveztor.net zou worden, zij het voorlopig alleen nog van de weekendeditie?

Als zo iets eenvoudigs al moeilijk te voorspellen is, waarom moeten wij dan koersen voor 2004 voorzien. Om in de krant te komen? Daar staan we al, zij het soms elektronisch en ook op papier geven wij, sinds het eerste verzoek in 1992, geen prognose af, behalve dat wij verwachten dat markten fluctueren en dat de dollar groen blijft.

Wij doen dit vooral uit respect voor u en uw kostbare tijd. Nu kunt u beter stoppen met lezen en een normaal leven hervatten.

Als u nu nog leest, bent u ongetwijfeld nieuwsgierig waarom wij het zover hebben laten komen dat wij geen jaarvoorspelling afgeven, terwijl daar elk jaar weer om gevraagd wordt. Wij denken dat u net zo bent als wijzelf, een paar details die we niet nader kwalificeren daargelaten.

Ons nut in het universum
U wilt uw tijd niet verprutsen en als u dat al doet, dan liever op een leuke manier. Voorspellingen zijn niet leuk, het zijn slechts voorspellingen. Wanneer ze uitkomen is dat bijna altijd toevallig. Een goede voorspelling is niet toevallig juist, maar lijkt onmogelijk en komt toch uit. De val van Troje, of de wet van Moore bijvoorbeeld.

Het probleem met veel juiste voorspellingen is dat ze voor de hand liggen. Mensen smeken er om iets op de mouw gespeld te krijgen. Wij hebben een bescheiden dunk van ons nut in het grotere geheel van dit universum. Daarom houden wij het liever begrijpelijk en wijzen wij u, langs deze ietwat omslachtige weg, op het rare en nutteloze van al die voorspellingen die rond 1 januari de wereld in gestuurd worden.

Daarom ook voorspellen wij elk jaar iets dat uitkomt en het enige dat ons verbaast is dat wij nog steeds niet zijn gespot als één van de meest consistent juiste voorspellers van Nederland. Dat heeft iets te maken met wat onze nieuwe collega Henk Koning (lees zíjn voorspelling in De vragen van 2004) Het Maaiveld noemt. U moet daar niet boven uit willen steken, want dan bent u weg. Wij blijven er bewust ver onder.

Pleidooi voor bescheidenheid
Net zoals onze belangrijkste nevenactiviteit, het bedenken van de jaarlijkse 1 aprilgrap, is onze voorspelling een als kwinkslag vermomd pleidooi voor bescheidenheid. Als beleggers zijn we immers nooit bescheiden genoeg. Het ergste dat ons kan gebeuren, is dan ook dat onze voorspellingen uitkomen. Dan komen er allerlei mensen vragen om, raad u eens wat?

Meer voorspellingen. De kans dat die ook uitkomen is dan vrijwel nihil. Nu is het in Voorspellersland zo dat een voorspeller des te meer verguisd wordt naarmate meer mensen in zijn voorspelling geloofden. Een voorspelling die uitkomt is daarom een vloek.

Er zijn allerlei manieren om geld te verdienen op de financiële markten en één van de beste, zo hebben we uiteindelijk geleerd, is een manier van beleggen te vinden die bij ons past en die uit te diepen. Het kan geen kwaad om daarbij de nodige kennis te vergaren en die ook toe te passen.

De factor tijd
Vervolgens kan het nuttig zijn consistent te werk te gaan, goedkoop te kopen in plaats van duur en, vooral, te diversifiëren. Eén van de meest geniale beleggers aller tijden, Gerald Loeb, auteur van het boek The Battle for Investment Survival, dat in 1935 verscheen, geloofde niet in diversificatie maar in diepe kennis van een klein aantal bedrijven waarin hij belegde.

Voor de meeste beleggers is zo’n strategie niet haalbaar, om verschillende redenen waar we nu niet op ingaan en waarvan een aantal voor de hand ligt. Eén van de factoren waarmee namelijk zelden rekening wordt gehouden bij de verschillende adviezen die wij voorbij zien komen is de factor tijd. Uw tijd.

U hebt niet de tijd om alles te weten van een bedrijf of vier, tenzij u de hele dag met die bedrijven bezig bent. U concurreert immers met professionele beleggers en hun analisten die ook naar die bedrijven kijken.

Diversifiëer
Diversificatie is ook niet gemakkelijk, want eerst moet u weten te onderscheiden wat dat is. Laten we daar even bij stilstaan. De meeste diversificatie bij goedwillende particulieren is nep. Als u de tien meest succesvolle fondsen in Nederland in uw portefeuille stopt en als elk fonds vijftig posities heeft hebt u vijfhonderd lijntjes.

Bent u dan gediversifiëerd? Nee, want er is grote kans dat die fondsen nogal op elkaar lijken en daarom hebt u met die vijfhonderd lijntjes zo ongeveer hetzelfde bereikt als een Europa index, of, erger nog, de AEX
en in het beste geval MSCI World of iets dergelijks.

Waarschijnlijk had u met één globaal of regionaal opererend fonds hetzelfde resultaat kunnen bereiken. Dan bent u er nog niet, want u hebt alleen maar een aandelenfonds met één benchmark. Diversificatie is iets anders. Diversificatie betekent dat u in verschillende klassen activa belegd bent.

In obligaties, cash, aandelen en als u wat meer geld hebt – en zoveel meer hoeft dat niet te zijn- ook in Hedge funds en venture capital. U moet de tijd hebben om van al die klassen activa iets af te weten. Dat is niet moeilijk, als u er maar geen baan bij hebt en dan bedoelen we een echte, niet zo’n halfbakken Nederlands rotbaantje met hoofdzakelijk vrije dagen en de rest van de tijd overleg.

Dollars
Laten we hier eens in vogelvlucht naar kijken. Cash lijkt iets om van af te blijven. Het is soms king, maar niet vaak. De rente is laag en alleen de euro lijkt interessant. We kunnen het beter over valuta hebben. Ons advies was vorig jaar om uw dollarrisico’s ruimschoots af te dekken, omdat we de dollar richting 1,30 zagen gaan.

Daar zijn we nog steeds naar op weg, maar pas op. Bijna iedereen is nu een dollar bear. Dat kan gemakkelijk, want u kunt het langer volhouden in het geval van valuta dan bij aandelen: daarvan is maar een beperkt aantal in omloop en als iedereen bearish op een aandeel is, betekent dat dat de kiem voor een stijging gezaaid is.

Dollars worden de hele tijd bijgedrukt of scripturaal gecreëerd. Die nieuwe dollars kunnen daarom telkens weer verkocht worden. Op een dag veranderen de VS hun zwakke dollar-politiek en dan kan het snel gaan – zie de draai die de euro nog niet zo lang geleden maakte.

Bijzonder zwakke dollar
Kan er dit jaar een dollarcrisis komen? Natuurlijk kan dat. Vorig jaar kon dat overigens ook en volgend jaar eveneens. Om een indruk te krijgen hoe zwak de munt is, gaan we even een spelletje doen. Probeert u even alle grote Europa-schandalen van de laatste twee jaar te herinneren.

Wanbeleid in de lidstaten, de onmogelijkheid het eens te worden over een grondwet, corruptie, besluiteloosheid, gebrek aan buitenlandse politiek, geen defensiebeleid, afzijdige Zweden en Engelsen; kortom, geen mooi plaatje. Tegelijkertijd stijgen bij ons de kosten sneller, groeit de economie langzamer en drukken de lasten zwaarder dan in Amerika bij een lagere bevolkingsgroei met snellere vergrijzing.

Als in zo’n geval de dollar zakt tegenover de euro, hoeft u maar weinig van economie te begrijpen om te beseffen dat het hier om een bijzonder zwakke dollar gaat. De euro staat vandaag nog maar een paar procent boven de introductiekoers van 1,17. De echte pijn moet nog komen. Dek daarom dollarposities af. Dat betekent dat u goed moet kijken wat er in de beleggingsfondsen zit die u koopt.

Obligaties en durfkapitaal
Obligaties hebben het tot vorig jaar goed gedaan. Omdat ze het zelden langer dan drie jaar achter elkaar beter doen dan aandelen kwam er in 2003 een eind aan die outperformance, precies op het moment, aan het begin van de zomer, dat particulieren dachten dat ze goed zaten en ABN Amro een recordbedrag aan obligatiefondsen plaatste. Prompt zakten ze.

Private Equity kocht dit jaar groot in. Zelden waren bedrijven zo goedkoop als in de lente van 2003. Durfkapitalisten hebben nog een kater van het jaar 2000, maar tenzij er een grote klap naar beneden komt verbaast het ons niet als deze sector snel herstelt. Particulieren kunnen via beursgenoteerde venture kapitalisten meedoen. De grootste in Europe is 3i, een Brits bedrijf dat internationaal belegt.

Kwaliteit, energie en grondstoffen
Kwaliteitsaandelen doen het sinds 2000 beter dan de markt en in het afgelopen jaar deed brandhout het het best, zie Versatel, Getronics en vanaf de bodem, Ahold. Tijd voor groeiaandelen? Misschien, wij doen geen voorspelling.

Voor technologie dan? Nee, die sector is al te snel gestegen. Internet? De Vier Ruiters, eBay, Yahoo!, Amazon en Barry Diller’s Interactive zijn al zo duur dat, met uitzondering misschien van de laatste naam, deze sector luchtbel-achtig geprijsd het jaar begint.

Financials? Die zijn niet meer goedkoop, wel aardige dividenden en veel ruimte voor consolidatie. Kijk eens naar Duitsland: de hele privésector daar kan zo weggeconsolideerd worden, Deutsche Bank
voorop, we wachten op het startschot. ABN Amro? Nothing is sacred.

Fortis? Al jarenlang een mogelijkheid. Farmacie? Wie had ooit gedacht dat die zulke klappen zouden krijgen, daar ligt een kans. Energie? Dat heeft in het afgelopen jaar niets gedaan. Schaft Koninklijke een goedkope Rus aan?

Goud
Blue chips? Aandelen zoals L’Oréal kwamen vorig jaar niet van hun plaats, misschien dit jaar wel. Small caps? Leuk voor stockpickers en particulieren, ondanks de gestegen prijzen, nu banken en brokers massaal hun analisten naar huis stuurden en grote beleggers zich van de sector afkeerden vanwege de gebrekkige liquiditeit.

Goud? Goede vraag, alles kan gebeuren. Goudaandelen zijn duur, maar als goud stijgt kunnen ze vanaf het huidige steunniveau weer naar boven tot de ballon ontploft. Dankzij de vele mogelijkheden tot manipulatie in de kleine goudmarkt is alles mogelijk. Als blijkt dat de recente hausse een rustpauze in een bearmarket was, kan fysiek goud nog veel verder stijgen.

Grondstoffen blijven eveneens stijgen zolang China blijft groeien. Grondstoffen-aandelen, van grote jongens zoals Alcan en Alcoa tot nikkel-, koper-, platinum- en zilverproducenten kunnen nog verder omhoog, evenals graanhandelaren zoals Bunge.

Azië
Aziatische aandelen zijn nog steeds goedkoper dan Europese en die zijn weer goedkoper dan Amerikaanse. Er liggen nog steeds goede kansen in Azië, maar als er een ernstige stuip in China komt, al is het een groeistuip, dan past dat in het scenario.

Grondstoffen blijven in zo’n geval duur, want het China-patroon kan net zo iets als tijdens de tech boom van de jaren negentig. Die begon niet met de introductie van de pc, maar pas vijftien later. Dit is niet de eerste China boom, aan het eind van de jaren tachtig tot Tien An Men en aan het begin van de jaren negentig werd ook voorspeld dat de bomen daar tot de hemel groeiden.

Dat eindigde toen in een moeras van wanbeheer en corruptie: kent u veel mensen die geld uit China hebben gehaald? Of meer die er geld in hebben gestopt? In Nederland wordt u, als u slim bent, lid van de onvolprezen VEB. Die helpen u tegen falend of corrupt management. Wie helpt u in China? Niemand. Dat denken wij ook.

Ipo’s en hedge funds
Beursintroducties zijn in 2004, nu doen wij echt een voorspelling, weer interessant. Let op Iliad, het Franse winstgevende internetbedrijf dat in januari naar de beurs komt. Full disclosure: wij zijn van plan in te schrijven. In de VS, iedereen en zijn huishoudelijke hulp weet dat, komt Google. Inschrijven en wegwezen, als u zo gelukkig bent dat u stukken krijgt.

Hedge funds hebben hun beleggers behoed voor verliezen in de woelige jaren die achter ons liggen. We durven niet het grootste deel van onze oude dag gewoon long te beleggen, maar wellicht worden wij beïnvloed door onze eigen interesse in deze sector.

Wij denken dat absolute return beleggen door blijft groeien ten koste van relatief beleggen, dat gekoppeld is aan een index. In zo’n scenario gaat het er niet om of hedge funds het in 2004 beter doen dan de aandelenindices, maar met welk risico u uw winst binnenhaalt.

Neem een abonnement op de Inveztor.net Hedge Fund Nieuwsbrief, waarvan wij – wederom full disclosure – de samensteller zijn. Long is beautiful, vooral wanneer de markten stijgen, maar long/short is beter, want onzekerheid is ons inziens troef. U weet maar nooit.

Advies of zelf klussen
Voor particulieren lijkt het ons dat de waterscheiding tussen de steeds bekwamere doe-het-zelvers en de beleggers die advies nodig hebben toeneemt. Aan de kwaliteit van advies worden steeds hogere eisen gesteld, vooral op het gebied van asset allocation en absolute return.

Regelgeving wordt duurder, lastiger en moeilijker. Door de snelle groei van de regulering en door het chronisch gebrek aan ervaren krachten worden ook in 2004 weer veel parkeerbonnen worden uitgeschreven, terwijl de bankrovers in hun snelle auto’s langs scheuren. De belegger betaalt de rekening, maar de politiek heeft dan haar plicht gedaan.

De enige echte groeisector, de enige waar u, een enkel jaar in een enkel land daargelaten, op kunt bouwen, is immers de overheid? Dat is dan, na de kleur van de dollar en die rare markten, onze derde prognose voor 2004.

Ben Bernanke, de Fed-gouverneur die als een duif bekend staat, gaf gisteren een toespraak waarin hij uitgebreid inging op de waarde van de dollar. Het resultaat was dat de greenback naar een nieuw dieptepunt versus de euro zakte.

In het kort kwam Bernanke’s speech erop neer, dat hij vindt dat de daling van de dollar minder is dan wordt gedacht, omdat iedereen naar de euro kijkt. Hij zei dat de VS geen haast heeft met het verhogen van rente, zonder overigens een termijn aan te geven, maar hij noemde wel de kerninflatie van 1,1% als een belangrijke factor.

Bernanke analyseert de stijging van goud als een som van de daling van de dollar en verhoogde politieke spanning.

Groen licht
Wie dollars wil shorten leest nog iets anders in zo’n bericht, namelijk dat hem weinig in de weg wordt gelegd. Wanneer wij ons oor te luisteren leggen, lijkt het ons dat de consensus in Europa minder angstig is. Zolang het in de VS goed blijft gaan, kan Europa een tik hebben. Bernanke verwacht dat de prijsverschillen dalende marges bij Europese producenten opleveren.

Dat vertaalt zich lastig naar aanhoudend enthousiasme in Europa, tenzij wij iets missen. Dat kan zijn de komende omslag in sentiment, wanneer blijkt dat er net een groen licht voor dollar-bears is gegeven.

François Pinault is bezig het eiland aan de rand van Parijs, waar eens Renault haar historische fabriek had staan, om te toveren in een museum voor moderne kunst, waar hij zijn eigen collectie aan het publiek kan tonen. Het is een prachtig initiatief.

Daarmee bekroont deze Franse roversbaron zijn carrière en vestigt hij zijn naam, anders dan alleen financieel. Voor de opvolging is al gezorgd, zoon François-Henri is al actief binnen Pinault Printemps Redoute.

Pech alleen dat Pinault, die profiteerde van de Executive Life-affaire door met hulp van Crédit Lyonnais tegen een prikje een portefeuille junk van deze failliete Californische verzekeraar over te nemen, nu een grote boete moet betalen.

Belastingbetalers, een parvenu en chique kringen
Hij is 185 miljoen dollar schuldig aan de Amerikanen. Crédit Lyonnais blijkt tegen de plaatselijke regels gehandeld te hebben. Een verklikker waarschuwde de Amerikanen en in de met grote moeite tot stand gekomen schikking moet de Franse belastingbetaler het grootste deel van de boete betalen, want Crédit Lyonnais was in die tijd een staatsbedrijf.

Het werd pas vorig jaar verkocht aan Crédit Agricole. Tegelijkertijd moet er voor Gucci een oplossing gevonden worden. Veel zorgen daarom voor Pinault, net toen hij orde op zaken aan het stellen was. Gelukkig voor hem zijn er in Frankrijk volop aardige mensen aanwezig die hem een handje willen helpen.

Zo gaat het gerucht dat Bernard Magrez, een parvenu in de chique kringen van eigenaren van châteaux in en om Bordeaux, een bod wil uitbrengen op chateau Latour, eigendom van Pinault. Magrez verdiende zijn geld met supermarkt-whisky’s, goedkope Bordeaux onder het merk Malesan en Sidi Brahim, een Algerijnse merkwijn voor bij de couscous.

Kwaliteitsimago
De wijnactiviteiten werden vorig jaar verkocht aan Castel, eigenaar van Nicolas en de rest van de drankjes staat te koop. Magrez heeft al een paar chateaux gekocht. Hij heeft Fombrauge, Pape Clément – een topnaam in de Graves – en La Tour Carnet en probeert een kwaliteitsimago op te bouwen.

Magrez wil gerespecteerd worden, Pinault heeft dat doel al bereikt. Beiden hebben hun achtergrond de houtsector. Voor de aankoop van Latour is 300 miljoen euro nodig. Banken kunnen een groot deel financieren, omdat er voorraden liggen. De prijzen van top-chateaux hebben veel beter stand gehouden dan die in mindere appellations.

Om die reden is er krediet voorhanden. Bernard Arnault, de topman van LVMH, is een aartsvijand van Pinault. Hij is al eigenaar van Yquem, de top cru in Sauternes en Cheval Blanc. Niemand denkt alleen dat Pinault genegen is deze namen aan Arnault te willen verkopen.

Nieuw bloed Gucci
De modesector gonst sinds voor het vertrek van Gucci-topmannen Domenico del Sole en Tom Ford van de geruchten, hoofdzakelijk van tweeërlei aard. Er zijn altijd geruchten in de modesector, waar opwinding een normale gemoedstoestand is. Geruchtenstroom één is waar Ford nu gaat toeslaan. Fendi? Versace? Allebei oud nieuws.

De geruchten over Gucci, dat nieuw bloed nodig heeft, worden steeds sterker. Stella McCartney en Alexander McQueen zijn de favorieten. Pinault moet snel een paar belangrijke beslissingen nemen. Het afgelopen jaar was ten slotte zijn annus horribilis.