We hebben een la met daarin een stapeltje redenen waarom de markt weer flink gedeprimeerd zou kunnen raken. Dat hangt een beetje samen met het feit dat Volgende Zaak net zo bang is voor bulls als voor bears, althans, voor de selectief lezende varianten van beide dieren.

Laten we dat thema even aanhouden en kijken waar dat ons naar toe leidt. Iedereen kent John Kerry nu. Mevrouw is rijk en dat is goed, kijk maar naar Kennedy en Bush sr en jr. Kerry komt gezaghebbend over. Ook dat is goed.

Kijk maar naar Bush, die komt niet erg gezaghebbend over bij een kleine 50% van de Amerikaanse kiezers en gelukkig mogen buitenlanders niet stemmen. Alleen, Bush probeert het heel hard, dat gezaghebbend overkomen.

Je ziet het bij elk interview. Hij kijkt gezaghebbend naar de prompter, worstelt met de meerlettergrepige woorden, maar op de één of andere manier lukt het hem vaak om Bushisms te vermijden. Niet altijd, anders bestonden die dingen niet.

Kerry heeft dat probleem niet. Gezaghebbend, rijk, maar er is één ding mis met hem. Hij is een Democraat. En Democraten zijn vaak slecht voor Wall Street. En wat slecht voor Wall Street is is slecht voor onze beurs.

Het zal nog even duren voor dit tot iedereen doordringt. Dan kan de beurs weer lekker terug. Want in het rijtje grotere tekorten, zwakkere dollar, stijgende rente, pauze in China en andere tegenvallers hebben we nu ook de Kerry-factor. Wacht maar, straks is het opeens herrie met Kerry. Volgende zaak.

Timing is alles
Dat horen we wel eens. Timing is alles. Voorkennis is ook heel efficiënt, evenals het lezen van de krant van morgen. Het laatste is moeilijk, al zijn er telkens weer helderzienden die claimen die krant, de meest interessante van allemaal, gelezen te hebben. Ook in ons nuchtere landje, dat natuurlijk allesbehalve nuchter is.

Hoe heette die leuk ogende door de notaris gecontroleerde verrekijker ook weer die vorig jaar in Quote geprofileerd werd? Hoor je ook niets meer van. Zeker één van zijn twee notarissen (één voor de bullvoorspelling en één voor de bearverhaaltjes) kwijt geraakt.

Terug naar Timing. We weten nu dat de jongens die zich vroeger echt openlijk en geheel officiëel market timers noemden, tegenwoordig niet meer aan die naam herinnerd willen worden. Komt door dat schandaal met market timing. Dat betekent doorhebben wanneer de markt de andere kant opgaat.

De Elliot Spitzer-variant gaat echter uit van een iets eenvoudigere techniek, enigszins verwant aan de betere, in circussen opererende, helderziende. Voor wie er niet op gelet heeft, we hebben het hier over het kopen van beleggingsfondsen tegen een achterhaalde prijs. Gek hè, dat dat eigenlijk niet mag. Gekker nog dat de grootste fondsenaanbieders in de VS bereid waren hier aan mee te doen.

Wat bleek gisteren? Bij CIBC, een Canadese bank die ooit de broker Oppenheimer overnam, hadden ze een broker die Michael Sassano heette. Of nee, dit is onzin. Ze hebben hem nog steeds en hij heet ook nog steeds zo. Niet Michael S. Nee, Michael Sassano.

Sassano pakte 10 miljoen dollar per jaar. Soms met uitschieters naar 15 miljoen. Dat is veel voor een broker. Ter vergelijking, de baas van een grote werkgever op dit gebied, groter dan de brokerspoot van CIBC (die CIBC World Markets heet, het vroegere Oppenheimer dus) krijgt een miljoen of twaalf mee naar huis en heeft bovendien nog onkosten.

Zo’n man moet altijd een das om, omdat hij nou eenmaal CEO van Goldman of Morgan Stanley is. Sassano had ook onkosten. Een huis in St Tropez bijvoorbeeld. Onroerend goed zakt daar nog steeds niet. Sassano, zo beweren boze tongen, verdiende zijn geld door net iets te laat bij beleggingsfondsen binnen te komen en toch bediend te worden.

Het is geweldige handel, te vergelijken met de krant van morgen. Bij Bear, AG Edwards, Lehman en Prudential is iedereen die met deze handel te maken had al ontslagen, maar Sassano heeft nog steeds zijn baan. Wie zei daar my lawyer is rich? Volgende zaak.

Dollar enveloppe
Is dit nu een dollarpauze? Een pullback? Als dat zo is, wat is het dan voor pauze? Een pauze in een bullfase of een pauze in een bearbeweging? De euro zakte lekker gestaag weg tegen de dollar. Opeens dwarrelen er wat gestampte muisjes uit een enveloppe in Washington en de grootste munt ter wereld verliest prompt een procent.

Dat kan zowel bullish als bearish uitgelegd worden. Munten horen niet aangetast te worden door envelopjes. We bellen weer Van Dongen, die het erg druk heeft, en vragen om een dollar-grafiek.

Ghosn with the Wind
Gisteren ging de markt kapot aan auto’s. Er werden minder auto’s verkocht. Klopt, maar wel meer BMW’s en aanverwant spul. Dus meer auto’s die wij graag zouden hebben en minder auto’s waar wij liever niet in gezien willen worden. Volkswagens, Renaults, Peugeots en dergelijke blikgroenten.

Jammer, want naar ons gevoel beginnen automakers eindelijk auto’s te maken die mensen graag willen. Alleen jammer dat er al veel te veel zijn (mensen? auto’s? kiest u maar).
Autoaandelen zakten. We zijn benieuwd hoeveel Renault nog gaat zakken. Renault, de maker van die afzichtelijke ogende en dito genaamde Vel Satis, doet het juist heel goed en hun auto’s slaan eindelijk aan. Behalve de dure dan, maar dat is niets nieuws.

Renault is, naar Nederlandse begrippen althans, niet duur. Reken maar. Renault heeft 44% van Nissan, u weet wel, die leuke nieuwe Micra. Die 44% zijn precies even veel waard als de prijs van het aandeel Renault. Dat bedoelden we dus. Spotgoedkoop naar alle andere maatstaven, maar in het land van het wereldkampioenschap krenten, hoe je het ook wendt of keert, niet duur. Die Laguna’s krijgen we er gratis bij.

Begin januari hadden we het hier over Iliad. De ipo van dit kleine, Franse telecombedrijf was vrijdag 25 keer overtekend. Het fonds steeg van 16,30 euro, de bovenkant van de band van de mogelijke uitgiftekoers, naar 21 euro en raakte daarbij 23 euro.

Wij hoorden al stemmen opgaan dat dit een bubbelfenomeen is, zie hiervoor de Inveztor.net Koffiekamer. Niets lijkt ons minder waar. Iliad groeide van 40 miljoen euro omzet naar 290 à 296 miljoen euro dit jaar, maakte constant winst en is een luis in de pels van France Télécom en is alleen daarom al een leuk bedrijf om naar te kijken.

Wij zijn dan ook blij dat we klant bij haar zijn. We gebruiken op het platteland haar internetdienst Free, maar hebben helaas al te lang adsl om die bij haar aan te sluiten.

Flink majoreren
Onze telefoon loopt via Onetel, een discount telefoonbedrijf dat Iliad bijna voor niets overnam van een paar roekeloze Australische bubbelinvesteerders die er een klein fortuin in hadden gestopt. Wel bekenden die Australiërs. De één was Lachlan Murdoch – zoon van – en de ander Kerry Packer, vriend van de vader van en eveneens miljardair. Zij lieten een veer.

De overtekening laat zich gemakkelijk verklaren. Dit was een loterij zonder nieten. Wat let dan een vermogensbeheerder of iemand die een goede relatie met de emittent heeft om flink te majoreren? We hadden een paar relaties aangeraden op dit aandeel in te schrijven en het is slechts een enkele Inveztor.net-lezer gelukt, zo vernamen wij.

Société Générale, een Franse bank, was leadmanager en deze heeft, zo bleek al snel, weinig zakelijke effectenlijnen open met buitenlandse banken. Full disclosure: wij hebben zelf retail ingeschreven en horen vanochtend pas of we onze 25 aandeeltjes maal drie (25 per rekening, gezinsleden meegerekend) hebben ontvangen.

420 euro per abonnee
U ziet het, dat is geen financiering van onze wintersport. Nieuwe disclosure: we geven waarschijnlijk een verkooporder. Tot zover ons eigen belang. Terug naar Iliad dat geen bubbelfenomeen is, maar een schaarsteverschijnsel. Deze ipo toont aan dat als een kerngezond bedrijf met eersteklas management naar de beurs komt er vraag ontstaat.

Het management verkocht niets, Goldman Sachs’s venture-poot verkocht aandelen, evenals andere beleggers. Dat lijkt ons een normaal verschijnsel. Venture beleggers stappen tenminste gedeeltelijk uit bij een ipo, dat is hun vak. Er zijn maar weinig goede bedrijven met een trackrecord als Iliad die naar de beurs komen.

Bovendien zitten we in een techbubbel en dan ontstaat vraag naar bedrijven die echt goed zijn. Wat de waardering betreft, als we de waarde per abonnee van Iliad vergelijken met die van Tiscali of Terra tijdens de bubbel (respectievelijk 10.000 en 18.000 euro per abonnee), dan is Iliad nu gewaardeerd op 420 euro per abonnee.

Google op de som
Nu weten we eindelijk wat we zelf waard zijn. De echte proef op de bubbel komt pas later, met de ipo van Google. Dat is pas opklopperij en wie weet is straks de succesvolle introductie van Google het einde van de huidige tech-hausse. Iliad was gewoon een geslaagde introductie. Vergeet niet, dat komt ook wel eens voor.

Volgende Zaak was even in Londen. Een balie vol in het zwart geklede glimkapsels en scheerschedels wachtte ons op in ons design hotel. Een stuk of twaalf verschillende soorten massages waren voorradig, maar helaas was er geen tijd.

Lunch op de eerste verdieping, bij Nobu. Daar droeg ook iedereen zwart, maar de sushi’s waren wit. De presentatie startte, maar eerst dronk iedereen mineraalwater en vruchtensap. Er waren twintig mensen komen opdagen om een bedrijfje met een market cap van 25 miljoen dollar te bekijken.

Naast ons zat Sergej. Dronk zelfs geen sake. “My wife is Brrritish” zei Sergej, die dat niet was. Sergej was in januari afgetreden als bestuursvoorzitter van een Rrrussische goudmijn.

Dure ijdelheid
Toevallig hebben wij daar een kleine, wat zeggen we, een nietige positie in. Wij waren daarom enorm geïntrigeerd. Sergej had net een nieuwe closing gedaan voor de financiering van zijn nieuwe mijn, ook in Rusland. Veel nikkel, de rest goud. Ipo in februari tegen 70 pence. De vorige financiering, net afgerond, was 15 pence.

De jonge man met de wijde strepen op zijn pak beheerde de Speciale Situatie Tafel bij een bekend Engels huis. De meeste klanten, zo vertelde hij, waren financiers. Zij stonden erop dat dat vermeld werd bij hun inschrijving als klant. Daardoor kregen ze, als er iets verkeerd ging, geen enkele bescherming.

Alleen echt als zodanig geregistreerde particulieren krijgen dat. Dure ijdelheid, dachten wij. Krijgen klanten eindelijk bescherming tegen de ergste excessen op de financiële markten, profiteren ze er niet van. Wij zijn benieuwd hoe dit, Darwinistisch gezien, af gaat lopen. Volgende zaak.

Bingo
Het genoemde bedrijfje met de market cap van 25 miljoen dollar was zo klein, omdat de marges net van 30% naar 2% waren gezakt. Moordende concurrentie in dvd-laders. Dat is een belangrijk onderdeel, hoeft u verder niet te weten, vergeet het. De marges zijn wel weg. Waarom dan die twintig mensen? Die nog gekwalificeerd waren ook?

Vanwege de fabriek. Die staat in China. De andere in India. Bingo. Vervang China door internet. Een vriend van ons is aandeelhouder in dit bedrijf (full disclosure: wij hebben geen positie, maar observeren slechts met verbazing). Dezelfde vriend vroeg ons eind 1999 een lunch te organiseren voor een Deens bedrijfje.

De president voerde het woord. Meteen was het alsof de spinnaker in het water gevallen was en de boot remde. Geen enkele belegger trok zijn portefeuille. Een paar maanden later was dit bedrijf het dertigvoudige waard. Onze vriend verdiende zeven miljoen dollar en verkocht. Nu is het China. Tijd om te verkopen? Of nog een maandje wachten? Volgende zaak.

Ipo geGoochel
Een gezonde ipo-markt is belangrijk voor de beurs. Mee eens? Wij wel. Heel belangrijk zelfs. In China zagen we onlangs het meest overtekende aandeel ooit: zestienhonderd keer om precies te zijn. De Chinese Goochel? Nee, de echte Goochel komt pas later en dat wordt een Amerikaanse ipo.

Een meneer die, geheel toevallig, voorzitter van de rvb van het 25 miljoen dollar bedrijfje was, deed ook iets in durfkapitaal met een Chinese familie uit Hong Kong. Zelf komt hij uit India. Tech-ondernemer, doet mee met Sequoia, want durfkapitalisten wisselen onder elkaar deelnames uit. Sequoia is een bekende, onder andere betrokken bij Goochel.

Als de Goochel-aandelen van Sequoia bij de openingskoers verkocht worden dan levert dat 2,5 miljard dollar op voor de firma. Als het tegen de koers in de handel nabeurs gebeurt, kan dat oplopen tot een nog hoger bedrag. Vier miljard dollar? Dat kan. Maar goed, Goochel is de heetste van de hete iop’s van dit moment.

Apekool
Dit Chinese bedrijf heet China Green Holdings. Maken groente. U leest het goed. Groente. Kool, broccoli. Niet Albert Broccoli, de producer van de James Bond-films, nee, gewoon de groente waar George Bush senior niet van hield. Omzet 31 miljoen dollar. Winst veertien. Zestienhonderd keer overschreven.

Sinds dit weekend zijn we in het jaar van de Aap. Vergeet dat. Dit wordt het jaar van de Apekool. Volgende zaak. Nogmaals particulieren. U kunt het aan iedere columnist op deze site vragen. Zodra één van ons iets schrijft over pennystocks wordt de gevel beschoten, kogelbrieven bezorgd, huisdieren door de shredder gehaald et cetera.

Ja, een ware hel barst los. Wij kunnen beter zeggen dat Volkert van der G. een leuke man is, of dat Moeder Theresa nymphomaan was, dan twijfelen aan de merites van de aandelen die wij ooit, in een ongelooflijk naïeve bui, brandhout hebben genoemd. Pennystocks dus. U weet wel, Antonov en zo.

Due diligence
Wij moesten hieraan denken omdat we na Nobu even langs gingen bij een hedge fund. We geven de naam daarvan niet prijs en wel om twee redenen. Ten eerste zijn we discreet. Ten tweede is de manager even onsympathiek als competent. U leest het goed. Zeer competent. Vorig jaar plus 80%, na alle kosten.

Wij volgen hem al zes jaar en elke keer wanneer we hem opnieuw ontmoeten besluiten we niet in te stappen, omdat hij zo ongelooflijk antipathiek is. Het fonds hoort bij de 1% topfondsen in de wereld, risk-adjusted over de afgelopen acht jaar. Toch is het nog open. Enige verklaring: de ongelooflijk nare beheerder.

Wij spraken een verder tevreden belegger in het fonds, in het kader van onze due diligence. Sprak vrijuit. Had miljoenen verdiend. Alleen in 2001 en 2002 leed het fonds een licht verlies en zakte van 500 naar 415. Het kwam van 25, in 1995. Waarschijnlijk is het eind deze maand 900 waard. Deze belegger kon de beheerder niet luchten of zien.

Sligro turven
Die beheerder doet twee dingen. Fundamentele research voor zijn long-posities en shorten wat de particulieren massaal opkopen. Storystocks dus. Hij zit long Burlington Northern. Dat is een koolbedrijf. Weer één? Net zoals in China? Nee, steenkool. Zijn shorts zitten vooral in de tech- en internetsector. Denk er over na.

Wanneer u bezig bent met het opdrijven van een aandeel zit de meest antipathieke hedge fund manager in Londen aan de andere kant van uw deal. China ligt aan één kant. Helemaal aan de andere kant van de wereld, zowel letterlijk als figuurlijk, ligt Nederland. Terug uit Londen en weer in de gewone wereld schoven wij aan bij Sligro.

Dat is een normaal bedrijf. De normaliteit is daar tot een credo verheven. Nederlandser dan Sligro kan haast niet, dan verandert u in een stuk turf. Ze is zuinig, voorzichtig, winstgevend, heeft nauwelijks schulden, groeit wat langzamer vanwege de gruttersgevechten maar groeit, is niet nummer één of twee, maar verdient beter dan de marktleiders.

België
Ze is ook goedkoper dan Colruijt, terwijl het vroeger altijd duurder was en heeft een dividend van 4%. Het aandeel genereert elk jaar een berg cash. De familie Slippens ziet graag dividend. Het enige dat de firma in het buitenland doet is inkopen. Van de non-food komt 20% uit China. Verder wordt er zelfs niet naar België gekeken.

Behalve voor zo nu en dan een gesprekje met Colruijt dan. Precies het omgekeerde van apekool dus.

Dat hadden we nooit gedacht. Daar gaan we. Impressies schrijven van het laatste verhaal dat onze vriend Groenspaan ons, per communiqué, vertelt. Dit is natuurlijk te gek voor woorden. Mee eens? Toch leest u dit verhaal. Gisteren zakte Wall Street in.

Waarom? Omdat in het laatste Fed communiqué de uitdrukking a considerable period weggelaten is. Als mensen op een plein samenscholen om te kijken of er witte rook uit een schoorsteen komt, worden ze niet als voorlopers van de maatschappij gezien.

Als we op jacht gaan op de considerabelen en kwispelend met een period in onze bek terugkomen, dan worden we om een mening gevraagd. Lees daarom verder. Wat zei de Fed?

Witte Economische Rook
Het stelsel van centrale banken in de VS hield een prachtig Sibillijns verhaal. De zaak is zo ongeveer in evenwicht, zei het. Dit is erg vrij vertaald, maar dat stuk was niet zo belangrijk. Over inflatie zei de Fed dat het risico daarop ongeveer gelijk is aan deflatie, die als onwelkome negatieve inflatie wordt gezien. Mooi gezegd hè?

Verder en dat is het laatste en belangrijkste zinnetje, denkt de Fed dat ze geduld kan oefenen. Geduld met het weghalen van de accommoderende politiek. Ook mooi. Dat betekent gewoon lage rente. Die kan daarna omhoog. Wanneer weten we niet, maar dat komt omdat we niet genoeg naar Witte Economische Rook kijken.

Deden we dat wel, dan wisten we nu dat dit mei of juni betekent. Misschien althans. Mei, juni wat? Renteverhoging natuurlijk! Daarom zakte de markt. Betekent dit dat de beurs nu al voorspelt dat zodra de rente wordt verhoogd het feest voorbij is? Alleen beren zeggen dat. Houdt dat in dat er niets aan de hand is? Alleen stieren zeggen dat.

Euro-dollar

Raar
Waarom zakt de markt dan? Omdat het raar is als die op zo’n dag stijgt, ondanks de goede winstcijfers. Wel goed voor de dollar overigens, want die steeg meteen. De vragen hierover ziet u in de Inveztor.net Koffiekamer. De euro zakte niet, de dollar steeg, want hogere rente is beter dan lagere. Weten we nu meer dan gisteren? U misschien wel, maar wij niet.

Vorige week werd bekend dat Thom Calandra, hoofdcommentator van CBS Marketwatch, een leidende Amerikaanse beurssite, het doelwit was van een onderzoek van de SEC, de Amerikaanse beursregelgever. Calandra trad terug als commentator. Er is verder niets bekend over de aard van het onderzoek.

Voor Inveztor.net is dit een gebeurtenis om even bij stil te staan. Voor een beursmedium is het altijd belangrijk conflicten te vermijden.

Concreet gesproken moeten commentatoren geen aandelen aanbevelen die ze net gekocht hebben om die vervolgens te kunnen verkopen wanneer het publiek hun raad opvolgt.

Om dit soort praktijken tegen te gaan hebben we bij Inveztor.net vanaf het begin de regel ingevoerd dat columnisten moeten aangeven of ze een positie hebben in het aandeel dat ze bespreken, onderaan de pagina. Er is ook een tweede, informele controle, door onszelf en door onze lezers. Daarover straks meer.

Juniors zijn gevoelig voor informatie
Wanneer we terugkijken op onze bestaande praktijken, denken we dat we hiermee voldoen aan onze eigen eisen. Het is namelijk zo dat er geen publieke doctrine bestaat, maar die zal op een dag komen en we proberen die voor te zijn. Misschien is er niets aan de hand met Calandra en misschien maakt deze man helse dagen door terwijl hij onschuldig is.

Misschien heeft hij wel iets gedaan dat niet kan en als dat zo is dan is het gemakkelijk te zien wat. Calandra schreef namelijk steeds vaker over Junior Mining Companies. Deze zogenaamde juniors zijn bedrijven die bezig zijn goud te zoeken en ze zijn erg gevoelig voor informatie. Een bekende definitie van een Junior is een gat in de grond met een leugenaar ervoor.

Die definitie is niet zomaar ontstaan, maar dat is een ander onderwerp. We hebben deze maatregelen genomen omdat we, bij de oprichting van deze site, vonden dat het droevig gesteld was met de ethiek van een aantal schrijvers. We noemen geen namen, in het verleden zijn die wel genoemd, wij herinneren ons artikelen in Quote, en er is nooit, voor zover wij hebben kunnen nagaan, onderzoek ingesteld.

Eenvoudig recept
Bij een bekend weekblad verdween ooit een columnist die het wat te bont had gemaakt, evenals bij een groot landelijk dagblad. Professionals, dat is het grappige, zien meteen hoe een schrijver de boel kan oplichten. Het recept is eenvoudig. Zorg eerst voor voldoende volgelingen. Neem vervolgens een onbekend aandeel of een aandeel dat illiquide is.

Liefst een aandeel dat niet gevolgd wordt door analisten. Zo’n aandeel is extra gevoelig voor geruchten en opinie. Lanceer vervolgens een mooi verhaal. Vergeet niet eerst het aandeel te kopen. Wanneer de belangstelling gewekt is en het aandeel stijgt is het bewijs geleverd dat de schrijver er meer van weet. Een tweede verhaal kan dan ook nog wonderen doen.

Vervolgens verkoopt de schrijver, tijdens de hausse. De meelopers zien maar dat ze eruit komen. Het is dus eenvoudig om misbruik te spotten: kijk of iemand rare dingen schrijft over een aandeel dat weinig wordt gevolgd, zonder dat hij een eigen belang duidelijk aangeeft. Hou de chart in de gaten.

Manipulatie?
Als de activiteit direct ophoudt zodra de schrijver stopt, is er een aardige kans dat de koers gemanipuleerd wordt. Calandra heeft als journalist uitstekend werk geleverd. Zijn columns over goud behoorden tot de besten op dit gebied. Hij had kennis van zaken, wist wat er speelde en verschafte inzicht in een markt die vaak met iets teveel enthousiasme benaderd wordt.

Laten we hopen dat er niets aan de hand is. Laten we ook hopen dat er nog eens onderzocht wordt wat er de afgelopen jaren op dit gebied in Nederland gebeurd is. Dat kan nog leuk worden.

In deze rubriek proberen we een korte indruk te geven: feiten, meningen en onderbelichte kanten van het nieuws van de dag. Maar afgelopen week was Volgende Zaak op reis, reden om in deze aflevering ook wat nieuws van vorige week te bekijken.

LVMH versus Morgan Stanley
Dit is belangrijk nieuws en daarom komen we er op terug. U kent de zaak waarschijnlijk al. Bernard Arnault en François Pinault, twee Franse tycoons, hadden ruzie om Gucci.

Uiteindelijk lukte het Pinault, dankzij de Nederlandse wetgeving waardoor wij internationaal te kijk staan, Gucci in handen te krijgen.

Of hij daarbij bofte is een tweede, want bestuurder Domenico Del Sole en topstylist Tom Ford besloten hun contract niet te verlengen. Zij gaan waarschijnlijk samen een nieuw bedrijf overnemen, Versace bijvoorbeeld.

Geïnteresseerd in alles wat luxe en te koop is
Arnault is baas van LVMH, wat staat voor Louis Vuitton Moët Hennessy. De champagne, cognac en whisky-poot (via Guinness) speelt al jaren geen rol meer. De tasjes zijn rendabeler, Louis Vuitton is de grote winstmaker van dit concern, voor de parfums en de andere modehuizen. LVMH is nummer één in luxe, in de wereld.

Andere LVMH merken zijn Dior, Guerlain, Galliano, Fendi, Bottega Veneta, Givenchy, Sephora enzovoorts, het is maar een greep. Als er een luxe merk te koop is, is Arnault geïnteresseerd. Claire Kent is een goed bekend staande analiste bij Morgan Stanley. Zij schreef tijdens de tasjesoorlog een analyse over LVMH die niet goed bij Bernard Arnault in de smaak viel.

Afgelopen week werd Morgan Stanley door een Parijse rechtbank tot 30 miljoen euro boete veroordeeld, plus een nader te bepalen schadevergoeding, vanwege de schade die het researchrapport aan LVMH zou hebben toegebracht. Wat zei dat gemene kreng Kent dan over LVMH? Meedogenloos management?

Geen jubelende hagiografie
De man die het groot maakte wreed uit zijn eigen bedrijf gegooid en aan de kant gezet? Te hoge marges? Discriminerend gedrag tegen Japanse toeristen die meer dan één tasje willen kopen in een Franse Vuitton winkel? Dat had ze kunnen schrijven, want het is allemaal waar. Maar dat deed Claire Kent niet, ze had het over een bedrijf dat mature was.

Dat betekent rijp. Het is een gewone zakelijke term. Het betekent dat zo’n bedrijf al heel wat bereikt heeft. Het is niet meer een Emerging Growth bedrijf, dat een omzetgroei van soms wel 100% per jaar heeft. Nee, het is een dominante firma. Rijp lijkt ons een redelijke beschrijving. Neutraal, professioneel, niets aan de hand. Morgan Stanley werkte in die tijd voor Pinault.

Mede om die reden was het rapport van Kent niet een jubelende hagiografie, maar een rapport met een redelijk neutrale toon. Dus deed LVMH Morgan Stanley een proces aan. Als we de Parijse rechters mogen geloven, is het van nu af aan verboden voor een analist iets anders dan leuke dingen over een bedrijf te vertellen. Sodexho, wereldleider op catering gebied en een CAC 40-aandeel, klaagde kort daarna Smith Barney aan.

Sodexho-soap
Een analist van deze firma had moeite met securitization van een aantal debiteurenposten en vroeg het bedrijf om informatie. Hij kreeg geen goed antwoord en schreef dat dit een risico was. Dat bleek niet zo te zijn. Smith Barney corrigeerde direct, maar Sodexho stapt naar de rechter. Om schadevergoeding te vragen. Maar krijgen beleggers dan ook schadevergoeding van Sodexho, vragen wij ons af?

Want is het probleem van Sodexho niet vooral dat ze net drie achtereenvolgende winstverwachtingen achter de rug hebben? En dat hun koers, op 24,50 euro vlak onder de strikevan hun warrant ligt die in Juni afloopt en voor veel extra kapitaal kan zorgen als de koers dan boven 24,71 euro staat? Volgende zaak.

Analisten, die, vergeet dat nooit, op een paar uitzonderingen zoals Jack Grubman, de telecomregenmaker en Mary Meeker, de koningin van het internet na, geen toppositie hebben in de pikorde van deze wereld, hebben als beroepsgroep duur betaald voor de excessen van de beurshausse.

Ethisch Reveil
Onkreukbare analisten werden ontslagen of op een zijspoor gezet en dat was toen de hausse nog aan de gang was. Vervolgens werden alle analisten zondebokken. Er werd inderdaad veel misbruik gemaakt, maar sindsdien is grofweg een kwart tot een derde van de analisten ontslagen of uit het vak gestapt, dat is een persoonlijke schatting, en de salarissen zijn sterk teruggebracht.

In Nederland kreeg een beetje analist voor de bearmarkt een ton of anderhalf. Sindsdien, zo vertrouwde een researchdirecteur Volgende Zaak toe, zijn ze voor een ton te krijgen, vooral als ze thuis zes maanden hebben kunnen nadenken over hun marktwaarde. Onafhankelijke research is nu de smaak van de dag, en al zien we wat verbeteringen, vooral qua vorm.

Toch vragen we ons af of dit nieuwe Ethisch Reveil de komende IPO-hausse overleeft. We blijven sceptisch. Maar het oordeel van de rechtbank in Parijs zal één direct en duidelijk gevolg hebben. Geen enkele bank of broker zal meer aandurven een rapport te publiceren.
Het risico is te groot dat de koers van een aandeel negatief wordt beïnvloed. Want die 30 miljoen euro zijn nog maar een begin.

Doldwaze dollarzaak
Hoeveel schade heeft mevrouw Kent nog meer aangebracht? Die schade moet uitgedrukt worden in een percentage van de marktwaarde van LVMH. We hebben het dan over 27 miljard euro . Volgende zaak. Dit was de eerste week sinds november dat de dollar terrein won en niet zo’n beetje ook.

Dat gebeurde net nadat we hier hadden genoteerd dat er geen enkele reden meer was om te twijfelen aan verdere dollardalingen en dat er dus wel iets zou gebeuren. Een reversal dus, richting 1,20. We komen, in één week, van een fractie onder de 1,29, we zitten nu rond de 1,236. Dat is dus een flinke beweging in de grootste markt ter wereld, de valutamarkt.

Het is niet verbazend dat de markten die positief interpreteren, want de ECB heeft niet eens moeten schieten met het rentewapen. Alleen de JCB, voor beginners: dat is de Japanse CB, want de Amerikaanse heet de Fed, terwijl we eigenlijk over een FRB zouden moeten praten, maar probeer dat maar liever niet te begrijpen. Even kijken, gewoon voor de grap, wat er nou veranderd is.

ECB kon wapens op zak houden
Sentiment? Ja, maar sentiment is belangrijk. Sentiment zegt nu dat het best redelijk gaat in de VS, dus dat er dollars gekocht moeten worden om mee te kunnen doen in de spelletjes aldaar, want die luiden in dollars. Het gaat ook wat beter in Europa, als we niet meenemen dat Duitsland’s economie voor het eerst in tien jaar niet groeide, maar dat ligt achter ons, voor ons ligt slechts groei.

De ECB, zo werd vorige week gedacht, maar dat is nu dus historie, stond klaar om in te grijpen als de dollar nog verder zou zakken, richting 1,40. Gelukkig kunnen de wapens weer in de kast gezet worden. De Amerikaanse obligatiemarkten hadden ook een goede week, alweer, want de week daarvoor was ook al positief.

Reden was dat iedereen opeens van mening was dat gouverneur Groenspaan en zijn collega McTeer waarschijnlijk gelijk hadden toen ze verklaarden dat de rente voorlopig en voor langere tijd op 1% zou blijven. Nu zien we achter in de klas wat mensen hun vinger opsteken. Zeg het maar! O, u vindt dat als de rente op de dollar laag blijft, de dollar zwak zou moeten blijven? Juist.

Goud topt en daalt
Omdat u dat denkt zit u achter in de klas en niet aan een Bloombergmachine om tegen een vorstelijk salaris in valuta te handelen, want u hebt er niets maar dan ook niets van begrepen. Volgende zaak. Als we het goed begrepen hebben van de goudhaantjes kan goud alleen maar omhoog.

Vorige week noteerde goud een record, althans, voor deze fase van de markt, want goud heeft al op 800 dollar gestaan in een periode waarin wij ons eerste geld verloren met speculeren. Dat was in de tijd dat stagflatie een nieuw en hip woord was en John Kenneth Galbraith bij colleges veel meer studenten trok dan Robert Mundell. Nu horen wij daar achter in de klas geroezemoes.

Zeg het maar jongens! Niet allemaal tegelijk. Ja, inderdaad, de dollar is naar boven en het goud naar beneden. Wat zeggen jullie? Dat dat logisch is? Inderdaad, een hele geruststelling. Onderstaande chart met dank aan Kitco. Het staat er onmiskenbaar en met koeienletters op.

En nu?
Maar wat gaat er nu gebeuren? Als de trend du jour, acht weken lang stijgende beurzen in de VS en in Europa, waar de beste score sinds zes jaar werd neergezet doorgaat, kan goud verder terug en Van Dongen zal ons, als het ware telepathisch ingeseind, met een chart aangeven tot waar. Zilver bereikte afgelopen maandag een nieuw hoogtepunt.

En zilver wordt gezien als de minder liquide aanhangwagen van goud. U kent het aankoopverhaal van zilver. Er is nooit genoeg van, net zoals met goud, en Buffett (niet Warrum , maar Warren) en Bill Gates hebben het gekocht. John Templeton ook. Erger nog, wij ook en dat is natuurlijk een enorm bearish signaal.

Hetzelfde geldt voor verhalen op de voorpagina van een beurssite in een land dat geen goudcultuur heeft en waar Indianenverhalen over Mongoolse goudzoekers worden gepubliceerd. Dat is ook bearish. En de topman van een een Algerijnse goudmijn die nog net niet zijn chequeboek trekt als hij hoort dat wij een verhaal over zijn mijn gaan schrijven. Ook bearish.

Nee, het beste voor de goudmarkt zou een serie bloedneuzen voor de nieuwe goud evangelisten zijn. Althans, voor hun volgelingen. Want de evangelisten zitten erin sinds onder de 300 dollar/oz maar de volgelingen zijn pas later ingestapt.
Als die voor een flink deel worden uitgeschud, zou dat juist weer bullish zijn voor de goudmarkt.

Bundesbank mag niet met goud smijten
Wat ook juist weer bullish lijkt, is dat het plan van de heer Welteke niet doorgaat. Welteke is niet zomaar een meneer. Hij is de president van de Bundesbank, vroeger een heel bekend instituut. Welteke wilde vorige week 600 ton goud, dat zich rot lag te vervelen in de Buba-kluizen gewoon wegdoen, zoals anderen een emmer koud water over een hitsige hond gooien.

De hitsige hond was de goudmarkt, die vorige week zo ergerlijk topte om vervolgens vrijdag in elkaar te ploffen. Die grap gaat volgens Der Spiegel niet door.
Inmiddels stijgt echter de dollar, terwijl de aandelenmarkten toch al niet kapot te krijgen zijn. Niet door de firma Melkweg uit Parma, niet door de misser van Koninklijke Olie en Shell, binnenkort in dit theater onder één naam en niet door Adecco.

Nu kan iedereen de markt in. Alles werkt nu immers mee: januari-effect, valuta en een gevoel van onkwetsbaarheid. Toch zijn wij van plan deze week ’s ochtends vroeg op te staan en ons huiswerk te doen. Elke markt die te gemakkelijk wordt, is immers klaar voor een reversal. Gek dat die aandelenmarkt nog niet gedraaid is, nog even wachten tot daar ook echt iedereen bullish is.

Dat moment kan niet meer erg ver zijn. Vijf keer de omzet voor een zachtwaarbedrijf is weer normaal. Benieuwd wat deze week ons brengt.

Iemand verweet onlangs een prominent Inveztor.net-columnist selectief lezen. Raar, zo’n verwijt. Wie dat niet doet schrijft immers nooit een commentaar, omdat hij blijft steken in telefoonboeken, reclamedrukwerk, handleidingen voor elektronische apparatuur en damesbladen.

Selectief lezen is juist waar het om gaat. Wij hebben het zelf zo druk met selecteren, dat we bijna niet meer aan lezen toekomen en ons hele kantoor thuis ligt vol met het selectieproces.

Wij doen kwantitatieve concessies aan de operations manager van onze woning, anders weigert zij onze abonnementen te verlengen. Het leven van een columnist hangt aan elkaar van spanning en tegenstellingen, waarbij het dialectisch proces van lectuur nog één van de minste hindernissen is.

Schoenen poetsen
Wij dachten hieraan, toen wij vanochtend besloten dat vandaag geen goede dag wordt. Niet alleen omdat het buiten regent en wij geen zin hebben om weer een heel weekend lang schoenen te poetsen. Doet u ook altijd uw eigen schoeisel? Dat is naar ons bescheiden gevoel een bron van Zen-inspiratie.

Die stimuleert die nederigheid, ontzag voor de natuur – hoe kon een kwartiertje regen mijn schoenen vijf jaar ouder maken? – en respect voor details en handwerk. Alleen, na drie keer poetsen hadden we nog de schade van vorige week niet weggewerkt en nu regent het weer. De andere reden was het bericht van Adecco, de marktleider op de uitzendmarkt.

Ze maakte bekend dat vanwege materiële onvolkomenheden in haar Amerikaanse filiaal – goed voor 20% van de omzet en Frankrijk is goed voor eenderde van de opbrengsten – de bedrijfsresultaten later worden gepubliceerd. Weet u nog? Ecco, dat samenging met Adia, was een uitzendhuis in Lyon.

Arme Shell-analisten
Daar is melk weg, dachten Adecco-beleggers indachtig het Italiaanse Parmalat. Het uitzendconcern kreeg meteen een minnetje van 38% voor de kiezen, dat terugliep naar 34% op het moment van schrijven. Of het feit dat Arthur Andersen hier tot vorig jaar creatief boek hield er iets mee te maken heeft, weten we niet.

Hier gaat ongetwijfeld wat gebeuren. Verder gaat alles overigens goed, leuk voor Randstad dat al in de lift zat en de schade aan de markt is gering. Daarom is dit nieuws eigenlijk erg bullish. U ziet nu ook dat wij niet selectief lezen, want vandaag schrijven wij alleen maar en dan nog met een rotsnelheid, omdat we naar een afspraak moeten.

Ja, door de regen om een toespraak aan te horen van een belangrijke meneer. Dat wordt weer schoenenpoetsen. Volgende zaak. Shell-analisten hebben een rotweekend gehad. Ze konden de hockey-wedstrijden van hun kroost niet bijwonen, want alles moest opnieuw doorgerekend worden.

Hondenbaan
Naar ons gevoel zijn Inveztor.net-lezers erg hard en ongevoelig tegenover analisten. Dit is zo’n beetje de enige beroepsgroep die alleen nog maar met negatieve adjectieven aangeduid wordt, zoals: “incompetente”, “verdomde”, “overbetaalde” et cetera. Voor liefhebbers van deze adjectieven hebben wij goed nieuws.

De meeste effectenbanken hebben opruiming gehouden onder hun analisten. Bear Stearns was een uitzondering, omdat ze wel vet sneed, maar vorig jaar stug nieuwe mensen aannam. Grofweg een kwart à eenderde kon eruit en de rest kreeg salarisverlaging, ook iets in die grootte, hetzij via het wegvallen van bonussen, hetzij via andere maniertjes.

Veel van de meest succesvolle analisten zochten een weg naar hedge funds, de echt incompetente klampten zich aan hun baantjes vast – als ze al niet werden ontslagen – en wie een nieuwe baan kon vinden, kreeg direct korting – alleen op salaris, helaas. Niemand heeft het hierover dat Shell juist op een vrijdag de mist in ging.

OK dan
Die arme mensen die toch al een hondenbaan hebben, namelijk het schrijven van Shell-rapporten, moesten dat gedurende het weekend helemaal overdoen. Want als beleggers op maandag niet hun nieuwe spreadsheets hebben, worden ze lastig. Vandaag komen die dingen door en we durven nu al te wedden dat de berekeningen tegenvallen.

We zien daarom nu een unicum. In twee werkdagen tijd vielen twee Eurostoxx 50-aandelen door de mand. Dat is een nieuw record. De neiging is dan om te zeggen: volgende zaak. Die houdt hier echter mee verband. De ogen van de hele wereld zijn op Europa gericht. Eerst Parmalat, toen een staccato van Shell en Adecco.

De wereld weet dat er in Europa slechts één man is die tegen deze situatie opgewassen is, want hij heeft hier, gelijk de halfgod Hercules, een schild waar geen monster tegen opgewassen is. Dat ding heet de OK Score en de uitvinder daarvan is Willem Okkerse. Onze redactie mailt hem vandaag om zijn visie te vernemen.

Die schöne, grüne dollar
De OK Score van Okkerse had deze drama’s ongetwijfeld voorspeld en wij zijn benieuwd. Inveztor.net houdt u op de hoogte. Volgende zaak: de dollar. Zonder die munt waren wij werkloos lijkt het soms. Er is niet veel te melden sinds onze vorige missives, behalve dat het verhaal gewoon doorgaat. Nieuwe dag, lagere dollar – richting 1,29.

Vandaag is er G10 overleg, waar ze het ongetwijfeld over Okkerse hebben en Inveztor.net op hun schermen hebben staan om vooral niets te missen, maar wellicht ook over de dollar: 1,30 here we come. We gaan er haast long van, zo mooi reageert de dollar. Komt er slecht nieuws, dan zakt de greenback.

Hermann Remsperger, geen onbetekenende figuur, want hij is de topeconoom van de Bundesbank , probeerde zondag op de radio er iets aan te doen. Ongetwijfeld deed hij dat niet op eigen houtje, want dat doen Duitsers nooit. Als ze het al doen, dan haalt dat de media of is het oorlog.

Slikken
Remsperger zei dat de zakkende dollar de economische groei in Duitsland niet remt. Een moedige uitspraak, want prompt ging de munt weer naar beneden. En dit was geen slecht nieuws! Integendeel, vrijdag, met die slechte werkloosheidscijfers, kon u zich nog voorstellen, een begripvol mondje tuitend, dat die dollar even zwak was.

Met Remsperger die zijn schouders eronder zet, had u wat anders verwacht. Hoe noemen we dat ook alweer, als iets op goed en op slecht nieuws naar beneden gaat? Er is een uitdrukking voor: volgende zaak. Hoe scherp Remsperger analyseert, blijkt uit de uitlatingen van de topman van Eads dit weekend in een interview met Le Monde.

Eads, bekend van de Airbus en andere vliegmachines, denkt er drie miljard euro op achteruit te gaan vanwege de dollar. Dat was toch even slikken, temeer daar een aardig deel van wat Eads in elkaar schroeft in Duitsland gemaakt wordt. Remsperger waakt, niets aan de hand dus.

Het grote nieuws vandaag was… nog even onbeslist eigenlijk. Dollar of Shell? Laten we met de laatste beginnen, want over de dollar schreven wij deze week als ad nauseam (zie Dollardag) en daarmee gebeurt niets anders dan wat we al zeiden.

Dat is niet spectaculair – of juist wel, al naar gelang u deze auteur als contraire indicator gebruikt – in dat geval: sorry. In de toekomst proberen wij dit soort miskleunen uiteraard te vermijden.

Bij Shell blijkt opeens dat ze veel minder in huis hebben dan ze dachten. Nu zijn wij opgegroeid met Donald Duck en al zijn we daar vroeg mee gestopt – in tegenstelling tot collega’s die hem nog steeds als inspiratiebron gebruiken – een paar lessen zijn ons bijgebleven.

Watt?
Neem nou Goofy. Sommige van onze klasgenootjes spraken zijn naam fonetisch uit, wat mijn kosmopolitische moeder met afgrijzen vervulde. Goofy had één grapje en daar had hij patent op: “Wie vond de stoommachine uit?” Wat? Ha, u hebt de eerste prijs gewonnen! Duizend gulden. Ik ben zo oud dat ik me herinneren kan dat dit veel geld was: de tijd van Cobra.

Als iemand mij gisteren had voorspeld dat Shell vandaag ineens een gaatje van 20% in haar oliereserves heeft, had ik hetzelfde gezegd: Watts? Ja inderdaad, zijn schuld! Toevallig voorzag iemand dit, zij het niet letterlijk. Frank van Dongen ging long Olies voor de Inveztor.net Premium Polderportefeuille en stapte er maandag weer uit (zie Een raar land)

Nou is een groot deel, zij het lang niet alles, van de know how van Van Dongen gebaseerd op het aanvoelen van wat anderen gaan doen en die stapten uit. Misschien was hij wel right for the wrong reasons, want zelden zagen we een sector zo snel aantrekken en weer dalen als olie in de afgelopen weken.

Schuld
Terug naar Shell. Daar is toch een probleem met het management. U leest nooit wilde verhalen over de top, omdat de gemeente die die verhalen kan publiceren niet erg onder de indruk is. Een beetje stoffig, dat management, als wij de analisten moeten geloven. Nou is het toch al niet leuk om olie-analist te zijn.

Shell is, evenals de andere grote jongens, een complex bedrijf en mensen zitten niet te wachten op het zoveelste lijvige rapport, waarvan lezing onveranderlijk het tegenovergestelde gevoel opwekt van prikkeling. Die paar vaten minder leveren in de komende dagen een discussie op, waarbij wordt ingegaan op wiens schuld dit nou is.

Watts was de baas van de afdeling die die reserves moest bijhouden, voordat hij de dirigent van de hele tent werd. Hoe het ook zij, om erachter te komen wie wat voorspelde moeten we het hele weekend al die zwaarlijvige Shell-rapporten doorlezen. Een lot dat naar onze smaak erger is dan de dood. Volgende zaak derhalve.

Koninklijke Olie

Nog een dollardag
De dollar ging onderuit en hoe dat gebeurde was zo stom en kinderlijk eenvoudig, dat het nu alleen maar erger kan worden. Wij kunnen een zekere glimlach niet onderdrukken, het enige dat ons ongerust maakt is hoe lang we al gelijk hebben. Zie daarvoor onze eerdere artikelen hierover in ons archief.

De feiten: vandaag werd bekend dat in december in de VS 149.000 banen minder zijn gecreëerd dan iedereen dacht. Grote zaak, zeggen Amerikanen dan. Zouden wij ook doen, ware het niet dat de omstandigheden zo lachwekkend zijn. Iedereen was dollarbear, althans 70% en dat betekent bijna iedereen. Tot woensdag, toen begon de dollar sterker te worden.

Na een top van 1,28 vlak daarvoor, daalde de munt naar 1,25 plus wat kleingeld. Dat was vanwege de ECB die op donderdag orakelde. Na een maand van commentaar van functionarissen, analisten, strategen en bankiers dat het niet zo erg is, zei bankpresident Jean-Claude Trichet dat de dollar een probleem kan worden, zeker voor exporteurs.

Futureshock
Wij slaakten een zucht van verlichting. Had hij importeurs gezegd, dan zaten we nu voor een paar jaar vast aan de verkeerde man, die een betonnen contract heeft en één van de sterkste munten ter wereld onder zijn beheer heeft. Gelukkig koos hij de goede sector. De dollar ging opnieuw naar beneden, van 1,25 naar 1,27.

Dit klinkt wat onnatuurlijk – vandaar misschien al die verwarring ook – en in de media lazen en hoorden wij dat de dollar was hersteld. Wij krabden ons, wat zullen we zeggen, achter ons oor en probeerden dit te laten rijmen met onze eigen observatie: nieuw record van 1,28, vervolgens een stijging richting 1,25 en toen een daling naar 1,27. Hé, noemen we dat herstel?

Voordat we ons realiseerden dat het hier om een typisch geval van futureshock ging, kwam het nieuws van de niet-gecreëerde Amerikaanse banen uit en toen kwam de dollaraap uit de mouw: een nieuw dieptepunt voor de munt, want de greenback noteert 1,285 op het moment van schrijven van dit stuk.

Puts in de polder
Wat bleek? Iedereen zag opeens in dat de dollar was gezakt aan het begin van de week, terwijl al het nieuws goed was. Alle economische indices in Amerika zijn immers beter? Fed-gouverneur Ben don’t fight the Fed Bernanke had toch keurig commentaar geleverd? Daar zakte de dollar overigens op, maar een kniesoor die daarop lette.

Eén slecht cijfer en de dollar gaat helemaal onderuit, opnieuw. Nu hoort u het hele weekend lang allerlei mensen zich op tv en in de krant afvragen tot wanneer dit gaat duren. Laten we een gok doen: november, als president George Bush de strijd met de ponskaarten aangaat. Anders kan hij zelf naar Mars. Volgende zaak derhalve deel 2.

Ofwel, voorspellingen 2004 deel 2. Wij houden niet zo van voorspellingen, al waren de laatste twee van Van Dongen voor de Polderportefeuille perfect (genoemde Olies en AEX puts op dinsdag, zie Puts in de polder). Niettemin heeft hij het als Today’s Beer natuurlijk ook niet altijd even gemakkelijk.

Euro-dollar

Mea culpa
De Sybille van Cumae verbrandde, in een meesterlijke truc, 66.6% van haar Nostradamus avant la lettre. Delphi is een ruïne – wat gelijk alles zegt over het plaatselijke orakel – en van die Nederlandse meneer, die laatst in Quote opdook en ook voorspellingen doet, horen we weinig meer en zelden zagen we zoveel verwarring als nu.

Stephen Roach, de onvolprezen econoom van Morgan Stanley, die, als we het ons goed weten te herinneren, de term double dip uitvond, heeft publiekelijk zijn mea culpa geschreven. Hij zat er naast, vond hij. Dat was een elegante geste, bovendien, zoals altijd, had hij het ook nog eens prachtig neergepend.

De beste, leukste, interessantste en meest uitdagende voorspeller op dit moment is naar onze bescheiden smaak Roach’ collega, Byron Wien, die zijn glazen bol ook ten burele van Morgan Stanley heeft staan. Dat toont aan dat ze bij die zakenbank het voorspellen pas echt goed in de vingers hebben.

Bull Byron
Recept: neem een half dozijn strategen. Biggs en Canelo zijn om verschillende redenen verdwenen, Galbraith (VS-strateeg) vertrekt naar Maverick, het hedge fund van Sam Wiley. Vervolgens even schudden. Neem daarna een bear of bull, naar gelang uw voorkeur. Klaar. Byron was bull. Hij is ook de auteur van de tien verrassingen.

Ja, die surprises van Byron vormen iedere jaar weer een hoogtepunt voor ons en kijk, wat deed hij dit jaar? Twintig verrassingen had hij maar liefst, waarvan één kantje bull en één kantje bear. Voorspellen blijft moeilijk, vooral – inmiddels is dit afgezaagd, maar dat komt ook door dit moeilijke begin van het jaar – als het de toekomst betreft.

Prettig weekend.

Vandaag is het dollardag bij de ECB in Frankfurt. De rente kan vandaag worden verlaagd, maar waarom zou de bank nu al haar kruit verschieten? Waarschijnlijk geen verlaging. Aan de munt worden woorden gewijd en reken maar dat die op een – excusez le mot – goudschaal zijn gewogen.

Want als dat niet het geval is, staat de dollar meteen weer aan de 1,28 te trekken. Gisteren zakte de greenback namelijk, omdat de markt zich er opeens bewust van werd dat er vandaag iets kan gebeuren.

Wat precies? Woorden, alleen goedgekozen mots kunnen iets aan de daling doen en dan nog. De Amerikanen gebruiken daarentegen andere, minder goed gekozen woorden om aan te geven dat het allemaal niet zo erg is.

Interventie
Nee, met die dollar van hun is niets mis, omdat de munt namelijk precies doet wat ze willen, namelijk hun tekort kleiner maken. Tot dat moment maakt het misschien even wat uit wanneer er vandaag goed gekozen woorden worden gewijd aan de bedenkelijke kanten van deze val, maar lang duurt dat niet.

Het enige dat immers helpt is interventie en vastberadenheid van beide kanten, Europa en Amerika. Waarom zouden de Amerikanen daaraan meewerken? Als de Europeanen gaan zeuren en huilen maken ze het alleen maar erger. Daarom kregen we tot deze week alleen maar flinke reacties van Europese kant, met inbegrip van de meeste industriëlen.

Gisteren begon het wat te kraken. De Belgische premier Guy Verhofstadt verwoordde zijn ongerustheid. Uit Duitsland kwamen ook geluiden. De trend van de dollar is naar beneden, de beweging van goud en metalen is naar boven, maar zoals we gisteren schreven (zie Eenheidsworst dollar), wanneer iedereen hetzelfde denkt, wordt het gevaarlijk.

Alles of niets
Als wij centrale bankiers waren, gingen we eerst na hoe lang de Amerikanen van plan zijn het ding te laten zakken en vervolgens probeerden we een deal met ze te sluiten. Dan grommen we steeds luider om de markt lekker volatiel te houden en wanneer de bodem in zicht komt, dan interveniëren we samen met de Japanse centrale bank en de Fed.

Op dat moment kan ook de rente worden verlaagd. Dan krijgen de dollarshorts een harde tik op hun neus en kan de markt draaien. Goud wijst nu op een dollarkoers van 1,40, maar vandaag kan van alles gebeuren. Of er gebeurt niets; niets dan woorden, woorden, woorden. Om 13:45 uur weten we het.

Wanneer iedereen denkt dat iets gebeurt, vindt het omgekeerde plaats. Vandaar contrarians. Daarom zakt de dollar ordelijk. Iedereen weet dat de greenback zakt, u hoort steeds minder contrarians opmerkingen maken over een dollar die misschien weer kan stijgen.

Er is geen spoor van een pullback te bespeuren en als toppunt van absurditeit gooit Fed-gouverneur Ben Bernanke olie op het vuur.

Hoe harder hij en Groenspaan, hierin tenminste gesteund door hun Europese collega’s, roepen dat er eigenlijk geen dollarcrisis is, hoe dichter we erbij in de buurt komen.

Het is leuk om te stellen dat de Amerikaanse munt tegenover een valutamandje meer is gezakt dan tegenover de euro.

De dollar moet draaien
Als wij een er korfje met alleen euro’s, Aussies en Swissies van maken, komen we, van bodem naar de huidige top, in de buurt van de 60%. Reken maar: -56% voor de euro, -61% versus de Aussie en -67% versus de Swissie. Als we de Kiwi erbij nemen. komen we ruim boven de -70% uit, dit (Nieuw-Zeeland, ook een dollar) is geen belangrijke munt.

Bloomberg peilde eerder deze week 70% dollarberen. Dat is erg veel. Dat betekent dat bijna iedereen denkt dat de munt door zakt. De ervaring leert ons dat dit gevaarlijk is. Jean-Jacques Chenier, een systematisch handelende cta die in New York in valuta handelt voor vermogende privé-cliënten en instituten, bekent zoveel dollars te shorten als hij maar kan.

In de eerste twee dagen van het jaar was hij 4% omhoog. In december 19% en vorig jaar 41%. Volgens het boekje moet dit daarom snel afgelopen zijn. Alleen, er is geen reden voor. Als wij het ons goed herinneren, hoort dat gevoel er ook altijd bij. Het zij zo. De dollar moet daarom draaien.

Waarschijnlijk wordt het another day, another drop.