Rabo Securities heeft in onze ogen iets voor op andere zakenbankiers. Ze nodigde, ter genoegen en verpozing van haar relaties, Myron S. Scholes uit. Hij is met Fisher Black een van de auteurs van de Black & Scholes formule, sinds 1974 de formule voor de waardering van derivaten.

Black is overleden en Scholes is daardoor de enige, nog levende grondlegger van de derivatenindustrie.In 1997 kreeg hij voor deze prestatie de Nobelprijs voor Economie toegekend. Van 1994 tot 1998 was Scholes tevens verbonden aan het hedge fund Long Term Capital Management (LTCM).

Hans Pontier, hoofd van Rabo Securities kende Scholes nog van een spreekbeurt lang geleden en vroeg hem voor zijn presentatie Risk transfer, liquidity and the Role of Hedge Funds.

Subtiel
Scholes’ lezing was even elegant als zijn perfect gemanicuurde handen. Natuurlijk had hij voor zijn presentatie ook een model gebouwd. Dat brengt in kaart hoe de hedge funds hun natuurlijke functie vervullen in de voedselketen van risicoverplaatsing, cash flow-voorspelling en liquiditeitenverschaffing.

Uiteraard, voor wie zijn geschiedenis kent, behandelde Scholes ook de rol van uitzonderlijke gebeurtenissen en hun impact op financiële markten. Dé oplossing en hét model hiervoor zijn er nog niet; wij moeten er mee leven en proberen er meer van te begrijpen. Overheden moeten alleen oppassen door regelgeving deze situaties niet erger te maken.

Dit was de eerste keer dat wij een Nobelprijswinnaar ontmoetten. Helaas moesten wij ons op celebrity-gebied tot nu toe beperken tot een lid van de Rollende Stenen. Dit was iets anders. De toehoorders waren niet unaniem onder de indruk van Scholes’ verhaal. Een bekende ex-hoekman bromde dat er niets is veranderd in de wereld.

Nog afgezien van of dat waar is – zijn eigen vak is inmiddels verdwenen – gaan we op deze manier voorbij aan het beleven van een bijzonder aangenaam moment, waarop een subtiel formulerende speler – Scholes is weer hedge fund manager – zijn visie geeft op een debat en dat doet op een manier die wij van een Nobelprijswinnaar mogen verwachten.

Helaas heeft de beleggingswereld nog geen Johan Cruijff voortgebracht. Ook geen Yogi Berra. Cruijff is de Nederlandse Yogi Berra, de baseballer van The future ain’t what it used to be. In Amerika is Berra bekender dan Cruijff. Je zou het niet zeggen wanneer je onze Eerste Minister op bezoek ziet bij President Bos, maar toch kan een klein land wel eens groot zijn, zij het dan in een deelgebied.

Bill Gross van Pimco is de grootste obligatiebelegger ter wereld, en dat kunt u op meerdere manieren uitleggen. Omdat hij zelden onzin uitkraamt lezen wij graag zijn maandelijkse commentaar.

Deze maand nam Gross hedge funds op de korrel en ook dat is de moeite waard, al was het maar omdat Gross zich, als doorgewinterde en begaafde belegger, verre houdt van de onzin die in de algemene pers over dit onderwerp te berde wordt gebracht.

Onzin
Want u kunt uzelf heel wat tijd besparen: het meeste dat in de algemene pers over hedge funds verschijnt is onzin. Laten we eerst Gross’ gedachten bondig samenvatten: hedge funds gaan als sector kapot want… Stop. Tot nu toe niets anders dan wat de pers al tijden zegt. Zo is ook de grafiek hieronder – de illustratie van Gross’ betoog- niets nieuws.

Wij zien hier dat er steeds meer hedge funds bijkomen en dat de groei nog steeds toeneemt.

Als u dat nog niet wist moet u nodig de eerdere exemplaren van de hedge fund nieuwsbrief even doorbladeren voor u verder leest. Hedge funds gaan kapot, zo meldt Gross ons, omdat ze niet meer zijn dan een handige maskerade met als enig doel de belegger meer geld uit de zak te kloppen. In feite, aldus Gross, bestaan hedge funds alleen maar dankzij de leverage die ze kunnen toepassen.

Kunstje van eenzame heren
De meeste hedge funds gebruiken leverage, zeg maar effectenkrediet. Door long en tegelijkertijd short te gaan kunnen ze met minder volatiliteit dan een aandelenfonds een redelijk zekere prestatie leveren, die vervolgens met krediet opgepompt wordt tot iets dat dichter bij de historische prestaties van de aandelenmarkt komt, maar met een lagere volatiliteit.

Binnenkort, maar wanneer dat zal zijn weten we nog niet, zal blijken dat hedge funds eigenlijk een soort banken zijn geworden. Banken maken een rendement van een 1,3 à 1,4% op hun activa en leveragen het dan op tot een rendement op eigen vermogen van een procent of veertien.

Dat mag en het mag niet alleen, het is zelfs een kunstje dat alleen uitgehaald mag worden door nette, stabiele, eerzame heren (heel soms een dame, maar bijna nooit) die donkere pakken dragen en die geregeld aan de tand gevoeld worden door ambtenaren van de Centrale Bank.

Schuimzolen en centrale krijtstrepen
De ambtenaren van de Centrale Bank, zeg maar de schuimzolen, rapporteren aan de zeer onkreukbare topambtenaren, die sprekend lijken op de bankjongens. Donker pak, heel eerbaar, zelfde universiteit, zelfde studierichting, iets andere ambities, al zie je ook daar veel convergentie tegenwoordig. De donkerpakken van de bank krijgen één of meerdere miljoenen per jaar voor hun moeite.

De donkerpakken van de Centrale Bank krijgen veel minder, maar kunnen rekenen op allerlei lintjes en bijverdiensten, zolang ze maar geen hotelnachtjes aannemen want dat kan je tegenwoordig als Centrale Krijtstreep opbreken, al leidt het nog niet tot een ander soort streepjespak, we moeten niet overdrijven.

Samenvattend kunnen we zeggen dat de banken enorm in de gaten worden gehouden door de overheid en de hedge funds niet. Gelukkig maar. Hedge fund managers verdienen namelijk zo veel geld en sommige hedge fund managers die het een beetje extra goed doen nog zo ongelooflijk veel meer, dat je daar geen spekzolen op kunt afsturen want dat wordt geheid een drama.

Echt talent
Banken zijn niet veel meer dan eerzame bedrijven, met een onverdiend kwalijke reputatie, geleid door een soort Centrale Bankier met iets meer dollartekens in de ogen en, wie weet, wat meer commerciële ambitie. In die eerzame bedrijven, ergens binnen de bank, zitten de handelaren die het geld van de bank beheren en die dat mogen doen met een hefboom van tien.

do 2/9
Beter
beleggen met opties

wo 8/9
Vijftien
aandelen om nu in te handelen

do 16/9
Zin
en onzin over hedge funds

za 29/9
Cursus
technische analyse

do 30/9
Geld
verdienen met futures

za 9/10

Crashproof
beleggen

Schrijf
u nu in.

Een soort embedded hedge fund, om maar eens een eigentijds adjectief van de militairen te lenen. De jongens die dat geld voor de bank verdienen, kunnen elk moment weggeplukt worden door de headhunters van een hedge fund. Hedge funds worden, als ze offshore opereren, nauwelijks of niet door de Centrale Bank gecontroleerd.

En zij kunnen veel beter betalen voor echt talent omdat ze niet vastzitten aan een loonschaal die rekening houdt met middelmatig talentvolle krijtstreepnetwerkers aan de top en medewerkers die voor een groot deel te zijner tijd naar Bangalore geëxporteerd kunnen worden daaronder.

Eenheidsworst?
Maar pas op, zegt Gross, straks komt boontje om zijn loontje. Uiteindelijk zal blijken dat hedge funds niets anders zijn dan een eenheidsworst met leverage. Dan zullen beleggers, en wij denken dan vooral aan de pensioenfondsen die nu massaal in hedge funds stappen, doorkrijgen dat ze die kennis veel goedkoper kunnen inkopen.

Vervolgens kunnen ze zelf bij de bank aankloppen om daar via derivaten goedkoop krediet in te slaan. Misschien. Misschien ook niet. Hedge funds verdienen wat de grotere partijen betreft inderdaad erg veel geld, zolang de resultaten goed zijn. Intermediairs, zoals de effectenhuizen, verdienen hier aan mee.

De hedge funds hebben ergens tussen de 7 en 8 procent van de effectenhandel als marktaandeel, terwijl ze slechts een kwart van de beleggingsmarkt voor hun rekening nemen. Bovendien betalen ze meer commissie omdat ze veeleisender zijn. Hun structuur vraagt om zogenaamde prime broker diensten die door graag door effectenbanken worden aangeboden.

Welk deel
Zijn hedge funds dus een modeverschijnsel, zoals Gross betoogt? Voor een deel is dat ongetwijfeld waar, maar zoals Lord Lever eens opmerkte over zijn reclamebudget: welk deel?

In plaats van een hele boel woorden op bijzonder nadrukkelijke wijze naast elkaar te zetten en, zoals ze dat ’s avonds op de televisie doen, ze ook nog op bijzonder overdreven wijze uit te spreken, zouden we ook kunnen zeggen dat een media-gedreven democratie niet altijd uitblinkt in nuancering.

U vraagt zich af wat dit met hedge funds te maken heeft en als u dat ook inderdaad deed bent u geslaagd voor de test.

Het eerste dat ons gisteren opviel bij de heropening van onze burelen na een lange afwezigheid, was een bericht over George Soros in American Daily.

De werkelijkheid is altijd net iets extremer dan onze verbeelding, zo blijkt telkens weer. En Soros is natuurlijk de Grand Old Man van de hedge fund industrie en bovendien een meer dan respectabele filantroop. Gordon Bishop, de auteur van het betreffende stuk, ziet dat anders.

Soros is een goddeloze reïncarnatie van het kwaad en een Marxist, die Kerry steunt in zijn strijd de vrijheidslievende president Bush te verslaan om de macht in handen te geven van de meest corrupte organisatie ter wereld, de Verenigde Naties, die bovendien nog opgericht zijn met geld uit Amerika.

Keuvelkamers
Goed zult u nu zeggen, dat soort nonsens lees je overal, kijk maar eens in de Keuvelkamers van deze beurssite. Dat klopt, maar de auteur is geen keuvelaar, hij is, zo kondigt American Daily aan, a national award-winning author, historian and syndicated columnist. He is the recipient of 8 Congressional Commendations, 12 National and 15 State Journalism Awards, including New Jersey’s first “Journalist-of-the-Year” — 1986/New Jersey Press Association.”

Dus als u denkt dat alleen idioten met dit soort ideeën op de proppen kunnen komen dan vergist u zich. Vooraanstaande auteurs, al dan niet uit New Jersey, kunnen het ook. Iets anders korts. U herinnert zich nog de zo nu en dan weer oplaaiende discussie over het al dan niet uitlenen van aandelen, in het kader van het thema: Oneerbare hedge funds verkrachten uw pensioenportefeuille?

U weet dan ongetwijfeld dat sommige beleggers hun depots blokkeren, zodat hun aandelen niet worden uitgeleend. Nu vernemen wij dat hedge funds dat zelf ook doen. Niet verwonderlijk, maar toch leuk dat dit nu bekend is.Vooral beleggers in convertibele obligaties blokkeren hun posities.

do 2/9
Beter
beleggen met opties

wo 8/9
Vijftien
aandelen om nu in te handelen

do 16/9
Zin
en onzin over hedge funds

za 29/9
Cursus
technische analyse

do 30/9
Geld
verdienen met futures

za 9/10

Crashproof
beleggen

Schrijf
u nu in.

Hoe zeldzamer, hoe duurder
Dat is logisch, lijkt ons, want die convertibles worden gearbitreerd en als ze even zoek zijn kan dat veel geld kosten. En convertibele arbitrageurs hebben het dit jaar al zo moeilijk. Bovendien, en dat is natuurlijk de belangrijkste beweegreden, kunnen concurrenten op die manier niet de prijs van de convertibles bederven. Uiteindelijk is dit soort acties vervelend voor de prime brokers, die flink verdienen aan het uitlenen van effecten.

Hierbij geldt de regel: hoe zeldzamer hoe duurder. Prime brokers, en dat zijn de departementen van grote effectenbanken die gespecialiseerd zijn in de hoogwaardige administratieve afhandeling van hedge fund transacties, zijn de afgelopen jaren één van de beste en in sommige gevallen de meest winstgevende divisies van effectenbanken geworden.

En binnen het prime brokerage-gebeuren is het lenen van effecten weer één van de meest lucratieve takken van sport.

Iedereen vindt het leuk wanneer hedge funds het wat minder doen, want de meeste beleggers zitten er nog niet in. Bovendien verdienen sommige hedge fund managers zo obsceen veel dat enig leedvermaak het publiek niet kwalijk genomen mag worden.

Alleen, niet alle hardwerkende hedgies verdienen zo goed. Zelfs jongens die dit jaar 10% omhoog zijn niet, we kennen er heel wat in Europa. Wie nog niet groot is is moet hard werken, pas bij enige schaalgrootte en goede performance wordt er verdiend.

Grote jongens die het goed doen verdienen echter aanzienlijk meer dan de president van een topzakenbank. Tien keer zoveel als zo’n sappelaar is geen uitzondering. We hebben het dan over beloning in de drie cijfers. Met zes nullen er achter.

Hedge funds Q2: -1%
In het tweede kwartaal verloren hedge funds per saldo één procent. Die -1% verhult veel ellende, want de enige reden dat sommige hedge fund managers zo obsceen veel verdienen is dat ze delen in de winst. Wanneer die groot is …enzovoorts. Probeer u nu even te herinneren dat één van de argumenten van de anti-hedge fund Luddieten bestaat uit het oprakelen van het feit dat er zoveel fondsen over de kop gaan.

Dat kan om twee redenen: of het zijn boeven, prutsers en eendagsvliegen, in willekeurig welke combinatie, of, en dat wordt over het hoofd gezien, het is alleen maar logisch dat wie niet voor zijn klant verdient snel de deuren mag sluiten. Dat is nu eenmaal de spelregel. Afgezien van allerlei leed, waar we nu even aan voorbij gaan, is dit goed.

Want als we willen kunnen we zo voorbeelden aanhalen uit de beleggingsfondsenwereld, die heerlijke, eerlijke long-only planeet. Daar gebeurt het volgende. Een grote Italiaanse fondsenbeheerder had een truc bedacht. Door het hele jaar door opnieuw over periodes van drie maanden de performance te berekenen viel er bijna altijd wel iets te halen aan performance fees, ook als er niets gepresteerd werd.

Hoog water
Dit kwam aan het licht bij een beursintroductie, eerder dit jaar. Een fatsoenlijk rekenend hedge fund heeft een high watermark. Dat betekent dat zolang de vorige top niet is gehaald er geen prestatieloon wordt uitgekeerd.

Omdat Ieder Voordeel Zijn Nadeel Heb* blijkt achteraf dat dit bij blijvend slecht presteren definitieve demotivatie bij de staf van een hedge fund kan veroorzaken, zodat de managers de tent soms sluiten om onder andere naam overnieuw te beginnen met een schone lei.

Dat klinkt erger dan het is, het bestaat ongetwijfeld maar we hebben nog niemand zien binnenkomen die het gedaan heeft. Even terug naar de gevolgen van de hedge fund malaise van de afgelopen maanden.

Quizvraag
Wat moet je niet hebben wanneer hedge funds wat afzwakken?

Laten we er een spelletje van maken, u mag één van de vier volgende antwoorden uitkiezen. Wees eerlijk voor uzelf, als u nu gaat spieken kunt u beter ophouden met beleggen. Als u niet eerlijk tegenover uzelf bent, dan kunt u het ook niet met anderen zijn.

1. Pech
2. Goud
3. Derivaten
4. Aandelen RAB Capital of Man Group Plc

Het juiste antwoord is 4. Laten we beginnen met RAB Capital. Dat is een klein hedge fund bedrijf in London, opgezet door twee handige jongens met wat geld. Toen ze net een fantastisch jaar achter de rug hadden, vorig jaar namelijk, brachten ze de tent razendsnel naar de beurs.

RAB Capital

Mannetje minder
Beleggers ontdekten een goudmijn! Fantastisch. We hebben het er hier al eerder over gehad en raadden aan er af te blijven. Dat hadden we niet moeten doen, we hadden moeten adviseren te shorten, al weten we niet of de aandelen te lenen waren.

Man, ook uit Engeland, is de grootste hedge fundverkoper ter wereld, voortgekomen uit grondstoffenhandelaar EDF Man. Vandaar dus ook de naam. Het vlaggeschipfonds van Man heet AHL. Dat fonds was tot voor kort erg succesvol maar dit jaar loopt het niet zo goed.

Bovendien is het fonds groot en zijn er een aantal gemene traders die proberen de Black Box van AHL het gras voor de voeten weg te maaien. AHL is namelijk een zogenaamde systematische handelaar. Een leuk spelletje is dus uit te zoeken van welke trends AHL gaat profiteren, de onderliggende instrumenten of activa te kopen en die dan duurder door te geven aan AHL.

Leuk hè?

Hedgen of Porsche
Vervelend is dat AHL niet meer 12% per jaar stijgt, zoals het sinds 1998 trouw deed, maar vorige week 4% zakte en in vijf maanden 15% naar beneden is.

AHL

Man is een groot bedrijf, waar je ongetwijfeld wel aandelen van kan lenen en dus verkopen.
Een aantal conclusies dringt zich hier dus op.

Begin 2004 was de markt duidelijk veel te optimistisch over hedge funds en werd ieder realisme uit het oog verloren.
Wie echt een viscerale hekel aan hedge funds heeft hoeft niet meer te zeuren, te kniezen en te janken. Ga gewoon short in de genoteerde verkopers en managers en koop zelf ook een Porsche.

Leger des Hedge
Onze conclusie is iets genuanceerder. Wij denken nog steeds dat er een waterscheiding aan het ontstaan is tussen index- en long only beleggers aan de ene kant en absolute return spelers anderszijds.

Het gaat om erg veel geld. Het zou dan ook naïef zijn om te denken dat als we een aantal heel slimme en uiteraard ook heel gehaaide jongens in een arena laten spelen met bakken geld er een Leger des Heils-achtige situatie ontstaat. Dit is Schumpeteriaans kapitalisme en er zullen brokken blijven vallen.

Hedge funds hebben zich, als sector, ontwikkeld van een product voor de rijken tot een sector waar 70% van de pensioenbeheerders in willen beleggen. Dat is het meest recente en meest sprekende cijfer dat we zagen. Er moet dus beter naar gekeken worden. De SEC is daar nu mee bezig.

In Europa zou het aardig zijn als de verschillende regelgevers tot een duidelijker beleid kwamen. De lappendeken aan bepalingen die nu van toepassing is maakt het alleen maar duurder voor beleggers om hun portefeuilles te vullen en werkt offshore registratie alleen maar in de hand.

Dit is nog pas de eerste inning.

* Liever geen mails met spellingssuggesties, wij halen een bekende voetballer aan

Michael Kraland is mede-oprichter van Inveztor.net. Hij woont in Parijs, is vermogensbeheerder in Amsterdam en is met name actief in de hedge fund sector. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Hij handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. In dat geval meldt hij of hij zelf of voor zijn cliënten actief is in een genoemd fonds. Op het moment van schrijven had Kraland geen positie in de genoemde aandelen. Uw reactie is welkom op kraland@Inveztor.net.

Alstom, de bijna failliete Franse kampioen sneltreinen en geld verliezen, herkapitaliseert en bestaande aandeelhouders kunnen tot vanmiddag meedoen à 0,40 euro, de prijs rond het middaguur. Als u aandeelhouder bent, hebt u pech gehad. Uw kapitaal is vernietigd.

Het fonds stond gisteren met zo’n 0,40 euro op het laagste punt, wat betreft kapitaalinjectie. Tot zover de Al Stom mensen. Als u niet stom bent geweest, maar heel, heel speculatief bent ingesteld, kunt u nu een gok wagen.

Tenminste, als u niets anders of beters te doen hebt dan geld verdienen of verliezen met pennystocks op de rand van de afgrond. Nee, dit is geen beleggingsadvies van ons, wij geven u slechts een situatieschets.

Goedkoper
Punt één: beter nu dan eerder, want momenteel is het goedkoper. Het is ons opgevallen – net als Onno afgelopen weekend in zijn veelbesproken Rattenstreken – dat er aardig gerommeld werd met dit aandeel en niet door de minsten onder ons. Dat gebeurde wel tegen hogere prijzen, rond de 1,70 euro. Hopelijk heeft iedereen tijdig verkocht.

Nog even wat achtergrondinformatie: De Franse regering redt Alstom, omdat ze geen daverend faillissement wil met tienduizenden werklozen erbij. Een aantal satellietbedrijven van het industrieconglomeraat is al kapot gegaan. De Duitse regering is woedend, want bijvoorbeeld Siemens moet het alleen zien te rooien.

Dit is concurrentievervalsing, maar de Europese Commissie heeft naar ons gevoel toegegeven om erger te voorkomen. De cijfers: de book-to-bill ratio van Alstom in het tweede kwartaal is 1,19 – dat is beter dan voorheen. Er is voor een bedrag van 25,9 miljard euro aan orders binnen, dat is goed voor 22 maanden productieplezier.

Alstom, bron Euronext

Opluchtingsrally
De speculant springt daarom nu in de markt, hoopt dat de haaien hem niet bijten in deze troebele poel en rekent op een opluchtingsrally. De aankoopkoers ligt nu rond de 0,45 euro, meer dan de bestaande aandeelhouders, maar de koers is de afgelopen dagen alleen maar gedaald en er is daarom kans dat dit de bodem in de koersvorming is.

Voorlopig dan, want naar ons idee staat één ding als een paal boven water: u moet niet in deze sector zitten. De productie voor dergelijke kapitaalgoederen is onvoorspelbaar en moeilijk te begrijpen, kijkt u maar naar het recente Mexico avontuur van Alstom. Franse avonturen in dat land lopen vaker verkeerd af, laten wij hopen dat het concern nu op de goede weg zit.

Neemt u vooral snel winst. Over liquiditeit hoeft u niet te klagen, voor de lunch gingen er al 90 miljoen aandelen om.

Michael Kraland is mede-oprichter van Inveztor.net. Hij woont in Parijs, is vermogensbeheerder in Amsterdam en is met name actief in de hedge fund sector. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Hij handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. Op moment van publicatie heeft hij geen positie in Alstom. Uw reactie is welkom op kraland@Inveztor.net.

“Meneer Kraland, kunt u mij verklaren wat er met Léon de Bruxelles aan de hand is? Het aandeel zakt onderuit, net op het ogenblik dat de mosseltjes in volle trek zijn. Ik had het aandeel al een tijd op het oog om het te kopen, maar nu zit de mot er blijkbaar in. Weet u waarom?”

Inderdaad is dit een goede vraag van een geachte lezer en nog bijzonder actueel ook. Gisteren kwam Léon de Bruxelles met haar resultaten, een Frans restaurantbedrijf met als thema Mosselen & Friet.

Die cijfers waren goed, meer dan dat zelfs. De omzet steeg in H1 met 12,4% en in T1 zelfs met 16,4%, bij een gelijk aantal vestigingen. Met die mot van u valt het wel mee, lijkt me. Vanochtend stijgt het aandeel 28% op een zéér hoge omzet.

Oók in Wasquehal
Althans… maar laten we nu eerst even afdwalen, want dit is allemaal leuk en aardig voor u als mossel- en frietliefhebber die “uit Vlaanderen” bij zijn groet schrijft, maar wij betrekken eerst onze arme, naar een vernisje van culinaire kennis smachtende Nederlandse lezers bij deze discussie, want wij vrezen dat we die anders zo meteen kwijt zijn.

Zoals gezegd, Léon de Bruxelles is een Belgisch themarestaurant met vestigingen op een aantal van de beste punten in Parijs, waaronder de Champs Elysées, die ik persoonlijk net iets anders spel dan u. Denk aan de tweede e, vraag even aan uw Waalse vrienden. Léon is overigens ook actief in Wasquehal, vlakbij de Belgische grens.

Nu kunnen wij hetzelfde verhaal ook anders vertellen. De laatste keer dat wij bij Léon lunchten – het was ook de eerste keer – hadden wij snel onze bekomst van de kleffe frietjes en de maffe mossels. De koers van het aandeel ging toen snel dezelfde kant op als de keuken. Léon opereert op dit moment met uitstel van betaling.

Missie
Het is nu, met een koers van 0,37 euro en daarmee een stijging van 28% vanochtend bij 176.000 aandelen – nog voor ik mijn tweede espresso op heb – een aandeel dat in beweging is. Het heeft ongeveer dezelfde prijs als het Franse Alstom, maar het is een microcap en een pennystock in surseance.

Dit is niet omdat wij, om welke reden dan ook, vooroordelen hebben tegen de Belgische cultuur. U weet wel beter, maar een misverstand is snel geboren tussen Nederlanders en Vlamingen, zeker wanneer het over een pilaar van de Vlaamse cultuur gaat, zoals het hoofdgerecht van Léon de Bruxelles.

Laten we niet te ver afdwalen. Léon faalde wegens fouten in de uitvoering van haar missie. Het bedrijf herstelt. Uw idee is goed genoeg om ons nieuwsgierig te maken, temeer omdat het Champs Elysées restaurant op 150 meter afstand ligt. Eerst gaan wij op vakantie, maar wij stellen voor dat wij een Friet Task Force instellen en allebei research plegen.

Mossel? Nee, Flo
Om terug te komen op die mot, die zat er gisteren in. Toen zakte het aandeel 18%, omdat de resultaten eraan kwamen. Althans, dat denken wij. Wie zijn wij? Nou zeker geen autoriteiten op mosselgebied. Waarom dan vandaag die stijging? Omdat de resultaten goed waren en, maar dat is onze interpretatie, omdat Léon de restaurantketen Côte à Côte niet overneemt.

Voilà, lezers die dit thema interessant vinden maar liever niet mieren met pennystocks, moeten eens kijken naar Groupe Flo. Dat is een veel grotere restaurantketen die ook herstelt. Voor speculanten, Vlaams of Nederlands, is Léon echter best een leuk verhaal met een aantrekkelijkere veldwerkcomponent dan het gemiddelde aandeel.

De frietjes zijn ongetwijfeld beter nu, anders stijgt de omzet niet denken wij. Dat moeten wij alleen nog proeven.

Elders op deze site maakt onze vriend Corné van Zeijl zich zorgen om de badkamer van Pierre Omidyar (zie After bubbel party). Omidyar is de oprichter van Ebay, het aandeel dat niet kapot kan, omdat het bedrijf zo ongeveer het beste businessmodel ter wereld heeft.

Alleen overheden, noemt u ze maar landen, doen het beter. Zij mogen uitgeven wat ze willen, wie niet wil betalen gaat de gevangenis in, hetzij hardhandig zoals in Rusland, hetzij via een procedure, zoals in democratische staten.

Als de overheid niet terugbetaalt, gaat er niemand de gevangenis in, behalve demonstranten die ruiten ingooien en winkels plunderen. Bij Ebay wordt er eerst verdiend, dan pas uitgegeven en soms wil Omidyar een nieuwe badkamer.

Kamizhorten
Omdat er eerst verdiend wordt en dan pas uitgegeven is dat bedrijf zo duur, hoeveel het ook uitgeeft. Het concern verdient immers zo veel en niemand ziet het eind daarvan in zicht komen, in tegenstelling tot Yahoo dat gisteren 12% zakte na een winstverdubbeling. Dat komt omdat de vooruitzichten zwakker worden gewaardeerd dan de huidige gang van zaken.

Omidyar heeft allerlei interesses, waaronder veel filantropie en daarom verkoopt hij zo nu en dan aandelen. Nu net verkocht hij weer zo’n 2%, maar dat is niets om wakker van te liggen. Ebay is duur, maar dat was het in 1999 ook en, zoals Van Zeijl zegt, het aandeel is nu duurder dan in 2000. Logisch, want de internetgekte is terug, zij het in gematigder vorm.

Ebay is uniek en ik ken geen rijke shorts. Kijk naar Taser. Dat laseraandeel stijgt ook, maar het is geen Ebay, dat u of links laat liggen, of long gaat. Shorten is zinloos, tot het op een dag goed gaat. Als strategie lijkt het ons verloren tijd. Ebay long gaan met een mandje hot stocks op de Nasdaq is gevaarlijk, maar kan rendabel zijn. Shorten? Alleen voor kamikazes.

Onder Walm
Terug naar ons berenverhaal over de markt, dat wij gisteren begonnen te schrijven (zie Eind van het opbeen). Amerikanen hebben een prachtige uitdrukking die wij graag gebruiken: underwhelmed. U weet wel, het tegenovergestelde van overwhelmed. Wij zijn momenteel underwhelmed.

Mercurius, god van dieven en beurshandelaren, hoorde ons. Hij sprak tot de Russische overheid. Veroorzaak paniek, zei hij. De overheid maakte er zoals gewoonlijk een zootje van en vervolgens stond ze toe dat de banken wat minder reserves aan hoefden te houden: 3,5% in plaats van 7%, om paniek te voorkomen.

Daardoor steeg goud vannacht bijna 10 dollar, de grootste stijging in een jaar tijd. Om die reden leek ons artikel van gisteren opeens goed getimed, maar wij claimen geen krediet, het was toeval. Alleen wel veel toeval de laatste dagen…

Hedge funds doen het slecht (behalve de goede), aandelen doen het slecht (Blue Nile +100%, zie Netjes aan de Blauwe Nijl; het Franse olietentje Maurel & Prom, u kon erover lezen in Quote, ook ruim 100%). Bondjes doen het slecht, want de rente stijgt.

Goud doet het slecht, grondstoffen doen het opeens niet meer goed, opkomende markten komen niet meer op, de vakantie komt eraan, de uitverkoop is voorbij en wij zijn bearish. Of, zoals sommige ingezonden emailschrijvers het barok neerpennen: bearisch. Mooi hè?

Gisteren was er een Belg die sprak over een Charsh. Die had hij meegemaakt en daar had hij een vraag over. Die Charsh, u weet wel, die van de Nasdaq. Vraagt Inveztor.net zogenaamd onschuldig of wij hem antwoord willen geven.

BAM best
Wat moeten wij met een Charsh? Wegblijven uit Azië? De Lubéron lonkt, maar eerst kijken wij even waarom we zo bearish zijn. Of bearisch, wat veel erger is. Het eerste dat wij dan doen is Frank van Dongen bellen of hij al onze aandelen weg wil doen, behalve wat stijgt. Hij mag zoveel short gaan als hij wil, wat ons betreft.

Vervolgens bellen wij Pieter-Jan Hüsken van Aster-X om te horen of hij bearish is of bearisch. Omdat PJ voor een groot deel dezelfde bronnen gebruikt als wij, loopt onze visie op de markt niet zo gek ver uiteen. Niet dat wij iets tegen aandelen hebben. Ze zijn alleen bijna allemaal zo verdomd duur. Behalve BAM.

Wij maken een notitie dat Van Dongen niet als eerste BAM eruit kiepert. Dat aandeel willen we juist houden, omdat we denken dat het niet veel zakt: te veel dividend, te lage koers.

Ipo’s
Ipo’s? Alle prijsranges zijn naar beneden bijgesteld. U krijgt vast goede allocaties. Gebruik die om te flippen. Het syndicaat vangt uw stukken op. Er is weinig mee te verdienen, maar meer dan met veel andere trades, tenzij u stukken in de volgende Saleforce.com krijgt, wat niet waarschijnlijk is. Als u ze krijgt, dan zijn het er weinig. Net als in 2000.

Nasdaq? Wordt getrokken door aandelen zoals Broadcom, RIMM, Qualcomm en Ebay. Aandelen die wij niet durven te shorten. Van Dongen durft het wel met Yahoo (zie Yahoo! Yukos…). Daar is lef voor nodig, maar hij kreeg gelijk en toch zakt die index door zijn tweehonderddaags voortschrijdende gemiddelde heen.

Waarom moeten wij die aandelen hebben? Zijn ze niet wat duur? Ja, maar wat tachtig keer de winst kost kan voor hetzelfde geld naar negentig keer. Als de winst dan wat hoger uitvalt, is er toch een meevaller. Even ademhalen.

Oud verhaal
Het verhaal is oud maar, misschien gaat het nu gebeuren. Omdat het verhaal oud is, is het niet sexy. U kunt het overslaan, want u kent het. De Amerikaanse consument trekt de tent. De belastingvoordeeltjes raken op. Het uitbenen van huizenkapitaal door lagere hypotheken is voorbij en goede hypotheekbanken zoals Washington Mutual krijgen klappen.

Vandaag doen wij ook maar ABN Amro weg, want ze zit in Amerika met haar hypotheken ook midden op de highway, waar straks de refinancing truck overheen rijdt. Geen cash meer uit herfinancieringen dus. Loonsverhoging? Hoofdzakelijk bij zakenbankiers lijkt het wel en dan nog alleen daar waar de business hot is.

Nieuwe banen? Niet echt. In plaats van nieuwe banen krijgen we hogere productiviteit. Dat betekent dat minder mensen harder en beter werken. Of alleen harder, want de cijfers hebben geen moreel kleurtje.

Zuurstof
Eigenlijk zijn alle cijfers uit de VS van de afgelopen dagen slecht. Slechte banen, slechte inkopers, alleen de huizengroei was goed. Net zoals in Engeland, maar daar is het nu zover gevorderd met de huizenbubbel dat de Bank of England, die wij niet als een stel idioten beschouwen, nu een kruistocht is begonnen om die bubbel door te prikken.

Omdat mensen het grootste deel van hun fysieke en psychologische rijkdom in hun huis hebben zitten, kan het leuk worden als puntje inderdaad bij paaltje komt, maar laten we niet doordraven. Het is nog niet zover. Dat geldt niet voor de detailhandel in de VS. Zelfs Wal-Mart is zwak. Auto’s zijn zwak, maar incentives zijn sterk. Dubbel zwak dus.

Omdat dit allemaal oude verhalen zijn, die u ook al hoorde voordat de hausse van 2003 plaatsvond, de zogenaamde leg-up van de markt – opbeen in goed Nederlands. Daarom letten we er niet op. Eén ding is zeker. Toen was het voorbarig. Maar nu? Wie weet is de zuurstof nu op.

Pc-vervangingscyclus
Enfin, één ding loopt in elk geval wel lekker, data opslag. Dat weet iedereen. Steeds meer controle, daarom steeds meer bewaren, daarom steeds meer data. Die moeten opgeslagen worden.
Helaas, de voorraden bij Seagate, Western Digital en Maxtor, de schijvenmakers, stijgen en hun omzet begint te dalen.

Waarom moeten we zacht zijn op tech, als nog niet iedereen een plat scherm op het bureau of in de multi-mediaruimte heeft staan en sommigen van ons, waaronder uw dienaar, nog een computer van voor de Charsh gebruikt? Drie zelfs. Het waren er vijf, maar de onderdelen van de twee gesneuvelde pc’s rammelen nu in de drie overlevenden.

In september doeken we de hele handel op, beloofd. Staat de garage straks vol met kathode Iiyama schermen, zes stuks waarvan nu drie als reserve en moeten wij daarom een kleinere auto kopen, want goede schermen gooien wij niet weg. Anekdotisch geleuter? Wellicht. Wij gebruiken een Treo. Van Palm.

Het Mini Cooper probleem
Hebt u gemerkt dat kleine apparaatjes als warme broodjes verkocht worden? Treo’s, Ipods, Sierra Wireless kaarten, Blackberries; allemaal geen probleem. Hetzelfde geldt voor de betreffende aandelen, maar de pc-vervangingscyclus? Wij zijn vast de laatsten die onze pc nog niet vervangen hebben…

Vraag van onze zoon: durven wij onze werkster wel een Iiyama 17 inch scherm te geven bij de gratis pc die zij van ons krijgt? Is dat wel politiek correct? Wij denken van wel, omdat die garage anders nooit leeg komt en het bovendien goedkoper is om wat platte schermen te kopen dan een Mini Cooper, omdat de garage zo vol staat.

De pc-vervangingscyclus is waarschijnlijk al grotendeels voorbij. Die vond de afgelopen achttien maanden plaats.

Michael Kraland is mede-oprichter van Inveztor.net. Hij woont in Parijs, is vermogensbeheerder in Amsterdam en is met name actief in de hedge fund sector. Kraland schrijft zijn columns op persoonlijke titel. Hij handelt vaak in beleggingen waar hij over schrijft en zijn posities kunnen op elk moment veranderen. Op moment van publicatie is Kraland long BAM. Uw reactie is welkom op kraland@Inveztor.net.

In het kader van onze pogingen minder elitair over te komen, althans, op woensdagen, hebben wij bovenstaande titel vertaald in een vorm van Frans die ons geen verwijten oplevert. De drie Franse ipo’s van deze week zijn namelijk niet alleen toegankelijk via Euronext, maar ook best aardig.

Niet zozeer voor particulieren maar wel voor instituten. De vorige ipo die wij bespraken was Blue Nile (zie: Netjes aan de Blauwe Nijl). Sorry, dat aandeel verdubbelde sindsdien. U hebt gelijk, dat is niet normaal, internetgekte.

Sindsdien is het klimaat weemoediger geworden. Bedrijven proberen alleen nog als gekken wat geld op te halen, voordat het raam sluit. In elk geval voor de zomer, want ipo’s na half juli is gekkenwerk, zeker in dit land.

Biomérieux rijmt met sérieux
Ten eerste is daar Biomérieux, een echt bedrijf, met groei, kennis, een instapdrempel en een fatsoenlijke achtergrond. Alain Mérieux is een goed bekend staand zakenman en de firma Wendel, die de aandelen verkoopt, is een blue chipperige genoteerde holding die zich specialiseert in een vorm van venture capital, die voor de oudere familieleden dividenden moet opleveren om Franse vermogensbelasting te betalen.

Wendel, een aandeel dat we eerder bespraken, leuk voor wie beursgenoteerd Frans venture capital wil spelen, is 100% eigenaar van Biomérieux en brengt 34,7% naar de beurs. Het bedrijf is daar rijp voor en op die manier kunnen ze bij Wendel hun participatie monetiseren en weer aan een ander project gaan werken.

Om te kunnen slagen op de beurs wordt de prijs zo gesteld dat er iets op tafel blijft liggen en meedoen is daarom geen gek idee. Biomérieux doet aan vitro diagnose systemen. Het is geen biotechbedrijf, maar een biodienstverlener dat iets anders is qua risicoprofiel. Het bedrijf maakt gewoon winst. Vorig jaar 55 miljoen euro. De markt voor vitro tests groeit zo’n 4%.

De winst moet 10% per jaar kunnen groeien, zodat het een vrij defensieve belegging is die, gezien de huidige markt, ook redelijk laag wordt geprijsd. Wij gaan uit van een marktwaarde van 1,2 keer de omzet, niet duur voor de sector. Wees er snel bij als u interesse hebt, het ding handelt vanaf vandaag en er is een tranche voor buitenlanders. De inschrijving is helaas al gesloten.

Grote Vergeler
De tweede ipo is veel institutioneler, maar probeert ook publiek te trekken. Het zijn de Franse Gele Pagina ‘s, die, zoals in de lijn der verwachtingen ligt, hier Pages Jaunes heten. Zoiets als laatst met Yell in Engeland. Pages Jaunes is nummer drie in Europa. France Télécom(FT) is verkoper, die haar schulden wil terugbrengen in het kader van haar herstructurering.

Dit is een veel grotere introductie, tot 43% van de aandelen, die door Wanadoo, het internetfiliaal van FT, worden verkocht. De omzet van Pages Jaunes stijgt gestaag naar 917 miljoen euro in 2003. In 2001 was dat nog 807 miljoen euro. Het bedrijf is de tweede reclameverkoper in Frankrijk, waar het marrktleider is. In Spanje is het nummer twee.

De omzet groeit de komende jaren zo’n 4 à 6% per jaar. FT doet weinig water bij de wijn wat betreft prijs, die qua enterprise value gedeeld door het operationeel resultaat neerkomt op tien keer – in lijn met de andere spelers in Europa. Wat echter aardig is, is dat het hele resultaat wordt uitgekeerd als dividend. Dat is meteen 5% rendement. Voorzichtig blijven, eventueel later bijkopen met een beter rendement dan nu.

Sportmode
Oxbow is weer een heel ander verhaal, een microcap in modieuze skikleding, sectie sportief, vergelijkbaar met het hard groeiende Quiksilver, de surfjongens. Als u denkt dat Oxbow zoiets als Quiksilver kan worden, moet u er nu opspringen. Kan ook later, dit soort bedrijfjes wordt meestal op een keer heel goedkoop, wanneer het management het niet meer bij kan houden.

Dan komt er een handige jongen met veel stijl en dan spuit zo’n aandeel weg. Is Oxbow goedkoop? Lijkt ons niet op 15,8 keer de winst van 2003. Quiksilver (inderdaad, zonder c) kost 44 keer de winst van dit jaar. Mode experts, faites vos jeux (pardon, we zouden dit soort uitdrukkingen niet meer gebruiken): doe uw spel.

Het nieuws komt uit Frankrijk vandaag. Accor heeft de bijna 30 procent die de familie Agnelli en de Franse staatszakenbank – daar bestaat zoiets nog – in vakantiebedrijf Club Med bezaten overgenomen voor 250 miljoen euro. Daardoor staat Accor vanochtend 3.75% lager, op 33 euro, en Club Med 11% hoger op 38.

Wat is hier het verhaal?
Het gaat al een tijd slecht met Club Med. De oprichter, Gilbert Trigano, en zijn familie werden uit het bedrijf verwijderd, Eurodisney-hersteller Philippe Bourguignon kwam aan het bewind en de grootaandeelhouders, waaronder de familie Agnelli, ontsloegen op hun beurt Bourguignon weer en stelden Henri Giscard d’Estaing, inderdaad, de zoon van, als topman aan.

Club Med was intussen erg goedkoop geworden.

De leegte na Agnelli
Een waardering van een small cap, rond de 800 miljoen euro, voor een uitstraling van een large cap. Al een tijdlang gaan er stemmen op om het hotellerie-gedeelte van de Club uit te besteden aan een hotelier.

Accor is een marktleider op dat gebied en het bedrijf is eveneens Frans. Club Med zou zich dan kunnen toeleggen op de kerntaak, het verzorgen van het publiek, marketing, locaties, entertainment enzovoorts.

Koers Club Med

Vandaag stapte Accor in de ring, handig gebruik makend van de leegte na het overlijden van de twee gebroeders Agnelli. Eerder verkochten de Agnelli’s hun andere bekende Franse deelname, Chateau Margaux.

Deel drie van de Club Med saga begint, op papier is de combinatie goed. Eerder, in een stuk in maandblad Quote, gaven we aan hoe goedkoop Club Med was. Eigenlijk is dat nog steeds het geval, als de exploitatie maar verbetert en er geen terroristendreiging of SARS zou zijn.

Dat de markt Accor afwaardeert omdat ze tegen een spotprijs – 30% tegen 250 miljoen- één van de bekendste merken ter wereld gekocht hebben, lijkt ons een klassieke korte termijnreactie.

Koers Accor