Dico: politiek en economie

1 april 2006 Door in Uncategorized Een reactie plaatsen

Eén ding is duidelijk, de Dico affaire wordt volgende week voorpaginanieuws.

Vrijdag al reageerden zowel Dico als Mittal bijzonder geschrokken op de telefoontjes en emails van Inveztor-redacteur Martin Crum.

Van goed ingelichte bronnen vernamen wij dat vooral de op handen zijnde technology transfer van Dico naar China problemen kon opleveren omdat deze aspecten niet met politiek Den Haag besproken waren.

Zoals bekend weigeren Chinezen in licentie te produceren zonder dat er een mogelijkheid bestaat de technologie ook daadwerkelijk in China toe te passen. Bovendien is er geen enkele manier waarop Dico in Europa door kan blijven produceren voor de Chinese markt.
Eerder andersom, en we kunnen dan ook verwachten dat zodra de Chinese markt verzadigd is, Dico China haar bedden naar Europa zal willen exporteren, en dat voor een aanzienlijk lagere prijs dan er nu voor deze producten gevraagd wordt.

Den Haag
Maandag zal blijken hoe politiek Den Haag reageert. Wij verwachten vooral protesten uit de PvdA-hoek, volgens het inmiddels bekende patroon. Hou Dico in Nederlandse handen is dan het devies.
Het is onwaarschijnlijk dat het mogelijk zal zijn een economische muur rond Dico op te trekken, om de eenvoudige reden dat wij er achter zijn gekomen dat Mittal de Dico-affaire heel goed heeft voorbereid.

Door de loslippigheid van een Nederlandse Mittaladvocaat, wiens kantoor wij uit voorzichtigheid niet zullen vermelden, zijn wij er zeker van wanneer wij stellen dat Mittal-advocaten al rekening hielden met de overname van een Nederlands bedrijf bij de vestiging van Mittal in Nederland.
Dit is namelijk de perfecte parade: hoe kunnen politici iets zeggen over de overname van een Nederlands bedrijf door een Nederlands bedrijf zonder zich belachelijk te maken ?
Dit heeft ook implicaties voor de Arcelor-deal. Dat blijkt slechts een secundair objectief van de Mittalgroep te zijn. Anders had Mittal zich wel in Luxemburg of Frankrijk gevestigd, waar grote subsidies en andere voordelen lonkten.

Ertsfactor
Rest één flessenhals waar Mittal nog doorheen moet. Er is kans dat deze flessenhals straks even interessant wordt als de speculatie in Dico door International Assets.
Wij hebben het nu over Grange Resources, één van de potentiëel grootste nieuwe ijzererts-exploratiebedrijven. Grange (symbool GRR, een Australisch bedrijf) staat al enige tijd in de PolderPortefeuille en oplettende lezers zoals Inveztor-columnist Jan Dwarshuis maakten ons er op attent dat koers van Grange de afgelopen dagen gestaag opliep, zoals u hieronder kunt zien.

clip_image001

Grange heeft de laatste weken toenaderingspogingen gezien. Uit persberichten blijkt dan ook duidelijk waar die vandaan kwamen: uit China.
Verder onderzoek heeft uitgewezen wat hier waarschijnlijk speelt.
Grange gaat de ijzererts leveren voor het Dico/Mittal-project.
Chinese kapitaalverschaffers gaan proberen met Grange een joint venture op te zetten voor de ertsproductie die vervolgens in Maleisië tot hoogwaardige pellets kan worden verwerkt (voor eerder artikelen van onze hand over Grange Resources klik hier).

Inveztor redacteur Martin Crum is er achter gekomen dat Grange, hoewel gevestigd in Australië, een mysterieuze Nederlandse chairman heeft, die ten koste van alles op de achtergrond wil blijven.
Deze man, ene Anthony Bohnenn, bekend in Nederlandse bankkringen, werkt aan een groot exportproject voor zijn ijzererts naar China. Nu is duidelijk waarom en met wie.
Hiermee is de cirkel rond en Grange blijft, met stip, in onze PolderPortefeuille.

Michael Kraland

Michael Kraland is columnist bij Inveztor. Hij zit long in Grange Resources.

Dit was de 1-april grap van Inveztor.

Dico: Mittal Steel, de cijfers

1 april 2006 Door in Uncategorized Een reactie plaatsen
Beleggers kunnen er op rekenen dat de grafiek van Dico maandag een zogenaamde «gap» zal laten zien, maar waarschijnlijker is dat er geen koers tot stand zal komen en wij denken dat dat dinsdag ook niet het geval zal zijn.
Het Euronext-reglement voor veilingaandelen zoals Dico, laat namelijk slechts een koersverandering van maximaal 10% toe. Dit gebeurde eveneens de maandag volgend op het geruchtmakende en achteraf profetische programma van Harry Mens waarin Dico in opspraak kwam.Achteraf blijkt dit inderdaad, zoals Vincent Strik schrijft, kinderachtig gezeur, nu duidelijk is welke belangen op het spel staan.

China komt staal tekort en een groot deel van de Chinese bevolking slaapt nog in houten bedden. Stalen bedden zijn in China met symboliek geladen. In Chinese ideogrammen betekent “ Tchi-Koh” dan ook “Krachtige Tijger”. De vraag naar stalen bedden in China is dusdanig dat er niet aan de vraag voldaan kan worden.

De Mittals, die via hun Indiase connecties dicht bij het vuur zitten, weten dit al langer en volgens de inlichtingen die wij nu hebben zaten ze al langer achter Dico aan, maar was Herter hen eenvoudig te slim af.
Hetzelfde geldt voor International Assets in Baarn, de firma van Schaaij. International Assets kwamen onlangs in het nieuws als prominente Van der Hoopbeleggers, die er tot het laatst in geloofden. Dat konden zij zich gemakkelijk permitteren omdat nu is gebleken dat de roodhete Dico-deal toen al op het vuur stond.

Er gaan ongeveer 20 kilo staal in een bed en er is een backlog van een half miljard bedden in China. Maar de meerwaarde van een bed boven de levering van staal als grondstof is groot.
De marge van Mittal zou in het geval van levering van staal in beddenvorm vermenigvuldigd worden met een factor van maar liefst 20, wat op zich niet verbazend is. Trekken wij daar wat af voor productiekosten, uiteraard binnen China, en voor distributie via een partnership met Chinese relaties van de Mittals, die dicht bij het Centrale Comité van de Chinese Communistische Partij staan en we houden nog steeds een factor van 15.
Niet alleen krijgt Mittal nu meer geld voor schaars staal, maar ook het marktaandeel in de snelst groeiende markt voor staal wordt vergroot.

Dit opent nieuwe perspectieven voor beleggers. Mittal staat gewoon in Nederland genoteerd.
Beleggers kunnen maandag hun biedingen inleggen voor Dico, maar dat zullen hoofdzakelijk particulieren zijn.
Inderdaad zal de prijs van Dico waarschijnlijk richting € 28 gaan, tenzij er een tegenbod komt.
Maar wat gaat er gebeuren met de prijs van Mittal ?

Dat vereist nog wat meer huiswerk maar we gaan nu uit van een sterk stijgende omzet, een technology transfer fee voor de beddenproductie van toekomstig filiaal Dico en van een sterk stijgende marge.

Wij zullen maandag onze eerste flash schattingen van het nieuwe Mittal/Dico concern publiceren.

In een volgend artikel zullen we kijken naar de politieke implicaties van deze affaire.
Hoe gaat Den Haag reageren op deze overname en wat denkt het Ministerie van E.Z. over de technology transfer van Dico naar China ?
En hoe wist Mittal al lang van tevoren Haagse bezwaren te omzeilen ?
Ook daar zijn we, dankzij de loslippigheid van een betrokken advocaat, achtergekomen.

Michael Kraland

Michael Kraland is columnist van Inveztor. Hij had op het moment van publiceren geen postie in genoemde fondsen.

Dit was de 1-april grap van Inveztor.

Gouden Colbert in zwembad

31 maart 2006 Door in Uncategorized Een reactie plaatsen
(Boursier.com) – Le titre de MG International, spécialiste des alarmes pour piscines, s’adjuge un gain de 1,35% en fin de séance, à 56,75 Euros, alors que la société a publié, hier soir ses résultats du premier semestre 2005/2006, clos le 31 janvier dernier. Ils confirment des résultats plus que solides, dans la foulée de l’exercice précédent. Depuis le premier janvier, le titre s’adjuge désormais plus de 100% !

MG International a annoncé une progression de sa marge nette qui atteint 35,8%, contre 29,8% lors de l’exercice 2004/2005. Le résultat net s’est en effet établi à 6,40 Millions d’Euros pour un chiffre d’affaires de 17,87 ME. Le résultat d’exploitation parvient à 9,77 ME, soit une marge d’exploitation de 54,7%.

A titre de comparaison, sur l’ensemble de l’exercice, le résultat d’exploitation était de 8,25 ME et le résultat net de 5,34 ME.

MG International anticipe pour l’ensemble de l’exercice 2005/06 un chiffre d’affaires supérieur à 30 ME et une rentabilité nette aux environs de 30%.

Het aandeel MG International, dat in onze Polderportefeuille staat, is sinds 1 januari 2006 ruim 100% gestegen.
Het is ook de meest hersenloze no brainer, als u ons toestaat, in onze portefeuille.
Als u wilt teruglezen waarom iedere idioot kon weten dat dit zou gaan lopen, klik dan hier (Inveztorcolumn) en hier (Quotecolumn).
Gisteren steeg MG weer eens naar een nieuwe hoogste koers, met een procent of 12.
MG staat weliswaar op Alternext, genoteerd, maar het aandeel is één van de vijf aandelen op die beurs die niet per veiling worden gehandeld, maar continu. Het bedrijfje, want meer is het niet met een omzet van € 27 miljoen, is liquide. Dat mag je van een zwembad-aandeel ook wel verwachten, zo horen wij u denken. Goed, maar het is ook een goudmijn.

Toen wij aanvingen met het aandeel te volgen, en dat was nog voor de beursintroductie vorig jaar, vonden wij het een goed idee omdat de Franse regering, middels een naar ons gevoel stupide wet, een hek om het aandeel had gezet. Immers, die wet verplicht de bezitter van een zwembad een hek om zijn zwembad te zetten, om te voorkomen dat kleine kinderen verdrinken. Loffelijk streven, vinden wij, maar zet dan ook een hek om de autoweg en om de keuken, want die zijn pas écht gevaarlijk.

De schrijver dezes heeft zelf ook kinderen en bovendien ook nog eens een Frans zwembad. De kinderen deden we een veiligheidszwempak met drijfelementen aan, ze leven nog allebei. Zo’n hek is heel lelijk en daar komt MG kijken met hun zwembadalarm.
Goed, het kind is verdronken tegen de tijd dat u bij het zwembad bent, dat weten wij ook, want kinderen verdrinken ook in zwembaden met badmeesters en andere zwemmers erbij. Je moet dus als ouder verantwoordelijkheid nemen en die kinderen weghouden bij dat zwembad. En ze niet langs de weg laten spelen. En ze uit de keuken houden zodat ze geen kokend water over zich heen krijgen. Een hele taak, maar ach, dat is ouderschap.
big.chart

Terug naar MG: het bedrijf verdient niet alleen geld, wij vragen nogmaals vergiffenis, als water. Het eerste jaar zagen wij € 2 miljoen winst bij een omzet van € 7 miljoen, maar dat water wordt steeds lekkerder. Het bedrijf maakte net bekend dat de marge, toch al hoog met 29%, is gestegen naar 35%. Ook geen wonder, want ze hebben nu 35% van de markt in handen.

Dat brengt ons op de vraag of je dit aandeel nog moet kopen. Houden is geen probleem, dit bedrijf is rendabel als geen ander, zonder schulden.
Omdat er 220 punten zijn waarop een alarm moet voldoen wil het in Frankrijk gehomologeerd worden, is het moeilijk instappen voor een Chinese fabrikant.

Colbert
Dat is dus de Colbert-factor. Wij gaan ons niet laten afleiden door de voor de hand liggende zijstap naar de absurde Nederlandse benaming voor een jasje. Wij doelen hier op de minister van financiën van Lodewijk XIV, wiens invloed ook vandaag nog reikt tot President Chirac en die de Franse oppositie nog meer inspireert dan de huidige regering, voor zover dat mogelijk is.
Dit is een prachtig voorbeeld van de ultieme non-tariff-barrier. MG is een ware cash-machine.

Wij voorzien nog een flinke omzetstijging in de eerste helft van dit jaar omdat er veel mensen zijn die, zoals uw dienaar, hun zwembadalarm nog niet besteld hebben.

Maar daarna wordt het een vervangingsmarkt met 40 à 50.000 nieuwe zwembaden per jaar.
Tenzij er een ander gekkenhuis van een land komt met veel zon, veel zwembaden en veel zin om die zwembaden om te toveren in een soort veredelde val voor nachtelijke inbrekers, is de groei wel voorbij.
Goed, alarmpjes verkopen in Spanje is een mogelijkheid, maar dan wel met Aziatische concurrenten. Aziatische concurrenten met 35% marge op een banaal product kennen we niet, en dat is niet zonder reden.
Het bedrijf voorspelt voor het huidige boekjaar, dat tot 31 januari loopt, een omzet van € 30 miljoen en een rentabiliteit van 30%.
We zien dat wat ruimer en rekenen op meer dan € 10 miljoen winst, maar laten we dit cijfer nu even aanhouden.
MG kost € 144 miljoen op de beurs, dus we betalen 14 keer de winst. Niet overdreven voor deze rentabiliteit.
Wie, net zoals wij, denkt dat er nog een groeigolf komt kan nog instappen. Wie voorzichtig is uit angst dat de grote verrassingen nu achter ons liggen, kan eveneens op ons volledige begrip rekenen.

Michael Kraland

Michael Kraland is columnist bij Inveztor. Prive is hij long in MG International.

Rainy River

15 maart 2006 Door in Uncategorized Een reactie plaatsen
Wij schrijven in op de emissie van Rainy River voor 100.000 aandelen. Dat lijkt veel maar het aandeel kost C$ 2,15 en de Canadese dollar is goedkoper dan de Amerikaanse. Rainy River was op 1 maart in Amsterdam. CEO Nelson Baker presenteerde het bedrijf.
Baker is geoloog, Rainy River is een goudbedrijf, een bedrijf dat nog zoekt. Conservatieve beleggers moeten zich nooit met zo’n aandeel inlaten. Het bedrijf geeft alleen maar cash uit. U hebt niets om op terug te vallen. U kunt al uw geld kwijtraken. En Canadese promotors van deze aandelen zijn vaak schurken.
Afblijven dus.

Wij gaan er zelf wel wat in doen. Beter nog, we hebben het aandeel al sinds een maand of iets langer, gekocht op C$1,25. Toen zakte het prompt. Zo hoort het ook denken we dan. Op 1 maart stond het aandeel rond de C$1,20 en gisteren sloot het op C$2,40.

rainy river

Voordat u ons nu aanraadt om de helft te verkopen, in onze handjes te klappen en de rest als een Vrije Rit te beschouwen, gaan we terug naar 1 maart.
Baker, die veel van de 18 aanwezigen nieuwsgierig maakte naar het adres van zijn kleermaker, gaf aan dat zijn boormonsters aantoonden dat het bedrijf minstens 1 miljoen oz. goud heeft, in vrij hoge concentraties. Maar, zo vertelde hij ook, er werd nog driftig proef geboord en hij hoopte op een vondst van 5 miljoen oz.

Wat de aanwezigen nieuwsgierig maakte naar het adres van zijn kleermaker was niet de stof van zijn pak maar de snit. Het pak zag eruit alsof het gewoon wol was, niet polyester, maar we weten het niet zeker. Wat wel duidelijk was, was dat Baker uit Canada was gekomen met slechts één pak. Wat wij ook konden zien was dat dit pak vintage was, althans, het dateerde van voor de vorming van Baker’s buikpartij.

Het leek ons alsof Baker niet alleen bezig was met proefboringen maar ook met een reistest voor dit pak. Kon het tegen een douche en vervolgens aanhouden in bed?
En hoeveel nachten achter elkaar ?
Wij sloten een weddenschap af op drie nachten, met een bankier die naast ons zat.

Omdat wij de aandelen al hadden waren wij geïnteresseerd in de presentatie. Vijf miljoen oz betekent een vermenigvuldiging met $ 100 à $125. En dat zijn dat US dollars, niet die zachte Canadese dingen.
We komen dan op een marktwaarde voor het bedrijf van C$ 720 miljoen. De marktwaarde nu is slechts C$ 75 miljoen. Een potentiële tenbagger dus.
U weet, als u er ooit één hebt gehad, wat een tenbagger is. De term is van Peter Lynch, de legendarische belegger. Een tenbagger gaat tien keer over de kop.
Tenbaggers zijn goed voor uw portefeuille, hoe meer u er hebt, hoe beter die loopt.
Het is net zoals met goud. Je moet ze alleen wel kunnen vinden. Goud ook, en Rainy River lijkt wat vorderingen te maken.

Er kwamen na de lunch in Amsterdam wat berichten los. Ten eerste kwamen er wat boorresultaten die meer zicht gaven op de 5 miljoen oz. Ten tweede werd Mark See benoemd tot commissaris. We kennen Mark See goed van het Rock Well project, een oliewinningsproject dat nog in privé handen is (full disclosure: ondertekende is aandeelhouder van dit oliebedrijf).
Vervolgens kwamen er begin deze week nog wat resultaten van diepere boringen die ook suggereren dat daar goud zit.

De emissie, C$ 6 miljoen groot, dient er dan ook toe om nieuwe boorplatforms erbij te halen en om wat airborne surveys te doen. Er moet ook wat dieper geboord worden want in het laatste persbericht van Rainy River kunnen we lezen dat Baker, die bekend staat als een eerste klas geoloog, anders kon hij zich immers zo’n pak niet veroorloven, denkt dat hoe dieper hij boort, hoe hoger de goudgraad zal zijn.

Terugvertaald in normaal Nederlands betekent dit dat de hoop op een grote goudvondst steeds toeneemt.
Maar het blijft hoop, dus daarom moet u uitkijken.
Er is altijd een risico dat zo’n bedrijf een meneer laat opdraven in een dermate a-commerciële kledij, dat iedereen hem bloedserieus neemt en hem niet tot enig kwaad in staat acht.
Wij denken dat Baker goed gemotiveerd is en weet waar hij het over heeft.
Hij wil een grote mijn ontdekken. Zijn vader deed dat voor hem. Hij was de geoloog die de Hemlo-mijn ontdekte. Hemlo is het succesverhaal van Ontario, werd ontdekt in 1979, produceerde vanaf 1985, en leverde 6 miljoen oz goud op.

Dit is een soort Moby Dick verhaal, zij het dan dat Nelson’s zoon Brad nog leeft. Hij doet de Investor Relations van dit bedrijf.

Mocht onverhoopt alles goed gaan dan zien we de toekomst van dit aandeel als volgt.
Baker boort door en vindt nog meer goud dan de 5 miljoen oz die hij nu denkt te hebben.
Het dubbele? Het vierdubbele? De goudconcentratie is erg hoog lijkt ons, maar, zo horen we u nu al denken, wat weten wij nu van goud? Niets, dat geven we graag toe. Daar hebben we Middelkoop voor, die weet er namelijk echt wat van.

U kunt via reacties op de column van Middelkoop, onze goudexpert, vragen zijn mening te geven. Klik daarvoor hier.
Wedden dat hij ook enthousiast is?

Alleen dat pak zit ons dwars.

Michael Kraland

Michael Kraland is columnist bij Inveztor. Prive is hij long in Long Rainy River.

Update PolderPortefeuille

8 maart 2006 Door in Uncategorized Een reactie plaatsen

Arcadis maakte onlangs uitstekende jaarcijfers bekend (klik hier). Het aandeel is nog altijd niet duur en wij hebben vanochtend 2.000 stukken opgenomen in de PolderPortefeuille.

Voor een overzicht van de PolderPortefeuille open onderstaand PDF.

Michael Kraland is columnist bij Inveztor. Hij heeft prive geen positie in Arcadis.

Martin Crum is redacteur bij Inveztor. Hij had op het moment van publiceren een longpositie in Arcadis.

Water in het gas (II)

7 maart 2006 Door in Uncategorized Een reactie plaatsen

« Il y a de l’eau dans le gaz »
Franse uitdrukking : “daar komt gedonder van”

We hebben een geweldige meedenker op deze site en deze stukjes over de nutsbedrijven zijn dan ook bedoeld als hulde aan fff. Hij is hier de belegger die er het meest van weet en we wachten dan ook op zijn commentaar.
In dit stuk willen we wat achtergrond geven en zo uitleggen waarom we denken hoe het gaat lopen.

Eerst wat geschiedenis. Dankzij een centralistische regeringscultuur gekoppeld aan een unieke ingenieurscultuur had Frankrijk ooit twee grote waterbedrijven. Gemeentes aten uit hun hand, enveloppen werden onder de tafel geschoven en iedereen was blij en corrupt.
Opeens bleek dat hun businessmodel vrij uniek was, dat er behoefte was aan schaal in de wereld en de waterbedrijven, de Générale des Eaux en de Lyonnaise des Eaux, gingen uitbreiden in het buitenland.

Maître du Monde
De Générale des Eaux was een conglomeraat dat onder leiding van Guy Dejouany overal zijn vingers in had. Maar een ambitieuze Lazard-bankier nam het roer over van Dejouany. Het conglomeraat werd opgeruimd. Duf en ouderwets en het zorgde voor een discount. Waterbedrijf ? Ook duf, wegdoen dus en dat werd Veolia. De rest van de Générale des Eaux was inmiddels Vivendi Universal geworden, sinds deze week weer gewoon Vivendi en de bankier was Jean-Marie Messier, bijgenaamd J5M (Jean-Marie Messier, Moi Maître du Monde). Hoogmoed kwam voor de val.

De Lyonnaise, onder leiding van Jérôme Monod, een Gaullist, fuseerde met Suez, die actief was in banken (Indosuez) en als nutsbedrijf. Suez doet ook in gas en nam in België het nutsbedrijf Electrabel over, parel van de beurs van Brussel. De Belgen hebben er nog steeds de smoor over in. De Belgische tycoon Albert Frère is hier een meesterlijke belegger achter de schermen, actief bij Bertelsmann, met LVMH-grootaandeelhouder Bernard Arnault in topchâteaux Yquem en Cheval Blanc, grootaandeelhouder van Groupe Bruxelles Lambert en onlangs de man die de Taittinger-familie haar eigen bedrijf, de Société du Louvre, dwong te verkopen.
Jérôme Monod verliet het bedrijf en werd de éminence grise van President Chirac en de grote pleitbezorger van de voorgenomen fusie.
Suez raakte in gesprek met Gaz de France (GdF), al drie jaar geleden.

Rood monster
Gaz de France maakte toen nog onderdeel uit van EdF/GdF (Electricité de France/Gaz de France), de nationale nutsmastodont.
Een groot probleem van de huidige Franse regering is hoe ze greep kan krijgen op zo’n monster, dat geregeld staakt, ondanks de beste arbeidsvoorwaarden die we ons kunnen voorstellen. Dankzij actie van De Gaulle, die vlak na de oorlog bang was voor een communistische staatsgreep, werd het personeel zoet gehouden met de beste primaire en vooral secundaire arbeidsvoorwaarden. Daarbij kwam een subsidie van 1% van de omzet voor de personeelsvereniging die uitgroeide tot een bedrijf met 3000 werknemers en een bolwerk van communistische corruptie is.
Het zou niet fair zijn alleen de Gaullisten hiervan te beschuldigen.

Na veel stakingen is de huidige regering er inmiddels in geslaagd om GdF en EdF te ontvlechten. Enfin, er zijn nog 55.000 mensen die voor beide bedrijven werken, maar wie daarop let is een kniesoor. GdF kwam succesvol naar de beurs, maar middels een wet kondigde de Franse regering aan dat 70% van het bedrijf in overheidshanden zou blijven. Dat was om de vakbonden te vriend te houden. EdF kwam eind vorig jaar naar de beurs en eigenlijk mislukte die beursgang want de koers bleef lang op € 32 hangen. Nu is het aandeel hot, om precies dezelfde redenen die beleggers aanvoerden om hun afwijzing van EdF te rechtvaardigen. Voor een eerdere column hierover (Electric Ladyland) klik hier.

Inmiddels is Pierre Gadonneix, de baas van GdF, nu baas van EdF. Hij was al een jaar of drie in gesprek met Gerard Mestrallet, de baas van Suez. Drie jaar geleden was Suez in levensgevaar, nu gaat het bedrijf, na een lange herstructurering, weer goed en wil iedereen het aandeel hebben.

Grazie
Enel kondigde keurig van te voren aan dat ze Suez wilde kopen. Premier Berlusconi belde zelfs, zo horen we, met premier De Villepin.
Het is natuurlijk een beetje naïef om, als je een bank wilt overvallen, eerst even te bellen. Maar ja, als je het niet doet, zoals meneer Mittal, dan krijg je allemaal nare opmerkingen, die nog maar nét door de beugel kunnen. Of nét niet.

Enel belde, want EdF had eerder in Italië Montedison gekocht. Ook daar werd het één en ander geroepen, maar de Italianen en Fransen spraken af dat er voortaan reciprociteit zou zijn. EdF is nu actief in Italïë, maar Enel niet in Frankrijk.

Voor de Franse regering is de weekendfusie een goede zet. Alle vriendjes, Suez, GdF en EdF worden beschermd en de vakbonden worden verzwakt. Die roepen dan ook dat dit een verkapte privatisering van GdF is. Dat is het ook, goed gezien.
De staat kan nooit die 70% houden, dat staat vast, of ze moeten er een gasfabriek van maken. Een gasfabriek ‘Usine à Gaz” is in Frankrijk synoniem met een bord spaghetti, qua structuur dan.

Wie wordt er dan benadeeld ?
Het is natuurlijk niet erg netjes tegenover Enel.
Het is ook niet erg netjes tegenover aandeelhouders van Suez, die een hoger bod hadden verwacht.
Het is ook niet erg Europees, maar wel erg chauvinistisch. Kijk eens aan, Chauvin, soldaat van Napoleon, weer een Frans woord.
Net zoals electricien.
En blamage.

Michael Kraland

Michael Kraland is columnist bij Inveztor. Hij heeft geen positie in de besproken fondsen.

Water in het gas (I)

7 maart 2006 Door in Uncategorized Een reactie plaatsen
De afgelopen tien dagen is er veel gebeurd op het gebied van nutsbedrijven, economisch patriottisme en fusie- en overname-activiteit.
De Duitsers van Eon kondigden aan dat ze het Spaanse Endesa wilden overnemen. De Italianen van Enel hadden al aangekondigd dat ze belangstelling hadden voor Suez. Hé, denken sommigen nu, raar dat ze dat zo laten weten.
Tijdens het laatste weekend van februari toverde de Franse regering een oplossing uit de hoed die voor voorpaginanieuws zorgde: Suez gaat fuseren met Gaz de France, het Franse gasbedrijf. Suez is het tweede waterbedrijf in de wereld en is elektriciteitsbedrijf nummer één in België met Electrabel.

Tegelijkertijd heerst er vogelgriep in Frankrijk en dat gaat ook een rol spelen. Vogelgriep krijg je niet van het eten van kip, want anders hadden we na de recente demonstraties op dit gebied door Franse staats- en regeringshoofden op een frisse politieke wind kunnen rekenen. Temeer daar het hoofd van de oppositie ook flink toehapte op de jaarlijkse Landbouwbeurs, die overigens slecht bezocht werd. Nee, wij doelen op wat er morgen gaat gebeuren. Dan heeft Enel een bestuursvergadering. Uit de markt horen we dat Enel, een energiebedrijf dat hoofdzakelijk binnen Italië actief is, druk bezig is om tussen de 40 en de 60 miljard euro op te halen. Dat is meer dan genoeg om een tegenbod op Suez uit te brengen.

Maar de Franse politieke kaste heeft zich achter de Suez en Gaz de France deal geschaard. Niet heel gemakkelijk en vanzelf, maar toch, en we komen straks terug op de reden hiervoor.
De kans is dus groot dat Enel morgen een knuppel van minimaal 40 miljard euro in het Franse hoenderhok gooit. Omdat er daar nu al een tijdje wordt opgehokt, kunt u er verzekerd van zijn dat er heel wat veren in het rond gaan vliegen, wat weer gevaarlijk is voor de volksgezondheid. Want van die veren krijg je het.
Tegelijkertijd is Charlie McCreevy, Bolkestein’s opvolger in de Europese Commissie, aan het bekijken of de Fransen niet tegen de Europese regels zondigen met hun Gaz de France deal.
Dit wordt dus très désordre.

Om te begrijpen wat hier gaat gebeuren gaan we u wat achtergrond geven, maar eerst laten we Martin Crum uitleggen hoe de aandelen in kwestie erbij liggen.
Want wat moet u hebben?
Suez? Het water -en elektriciteitsbedrijf is een prooi en was al sterk in herstel voordat de manoeuvres begonnen.
Veolia? Dat is het andere waterbedrijf, ook actief in milieuzaken. Zit ook in een goede trend. Enel wilde Veolia inschakelen om het waterbedrijf van Suez buiten Frankrijk over te nemen. Perfecte fit voor Veolia, een droom voor topman Henri Proglio. Maar Veolia haakte af en Proglio reageerde nijdig. Waarom zien we later.
Of moet u Gaz de France (GdF) hebben? Of Electricité de France (EdF), het communistisch-corporatistische bastion, hoeksteen van het onwrikbare verzet tegen privatisering en verandering, de mensen die Bolkestein’s elektriciteit afsloten, met de grootste headcount van alle elektriciens van Europa?

Michael Kraland

Michael Kraland is columnist bij Inveztor. Prive geen positie in besproken fondsen.

Technische analyse van EdF, GdF, Suez en Veolia:

GdF: € 29,20 market cap: € 29 miljard
big.chart_gdf

GdF heeft pas beursnotering sinds afgelopen zomer. Dat maakt de periode voor wat betreft het TA-plaatje eigenlijk wat te kort. Goed te zien is echter wel dat een daling tot eind 2005 werd vervolgd met een sterke koerssprong. Met name eind februari, begin maart is sprake van sterk verhoogde activiteit (zie volumes), terwijl de koers daarbij een enorme eenmalige piek laat zien. Deze werd opgevolgd door een zogeheten “blow-off.” De trend is opwaarts gericht, maar het aandeel zal moeite hebben weer boven de € 30 te komen. Er vindt momenteel duidelijk topvorming plaats rond de € 29,50. Steun mag verwacht worden bij € 28 respectievelijk € 26,80.

Suez: € 32,80 market cap: € 33 miljard
big.chart_suez

Het TA-beeld van Suez laat een heel wat overtuigender chart zien dan die van GdF. Tot aan november was sprake van een neutrale trend, waarbij het aandeel stabiel rond de € 22 noteerde. Hierna volgde een sterke rally onder redelijke handelsvolumes tot uiteindelijk rond de € 30,50. Daar vond enige topvorming plaats, met een wat afbrokkelende koers tot gevolg. De rally daarna verraste enigszins, maar dient uiterst serieus genomen te worden gezien de bijzonder hoge handelsvolumes. Een nieuwe, hogere top is gezet (€ 34), waarna een rondje winstnemingen optrad tot circa € 32. Het lijkt een kwestie van tijd voor Suez wederom een hogere top zal neerzetten, vermoedelijk rond de € 36,50. Uit TA-oogpunt een geheide koopkandidaat.

EdF: € 43,02 market cap: € 81 miljard
big.chart_edf

De koersgeschiedenis van EdF is nog korter dan het eerder besproken GdF. Toch vallen er wel wat relevante zaken te zeggen al. Zo heeft rond de beursintroductie duidelijk distributie plaatsgevonden (hoge handelsvolumes met een stabiele koers). De kopers rond die tijd hebben veel plezier van het aandeel. Een stijging van circa 50% binnen drie maanden is uitzonderlijk. Deze is goed zichtbaar in de scherpe stijgingshoek van het aandeel. Een top is neergezet rond de € 47,50, waarna een afkoelingsfase optrad tot heden € 42. Steun van enige importantie ligt rond de € 40. Gezien de korte beursnotering mag hieraan echter niet al teveel waarde worden gehecht. Een verdere daling tot € 36-€38 kan niet uitgesloten worden, temeer daar de explosieve stijging onvoldoende werd ondersteund door sterk oplopende handelsvolumes.

Veolia: € 44,01 market cap: € 17,6 miljard
big.chart_veolia

Het aandeel Veolia ligt er charttechnisch uitermate fraai bij. Een jaar geleden noteerde het fonds nog rond de € 25. Inmiddels is er sprake van koersen rond de € 45. De sterke uptrend is geen moment in gevaar geweest, terwijl de handelsvolumes het gehele jaar goed waren. Er heeft recent enige topvorming rond de € 46 plaatsgevonden, hetgeen enige verkoopdruk opleverde. De trend is your friend en deze is bij Veolia sterk opwaarts gericht, zonder extreme pieken of dalen. Het lijkt dan ook slechts een kwestie van tijd voor er een nieuwe, hogere top zal worden gevormd. De lijntjes doortrekkend ligt € 48,50 het meest voor de hand voor de korte termijn. Koopwaardig.

Martin Crum

Martin Crum is redacteur bij Inveztor. Hij had op het moment van publiceren geen positie in besproken fondsen

Wet matig

24 februari 2006 Door in Uncategorized Een reactie plaatsen
Oplettende lezers hadden op 18 Mei jl onze bijdrage over MG International (www.quotenet.nl) gelezen en waren dan ook niet verbaasd toen het bedrijf een omzetgroei van 400% bekendmaakte. De koers steeg daarop 25%.
MG International maakt alarmsystemen voor zwembaden in La Ciotat, bij Marseille. Een Franse wet verplicht zwembadeigenaars vanaf dit jaar een hek om hun zwembad te zetten, om te voorkomen dat kleine kinderen verdrinken.
Althans, dat was de bedoeling. En Frankrijk is het enige land met zo’n wet. Only in France. In andere landen letten ouders zelf op hun kinderen.
MG speelde hier handig op in. Wie namelijk een MG alarmsysteem installeert, dat aan de eisen voldoet en dus op 220 punten is getest, hoeft geen oerlelijk hek neer te zetten en is goedkoper uit dan met een bedekking.
Radeloze en kansarme inbrekers, die geen andere keuze hebben dan bij zo min mogelijk maanlicht te opereren, kunnen dus in uw zwembad blijven vallen. Veel kansarmen hebben niet de gelegenheid gehad om in hun jeugd te leren zwemmen. Geen zeilschool, geen St Tropez en zelfs geen Sportfondsenbad. Zij kunnen dus verdrinken, terwijl u in Nederland niet gestoord wordt door het alarm in uw Franse zomerhuis. Wel verdient het aanbeveling om, wanneer u in de zomer uw huis betrekt, de door de warmte opgezwollen lichamen van uw inbrekers uit het zwembad te verwijderen voordat u uw gasten laat baden.
Wel blijft dan de problematiek van de verversing van uw water. Frankrijk kent grote droogte en in de meeste Zuidelijke departementen is het verboden om in hartje zomer uw zwembad te vullen.
Voorwaar, een wet met onverwachte consequenties.
Voor MG International verwachten wij opnieuw een sterke stijging van de omzet en ook van de winst. Wij hebben namelijk zelf nog geen zwembadbescherming, onze buren ook niet en we zijn wel van plan een Aquasensor of Sirena systeem te installeren. Voor € 550 conformeren wij ons graag aan de wet. Arme cambrioleurs.

Michael Kraland

Michael Kraland is columnist bij Inveztor. Prive long in MG international.

Open onderstaand PDF voor de PolderPortefeuille

Hedge Fund Gate

24 februari 2006 Door in Uncategorized Een reactie plaatsen
Inschrijven in een hedge fund is op zich niet moeilijk en het verkopen van stukken ook niet. De regel is dat beleggers maandelijks kunnen toe-en uittreden, tegen de netto vermogenswaarde, meestal afgekort als NAV, voor net asset value.

Het wordt gecompliceerder wanneer fondsen het zelf moeilijk gaan maken.
We kunnen twee gevallen onderscheiden: fondsen die daar een goede reden voor hebben en fondsen die dat niet hebben.

Beleggers belangen
Fondsen die een goede reden hebben om de uittredingstermijn te verlengen beleggen vaak in minder liquide of zeer complexe instrumenten.
De belegger moet zich dan even inleven in de positie van de beheerder. Als die beheerder zich deontologisch zuiver opstelt, zal hij proberen zijn fonds zo te organiseren dat het gedrag van beleggers die willen uitstappen niet het belang van de overgebleven beleggers schaadt.
Dat lijkt ons niet meer dan terecht. Als één belegger om voor hem moverende redenen uit wil stappen en we hebben te maken met een fonds dat in illiquide instrumenten belegt, dan moet er opeens iets verkocht worden tegen een prijs die voor de overgebleven beleggers wel eens slecht kan uitpakken.
Denk aan fondsen die beleggen in zogenaamde Distressed Securities: obligaties van bedrijven die in moeilijkheden zijn en niet of nauwelijks meer ter beurze verhandeld kunnen worden.
Zodra een concurrent doorkrijgt dat het hier om een gedwongen verkoop gaat, kunnen andere fondsen proberen hier voordeel te behalen. Ondanks de aanwezigheid van meer dan 8700 fondsen zijn de meeste deelmarkten vrij klein en kennen de spelers elkaar. Hedge funds gedragen zich dan als haaien en dat is ook hun plicht: ze proberen voordeel te behalen voor hun beleggers.
Een beheerder van een fonds dat in illiquide middelen belegt zal dus andere uittredingsvoorwaarden hanteren. Dat kan variëren van eens per kwartaal tot eens per jaar en er zijn zelfs fondsen die het zich kunnen permitteren om beleggers voor meerdere jaren vast te leggen.

Onderhandelen
Het is altijd een kwestie van onderhandelen. Een fonds met hoge winstverwachtingen en grote belangstelling van beleggers kan er meer uitslepen bij beleggers dan een fonds met minder reputatie.
We zien het afgelopen jaar steeds meer hedge funds die zich op het terrein van durfkapitalisten begeven. Durfkapitalisten, op hun beurt, begeven zich op het terrein van hedge funds, maar hun cliënten zijn gewend aan illiquiditeit. Acht jaar vastzitten is in die sector de norm.

Wat nieuw is, is de verwerpelijke trend waar hedge funds beleggers vasthouden om meer honoraria te verdienen. Ook als beleggers daar geen zin in hebben en het niet noodzakelijk is.
De enige conditie die nodig is om dit gedaan te krijgen is dat de regels duidelijk in het prospectus moeten staan.

Vorig jaar zagen we dit gebeuren bij een fonds, waarvan we de naam hier achterwege zullen laten.
De beheerder had net een briljant eerste jaar achter de rug, met 11 winnende maanden. Maar 2005 liep minder goed en de ene verliezende maand volgde de andere.
Er was duidelijk iets mis, want het betrof hier een fonds dat belegde in Europese mid-caps. Die markt liep het afgelopen jaar uitstekend.
De beheerder had eerder aangekondigd bij € 300 miljoen belegd vermogen tot sluiting voor nieuwe beleggers over te gaan. Daar was echter geen sprake van, het fonds liep zonder enige moeite vol tot rond de € 450 miljoen. Niet alleen was het fonds aanzienlijk groter geworden, maar de beheerder bleek een enigszins rigide definitie van zijn longs en shorts toe te passen, zo bleek ons na geregeld bezoek, na een aantal interviews en na onderzoek van een aantal posities in de portefeuille en de redenen tot mutatie.

In juli en augustus begon een aantal beleggers in onze omgeving dat door te krijgen en stuurde een verkooporder in. Helaas had de beheerder geprofiteerd van de gunstige periode die hier aan vooraf ging. Hij had de voorwaarden voor uittreding veranderd. Beleggers konden er pas per 31 december uit.

Rigiditeit rendeert
We spraken met de beheerder en vroegen hem waarom hij zo’n rigide beleid voerde. Zijn mid-cap longs en zijn big-cap shorts waren liquide, vrijwel alle posities konden in een paar dagen geliquideerd worden. Niet alleen was dat de situatie, het was ook de opzet van het fonds. Eventueel had een moeilijke markt roet in het eten kunnen gooien, maar dat was niet het geval, integendeel. Oktober daargelaten werd de markt alleen maar meer liquide. Beleggers konden er gemakkelijk uit. Helaas, de beheerder stelde zich puur formeel op. Hij stond op zijn strepen. Voor één of twee namen konden we nog over een betere termijn onderhandelen, maar de echte verrassing kwam in december.

Barbaren aan de poort
Per aangetekende brief kregen de uittredende beleggers te horen dat de beheerder een zogenaamde Redemption Gate had ingesteld.
Kijk eens aan, iets nieuws. Wij zochten het op in het prospectus en inderdaad, in het geval van grote verkoopdruk, voor meer dan 15% van het kapitaal, stond het de beheerder vrij om de verkooporders niet uit te voeren, althans niet voor meer dan die 15%. Veel fondsen hebben zo’n bepaling en op zich is daar niets verkeerd aan. Wij belden nog eens met de beheerder. Het was toch duidelijk dat de mid-cap posities gemakkelijk verkocht hadden kunnen worden tussen de zomer en kerstmis, zonder enige schade voor bestaande beleggers. Integendeel, gezien de resultaten van het fonds gedurende de rest van het jaar was dit voordelig geweest voor iedereen.
Niets belette de beheerder om maandelijkse uitkeringen te doen aan beleggers die daarom vroegen. Niets let een beheerder om soepel om te springen met zijn prospectus. De eventuele schade aan zittende beleggers werd hier als een excuus gebruikt om beleggers langer vast te houden.
De situatie in dit fonds is nu dat beleggers die in de zomer van 2005 wilden uittreden een derde van hun vermogen terugkrijgen in januari 2006. Dat betekent dat de verkoopdruk erg groot was. De volgende uittredingsdatum is een kwartaal later. Als er niets verandert krijgen ze dan weer een derde aan het eind van het tweede kwartaal en eind september zijn ze van hun beheerder verlost.

Offshore
Wie denkt dat dit komt doordat hedge funds vooral offshore opereren vergist zich. Het betreffende fonds doet dat wel, maar alles stond keurig in het aangepaste prospectus. Die aanpassing vond plaats toen het heel goed ging met het fonds en beleggers protesteerden niet. Integendeel, ze waren blij een plaatsje te hebben in een succesvol fonds dat ging sluiten voor nieuwe beleggers.
Als dit fonds in Nederland onder toezicht had geopereerd was er niets wezenlijks veranderd. In Nederland mag praktisch alles zolang het maar in het prospectus staat.
We hopen in de komende weken met een verhaal te komen dat dit feit illustreert.

Goede wil
Het kan echter ook anders. Wij belden met de beheerder van een ander fonds.
Zijn politiek is om beleggers die weg willen direct te laten vertrekken als er liquide middelen voorradig zijn.
Hij heeft ook bepalingen in zijn prospectus die veel stringenter zijn maar past die alleen toe als hij niet anders kan.

Reputatie
Beleggers kunnen niet veel tegen dit soort situaties doen.
Eén mogelijkheid is om dit soort condities te weigeren. Dat kan alleen als de belegger voor de beheerder belangrijk is. Vaak kan, als de beheerder tenminste te goeder trouw is, via een side letter bereikt worden dat er andere condities worden toegepast.
De beheerder heeft nu bereikt dat hij zijn beleggers tegen hun wil tot een jaar langer binnen houdt. Als klant is hij ze natuurlijk voor altijd kwijt. De kleine wereld van Europese mid-cap fondsen is nu een stuk minder klein dan een paar jaar geleden, dus met een beetje geluk kan hij de slechte reputatie die hij hier oploopt in de toekomst oppoetsen. Beleggers hebben een kort geheugen wanneer beheerders het opeens weer heel goed doen en dreigen met sluiting.

Michael Kraland

Michael Kraland is columnist bij Inveztor.


Dit artikel verscheen afgelopen donderdag in onze eerste Nieuwsbrief Hedge Funds. Deze brief wordt toegestuurd aan alle vrienden en relaties van Inveztor. Als u in de toekomst de nieuwsbrief wilt ontvangen, meld u dan hier aan.

Register Accountants

24 februari 2006 Door in Uncategorized Een reactie plaatsen

Afgelopen maand liep de registratie periode van de Securities and Exchange Commission (SEC) voor hedge funds af. De SEC is de Amerikaanse beurswaakhond. De AFM onderzoekt de sector in Nederland, waar registratie voor on-shore fondsen verplicht is. De AFM kijkt ook naar Fund of Fund (FoF) beheerders. Onlangs kwam een rapport naar buiten waarin de AFM kritiek uitoefende op de competentie van deze beheerders. Nu onderzoekt de AFM hoe FoF’s er zeker van kunnen zijn dat de onderliggende hedge funds in hun portefeuille betrouwbaar zijn, of ze goed rapporteren en of ze hun onderliggende effecten juist waarderen.

De reden waarom de SEC hedge funds registreert is, naar onze mening, heel eenvoudig. De meeste hedge funds zijn off-shore maar de managers zitten gewoon in New York, Boston of in Connecticut. Die managers zijn dan adviseurs van een fonds dat gedomicilieerd is op de Kaaiman Eilanden of op de Maagdeneilanden. Die eilanden heten natuurlijk niet zo vanwege die hedge funds. Vroeger, nog voor er hedge funds waren, heetten ze ook al zo. U moet dus niet alle prospectussen van uw fondsen af gaan drukken om de Kaaiman fondsen te verkopen en de Maagdeneiland fondsen te houden. Wat de AFM op dit gebied gaat doen weten we nog niet. Wij denken dat ze beide domicilies als even erg anathema beschouwen.

Ons oog viel vanochtend op vier illustraties van dit thema die wij graag vermelden om aan te tonen hoe moeilijk en verwarrend deze materie is.

Engelse hedge fund managers, die zich eerst enthousiast door de SEC lieten registreren, proberen daar nu onderuit te komen. Een Amerikaanse hedge fund manager, ooit enthousiast geregistreerd, kreeg een SEC onderzoekje. Er was niets fout, het onderzoek was gewoon routine. Alleen de rekening van de advocaat viel wat tegen: $ 10 miljoen. Dit hedge fund is nu aanzienlijk minder enthousiast over registratie.
Barton Biggs, jarenlang de vermaarde strateeg van Morgan Stanley, begenadigd financieel auteur en tegenwoordig werkzaam bij zijn eigen hedge fund, Traxis, gaf zijn mening over registratie, in een interview met TheStreet.com. Biggs is positief, omdat de verplichtingen en de daarmee samenhangende administratie licht zijn. Hij vindt het ook goed omdat op deze manier beunhazen buiten de deur worden gehouden.

Sir Howard Davies, voormalig voorzitter van de Financial Services Authority en tegenwoordig aan het hoofd van de London School of Economics, verklaart dat de SEC geen idee heeft waar ze mee bezig zijn. Hij is tegen registratie, die niet alleen verplicht is voor Amerikaanse fondsen maar ook voor Europese fondsen die Amerikaanse beleggers hebben geaccepteerd.

Wat de AFM gaat doen weten we nog niet, maar het ligt dan voor de hand om Nederlandse fondsen te verbieden nog Amerikaanse klanten aan te nemen. Die drijven immers hun arme Nederlandse beleggers, die de AFM toch moet beschermen, op hoge en onnodige kosten.
Een andere truc is om de liquiditeit van het fonds te verlagen. Ontdaan van jargon hebben we het dan over het vastzetten van beleggersgelden voor een langere tijd. Dat zou dan meer dan twee jaar moeten zijn, want dat is de limiet die de SEC aangeeft. Of dit alleen voor Amerikaanse beleggers zou moeten gelden of dat dezelfde regel ook voor Europeanen van kracht moet zijn, is dan een interessant discussiepunt. Dat het leven moeilijk is en dat ook hier de wet van onbedoelde consequenties hard toeslaat, daarover hoeven we het niet meer te hebben.

Michael Kraland

Michael Kraland is columnist bij Inveztor.


Dit artikel verscheen afgelopen donderdag in onze eerste Nieuwsbrief Hedge Funds. Deze brief wordt toegestuurd aan alle vrienden en relaties van Inveztor. Als u in de toekomst de nieuwsbrief wilt ontvangen, meld u dan hier aan.